What do you think?
Rate this book
Πέρσες
Essa peça é considerada única entre as tragédias remanescentes do período por retratar um evento histórico - a guerra entre os gregos e os persas – em vez de dramatizar uma época distante, de heróis míticos. A peça gira em torno do desastre em que os invasores da Grécia viram suas forças navais aniquiladas pelos gregos na Batalha de Salamina.
A ação se passa na capital persa onde um mensageiro leva à rainha a notícia do desastre. Depois de atribuir a derrota da Pérsia a independência e bravura gregas assim como ao castigo dos deuses aos persas por terem ido além dos limites da Ásia, a peça termina com o retorno do rei Xerxes, falido e humilhado, confirmando a extinção do poderio persa.
A ação se passa na capital persa onde um mensageiro leva à rainha a notícia do desastre. Depois de atribuir a derrota da Pérsia a independência e bravura gregas assim como ao castigo dos deuses aos persas por terem ido além dos limites da Ásia, a peça termina com o retorno do rei Xerxes, falido e humilhado, confirmando a extinção do poderio persa.
68 pages, Paperback
Published January 1, 2009
13 people are currently reading
199 people want to read
About the author
Aeschylus
1,805 books1,111 followersGreek
Αισχύλος
, Esquilo in Spanish, Eschyle in French, Èsquil in Catalan, Eschilo in Italian, Эсхил in Russian.
Aeschylus (c. 525/524 BC – c. 456 BC) was an ancient Greek tragedian often described as the father of tragedy. Academic knowledge of the genre begins with his work, and understanding of earlier Greek tragedy is largely based on inferences made from reading his surviving plays. According to Aristotle, he expanded the number of characters in the theatre and allowed conflict among them. Formerly, characters interacted only with the chorus.
Only seven of Aeschylus's estimated 70 to 90 plays have survived. There is a long-standing debate regarding the authorship of one of them, Prometheus Bound, with some scholars arguing that it may be the work of his son Euphorion. Fragments from other plays have survived in quotations, and more continue to be discovered on Egyptian papyri. These fragments often give further insights into Aeschylus' work. He was likely the first dramatist to present plays as a trilogy. His Oresteia is the only extant ancient example. At least one of his plays was influenced by the Persians' second invasion of Greece (480–479 BC). This work, The Persians, is one of very few classical Greek tragedies concerned with contemporary events, and the only one extant. The significance of the war with Persia was so great to Aeschylus and the Greeks that his epitaph commemorates his participation in the Greek victory at Marathon while making no mention of his success as a playwright.
Aeschylus (c. 525/524 BC – c. 456 BC) was an ancient Greek tragedian often described as the father of tragedy. Academic knowledge of the genre begins with his work, and understanding of earlier Greek tragedy is largely based on inferences made from reading his surviving plays. According to Aristotle, he expanded the number of characters in the theatre and allowed conflict among them. Formerly, characters interacted only with the chorus.
Only seven of Aeschylus's estimated 70 to 90 plays have survived. There is a long-standing debate regarding the authorship of one of them, Prometheus Bound, with some scholars arguing that it may be the work of his son Euphorion. Fragments from other plays have survived in quotations, and more continue to be discovered on Egyptian papyri. These fragments often give further insights into Aeschylus' work. He was likely the first dramatist to present plays as a trilogy. His Oresteia is the only extant ancient example. At least one of his plays was influenced by the Persians' second invasion of Greece (480–479 BC). This work, The Persians, is one of very few classical Greek tragedies concerned with contemporary events, and the only one extant. The significance of the war with Persia was so great to Aeschylus and the Greeks that his epitaph commemorates his participation in the Greek victory at Marathon while making no mention of his success as a playwright.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 55 reviews
May 15, 2023
Questa tragedia narra la spedizione militare intentata dal re persiano Serse, figlio di Dario, nei confronti delle città greche del Peloponneso esitata nella disfatta degli asiatici sul mare a Salamina e continuata sulle truppe di terra in ritirata. Esile nell’impianto e strutturata in modo semplice con pochi personaggi essenziali a esprimere il pathos della vicenda, la trama si consuma nella reggia di Susa dove la regina Atossa vedova del grande re Dario e madre di Serse, scossa dall’assenza di notizie e da gravi presagi, raccoglie a sé gli anziani della città per parlarne: i maggiorenti convincono la regina a consultare lo spirito del defunto re Dario ma irrompe sulla scena un araldo giunto dai luoghi della battaglia che svela la grave e inattesa sconfitta e la morte di tantissimi ufficiali, coraggiosi comandanti e amici personali di Serse. Commovente l’atteggiamento della regina preoccupata per la sorte del figlio ma ancora di più l’intervento accorato di re Dario, invocato dall’Ade. La tragedia si conclude con l’appassionato mea culpa di Serse ritornato con le vesti regali strappate, umiliato dalla sconfitta subita e nella rievocazione con un addolorato racconto della sorte della spedizione e della perdita degli amici più cari sul campo di battaglia. Tragedia personale e di un popolo sconfitto per la sua arroganza di superiorità.
December 7, 2025
king xerxes is such a drama queen omg…..he first makes dumb mistakes and gets so many ppl killed & then sings w his chorus buddies about how sad HE is about people dying…like sir YOU started this🫵
March 13, 2009
Aeschylus wrote over ninety plays, and of the 7 that survive complete today, Persians is one of them. This may not seem like anything particularly noteworthy, any more so than any of his plays having survived, until you take into account its historical importance. Aeschylus was Greek, and fought the Persians at the Battle of Salamis, during the second Persian invasion of Greece (you're probably familiar with the contemporary battle of Thermopile, immortalized so well in Frank Miller's book
300
). This book, told from the perspective of the vanquished Xerxes, is therefore a firsthand account of that battle, in a roundabout way.—What are the chances that of ninety plays, it would be one of the 7 that survive? My wife points out that its historical importance makes it a likely candidate for preservation. True enough, but still—wow.
