De feiten zijn bekend: in de nacht van 30 april op 1 mei 1999 wordt de zestienjarige Marianne Vaatstra verkracht en vermoord. Ruim dertien jaar later wordt Jasper S. aangehouden en bekent hij de misdaad aan de politie. Wat maakte de familie al die tijd door? Hoe zwaar drukte het aanvankelijk zo omstreden rechercheonderzoek op het gezin? Wat waren de gevolgen van de jarenlange onzekerheid? Was Jasper S. ook ontmaskerd als de zoektocht van de familie - onder leiding van vader Bauke - was gestaakt? Misdaadjournalist Simon Vuyk werd enkele jaren geleden al gevraagd of hij hét boek over de moord wilde schrijven. Na de arrestatie van Jasper S. was het zover. Vuyk schreef een boek dat recht doet aan Marianne. Wie was zij, uit wat voor een gezin kwam zij? Hoe kon het noodlot haar die fatale nacht treffen? Hoe groot was de schok voor haar familie? Wat overkwam hen allemaal sindsdien? Hoe reageerden zij op de bevrijdende arrestatie? Hoe beleefden zij het strafproces tegen de man die al die tijd in hun eigen gemeenschap leefde?
Sensatiebeluste, tendentieuze troep. Vuyk doet nooit aan fact checking, en er is geen enkele distinctie tussen roddel en feit in dit boek.
Erger nog, dit boek gaat niet zozeer over de zaak Vaatstra als over vader Vaatstra. Ik snap dat een kind verliezen het slechtste in een ouder naar boven kan halen maar wat een nare, agressieve, racistische, narcistische man was Bauke Vaatstra. Zo'n vent die gewend is om met intimideren anderen naar zijn pijpen te kunnen laten dansen. Dat lukte bij de politie niet, vervolgens bestempelde Bauke de politie als zijn aartsvijand. Deze vent had zelfs op enig moment een conflict met Peter R. De Vries, die hem jarenlang geholpen heeft. Had Bauke Vaatstra ook wel eens niet een conflict met iemand? Pa was ervan overtuigd dat een buitenlander Marianne had vermoord. Want de cultuur was gevaarlijk, kijk maar naar de moord op Van Gogh, precies hetzelfde als met Marianne, volgens pa. En nadat er overtuigend bewijs was dat dat niet zo was, begon hij stug de schuld af te wimpelen. "Anderen" zeiden dat het een "niet-Westerse" manier van doden was. "Getuigen" zeiden dat ze een asielzoeker snel weg zagen vluchten nabij de plaats van de moord. "Bronnen" vertelden hem de raarste verhalen over de asielzoekers in het centrum in de omgeving Friese Wouden. "Anonieme politieagenten" lieten doorschemeren dat de overheid de zaak verdoezelde. Ik dacht alleen maar, wat zou zijn dochter hiervan hebben gevonden...
Feit blijft dat Jasper Steringa hier heel goed mee weg is gekomen. Bijna 14 jaar lang heeft hij nog vrij kunnen rondlopen na de beestachtige verkrachting en moord op het meisje. Over 1 dag komt hij vrij. Hij heeft het fantastisch uitgekiend. Zogenaamd vrijwillig DNA afstaan en meteen bekennen, maar de gruwelijkste details is hij zogenaamd vergeten. De politie was allang blij dat ze hem hadden, en er is in mijn ogen te weinig doorgezocht en gepord in Steringa's leven. Het feit dat hij het moordwapen die 13 jaar is blijven gebruiken zegt mijn inziens dat hij het mes wel eens kan hebben gebruikt als trofee of totem, om de nacht te herleven, misschien zelfs om te erop te masturberen. Het zou mij niets verbazen als dit toch niet de eerste keer was dat Steringa iemand verkrachtte. Statistisch gezien gebeurt het niet vaak dat een dader meteen bij zijn eerste verkrachting het slachtoffer ook vermoordt. Dit gebeurt vaak pas na meerdere keren, als escalatie van het ritueel. En als hij geen slachtoffers van buiten had, dan misschien zijn vrouw. Hij gebruikte hun verstoorde seksuele relatie als een excuus. De arme schat kwam niet aan zijn trekken. Ik vraag me af waarom (sarcastisch). Steringa heeft een gebiedsverbod in de Noordelijke provincies. Ik hoop dat waar hij ook terechtkomt men hem goed in de gaten blijft houden.
