What do you think?
Rate this book
Seksualumo istorija
„Seksualumo istorija" - vienas svarbiausių žymaus prancūzų mąstytojo Michelio Foucault veikalų. Jį sudaro trys knygos: „Valia žinoti“, „Mėgavimasis malonumais“ ir „Rūpestis dėl savęs“. Pirmoji knyga pasirodė 1976, kitos dvi - autoriaus mirties metais (1984). Nuo to laiko „Seksualumo istorija“ Vakarų akademiniuose sluoksniuose laikoma šiuolaikine intelektualinės minties istorijos klasika. Ji iš versta į pagrindines Europos kalbas, ją studijuoja studentai ir doktorantai, ji nuolat cituojama filosofinėse, istorinėse, sociologinėse, kultūrologinėse ir kitose studijose.
Pirmoje „Seksualumo istorijos“ knygoje kalbama apie tai, kaip Vakarų pasaulyje nuo XVII a. seksualumas siejamas su įvairiomis disciplinos praktikomis. Antra knyga skirta klasikinės Graikijos seksualinio gyvenimo analizei. Trečioje knygoje, remiantis helenistiniais tekstais, atkuriamas Romos seksualumo diskursas.
Pirmoje „Seksualumo istorijos“ knygoje kalbama apie tai, kaip Vakarų pasaulyje nuo XVII a. seksualumas siejamas su įvairiomis disciplinos praktikomis. Antra knyga skirta klasikinės Graikijos seksualinio gyvenimo analizei. Trečioje knygoje, remiantis helenistiniais tekstais, atkuriamas Romos seksualumo diskursas.
526 pages, Hardcover
First published January 1, 1982
62 people are currently reading
1058 people want to read
About the author
Michel Foucault
763 books6,484 followersPaul-Michel Foucault was a French philosopher, historian of ideas, writer, political activist, and literary critic. Foucault's theories primarily address the relationships between power and knowledge, and how they are used as a form of social control through societal institutions. Though often cited as a structuralist and postmodernist, Foucault rejected these labels. His thought has influenced academics, especially those working in communication studies, anthropology, psychology, sociology, criminology, cultural studies, literary theory, feminism, Marxism and critical theory.
Born in Poitiers, France, into an upper-middle-class family, Foucault was educated at the Lycée Henri-IV, at the École Normale Supérieure, where he developed an interest in philosophy and came under the influence of his tutors Jean Hyppolite and Louis Althusser, and at the University of Paris (Sorbonne), where he earned degrees in philosophy and psychology. After several years as a cultural diplomat abroad, he returned to France and published his first major book, The History of Madness (1961). After obtaining work between 1960 and 1966 at the University of Clermont-Ferrand, he produced The Birth of the Clinic (1963) and The Order of Things (1966), publications that displayed his increasing involvement with structuralism, from which he later distanced himself. These first three histories exemplified a historiographical technique Foucault was developing called "archaeology".
From 1966 to 1968, Foucault lectured at the University of Tunis before returning to France, where he became head of the philosophy department at the new experimental university of Paris VIII. Foucault subsequently published The Archaeology of Knowledge (1969). In 1970, Foucault was admitted to the Collège de France, a membership he retained until his death. He also became active in several left-wing groups involved in campaigns against racism and human rights abuses and for penal reform. Foucault later published Discipline and Punish (1975) and The History of Sexuality (1976), in which he developed archaeological and genealogical methods that emphasized the role that power plays in society.
Foucault died in Paris from complications of HIV/AIDS; he became the first public figure in France to die from complications of the disease. His partner Daniel Defert founded the AIDES charity in his memory.
Born in Poitiers, France, into an upper-middle-class family, Foucault was educated at the Lycée Henri-IV, at the École Normale Supérieure, where he developed an interest in philosophy and came under the influence of his tutors Jean Hyppolite and Louis Althusser, and at the University of Paris (Sorbonne), where he earned degrees in philosophy and psychology. After several years as a cultural diplomat abroad, he returned to France and published his first major book, The History of Madness (1961). After obtaining work between 1960 and 1966 at the University of Clermont-Ferrand, he produced The Birth of the Clinic (1963) and The Order of Things (1966), publications that displayed his increasing involvement with structuralism, from which he later distanced himself. These first three histories exemplified a historiographical technique Foucault was developing called "archaeology".