I should probably muster up five stars for the sucker, but my Grecian (read: Western) sympathies are so deeply ingrained that I couldn't get involved in the Persians' troubles. Still essential reading, though. This edition is the one to go for, unless you're interested in reading the original Greek, in which case, go for the Loeb Classical Library translation.
I should probably muster up five stars for the sucker, but my Grecian (read: Western) sympathies are so deeply ingrained that I couldn't get involved in the Persians' troubles. Still essential reading, though. This edition is the one to go for, unless you're interested in reading the original Greek, in which case, go for the Loeb Classical Library translation.
April 17, 2018
"Los Persas" es la tragedia más antigua que se ha conservado de Esquilo, donde retrata la gloriosa victoria de Grecia sobre los Persas, hecho vivido por él mismo.
¿Cómo va a dignificar a Grecia en una tragedia?
Para hacerlo, Esquilo pone como protagonista a los persas, compuesto por; un coro de ancianos, La Reina Atosa, madre de Jerjes (quien comandó la batalla contra Grecia) y esposa del difunto Rey Darío; y un mensajero, que relatará la trágica derrota de la gloriosa Persia.
¿Cómo va a dignificar a Grecia en una tragedia?
Para hacerlo, Esquilo pone como protagonista a los persas, compuesto por; un coro de ancianos, La Reina Atosa, madre de Jerjes (quien comandó la batalla contra Grecia) y esposa del difunto Rey Darío; y un mensajero, que relatará la trágica derrota de la gloriosa Persia.
October 3, 2024
*2.5*
banco muchísimo que, apenas volvió jerjes, le echaron en cara todas las cagadas que se mandó en la batalla. jodete por boludo y egoísta
el principio fue un embole, después se vuelve un poco interesante cuando el mensajero está contando el chisme, pero medio que queda ahí. lo mejor es cuando jerjes y el coro se pasan las últimas diez páginas diciendo ay ay pena lamento dolor aflicción
banco muchísimo que, apenas volvió jerjes, le echaron en cara todas las cagadas que se mandó en la batalla. jodete por boludo y egoísta
el principio fue un embole, después se vuelve un poco interesante cuando el mensajero está contando el chisme, pero medio que queda ahí. lo mejor es cuando jerjes y el coro se pasan las últimas diez páginas diciendo ay ay pena lamento dolor aflicción
May 6, 2020
ich hab so 5% verstanden und die handlung ist dass jemand ein krieg verloren hat ja das ist genau so spannend wie es sich anhört
February 4, 2017
Siempre es difícil enfrentarse a un texto de la Grecia Clásica. Varias son sus dificultades: un vocabulario recargado, un estilo lento y una tendencia a los circunloquios alargados en exceso. Eso hace que sean textos que sólo podrán interesar a quienes les guste todo lo relacionado con la antigua Hélade.
En Los persas asistimos a una crónica de la guerra entre griegos y persas de la cual Esquilo, el autor, fue testigo; a través de la figura de Jerjes se nos narran las desventuras de su pueblo, quienes perdieron la guerra frente a unos bravos helenos -cuya épica figura marca el tono político de la obra- y la posterior huida, nefasta y trágica. Con lúgubres lamentos se da testigo de un conflicto que marcó aquellos años en los que nacía la cultura helénica, el teatro, la poesía y las tragedias.
La obra de teatro es la más antigua que se conserva, y podemos notarlo en su estructura: corta y carente de dinamismo espacial, con largas exposiciones de sus personajes -pocos- y un carácter más bien político que no de ocio. Parece más bien una obra destinada a informar antes que a entretener.
Sin duda una obra capital en la historia de la cultura occidental, una semilla de la que surgiría el esplendor griego de los dos siglos posteriores. Por algo Esquilo es considerado el padre de la tragedia griega.
En Los persas asistimos a una crónica de la guerra entre griegos y persas de la cual Esquilo, el autor, fue testigo; a través de la figura de Jerjes se nos narran las desventuras de su pueblo, quienes perdieron la guerra frente a unos bravos helenos -cuya épica figura marca el tono político de la obra- y la posterior huida, nefasta y trágica. Con lúgubres lamentos se da testigo de un conflicto que marcó aquellos años en los que nacía la cultura helénica, el teatro, la poesía y las tragedias.
La obra de teatro es la más antigua que se conserva, y podemos notarlo en su estructura: corta y carente de dinamismo espacial, con largas exposiciones de sus personajes -pocos- y un carácter más bien político que no de ocio. Parece más bien una obra destinada a informar antes que a entretener.
Sin duda una obra capital en la historia de la cultura occidental, una semilla de la que surgiría el esplendor griego de los dos siglos posteriores. Por algo Esquilo es considerado el padre de la tragedia griega.
August 27, 2024
There is something remarkably empathetic about a Greek playwright seeing things from the Persian perspective shortly after a massive and possibly existential war with the Persians. Of course, the same was also true of the Iliad--although that was probably composed much after what was likely a less existential war.
That said, this felt more like a series of monologues than actual dialog, plot, developments, tragedy, or anything else. More of a historical artifact than something like the later great works of Greek drama. At least that was my untutored reaction.
Note: I read the James Romm translation in the excellent compilation The Greek Plays: Sixteen Plays by Aeschylus, Sophocles, and Euripedes.
That said, this felt more like a series of monologues than actual dialog, plot, developments, tragedy, or anything else. More of a historical artifact than something like the later great works of Greek drama. At least that was my untutored reaction.
Note: I read the James Romm translation in the excellent compilation The Greek Plays: Sixteen Plays by Aeschylus, Sophocles, and Euripedes.
January 8, 2026
Xerxes: a whiny boy whose hybris turned a superpower into a funeral.
May 30, 2019
I thoroughly enjoyed this edition of Persians by Aeschylus, translated by Mark Will. This ancient Greek tragedy tells of the Persian King Xerxes' expedition against the Greeks, and his army's catastrophic loss against the enemy. In this play, Aeschylus warns against the hubris of imperial over-reach, which I must say has been relevant throughout the history of man.
