คินดะอิจิยอดนักสืบ 28 โรงละครผีสิง

Detective Kosuke Kindaichi #28

by Seishi Yokomizo, เซชิ โยโคมิโซะ, ชมนาด ศีติสาร (Translator)

พบกับสุดยอดซีรีส์ลึกลับสืบสวนตลอดกาลเพื่อร่วมตอกย้ำความเหนือชั้นของปรมาจารย์ "โยโคมิโซะ เซชิ" ผู้สร้างนักสืบนาม "คินดะอิจิ" ให้เป็นตำนวนอันยิ่งใหญ่...ฤดูร้อนเืมื่อสิบเจ็ดปีก่อน "คินดะอิจิ" วัยหนุ่มต้องพบกับเหตุการณ์ประหลาด เมื่อสหายนักแสดงคาบูกิที่กำลังโด่งดังเกิดหายตัวไปอย่างลึกลับ ขณะกำลังแสดงฉากกลไกสำคัญในเรื่อง "สยบมัจฉา" ทำให้กลายเป็นปริศนาที่ฝังใจคินดะดิจิไม่ลืม

สิบเจ็ดปีต่อมา...คณะละครตัดสินใจจัดการแสดงชุดเดิมขึ้นอีกครั้ง หน้ำซ้ำยังนำบุคคลที่เกี่ยวข้องกับสหายเก่าผู้สาบสูญมารวมกันบนเวที ทั้งลูกชาย น้องชาย และคู่แข่งที่เคยโด่งดังคู่กันมาก่อน ในขณะที่ผู้คนต่างก็ให้ความสนใจพากันมาดูอย่างคับคั่ง "คินดะอิจิ" อดหวั่นใจไม่ได้ว่าเหตุการณ์เก่าจะซ้ำรอยเดิม!

Genres: Japanese Literature, Mystery

289 pages, Paperback

First published September 30, 1973

About the author

Seishi Yokomizo (横溝 正史) was a novelist in Shōwa period Japan.
Yokomizo was born in the city of Kobe, Hyōgo (兵庫県 神戸市). He read detective stories as a boy and in 1921, while employed by the Daiichi Bank, published his first story in the popular magazine "Shin Seinen" (新青年[New Youth]). He graduated from Osaka Pharmaceutical College (currently part of Osaka University) with a degree in pharmacy, and initially intended to take over his family's drug store even though sceptical of the contemporary ahistorical attitude towards drugs. However, drawn by his interest in literature, and the encouragement of Edogawa Rampo (江戸川 乱歩), he went to Tokyo instead, where he was hired by the Hakubunkan publishing company in 1926. After serving as editor in chief of several magazines, he resigned in 1932 to devote himself full-time to writing.
Yokomizo was attracted to the literary genre of historical fiction, especially that of the historical detective novel. In July 1934, while resting in the mountains of Nagano to recuperate from tuberculosis, he completed his first novel "Onibi" (『鬼火』), which was published in 1935, although parts were immediately censored by the authorities. Undeterred, Yokomizo followed on his early success with a second novel Ningyo Sashichi torimonocho (1938–1939). However, during World War II, he faced difficulties in getting his works published due to the wartime conditions, and was in severe economic difficulties. The lack of Streptomycin and other antibiotics also meant that his tuberculosis could not be properly treated, and he joked with friends that it was a race to see whether he would die of disease or of starvation.
However, soon after the end of World War II, his works received wide recognition and he developed an enormous fan following. He published many works via Kodansha's Weekly Shōnen Magazine in serialized form, concentrating only on popular mystery novels, based on the orthodox western detective story format, starting with "Honjin Satsujin Jiken" (『本陣殺人事件』) and "Chōchō Satsujin Jinken" (『蝶々殺人事件』) (both in 1946). His works became the model for postwar Japanese mystery writing. He was also often called the "Japanese John Dickson Carr" after the writer whom he admired.
Yokomizo is most well known for creating the private detective character Kosuke Kindaichi (金田一 耕助). Many of his works have been made into movies.
Yokomizo died of colon cancer in 1981. His grave is at the Seishun-en cemetery in Kawasaki, Kanagawa (神奈川県 川崎市).