From 1966 to 1968, Foucault lectured at the University of Tunis before returning to France, where he became head of the philosophy department at the new experimental university of Paris VIII. Foucault subsequently published The Archaeology of Knowledge (1969). In 1970, Foucault was admitted to the Collège de France, a membership he retained until his death. He also became active in several left-wing groups involved in campaigns against racism and human rights abuses and for penal reform. Foucault later published Discipline and Punish (1975) and The History of Sexuality (1976), in which he developed archaeological and genealogical methods that emphasized the role that power plays in society.
Foucault died in Paris from complications of HIV/AIDS; he became the first public figure in France to die from complications of the disease. His partner Daniel Defert founded the AIDES charity in his memory.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
January 26, 2016
Toplumun kurgusunda birey denetlenemez bir iktidar odağıdır. Onu denetlemek için aile olması ve toplumun ham maddesi olan bireyleri doğuran anne-baba olması şarttır. Onlara göre cinsellik aile içi bir meseledir. Foucault tüm iktidar mekanizmalarının bireyi gözetim altına almak amacıyla ve cinselliği de iktidar beslemesi yapmaya çalışmasından söz eder. Birey bu mekanizma için tehlikelidir. Kontrol altına almak iktidarın kendi devamlılığını sağlaması için bir görevdir. Ailesinin derdine düşen birey, başka sorunlara gözünü kapatır; tam da topluma uygun role bürünür...
April 26, 2021
Ik ben Michel Foucault moe. Na het doorploegen van Madness & Civilization (1961), The Birth of the Clinic (1963), The Order of Things (1966) en Discipline & Punish (1973) had ik me voorgenomen zijn Geschiedenis van de Seksualiteit als laatste leesdoel te stellen. Maar ik merk dat ik eigenlijk niets meer serieus kan nemen wat de beste man schrijft. In ieder werk komt hij met een selectie historische bronnen uit de periode Renaissance tot negentiende eeuw; gebruikt hij zijn eigen interpretaties van deze (selecte) groep historische bronnen om verschillende onderliggende discoursen te ontwaren; met als claim dat we nu (ten tijde van publicatie) toe zijn aan een nieuw discours.
Foucault lijkt geobsedeerd door macht en beschouwt kennis als een machtsuitoefening. In ieder discours ligt een dusdanige machtswil die tot uitdrukking komt in wat wij als waarheid en kennis aannemen, wat wij normaal en goed (en dus ook abnormaal en slecht) beschouwen, etc. etc.
In Volume 1 van De Geschiedenis van de Seksualiteit claimt Foucault letterlijk dat 'de seksualiteit' en product is van de wil tot weten, toegepast op de lust. Dit vindt, volgens Foucault, zijn oorsprong in de Christelijke biecht - een bekentenis door middel van gedetaillerde beschrijvingen van het seksleven van de biechter, aan de geestelijk. Vanaf de zeventiende eeuw mixt deze bekentenis zich met de analytische blik (i.e. de empirische wetenschap), die dan in de achtiende eeuw uitmondt in een explosie van discoursen over allerhande manifestaties van seksualiteit.
Het is in deze tijd dat allerlei wetenschappen 'de seksualiteit' (als ding) bestuderen en interpreteren. Hier horen eindeloze, extreem gedetailleerde beschrijvingen van allerhande perspectieven bij. De fysiologie van de seks, de psychiatrie die de perverse vormen van seksualiteit bestudeert, de obsessie met demografie, de mens als productiefactor, etc. etc.
Onder al deze manifestaties van seksualiteit ligt een soort van onbesproken consensus als fundament: de heteroseksualiteit binnen de familiestructuur is de norm waarlangs alles en iedereen wordt afgemeten. Juist omdat dit impliciet blijft, is de heersende opvatting van historici en filosofen dat de seksualiteit onbespreekbaar en onderdrukt was. Niets is minder waar: de negentiende eeuw was door en door een geseksualiseerde tijd. Foucault ziet de psychoanalyse, in het bijzonder Freud, als culminatie hiervan.