I got the paperback copy and it includes a very helpful preface on the historical context of the play, relevant maps of the time, and some very interesting details regarding the author. There are also very helpful end notes which include explanations of terms and context, and production suggestions. Mark Will points out in the preface the continued relevance of this work by Aeschylus, despite the time that has lapsed since he wrote it, especially with the US-Middle East conflict in the recent years. He draws political parallels between the ancient and modern forms of imperialism. Will does an excellent job with this translation, being a poet himself. The lyrical verses flowed so well I read the entire text in one sitting. Thoroughly recommended.
I got the paperback copy and it includes a very helpful preface on the historical context of the play, relevant maps of the time, and some very interesting details regarding the author. There are also very helpful end notes which include explanations of terms and context, and production suggestions. Mark Will points out in the preface the continued relevance of this work by Aeschylus, despite the time that has lapsed since he wrote it, especially with the US-Middle East conflict in the recent years. He draws political parallels between the ancient and modern forms of imperialism. Will does an excellent job with this translation, being a poet himself. The lyrical verses flowed so well I read the entire text in one sitting. Thoroughly recommended.
November 4, 2022
Über "Die Perser" habe ich als erstes gelesen, dass es "historisches" Stück ist, keinen mythischen Stoff, sondern reale Kriegsereignisse verarbeitet. Aischylos wäre nicht der größte griechische Tragödiendichter, hätte er dabei nur den kontingenten Verlauf der Geschichte in Versfom gebracht. Mit "Die Perser" führt er uns die Grausamkeit von Schlachten vor Augen, lässt uns die Einsamkeit und Kälte kriegsleerer Städte spüren, erinnert uns an die Zerbrechlichkeit des Schicksalsglücks und warnt uns vor Übermut und Selbstüberschätzung.
Den stärksten Eindruck hatte die Beschwörung Dareios' auf mich: In der tiefsten Verzweiflung rufen das Volk und die Königsmutter nach dem alten König, der als Geist zurückkehrt, als besonnener Regent und erfolgreichem Heerführer Orientierung und Ratschlag gibt. Aischylos erinnert an den Fluch eines allzu guten Herrschers - für das Volk, das sich auf ihn zurückwendet, doch vor allem für das Kind, der diesen übergroßen Schatten zu überspringen sucht und daran scheitern muss. Ist der weise König Vorbote eines großen Unglücks? Für die Perser wird es neue Herrscher geben, aber Xerxes findet nicht einmal bei seiner Mutter Trost.
Den stärksten Eindruck hatte die Beschwörung Dareios' auf mich: In der tiefsten Verzweiflung rufen das Volk und die Königsmutter nach dem alten König, der als Geist zurückkehrt, als besonnener Regent und erfolgreichem Heerführer Orientierung und Ratschlag gibt. Aischylos erinnert an den Fluch eines allzu guten Herrschers - für das Volk, das sich auf ihn zurückwendet, doch vor allem für das Kind, der diesen übergroßen Schatten zu überspringen sucht und daran scheitern muss. Ist der weise König Vorbote eines großen Unglücks? Für die Perser wird es neue Herrscher geben, aber Xerxes findet nicht einmal bei seiner Mutter Trost.
January 15, 2019
This is a superb new translation by Mark Will. It's a literal translation that retains the poetry of the original Greek, the translator himself having the natural, musical instincts of a poet, he being a poet himself. Added to this is his emphasis, in his introduction and notes, of the relevance this play has in today's world, and how the play can be seen as a kind of cautionary tale for the American military-industrial complex, warning of the dangers of imperialist over-reach.
It also has maps and a historical overview to explain the background against which the play is set, with copious notes expertly explaining details in the writing that, without them, most modern readers would have little hope of understanding. He even gives suggestions to producers of the play as to how they can use visual effects and costuming to bring out the deeper meaning of the play--suggestions of a 'straight' (i.e., traditional), Brechtian (i.e., distancing effect), or Artaudian (i.e., theatre of cruelty) style.
I cannot recommend this translation enough.
It also has maps and a historical overview to explain the background against which the play is set, with copious notes expertly explaining details in the writing that, without them, most modern readers would have little hope of understanding. He even gives suggestions to producers of the play as to how they can use visual effects and costuming to bring out the deeper meaning of the play--suggestions of a 'straight' (i.e., traditional), Brechtian (i.e., distancing effect), or Artaudian (i.e., theatre of cruelty) style.
I cannot recommend this translation enough.
December 27, 2014
It's really intriguing to read a Greek tragedy that isn't mythical in nature. This play is incredibly unique. It takes place only 8 years before during Xerxes' Persian invasion. And as the title implies, all characters are Persian. It makes one think what an Athenian audience would think of a play performed in Athens about the Persian defeat by the Athenians. While it certainly isn't anti-Athenian, it does look at the Persians in a sympathetic light. I am definitely going to look for some secondary literature about this play.
January 31, 2013
In kader van oudercursus "Griekse Tragedie" gelezen.
Niet altijd even gemakkelijk om te lezen, zelfs niet in het Nederlands. En enige kennis van de Oudgriekse geschiedenis is ook wel nodig. Toch spannend genoeg om te lezen. Hoewel ik me afvraag of ik het spontaan zou lezen...
Niet altijd even gemakkelijk om te lezen, zelfs niet in het Nederlands. En enige kennis van de Oudgriekse geschiedenis is ook wel nodig. Toch spannend genoeg om te lezen. Hoewel ik me afvraag of ik het spontaan zou lezen...
September 1, 2014
I'm greatly disappointed by this play. It is unrefined, boring, crammed with endless lists of dead people and scenes of tasteless lamentation for the sake of lamentation.
It makes you wonder how it can be possible that the same person who wrote Prometheus Bound also wrote this.
It makes you wonder how it can be possible that the same person who wrote Prometheus Bound also wrote this.
January 6, 2017
Persleri yenmenin Yunan edebiyatında yüceltilmesi açısından önemli bir örnektir. Eserde Perslerin konuşturularak Yunanistan'ın şiirsel bir havada, Perslerin ağzından yüceltilmesi de dikkati çeken en önemli unsurdur.
