Може би никой друг актьор не се е сбогувал с публиката с такова изпълнено с жизненост завещание като „Спомням си, да, аз си спомням“ – филмът-изповед, с който в навечерието на слизането си от сцената Мастрояни разказва със стоическо чувство за хумор, свенлива ирония и сдържана нежност за своя артистичен живот и за изкуството да живееш. В паузите по време на снимките на „Пътуване към началото на света“ в Португалия (1996), между планините и морето, Марчело на драго сърце застава пред камерата и дърпа многочислените конци на спомените и размишленията. В смелото му плаване, продължило половин век, сред необятното съзвездие от творци, с които Мастрояни е работил, блестят пътеводните звезди на обожавания Де Сика, на Висконти – безмилостния наставник на сцената, на Фелини – Пигмалионов съучастник, на Ферери – подстрекател към нарушения. И в словата на този комедиант прагматик изненадващо изплуват позовавания на най-големите: Чехов, брат по кръв, без когото не може; Дидро, със златното си правило, че актьорът трябва да разплаква, без да плаче; Пруст; Кафка.
Marcello Mastroianni was born in Fontana Liri, Italy in 1924, but soon his family moved to Turin and then Rome. During WW2 he was sent to a German prison camp, but he managed to escape and hide in Venice. He debuted in films as an extra in Marionette (1939), then started working for the Italian department of "Eagle Lion Films" in Rome and joined a drama club, where he was discovered by director Luchino Visconti. In 1957 Visconti gave him the starring part in his Fyodor Dostoevsky adaptation White Nights (1957) and in 1958 he was fine as a little thief in Mario Monicelli's comedy Toto Gangster (1958). But his real breakthrough came in 1960, when Federico Fellini cast him as an attractive, weary-eyed journalist of the Rome jet-set in La Dolce Vita (1960); that film was the genesis of his "Latin lover" persona, which Mastroianni himself often denied by accepting parts of passive and sensitive men. He would again work with Fellini in several major films, like the exquisite 8 and a Half (1963) (as a movie director who finds himself at a point of crisis) and the touching Ginger and Fred (1986) (as an old entertainer who appears in a TV show). He also appeared as a tired novelist with marital problems in Michelangelo Antonioni's The Night (1961), as an impotent young man in Mauro Bolognini's Il bell'Antonio (1960) , as an exiled prince in John Boorman's Leo The Last (1970), as a traitor in Paolo and Vittorio Taviani's Allonsanfàn (1974) and as a sensitive homosexual in love with a housewife in Ettore Scola's A Special Day (1977). He was nominated for the Academy Award for Best Actor three times, for Marriage Italian Style (1961), A Special Day (1977), and Black Eyes (1987). During the last decade of his life he worked with directors, like Theodoros Angelopoulos, Bertrand Blier and Raúl Ruiz, who gave him three excellent parts in Trois vies et une seule mort (1996). He died of pancreatic cancer in 1996.