Marianne Vaatstra, de moordzaak die pas dit jaar werd opgelost, zo'n 14 jaar na dato. Ik heb destijds niks van de zaak meegekregen, omdat ik hier veelste jong voor was. Nu, in 2013, heb ik het wel meegekregen en de zaak fascineerde me. Een boer, die 14 jaar lang een dubbelleven heeft geleid. Waarbij zijn vrouw en kinderen nooit het vermoeden hebben gehad dat hij Marianne heeft vermoord.
Ik hoopte dan ook dat ik door middel van dit boek meer te weten kwam over het leven van Marianne en van de dader, Jasper S. Ik ben ook meer te weten gekomen, maar wat mij betreft had dat meer mogen zijn. Het ging in dit boek vooral veel over de onderzoeken die verricht zijn tijdens dit moordonderzoek, ook interessant, maar ik vond het iets te veel bladzijdes in beslag nemen.
Een interessant boek, heeft me meer inzicht in de zaak gekregen, maar ik had er iets hogere verwachtingen van. Had graag meer geweten over het leven van Marianne en bijvoorbeeld wat er nu met haar vriendje is gebeurd. Ook had ik het interessant gevonden als we meer hoorden over de dader en zijn familie.
Wat ik jammer vind, is de houding van de vader en moeder van Marianne. Ze zijn zo ontzettend verbitterd geraakt en zijn zo blijven steken in het idee dat het een asielzoeker geweest zou zijn. Jammer, als hun hadden kunnen doorzetten en hadden blijven geloven in het openbaar ministerie en de politie, denk ik dat de zaak sneller opgelost zou kunnen zijn. Onbewust hebben zij denk ik de zaak enigszins vertraagd.
Vanwege een eerder beluisterde juridische podcast had ik interesse in het onderwerp gekrgen omdat het in een aantal opzichten een baanbrekened proces was. Ik heb over het algemeen vrij veel moeite met het 'true crime' genre. Dat stond me in dit boek ook wel eens tegen. Zo nu en dan wat tendentieus geschreven. Wel worden alle feiten goed beschreven met een klein voorbehoud dat niet alle informatie aantoonbaar te verifieren is. Al met al heb ik een beter beeld gekrgen van de omstandigheden en de mediagekte omtrent de door van Vaatstra. Het blijft een uiterst tragische anekdote.
Goed boek voor geïnteresseerden in deze zaak. Als enig verbeterpunt zou ik aandragen dat ik meer wil weten over de dader. Hoe heeft hij zo lang kunnen leven met dit geheim in die gemeenschap? Maar om deze vraag te kunnen beantwoorden is uiteraard meewerking van de dader geboden, wat wellicht niet voorhanden was. Verder prettig geschreven en bied ook een goed inzicht in de politieke en maatschappelijke ontwikkelingen en discussies die door deze zaak ontstonden.
Een afschuwelijk drama, onnoemelijk veel leed, een prachtig leven dat veel te vroeg en onnodig eindigde. Juist daarom verdient de zaak - lieve Marianne - een beter boek dan dit.
Wel meer zicht op de zaak en het onderzoek gekregen, daarom twee sterren ipv één. Maar dit is vooral bewerkstelligd door de opgenomen quotes van betrokkenen. Verder mag de benadering van schrijver de naam ‘ journalistiek’ niet dragen en taalkundige is het op het amateuristische af.
Kijkje achter de schermen. Hoe de moord 13 jaar onopgelost bleef. De narigheid die de moord teweeg bracht. De hele familie uit elkaar gerukt. Wat heeft de familie van Marianne veel meegemaakt. Onvoorstelbaar
Het begin en einde lezen makkelijk en vlot. Je wordt meegezogen in het verhaal en kan je verplaatsen in het slachtoffer en haar familie. Het middenstuk betreft informatie over alle onderzoeken, wordt veel te uitgebreid beschreven. Dit had veel korter gemogen.
Dit boek geef ik 4 sterren. Als je er eenmaal inzit leest het prima weg. Je neemt een kijkje in de fases van de onderzoeken, het leed van de ouders en de weg naar het oppakken van de moordenaar.
Ondanks dat er veel aandacht aan deze zaak is geweest, gaf het mij een mooi overzicht en tijdlijn van de dag van de vondst tot aan het oppakken van de moordenaar.
Natuurlijk een verhaal dat een enorme indruk maakt. Goed om een keer achter de schermen te kunnen kijken. Jammer genoeg waren de korte zinnen die de schrijver steeds gebruikte een ergernis.