September 27, 2020
oioi, oioi
ototototoi
Agony, agony
papai papai
Hateful fate
I never thought about it before but i guess the cliche of poetic lamentations does come from somewhere, perhaps from the greek plays like such.
ototototoi
Agony, agony
papai papai
Hateful fate
I never thought about it before but i guess the cliche of poetic lamentations does come from somewhere, perhaps from the greek plays like such.
February 18, 2021
Auch wenn es schmerzt - das älteste Drama der Menschheit gleicht einer propagandistischen Antiklimax mit bedauernswerter Handlung (die eher einem furchtbar langgezogenen Lamento ähnelt). Trotzdem sollte man es kennen, um die nachfolgenden opera zu verstehen.
July 9, 2017
I had to read this for school. It was so boring.
January 3, 2020
Читав, уявляючи на місці персів - кацапів. Зайшло нормально.
May 17, 2020
Magnifique et quel final!
December 9, 2021
This wasn’t good! 😯
December 6, 2025
The Plot:
I went ahead and finished it.
Nothing happens. Atossa has her dream, finds out the Perians were betrayed + lost.
So she feeds the dead Darius and his ghost tells her that the Persians are cooked, because Xerxes angered the gods and was hasty and all that and the Perisans still in Greece will probably never return.
Then Xerxes gets back, and he laments.
The end.
It feels like Greek propaganda, because it (very unsubtly) is.
There’s too much dialogue. I know it’s a play, but it’s paragraphs of Atossa speaking then paragraps of Darius or the Messenger’s response… but maybe all plays are like that, I never did English lit
The Characters:
Atossa – Lamenter. She feels like the main character, because she has her dream. She’s not a complete wimp I’ll give her that
Xerxes – he’s characterised as a bit of an idiot (imo) and has a little melt down in the end, which I can get behind because he lost really badly lol
Messenger – I kind of felt like he enjoyed giving the bad news lowkey “And my Lady, be certain of yet one thing more: The suffering of the Persians is yet to end. What you
have heard from me so far is but less than half of what’s still to come.”
He’s gleeful about it almost. Fair enough
Chorus – LAMENTING
The Level of Drama Involved:
Oh it’s well dramatic. Crying. Lamenting. And Aeschylus seems to enjoy making the Persians seem pathetic in comparison to the Greeks, what with the Greeks having very very little boats compared to the Persians and the Persians still losing.
The dream sequence (and post-dream happening!) are also very dramatic and I appreciated it, hence the 3 stars instead of the 2 I’d give it for the plot and 2-d characters
I went ahead and finished it.
Nothing happens. Atossa has her dream, finds out the Perians were betrayed + lost.
So she feeds the dead Darius and his ghost tells her that the Persians are cooked, because Xerxes angered the gods and was hasty and all that and the Perisans still in Greece will probably never return.
Then Xerxes gets back, and he laments.
The end.
It feels like Greek propaganda, because it (very unsubtly) is.
There’s too much dialogue. I know it’s a play, but it’s paragraphs of Atossa speaking then paragraps of Darius or the Messenger’s response… but maybe all plays are like that, I never did English lit
The Characters:
Atossa – Lamenter. She feels like the main character, because she has her dream. She’s not a complete wimp I’ll give her that
Xerxes – he’s characterised as a bit of an idiot (imo) and has a little melt down in the end, which I can get behind because he lost really badly lol
Messenger – I kind of felt like he enjoyed giving the bad news lowkey “And my Lady, be certain of yet one thing more: The suffering of the Persians is yet to end. What you
have heard from me so far is but less than half of what’s still to come.”
He’s gleeful about it almost. Fair enough
Chorus – LAMENTING
The Level of Drama Involved:
Oh it’s well dramatic. Crying. Lamenting. And Aeschylus seems to enjoy making the Persians seem pathetic in comparison to the Greeks, what with the Greeks having very very little boats compared to the Persians and the Persians still losing.
The dream sequence (and post-dream happening!) are also very dramatic and I appreciated it, hence the 3 stars instead of the 2 I’d give it for the plot and 2-d characters
August 23, 2023
Οκτώ μόλις χρόνια μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο Αισχύλος ήδη μιμείται ένα προϋπάρχον έργο (τις Φοίνισσες) μιλώντας από την πλευρά των ηττημένων Περσών. Μια από τις σπάνιες περιπτώσεις τραγωδίας που το περιεχόμενό της δεν είναι μυθολογικό.
Στο χορό των "γερόντων" (βασιλικοί σύμβουλοι, παρακοιμώμενοι και κολαούζοι της αυλής) οι οποίοι επικουρούνται δραματικά από τη μητέρα του Ξέρξη και αναμένουν με αγωνία νέα από την εκστρατεία στην Ελλάδα. Σε λίγο εμφανίζεται ένας αγγελιοφόρος που φέρνει τα κακά μαντάτα: Οι Πέρσες ηττήθηκαν στη Σαλαμίνα, 300 πλοία των Ελλήνων τσάκισαν τα 1207 (εντυπωσιακά ακριβής αριθμός) του Ξέρξη και η θάλασσα γέμισε πτώματα, "τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι δεν πέθαναν άλλη μέρα". Ο αγγελιαφόρος δίνει μια εξαιρετικά παραστατική περιγραφή της ναυμαχίας και των συνεπειών της, μνημονεύοντας και πληθώρα προσώπων που έλαβαν μέρος, αλλά μόνον από την πλευρά των Περσών. Έλληνας δεν αναφέρεται ούτε ένας (κάτι που έχει μια ειδική αξία, θα αναφερθώ πιο κάτω). Αναφέρεται και ο Ξέρξης που επιστρέφει ζωντανός (προς μεγάλη χαρά της μητέρας του) με ρούχα σκισμένα και καταρακωμένος από την ήττα.
Ο χορός αντιδρά καλώντας το πνεύμα (είδωλο) του βασιλιά Δαρείου (ήδη νεκρού πριν ξεκινήσει η εκστρατεία) ο οποίος κατακρίνει το γιο του για την ύβρι του (αν και ιστορικά, ο Ξέρξης απλώς ανέλαβε την εκστρατεία την οποία δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει ο Δαρείος λόγω... θανάτου), ενώ προλέγεται και η ήττα των περσών στις Πλαταιές (χωρίς αμφιβολία... ήδη γνωστή στο κοινό του 472 π.Κ.Ε. που παρακολουθεί την παράσταση).