In de psychoanalyse zijn twee bewegingen gelijktijdig gaande: enerzijds een uitputtende destructie van alle eerder aangebrachte onderscheiden in de seksualiteit (normaal/abnormaal, perversiteit, zenuwziekten, etc.) en anderzijds een uitputtende reductie van alle aspecten van het menselijk leven tot het beginsel van lust. Gek genoeg is het juist in de psychoanalyse - waar die eindeloze lusten als ongewenst en dus censuur-waardig worden beschouwd - dat 'repressie' zijn intrede doet.
De psychoanalytics interpreteert de mens in termen van zijn seksualiteit. Dit is het sluitstuk van een historische ontwikkeling waarbij de menselijke seksualiteit als object van macht en kennis steeds centraler kwam te staan. Onder deze ontwikkeling ligt een decentralisatie van macht, waarbij de macht van de staat steeds verder verbrokkelde tot netwerken van machtsrelaties tussen mensen onderling, waarbij de discoursen en de dispositieven als 'strategieën' emergeren uit deze macht-kennis-relaties. Dit betekent dat er verschillende discoursen over seksualiteit naast elkaar bestaan en dat dit een inherent instabiele situatie is: constant veranderen opvattingen, normen, regels, etc. - maar altijd vanuit een bottom-up proces. Nooit is er een staat of een soverein die middels de wet of vanuit een absolute macht dicteert wat er gebeuren moet ten aanzien van de seksualiteit.
Het bovenstaande is wat ik uit Volume 1 haal. Naarmate ik vorderde met lezen, borrelde verveling en irritatie op. Na het lezen van alle bovengenoemde werken, is het kunstje me wel duidelijk. Binnen het tijdsframe 1500-1900 wordt er gezocht naar een opeenvolging van discoursen; binnen elk discours worden de interne structuren blootgelegd; en het laatste discours is op de een of andere manier verbonden met de 'middenklassesamenleving' en is gecentreerd rondom de (fictieve) dualiteit van de mens. Dat wil zeggen: we leven (nog) in de moderniteit, waar de mens als transcendentaal subject een kennisobject voor de positivistische wetenschappen wordt. De mens ontstaat met de moderniteit: de mens is slechts de verzameling mensbegrippen die uit de menswetenschappen naar voren vloeien.
De illusie ligt erin dat iedere menswetenschap haar eigen 'mens' construeert - de psycholoog construeert de mens als denkend, voelend en handelend wezen; de sociologie construeert de mens als sociaal wezen; etc. We doen steeds harder ons best onszelf - als mens - te begrijpen in wetenschappelijke termen, en daarin worden we steeds blinder voor het feit dat we ons hiermee subjectiveren - tot subject maken en onderwerpen aan allerhande macht-kennis relaties - en steeds verder af komen te staan van wie/wat we daadwerkelijk zijn (i.e. niets). We maken onszelf tot iets, maar daarin verbergen we onszelf (voor onszelf) als niets.
'De seksualiteit' is slechts een domein binnen deze algehele trend. We beschouwen onszelf als seksuele wezens in de vormen waarop wij, als kennisobjecten, in de verschillende discoursen verschijnen.
Mijn grootste kritiek op Foucault is niet zijn selectieve gebruik van historische bronnen of zijn eigenzinnige interpretaties van diezelfde bronnen, maar het meta-narratief dat hij meent te ontwaren. Als literatuur is het vermakelijk, maar Foucault was een filosoof en cultuurcriticus - de man maakte waarheidsclaims over zaken als waarheid, kennis en het menselijk bestaan. Als je Foucault achterstevoren leest (relateer alle gebruikte bronnen aan het emergerende verhaal), kom je erachter dat er - toevalligerwijs - altijd precies hetzelfde verhaal uitkomt, ongeacht welk boek je van de man leest. Hij lijkt naar een vooraf vastgestelde conclusie toe te schrijven, en dat is gezien de selectiviteit en zijn unieke interpretatie van bronnen, een voor de hand liggende conclusie.