Reviews

[Minn · Rating 3 out of 5]

เล่ม​นี้เป็นรวมเรื่องสั้นมีทั้งหมด​ 3ตอน​ ตอนที่​ 1และ​ 2 ดูเหมือนคดีฆาตกรรมทั่วไปที่เกิดขึ้น​ตามนิยาย​ แต่พอมานึกย้อนไปว่าคนเขียนเขียนมานานมากแล้ว​ รู้สึกอดทึ่งในการคิดวิธีฆาตกรรมในสมัยนั้น​ ส่วนตอนที่​ 3 อ่านแล้วงงตอนเฉลยฆาตกร​ ดูเป็นเรื่องเหลือเชื่อ​มาก​ในการวางแผนการฆ่า แต่ก็อ่านเฉลยและวิธีการแล้วรู้สึกว่าตอนที่​ 3อ่านแล้วสนุก​ ลุ้นตามว่าสรุปใครคือฆาตกร

[Stk Kindaichikungz · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้คดีก็พอได้ สนุกอยู่ แต่ขอหักคะแนนเรื่องหน้าปกครับ นี่มันไม่ใช่นิยายผีครับ ทำหน้าปกหลุดคอนเซปป์ไปไกล เดี๋ยวคนเข้าใจผิดว่ามันคือนิยายผี เล่มนี้เป็นคดีไม่ยาว 3 คดี อ่านได้เพลินๆ

[janeny ไก่บิน · Rating 4 out of 5]

3คดีเรื่องสั้นอ่านได้เพลินๆ ยังไม่สุดเท่าไหร่

[Panchaya · Rating 3 out of 5]

พูดไงดีล่ะ คือปกติไม่อ่านแนวสืบสวนสอบสวน และจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พิศวาสเลย เพราะงั้นก็เลยเรทด้วยอารมณ์ส่วนตัวล้วน ๆ ถามว่าแล้วอ่านทำไมตั้งแต่แรก เหตุผลนั้นง่ายมาก ไม่มีอะไรจะอ่าน ... เพราะ ณ ร้านหนังสือที่หัวหินว่างเปล่าและไม่มีอะไรน่าอ่านเท่าเล่มนี้แล้ว จบข่าว ...

[Thirds · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้เป็นเรื่องสั้น 3 เล่มในชุดค่ะ
สำหรับเราคดีแรกกับคดีที่ 2 ค่อนข้างเฉยๆ
มีคดีสุดท้ายที่พอสนุกหน่อย

แต่ถ้าเทียบกับเล่มแรกๆแล้ว
เล่มแรกๆสนุกกว่าเยอะเลยค่ะ
อาจจะเพราะเล่มนี้เป็นตอนสั้นๆด้วย

[Namtan K. · Rating 3 out of 5]

ให้ 3 ดาวละกัน ไม่ค่อยชอบเรื่องสั้นๆเท่าไหร่ เรื่องแรกกับเรื่องที่สองเฉยๆ เรื่องที่สามน่าสนใจขึ้นมาหน่อย

[Suwitcha Chandhorn · Rating 3 out of 5]

เรื่องสั้นสามเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงละคร (เรื่องสุดท้ายเป็นนางระบำไม่รู้นับได้หรือเปล่า) คดีรวบรัด และดูเหนือจริงไปหน่อย เราว่าลักษณะนิสัยของคินดะอิจิในเล่มนี้เปลี่ยนไปจากเล่มก่อน ๆ คือดูห้าวขึ้น ฉลาดน้อยลง (เหมือนบางทีเราก็ไม่รู้ว่าทำไมคินดะอิจิถึงคิดไปในทางที่ไขคดีได้แบบนั้น) โดยรวมก็ยังอ่านสนุก แต่ให้ความรู้สึกต่างจากเล่มที่ผ่าน ๆ มา