Στην"έξοδο", εμφανίζεται ο Ξέρξης (κάτι που προοικονομείται έμμεσα σε πολλά σημεία του έργου), εξαθλιωμένος, με στολή σχισμένη, και αναλύεται σε θρήνο στον οποίο συμμετέχει και ο χορός.
Με εξαιρετικά νηφάλιο τρόπο για τα δεδομένα της εποχής, ο Αισχύλος παραδίδει ένα κατά μείζονα λόγο αντιπολεμικό έργο, στο οποίο το αποτέλεσμα της μάχης δεν κρίνουν τόσο οι ικανότητες και η δεξιοσύνη στα όπλα (όχι εντελώς), αλλά η θεϊκή οικονομία που πλήττει τον Ξέρξη (και κατ' επέκταση του Πέρσες) για την ύβρι που έχουν διαπράξει δηώνοντας την Αττική και καταστρέφοντας τα ιερά της Αθηνάς και άλλους τόπους θρησκευτικής αξίας. Είναι άλλωστε και ένας "πονηρός" τρόπος να πάρει η Αθήνα, η πόλη του, τα εύσημα για αυτή την επιτυχία, χωρίς να "λιβανίζει" η ίδια τον εαυτό της, αλλά δεχόμενη το θρήνο του αντιπάλου για την ήττα του ως βραβείο για τη δική της νίκη. Έτσι λοιπόν, έχουμε ένα έργο για μια νίκη της Αθήνας, γραμμένο από Αθηναίο και παιγμένο μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό στο οποίο δεν αναφέρεται ούτε ένας Αθηναίος και όπου κυριαρχεί... ο θρήνος. Well played Αισχύλε...
Είπαμε ότι μνημονεύονται πολλοί Πέρσες αλλά κανένας Έλληνας. Έχει υποστηρισχτεί (και με βρίσκει σύμφωνο παρά τις πενιχρές μου σχετικές γνώσεις και την ελάχιστη ενασχόλησή μου με το αντικείμενο), ότι ο Αισχύλος εδώ καταδεικνύει τη διαφορά ανατολής και δύσης. Στην ανατολή δεσπόζει ένας βασιλιάς, ονομαστός, στρατηγοί ονομαστοί, αλλά στην δύση, στη χώρα της δημοκρατίας εκεί που άρχων είναι ο λαός και ισότητα επικρατεί (ακούω βήχα από το ακροατήριο, κάτι περί γυναικών δούλων, αριστοκρατών ιππέων κ.λπ., παρακαλώ ησυχία), κανείς δεν προκρίνεται και δεν διεκδικεί τη νίκη για τον εαυτό του, ακόμη κι αν όλοι οι παριστάμενοι στο θέατρο γνωρίζουν τη συμβολή του Θεμιστοκλή στο ζήτημα (δημιουργία του στόλου με το ασήμι του Λαυρίου, τέχνασμα που προσέλκυσε στα στενά της Σαλαμίνας τον περσικό στολο). Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο ο Θεμιστοκλής να μην αναφέρεται γιατί ήδη έχουν πέσει οι μετοχές του και λίγο καιρό αργότερα εξορίζεται από τους επιλήσμονες αλλά... δημοκρατικότατους Αθηναίους για 10 χρόνια.
Πράγματα που πολύ βολικά ξεχνάει ο Αισχύλος:
Οι Πέρσες που θεωρεί ότι τιμωρούνται από τους θεούς για τις βεβηλώσεις ιερών, πρώτοι είχαν δεχτεί τέτοιες βεβηλώσεις και πυρπολήσεις κατά την Ιωνική Επανάσταση την οποία ενίσχυσε η Αθήνα με ναυτικό και στρατό και οδήγησε στη ναυμαχία του Μαραθώνα.
Ο Δαρείος δεν ήταν ο ακριβώς ο αγαθός, σοφός πολυνίκης βασιλιάς. Αποκλείεται να έχει ξεχάσει ο Αισχύλος ότι πρώτος ο Δαρείος επιτέθηκε στους Έλληνες, καθως συμμετείχε και ο ίδιος στη μάχη του Μαραθώνα. Βέβαια, η διαφορά μεταξύ Δαρείου και Ξέρξη είναι ότι ο πρώτος περιορίστηκε (ίσως και εκ των πραγμάτων) στα αμιγώς πολεμικά, έχασε τη μάχη του και αποχώρησε σαν κύριος, ενώ ο Ξέρξης προέβη σε καταστροφές και βεβηλώσεις, πυρπόλησε δύο φορές την Αθήνα και κατέστρεψε ναούς και ιερά της πόλης.
Μεγάλο μέρος των πληρωμάτων των Περσών ήταν... Ίωνες, Έλληνες υποτελείς του "μεγάλου Βασιλέα", ενώ και από την κατ' εξοχήν Ηπειρωτική Ελλάδα, δεν ήταν λίγες οι πόλες που συνέδραμαν τους Μήδους, είτε από φόβο είτε προσδοκώντας οφέλη σε βάρος γειτόνων τους, είτε ακριβώς επειδή οι γείτονες με τους οποίους είχαν αντιδικίες αντιστάθηκαν.
Αποκλείεται οι Πέρσες να αποκαλούσαν τους εαυτούς τους βαρβάρους", όπως συμβαίνει συχνά στο έργο. Κανένας λαός δεν αυτοπροσδιορίζεται ως βάρβαρος και συνήθως ο όρος αυτός περιγράφει... τους άλλους, τους "έξω από τα σύνορά μας".