Zijn conclusie is steevast: er is geen lijn der geschiedenis - causaliteit noch chronologie - er is enkel een discontinue opeenvolging van discoursen, die elk een rooster over de wereld leggen dat dingen laat verschijnen en andere dingen juist doet verdwijnen. Hoe wij de wereld zien en beleven is het product van het heersende discours, dat op zichzelf een emergerende strategie is uit alle netwerken van macht-kennis relaties. Kortom: ieder discours kent zijn eigen waarheid en werkelijkheid.
Weg zijn de ambities van de Verlichting om een historische groei van kennis te bewerkstelligen, waarmee de mens de wereld steeds beter kan maken. Wat overblijft is een zure en gortdroge relativiteit. De waarheid en werkelijkheid van vandaag zijn slechts tussenstations op een eindeloze treinreis.
De man was een getroubleerde geest - een depressieve intellectueel die niets moest hebben van natuurwetenschappen; een homoseksueel die zich door zijn geaardheid verstoten voelde; een man met een Nietzscheaanse leesbril op zijn neus, die alles en idereen wist te herleiden tot macht; geobsedeerd door seks, en met name Marquis de Sade. Niet voor niets ruimt hij in veel van zijn werken een centrale rol in voor de psychoanalyse - het is eenvoudig te zien welke betekenis dit gegeven heeft.
Foucault lijkt geobsedeerd door macht en beschouwt kennis als een machtsuitoefening. In ieder discours ligt een dusdanige machtswil die tot uitdrukking komt in wat wij als waarheid en kennis aannemen, wat wij normaal en goed (en dus ook abnormaal en slecht) beschouwen, etc. etc.
In Volume 1 van De Geschiedenis van de Seksualiteit claimt Foucault letterlijk dat 'de seksualiteit' en product is van de wil tot weten, toegepast op de lust. Dit vindt, volgens Foucault, zijn oorsprong in de Christelijke biecht - een bekentenis door middel van gedetaillerde beschrijvingen van het seksleven van de biechter, aan de geestelijk. Vanaf de zeventiende eeuw mixt deze bekentenis zich met de analytische blik (i.e. de empirische wetenschap), die dan in de achtiende eeuw uitmondt in een explosie van discoursen over allerhande manifestaties van seksualiteit.
Het is in deze tijd dat allerlei wetenschappen 'de seksualiteit' (als ding) bestuderen en interpreteren. Hier horen eindeloze, extreem gedetailleerde beschrijvingen van allerhande perspectieven bij. De fysiologie van de seks, de psychiatrie die de perverse vormen van seksualiteit bestudeert, de obsessie met demografie, de mens als productiefactor, etc. etc.
Onder al deze manifestaties van seksualiteit ligt een soort van onbesproken consensus als fundament: de heteroseksualiteit binnen de familiestructuur is de norm waarlangs alles en iedereen wordt afgemeten. Juist omdat dit impliciet blijft, is de heersende opvatting van historici en filosofen dat de seksualiteit onbespreekbaar en onderdrukt was. Niets is minder waar: de negentiende eeuw was door en door een geseksualiseerde tijd. Foucault ziet de psychoanalyse, in het bijzonder Freud, als culminatie hiervan.
In de psychoanalyse zijn twee bewegingen gelijktijdig gaande: enerzijds een uitputtende destructie van alle eerder aangebrachte onderscheiden in de seksualiteit (normaal/abnormaal, perversiteit, zenuwziekten, etc.) en anderzijds een uitputtende reductie van alle aspecten van het menselijk leven tot het beginsel van lust. Gek genoeg is het juist in de psychoanalyse - waar die eindeloze lusten als ongewenst en dus censuur-waardig worden beschouwd - dat 'repressie' zijn intrede doet.
