Αυτό το πολύ μικρό βιβλιαράκι του Ισλανδού Sjón είναι ένα μεγάλο διαμαντάκι.
Μιλάμε για μια νουβέλα με ιστορικό background, που διαδραματίζεται στην Ισλανδία του 1918, που είναι μια ιστορία αγάπης για τον κινηματογράφο, αλλά και μια κανονική ιστορία αγάπης, αλλά και μια ιστορία ενηλικίωσης, τη στιγμή που στους δρόμους του Ρέικιαβικ φτάνει η Ισπανική Γρίπη και η χώρα αποκτά την ανεξαρτησία της από τη Δανία, με κεντρικό ήρωα τον Mani, ένα 16χρονο ορφανό.
Ο τρόπος γραφής του Sjón είναι ιδιαίτερος: Χτίζει ατμόσφαιρα από τις πρώτες του κιόλας προτάσεις, δημιουργεί ένα μελαγχολικό, ονειρικό περιβάλλον, προσθέτει την τέχνη, την αρρώστια, την αγάπη σε ίσους τόνους και δημιουργεί έν�� σπάνιο μείγμα που εγώ πρώτη φορά συναντώ στη λογοτεχνία.
Το διαφορετικό, το ξένο, το αλλιώτικο, ακόμη κι όταν αυτό πηγάζει από τα πιο απλά στοιχεία που συνθέτουν το Moonstone: The Boy Who Never Was, αποτυπώνουν μια Ισλανδία κι έναν κόσμο που αντανακλά στο σήμερα, εκεί που 99 χρόνια μετά τον Mani, όσοι δεν ταιριάζουν με τα πρότυπα που ορίζει η συντηρητική κοινωνία, αντιμετωπίζονται με, το λιγότερο, υποτιμητικό τρόπο.
Ναι, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω κι άλλον Sjón, κι άλλη μοντέρνα ισλανδική λογοτεχνία.
Moonstone: The Boy Who Never Was: ★★★★½