Ζει το κορίτσι τού Fruit Punch?

by Οδυσσέας Ιωάννου

«Θα πρέπει να σκοτώθηκα τον Ιούλιο του 1990. Στα είκοσι δύο μου. Δεν είμαι σίγουρος για την ημέρα, αν και μου είχαν πει ότι αυτήν την ημερομηνία δεν θα την ξεχνούσα ποτέ. Πότε ποτέ; …Θα πρέπει να σκοτώθηκα τον Ιούλιο του 1990. Στα είκοσι δύο μου. Από τότε, η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι και αστραφτερό σπαθί μες στα ζεστά μεσημέρια όλων των Αύγουστων που δεν έζησα. Με τη Ζωή».

Δέκα ιστορίες με παραξενιές και συνηθισμένους ανθρώπους. Καθημερινές «μετεμψυχώσεις», ερωτικά υπόλοιπα, παιχνίδια ραδιοφώνου και βομβιστικές επιθέσεις με γκαζάκια, στο όριο μια ελλειπτικής εφηβείας.

Κορίτσια-σκοτεινιές και αγόρια-πανικοί, στην τελευταία γραμμή της άμυνάς τους…

168 pages, Paperback

First published June 1, 1999

About the author

Ο Οδυσσέας Ιωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Πέρασε από σχολείο, Πανεπιστήμιο, ωδείο, στρατό, για να καταλήξει στο ραδιόφωνο, κάνοντας καθημερινή εκπομπή επί 22 χρόνια, 6-8 το απόγευμα, στον “902 Αριστερά στα FM” και στον “ΜΕΛΩΔΙΑ 99.2”, τού οποίου υπήρξε διευθυντής από το 2000 έως το 2010.

Γράφει σε εφημερίδες και περιοδικά από το 1986. (Μουσική, Ένα, VOX, Μετρό, OZ, Ήχος, Μελωδία, Δίφωνο, Ριζοσπάστης, Αυγή, Καθημερινή).

Έχει συνεργαστεί ως στιχουργός τραγουδιών με τους Θάνο Μικρούτσικο, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Σταμάτη Κραουνάκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο, Σωκράτη Μάλαμα, Μίλτο Πασχαλίδη, Διονύση Τσακνή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιώργο Ανδρέου, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Χρήστο Θηβαίο, Μίνωα Μάτσα, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κώστα Λειβαδά, Βασίλη Λέκκα, Μάριο Φραγκούλη, Παντελή Θαλασσινό, Νίκο Ζούδιαρη, Γιάννη Κούτρα, Γιώργο Μεράντζα, Ρίτα Αντωνοπούλου κ.α Σήμερα, αρθρογραφεί στην Καθημερινή, το “Protagon.gr” και το Δίφωνο.

Reviews

[Leonidas Moumouris · Rating 4 out of 5]

Κι αυτό διαβασμένο σε τρυφερότερη ηλικία, ήμουν έτοιμος να βάλω ένα τριαράκι. Θυμάμαι να βαριέμαι λίγο. Μεχρι που διάβασα την κριτική της φίλης Μαρίας εδω και το έβγαλα ξανά απο την βιβλιοθήκη. Οι σελίδες κίτρινες και όταν το άνοιξα έκαναν ήχο, ξερές και καποιες κολλημένες. Διαβασα ξανα το τελευταίο διήγημα, αυτο που επεσήμανε η Μαρια και με την ευκαιρια και καποια υπογραμμισμένα κομμάτια του βιβλίου.
Τέσσερα λοιπόν γιατί μάλλον τα βιβλία έχουν τους δικους τους χρονους. Ισως ερθει και το πεντε οταν το διαβασω ξανα ολοκληρο.

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 4 out of 5]

Θεωρούσα το βιβλίο αυτό λιγότερο καλό από τα "Κέρματα" του ίδιου, ώσπου έφτασα στο τελευταίο διήγημα. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα κείμενο με κομμάτιασε έτσι και μου άφησε αυτήν την αψιά γεύση της ζωής στο στόμα.