De psychoanalytics interpreteert de mens in termen van zijn seksualiteit. Dit is het sluitstuk van een historische ontwikkeling waarbij de menselijke seksualiteit als object van macht en kennis steeds centraler kwam te staan. Onder deze ontwikkeling ligt een decentralisatie van macht, waarbij de macht van de staat steeds verder verbrokkelde tot netwerken van machtsrelaties tussen mensen onderling, waarbij de discoursen en de dispositieven als 'strategieën' emergeren uit deze macht-kennis-relaties. Dit betekent dat er verschillende discoursen over seksualiteit naast elkaar bestaan en dat dit een inherent instabiele situatie is: constant veranderen opvattingen, normen, regels, etc. - maar altijd vanuit een bottom-up proces. Nooit is er een staat of een soverein die middels de wet of vanuit een absolute macht dicteert wat er gebeuren moet ten aanzien van de seksualiteit.
Het bovenstaande is wat ik uit Volume 1 haal. Naarmate ik vorderde met lezen, borrelde verveling en irritatie op. Na het lezen van alle bovengenoemde werken, is het kunstje me wel duidelijk. Binnen het tijdsframe 1500-1900 wordt er gezocht naar een opeenvolging van discoursen; binnen elk discours worden de interne structuren blootgelegd; en het laatste discours is op de een of andere manier verbonden met de 'middenklassesamenleving' en is gecentreerd rondom de (fictieve) dualiteit van de mens. Dat wil zeggen: we leven (nog) in de moderniteit, waar de mens als transcendentaal subject een kennisobject voor de positivistische wetenschappen wordt. De mens ontstaat met de moderniteit: de mens is slechts de verzameling mensbegrippen die uit de menswetenschappen naar voren vloeien.
De illusie ligt erin dat iedere menswetenschap haar eigen 'mens' construeert - de psycholoog construeert de mens als denkend, voelend en handelend wezen; de sociologie construeert de mens als sociaal wezen; etc. We doen steeds harder ons best onszelf - als mens - te begrijpen in wetenschappelijke termen, en daarin worden we steeds blinder voor het feit dat we ons hiermee subjectiveren - tot subject maken en onderwerpen aan allerhande macht-kennis relaties - en steeds verder af komen te staan van wie/wat we daadwerkelijk zijn (i.e. niets). We maken onszelf tot iets, maar daarin verbergen we onszelf (voor onszelf) als niets.
'De seksualiteit' is slechts een domein binnen deze algehele trend. We beschouwen onszelf als seksuele wezens in de vormen waarop wij, als kennisobjecten, in de verschillende discoursen verschijnen.
Mijn grootste kritiek op Foucault is niet zijn selectieve gebruik van historische bronnen of zijn eigenzinnige interpretaties van diezelfde bronnen, maar het meta-narratief dat hij meent te ontwaren. Als literatuur is het vermakelijk, maar Foucault was een filosoof en cultuurcriticus - de man maakte waarheidsclaims over zaken als waarheid, kennis en het menselijk bestaan. Als je Foucault achterstevoren leest (relateer alle gebruikte bronnen aan het emergerende verhaal), kom je erachter dat er - toevalligerwijs - altijd precies hetzelfde verhaal uitkomt, ongeacht welk boek je van de man leest. Hij lijkt naar een vooraf vastgestelde conclusie toe te schrijven, en dat is gezien de selectiviteit en zijn unieke interpretatie van bronnen, een voor de hand liggende conclusie.
Zijn conclusie is steevast: er is geen lijn der geschiedenis - causaliteit noch chronologie - er is enkel een discontinue opeenvolging van discoursen, die elk een rooster over de wereld leggen dat dingen laat verschijnen en andere dingen juist doet verdwijnen. Hoe wij de wereld zien en beleven is het product van het heersende discours, dat op zichzelf een emergerende strategie is uit alle netwerken van macht-kennis relaties. Kortom: ieder discours kent zijn eigen waarheid en werkelijkheid.
Weg zijn de ambities van de Verlichting om een historische groei van kennis te bewerkstelligen, waarmee de mens de wereld steeds beter kan maken. Wat overblijft is een zure en gortdroge relativiteit. De waarheid en werkelijkheid van vandaag zijn slechts tussenstations op een eindeloze treinreis.