Ούτε μία στο εκατομμύριο οι Μήδοι δεν προσεύχονταν ή αναφέρονταν στον Δία. Νομίζω θεός της αρεσκείας τους ήταν ο Αχούρα Μάζντα. Καταλαβαίνω τη διστακτικότητα του ποιητή να φέρει... καινά (όχι και τόσο) δαιμόνια στην Αθήνα μέσω του έργου του, αλλά είναι λίγο σόλοικο να τους βάζεις να επικαλούνται έλληνες θεούς. Ας έλεγε έστω απλά "θεοί"... Ψιλά γράμματα, προσχωράμε.
Αποκλείεται ο Ξέρξης να διέσχισε όλη την Ελλάδα και μέρος της Μικράς Ασίας με την ίδια στολή, για να φτάσει μπροστά στη μάνα του με σκισμένα ρούχα. Καλό ως σκηνοθετικό εύρημα που δείχνει την ήττα και την ταπείνωση, αλλά δεν μπορώ παρά να το επισημάνω.
Η Αυτοκρατορία του Ξέρξη δεν κατέρρευσε, όπως υποννοείται στο έργο, μάλιστα συνέχισε ακμαιότατη σχεδόν άλλους δύο αιώνες, έχοντα συνολικά πολύ μικρότερο αντίκτυπο από αυτό που παρουσιάζεται στο φιλοθεάμον αθηναϊκό κοινό, ούτε καν ήταν η ήττα στη Σαλαμίνα η αρχή της παρακμής της (αν και έχει κατά καιρούς υποστηριχτεί και το αντίθετο). Ωστόσο αληθεύει ότι δεν ακολούθησε άλλη επεκτετική εκστρατεία των Μήδων και των συν αυτώ προς δυσμάς, τουναντίον οι Έλληνες πλέον τραμπούκιζαν την Ανατολή σε κάθε ευκαιρία (και αργότερα οι Ρωμαίοι).
Γενικός βαθμός / χαρακτηρισμός: Ό,τι πρέπει για καλοκαιράκι στην Επίδαυρο, αν δεν σας κουράζει η μόνιμη κλαούνα και οι (μάλλον σκόπιμες) ανακολουθίες του έργου.
Ειδική μνεία για την συγκεκριμένη έκδοση: Έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στην εισαγωγή τη μετάφραση και τα σχόλια, τόσο καλή, που μπορείτε να αφήσετε το κείμενο απ' έξω, καθώς... έχει όλο καλυφθεί και αναλυθεί εκτενέστατα στις υπόλοιπες ενότητες.
Στο χορό των "γερόντων" (βασιλικοί σύμβουλοι, παρακοιμώμενοι και κολαούζοι της αυλής) οι οποίοι επικουρούνται δραματικά από τη μητέρα του Ξέρξη και αναμένουν με αγωνία νέα από την εκστρατεία στην Ελλάδα. Σε λίγο εμφανίζεται ένας αγγελιοφόρος που φέρνει τα κακά μαντάτα: Οι Πέρσες ηττήθηκαν στη Σαλαμίνα, 300 πλοία των Ελλήνων τσάκισαν τα 1207 (εντυπωσιακά ακριβής αριθμός) του Ξέρξη και η θάλασσα γέμισε πτώματα, "τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι δεν πέθαναν άλλη μέρα". Ο αγγελιαφόρος δίνει μια εξαιρετικά παραστατική περιγραφή της ναυμαχίας και των συνεπειών της, μνημονεύοντας και πληθώρα προσώπων που έλαβαν μέρος, αλλά μόνον από την πλευρά των Περσών. Έλληνας δεν αναφέρεται ούτε ένας (κάτι που έχει μια ειδική αξία, θα αναφερθώ πιο κάτω). Αναφέρεται και ο Ξέρξης που επιστρέφει ζωντανός (προς μεγάλη χαρά της μητέρας του) με ρούχα σκισμένα και καταρακωμένος από την ήττα.
Ο χορός αντιδρά καλώντας το πνεύμα (είδωλο) του βασιλιά Δαρείου (ήδη νεκρού πριν ξεκινήσει η εκστρατεία) ο οποίος κατακρίνει το γιο του για την ύβρι του (αν και ιστορικά, ο Ξέρξης απλώς ανέλαβε την εκστρατεία την οποία δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει ο Δαρείος λόγω... θανάτου), ενώ προλέγεται και η ήττα των περσών στις Πλαταιές (χωρίς αμφιβολία... ήδη γνωστή στο κοινό του 472 π.Κ.Ε. που παρακολουθεί την παράσταση).
Στην"έξοδο", εμφανίζεται ο Ξέρξης (κάτι που προοικονομείται έμμεσα σε πολλά σημεία του έργου), εξαθλιωμένος, με στολή σχισμένη, και αναλύεται σε θρήνο στον οποίο συμμετέχει και ο χορός.
Με εξαιρετικά νηφάλιο τρόπο για τα δεδομένα της εποχής, ο Αισχύλος παραδίδει ένα κατά μείζονα λόγο αντιπολεμικό έργο, στο οποίο το αποτέλεσμα της μάχης δεν κρίνουν τόσο οι ικανότητες και η δεξιοσύνη στα όπλα (όχι εντελώς), αλλά η θεϊκή οικονομία που πλήττει τον Ξέρξη (και κατ' επέκταση του Πέρσες) για την ύβρι που έχουν διαπράξει δηώνοντας την Αττική και καταστρέφοντας τα ιερά της Αθηνάς και άλλους τόπους θρησκευτικής αξίας. Είναι άλλωστε και ένας "πονηρός" τρόπος να πάρει η Αθήνα, η πόλη του, τα εύσημα για αυτή την επιτυχία, χωρίς να "λιβανίζει" η ίδια τον εαυτό της, αλλά δεχόμενη το θρήνο του αντιπάλου για την ήττα του ως βραβείο για τη δική της νίκη. Έτσι λοιπόν, έχουμε ένα έργο για μια νίκη της Αθήνας, γραμμένο από Αθηναίο και παιγμένο μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό στο οποίο δεν αναφέρεται ούτε ένας Αθηναίος και όπου κυριαρχεί... ο θρήνος. Well played Αισχύλε...
Είπαμε ότι μνημονεύονται πολλοί Πέρσες αλλά κανένας Έλληνας. Έχει υποστηρισχτεί (και με βρίσκει σύμφωνο παρά τις πενιχρές μου σχετικές γνώσεις και την ελάχιστη ενασχόλησή μου με το αντικείμενο), ότι ο Αισχύλος εδώ καταδεικνύει τη διαφορά ανατολής και δύσης. Στην ανατολή δεσπόζει ένας βασιλιάς, ονομαστός, στρατηγοί ονομαστοί, αλλά στην δύση, στη χώρα της δημοκρατίας εκεί που άρχων είναι ο λαός και ισότητα επικρατεί (ακούω βήχα από το ακροατήριο, κάτι περί γυναικών δούλων, αριστοκρατών ιππέων κ.λπ., παρακαλώ ησυχία), κανείς δεν προκρίνεται και δεν διεκδικεί τη νίκη για τον εαυτό του, ακόμη κι αν όλοι οι παριστάμενοι στο θέατρο γνωρίζουν τη συμβολή του Θεμιστοκλή στο ζήτημα (δημιουργία του στόλου με το ασήμι του Λαυρίου, τέχνασμα που προσέλκυσε στα στενά της Σαλαμίνας τον περσικό στολο). Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο ο Θεμιστοκλής να μην αναφέρεται γιατί ήδη έχουν πέσει οι μετοχές του και λίγο καιρό αργότερα εξορίζεται από τους επιλήσμονες αλλά... δημοκρατικότατους Αθηναίους για 10 χρόνια.
Πράγματα που πολύ βολικά ξεχνάει ο Αισχύλος:
Οι Πέρσες που θεωρεί ότι τιμωρούνται από τους θεούς για τις βεβηλώσεις ιερών, πρώτοι είχαν δεχτεί τέτοιες βεβηλώσεις και πυρπολήσεις κατά την Ιωνική Επανάσταση την οποία ενίσχυσε η Αθήνα με ναυτικό και στρατό και οδήγησε στη ναυμαχία του Μαραθώνα.
Ο Δαρείος δεν ήταν ο ακριβώς ο αγαθός, σοφός πολυνίκης βασιλιάς. Αποκλείεται να έχει ξεχάσει ο Αισχύλος ότι πρώτος ο Δαρείος επιτέθηκε στους Έλληνες, καθως συμμετείχε και ο ίδιος στη μάχη του Μαραθώνα. Βέβαια, η διαφορά μεταξύ Δαρείου και Ξέρξη είναι ότι ο πρώτος περιορίστηκε (ίσως και εκ των πραγμάτων) στα αμιγώς πολεμικά, έχασε τη μάχη του και αποχώρησε σαν κύριος, ενώ ο Ξέρξης προέβη σε καταστροφές και βεβηλώσεις, πυρπόλησε δύο φορές την Αθήνα και κατέστρεψε ναούς και ιερά της πόλης.
Μεγάλο μέρος των πληρωμάτων των Περσών ήταν... Ίωνες, Έλληνες υποτελείς του "μεγάλου Βασιλέα", ενώ και από την κατ' εξοχήν Ηπειρωτική Ελλάδα, δεν ήταν λίγες οι πόλες που συνέδραμαν τους Μήδους, είτε από φόβο είτε προσδοκώντας οφέλη σε βάρος γειτόνων τους, είτε ακριβώς επειδή οι γείτονες με τους οποίους είχαν αντιδικίες αντιστάθηκαν.
Αποκλείεται οι Πέρσες να αποκαλούσαν τους εαυτούς τους βαρβάρους", όπως συμβαίνει συχνά στο έργο. Κανένας λαός δεν αυτοπροσδιορίζεται ως βάρβαρος και συνήθως ο όρος αυτός περιγράφει... τους άλλους, τους "έξω από τα σύνορά μας".
Ούτε μία στο εκατομμύριο οι Μήδοι δεν προσεύχονταν ή αναφέρονταν στον Δία. Νομίζω θεός της αρεσκείας τους ήταν ο Αχούρα Μάζντα. Καταλαβαίνω τη διστακτικότητα του ποιητή να φέρει... καινά (όχι και τόσο) δαιμόνια στην Αθήνα μέσω του έργου του, αλλά είναι λίγο σόλοικο να τους βάζεις να επικαλούνται έλληνες θεούς. Ας έλεγε έστω απλά "θεοί"... Ψιλά γράμματα, προσχωράμε.
Αποκλείεται ο Ξέρξης να διέσχισε όλη την Ελλάδα και μέρος της Μικράς Ασίας με την ίδια στολή, για να φτάσει μπροστά στη μάνα του με σκισμένα ρούχα. Καλό ως σκηνοθετικό εύρημα που δείχνει την ήττα και την ταπείνωση, αλλά δεν μπορώ παρά να το επισημάνω.
Η Αυτοκρατορία του Ξέρξη δεν κατέρρευσε, όπως υποννοείται στο έργο, μάλιστα συνέχισε ακμαιότατη σχεδόν άλλους δύο αιώνες, έχοντα συνολικά πολύ μικρότερο αντίκτυπο από αυτό που παρουσιάζεται στο φιλοθεάμον αθηναϊκό κοινό, ούτε καν ήταν η ήττα στη Σαλαμίνα η αρχή της παρακμής της (αν και έχει κατά καιρούς υποστηριχτεί και το αντίθετο). Ωστόσο αληθεύει ότι δεν ακολούθησε άλλη επεκτετική εκστρατεία των Μήδων και των συν αυτώ προς δυσμάς, τουναντίον οι Έλληνες πλέον τραμπούκιζαν την Ανατολή σε κάθε ευκαιρία (και αργότερα οι Ρωμαίοι).
Γενικός βαθμός / χαρακτηρισμός: Ό,τι πρέπει για καλοκαιράκι στην Επίδαυρο, αν δεν σας κουράζει η μόνιμη κλαούνα και οι (μάλλον σκόπιμες) ανακολουθίες του έργου.
Ειδική μνεία για την συγκεκριμένη έκδοση: Έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στην εισαγωγή τη μετάφραση και τα σχόλια, τόσο καλή, που μπορείτε να αφήσετε το κείμενο απ' έξω, καθώς... έχει όλο καλυφθεί και αναλυθεί εκτενέστατα στις υπόλοιπες ενότητες.
October 3, 2025
Before diving into The Persians, I did a bit of pre-learning about Aeschylus, and it honestly paid off. I had already known the odd legend about his death (the eagle dropping a turtle on his head), but I had not realised until now that it was Aeschylus himself. I also brushed up on the context, the Battle of Marathon, the Battle of Salamis, and the geography of Persia (what we would call Iran today), which helped me follow along phenomenally well.
As for the play itself, I found it strikingly poetic. The translation I read kept a rhyme scheme, which gave the lines a lyrical rhythm without being confusing or hard to follow. The structure was interesting too: the listing at the beginning of who went off to fight and, at the end, who died, framing the middle section of the play like a tragic bracket around the battle itself. It added a kind of inevitability to the story, as though everything in between was only ever going to lead to this outcome.
The recounting of the battle drew me in the most. At times I was so caught up in the description that I could vividly picture myself in the chaos of Salamis, the ships crashing, and the Persians’ devastation unfolding. It was both powerful and unexpectedly immersive for such an old text.
As for the play itself, I found it strikingly poetic. The translation I read kept a rhyme scheme, which gave the lines a lyrical rhythm without being confusing or hard to follow. The structure was interesting too: the listing at the beginning of who went off to fight and, at the end, who died, framing the middle section of the play like a tragic bracket around the battle itself. It added a kind of inevitability to the story, as though everything in between was only ever going to lead to this outcome.
The recounting of the battle drew me in the most. At times I was so caught up in the description that I could vividly picture myself in the chaos of Salamis, the ships crashing, and the Persians’ devastation unfolding. It was both powerful and unexpectedly immersive for such an old text.
October 13, 2025
Aeschylus with this play manages many things:
- showing the courage of the Greeks in Salamina and thus helping the Athenians in the ground mourning everyone they lost
- showing that the Persians had a humane and logical reaction to their loss. The mother is saddened to hear that her child has fallen from his father glory, and the child wants to end his life for the tragedy he costed his country
-showing small questions such as:
If the gods were the ones responsible for this tragedy, is such a big tragedy something the Athenians can always avoid?
Was Herxes fault just an average mistake of youth and naivete? Trying to overpower his father's glory, create a legacy of his own and just prove his power?
And finally is the Persian tragedy something the Athenians can't understand? Or can they sympathize with the enemy's reaction so much that they get scared of their future safety?
Overall Aeschylus, having taken part in Salamina, manages to show the united spirit of the Greek soldiers very colorfully but doesn't shy away from the monstrosity of Persian bodies - estimed generals of very high rank- floating in the water dead (not even getting the opportunity to be buried in the place they called home).
- showing the courage of the Greeks in Salamina and thus helping the Athenians in the ground mourning everyone they lost
- showing that the Persians had a humane and logical reaction to their loss. The mother is saddened to hear that her child has fallen from his father glory, and the child wants to end his life for the tragedy he costed his country
-showing small questions such as:
If the gods were the ones responsible for this tragedy, is such a big tragedy something the Athenians can always avoid?
Was Herxes fault just an average mistake of youth and naivete? Trying to overpower his father's glory, create a legacy of his own and just prove his power?
And finally is the Persian tragedy something the Athenians can't understand? Or can they sympathize with the enemy's reaction so much that they get scared of their future safety?
Overall Aeschylus, having taken part in Salamina, manages to show the united spirit of the Greek soldiers very colorfully but doesn't shy away from the monstrosity of Persian bodies - estimed generals of very high rank- floating in the water dead (not even getting the opportunity to be buried in the place they called home).
January 8, 2026
Read in Greek, from this very edition from the Oxford Clarendon series. Good commentary as usual, some obscure vocabulary could have been glossed but now that we have the internet that’s not a huge issue.
Joke I made: you could call Aeschylus a proto-modernist because he loves writing literature in which nothing happens!! Haha. But really, this whole play is basically a speech about things that already happened, and then people being sad about it. And that’s what makes it so awesome! It’s such a bizarre choice for the dramatic medium and I really like that. The breakdown into choral lament by the end is really, really affecting. It’s such a hopeless ending—for the Persians, at least. Good play overall. Easier than Prometheus Bound as far as the Greek goes.
Joke I made: you could call Aeschylus a proto-modernist because he loves writing literature in which nothing happens!! Haha. But really, this whole play is basically a speech about things that already happened, and then people being sad about it. And that’s what makes it so awesome! It’s such a bizarre choice for the dramatic medium and I really like that. The breakdown into choral lament by the end is really, really affecting. It’s such a hopeless ending—for the Persians, at least. Good play overall. Easier than Prometheus Bound as far as the Greek goes.
January 2, 2026
this only gets 3-stars because i likely would not read it again, but i have no solid complaints
- a greek play, told from the sympathetic perspective of the persians losing the battle of salamis.
- largely a messenger's recount of the slaughter, so plot-wise it is bare. HOWEVER i adored the poetry and rhythm, especially darius' monologue on hubris and ambition.
- king xerxes please self-reflect a little
- a greek play, told from the sympathetic perspective of the persians losing the battle of salamis.
- largely a messenger's recount of the slaughter, so plot-wise it is bare. HOWEVER i adored the poetry and rhythm, especially darius' monologue on hubris and ambition.
- king xerxes please self-reflect a little
May 28, 2025
“Outrage has blossomed and has produced a crop of ruin, from which it is reaping a harvest of universal sorrow. Look on the price that is being paid for these actions, and remember Athens and Greece: let no one despise the fortune he possesses and, through lust for more, let his great prosperity go to waste.”
May 25, 2024
Translation By: Philip Vellacott
This is written like a tragedy, but I could only imagine the original audience of Athena guffawing at this
This is written like a tragedy, but I could only imagine the original audience of Athena guffawing at this
Displaying 1 - 30 of 55 reviews