Grimmd eftir Stefán Mána er fjórða sagan sem ég hef lesið eftir hann. Í þessari segir hann aftur frá rannsóknarlögreglumanninum Herði Grímssyni, miðaldra lura sem þjáist nú af andvökunóttum eftir að hann og kona hans hafa fengið fósturbarn. Hörður er mér minnisstæður úr Húsinu, breyskur fordómafullur alkóhólisti.
Hörður er þó einungis í smáhlutverki. Sagan fjallar líkt og nafn hennar gefur til um grimmd. Hvernig andlegt og líkamlegt ofbeldi, barnaníð og fíkn getur markað líf einstaklinga fyrir alla lífstíð. Aðalpersóna sögurnnar, ég get vart kallað hann aðalsöguhetju, er William Smári Clover sem er dópisti, hrotti og dópsali. En eftir því sem við kynnumst fortíð hans, sérkennilegri sýn á hans á samfélagið og hvötum þá getur lesandinn vart annað en fyllst samúð með þessum undirmálsmanni.
Mér fannst sagan vel upp byggð og gráglettin í lýsingu á seinheppni Williams Smára. Stefán Máni dregur ekkert undan í lýsingum á hrottaskap og ofbeldi og eflaust þykir sumum nóg um.
Fyrir þessa bók fékk Stefán Máni Blóðdropann, íslensku glæpasagnaverðlaunin. Þetta er í þriðja skipti sem hann hlýtur þau verðlaun en hann hefur einnig hlotið þau fyrir Húsið og Skipið. Sömuleiðis var sagan tilnefnd til Glerlykilisins, norrænu glæpasöguverðlaunanna, fyrir næsta ár. Hinar sögurnar tvær voru einning tilnefndar ásamt Svartur á leik á sínum tíma en hlutu ekki náð fyrir augum dómnefndar.