De man was een getroubleerde geest - een depressieve intellectueel die niets moest hebben van natuurwetenschappen; een homoseksueel die zich door zijn geaardheid verstoten voelde; een man met een Nietzscheaanse leesbril op zijn neus, die alles en idereen wist te herleiden tot macht; geobsedeerd door seks, en met name Marquis de Sade. Niet voor niets ruimt hij in veel van zijn werken een centrale rol in voor de psychoanalyse - het is eenvoudig te zien welke betekenis dit gegeven heeft.
September 8, 2025
zomerhuiswerk :)
March 16, 2009
Michel Foucult wrote a very good book on how the sexuality and human body was seen in ancient times - totally different than it is now. Well written and readable. Foucault put here different philosophies to make the way from ancient vision of sexuality to modern times.
July 1, 2023
Trochę gniot.
November 4, 2023
Văzând ce putere de cuprindere are în Istoria nebuniei în epoca clasică, voiam de la Foucault să înconjoare subiectul sexualității cu aceeași forță, însă am rămas cu sentimentul unei oarecare diluări.
Read
July 29, 2021Eerste boek gelezen met een leesgroep!
August 14, 2025
"We must be clear on one point: I'm not claiming that sexuality has never been forbidden, tarnished, masked, or ignored since ancient times. I'm not even suggesting it was less repressed after that period than before. I'm not saying the prohibition of sexuality is a trap; what I'm saying is that it's a trap to make this prohibition the fundamental and formative element that gives rise to the history of discourse on sexuality since the modern era."
This work, The History of Sexuality by the French philosopher Michel Foucault, one of the most important thinkers of the 20th century, truly lives up to its back-cover description. He dissects sexuality, which is undoubtedly one of the most serious topics for humanity, and presents this profound phenomenon to readers in a dense book. As you read, you'll find every detail about sexuality, sentences you wouldn't even dare to speak, and things you'd be afraid to even put into words.
TR:
"... Bir noktada iyice anlaşmamız gerekir: İlk çağdan bu yana cinselliğin yasaklanmadığını, karalanmadığını, maskelenmediğini ya da bilinmezlikten gelinmediğini iddia etmiyorum. O dönemden sonra, eskisine oranla daha az bastırıldığını bile öne sürmüyorum. Cinsellik yasağının bir tuzak olduğunu söylemiyorum; benim söylediğim, bu yasağı, modern çağdan bu yana cinselliğe ilişkin söylenmiş olan sözlerin tarihini yazdıracak temel ve kurucu öğeye dönüştürmenin bir tuzak olduğudur." Yirminci yüzyılın en önemli filozoflarından olan Fransız Michel Foucault'unun "Cinselliğin Tarihi" adlı bu eseri gerçekten arka kapıda konuşulan ve insanın hiç şüphesiz en ciddi konularından biri olan cinselliği parçalara ayırarak böylesine derin bir fenomeni ağır bir kitapta okurlara sunmuş. Okudukça konuşmaya bile cesaret edemeyeceğiniz, hatta bazı cümleleri ağzınıza alamayacağınız, cinselliğe dair ne varsa bütün ayrıntıları ile bu kitapta bulacaksınız.
This work, The History of Sexuality by the French philosopher Michel Foucault, one of the most important thinkers of the 20th century, truly lives up to its back-cover description. He dissects sexuality, which is undoubtedly one of the most serious topics for humanity, and presents this profound phenomenon to readers in a dense book. As you read, you'll find every detail about sexuality, sentences you wouldn't even dare to speak, and things you'd be afraid to even put into words.
TR:
"... Bir noktada iyice anlaşmamız gerekir: İlk çağdan bu yana cinselliğin yasaklanmadığını, karalanmadığını, maskelenmediğini ya da bilinmezlikten gelinmediğini iddia etmiyorum. O dönemden sonra, eskisine oranla daha az bastırıldığını bile öne sürmüyorum. Cinsellik yasağının bir tuzak olduğunu söylemiyorum; benim söylediğim, bu yasağı, modern çağdan bu yana cinselliğe ilişkin söylenmiş olan sözlerin tarihini yazdıracak temel ve kurucu öğeye dönüştürmenin bir tuzak olduğudur." Yirminci yüzyılın en önemli filozoflarından olan Fransız Michel Foucault'unun "Cinselliğin Tarihi" adlı bu eseri gerçekten arka kapıda konuşulan ve insanın hiç şüphesiz en ciddi konularından biri olan cinselliği parçalara ayırarak böylesine derin bir fenomeni ağır bir kitapta okurlara sunmuş. Okudukça konuşmaya bile cesaret edemeyeceğiniz, hatta bazı cümleleri ağzınıza alamayacağınız, cinselliğe dair ne varsa bütün ayrıntıları ile bu kitapta bulacaksınız.
March 7, 2023
Hyvä kirja tyhjiössä, mutta nykyään on paljon lyhyempiä kirjoja, joissa käydään samat asiat läpi. Foucault toistaa paljon itseään ja monet hänen ideoistaan ovat niin kuuluisia, ettei tässä kirjassa ollut paljon yllättävää, muutamaa antiikin Kreikan seksuaalietiikkaa koskevaa nippelitietoa lukuunnottamatta.
Tässä kirjassa häiritsi pikkasen se, ettei Foucault käytä sanaa pedofiliaa. Ehkä koska sitä sanaa ei ollut olemassa kun hän kirjoitti sen. Sen sijaan tässä kirjassa käytetään sanaa "poikarakkaus", joka toki tarkoittaa vähän samaa asiaa, mutta pikkasen hämää, mistä todellisuudessa puhutaan. Muutenkin kirjassa on paikoin vähän epäselvää kenen ikäisistä "pojista" ja "tytöistä" puhutaan ja käytettiinkö joitain kohtaan painostusta.
Tässä kirjassa häiritsi pikkasen se, ettei Foucault käytä sanaa pedofiliaa. Ehkä koska sitä sanaa ei ollut olemassa kun hän kirjoitti sen. Sen sijaan tässä kirjassa käytetään sanaa "poikarakkaus", joka toki tarkoittaa vähän samaa asiaa, mutta pikkasen hämää, mistä todellisuudessa puhutaan. Muutenkin kirjassa on paikoin vähän epäselvää kenen ikäisistä "pojista" ja "tytöistä" puhutaan ja käytettiinkö joitain kohtaan painostusta.
Read
October 2, 2021Niet uitgelezen. Dit boek telt 700 pagina’s met alles wat ik nooit had willen weten of me zelfs ook maar heb afgevraagd over seks, geschreven (of vertaald?) in het allersaaiste pedant-wetenschappelijk taalgebruik. Omdat ik geen zin meer kon lezen zonder af te dwalen gaat deze snel weer terug naar de bibliotheek.
May 30, 2022
Türkçe çevirisinden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama bazı kelimelerin kullanımı akışı çok zorlaştırmış. Kendisi çok sevdiğim bir düşünür olmasına rağmen bu kitap beklentilerimi karşılayamadı.Son elli sayfayı okuyamadım.
March 6, 2023
Kaisa Siveniuksen suomennos on poikkeuksellisen luettava mutta myös tavattoman kaunis; Foucault'n nokkeluus ja runollisuus loistaa tässä kirkkaasti. Lukisin mieluiten kaikki Foucault'ni Siveniuksen suomentamana, sillä missään hän ei puhuttele minua yhtä vahvasti kuin Siveniuksen kielessä.
Read
June 22, 2023her seyin buraya kadar oldugunu kabul etmek kaliyor geriye. birkac gun once ciddi degilmisim aslinda ancak ancak daha da ilerlemesi berbat bi son icin harika bi baslangic ve eslikci olur sanirim. yemin ederim birakicam sizcigimi merakiniz olmasin
Read
September 6, 2014A great classic, not too sensationally written and also easier to read than Foucault's other books. It also deeply affects many later scientific and non-scientific discussions about the history of power and sexuality. I recommend it.
December 2, 2016
What a disappointment comparing with masterpiece like 'discipline and punish'. Authorities uses sex for their agenda? Tell me about, I live in 21st century: advertising companies, media etc. - everyone is exploiting sex now.
August 26, 2012
Not quite what I expected to be honest.
May 15, 2022
Eka osa on tietysti aina paras. Jatko-osat oli tyypilliseen tapaan epätasaisia.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews