Μπορεί μια ασήμαντη παραφωνία να διαλύσει τη ζωή ενός ανθρώπου; Τι ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια εκείνης της πρόβας; Γιατί ο μαέστρος της χορωδίας κρύβει τόσο μίσος μέσα του; Ο Φι, ένας ερασιτέχνης μουσικός, περικυκλωμένος από κακόηχες παρτιτούρες και φάλτσες νότες, πέφτει στην ενέδρα των "αρχιμουσικών" αυτού του κόσμου. Όμως ο Φι δεν μπορεί να θυμηθεί εκείνη του την παραφωνία, είναι καλός τραγουδιστής και σίγουρος ότι ποτέ δεν παραφώνησε, όσο κι αν επιμένουν ο μαέστρος κι οι φίλοι του. Πασχίζοντας να αποδείξει ότι άδικα του καταλογίζουν εκείνη την καταραμένη παραφωνία, ανακαλύπτει ότι τίποτα πλέον δεν είναι αυτονόητο και ότι η καλλίφωνη ζωή του είναι ένα κακόγουστο αστείο.
Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Σπίτι, εκδόθηκε το 1997. Τα έργα Η Πράσινη Πόρτα (2002), Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι (2004), Ο Θόρυβος (2005) και Ο Άνθρωπος από την Αίγυπτο (2007) έλαβαν θετικές κριτικές, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και απέσπασαν βραβεία. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας Athens Prize for Literature και το 2011 με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Το Θαύμα της Αναπνοής, που κυκλοφόρησε το 2009, καθιέρωσε τον Σωτάκη ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του.
1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.
Πρόκειται για ένα από αυτά τα βιβλία που το αναγνωστικό ταξίδι είναι αρκετό για να τα απολαύσεις. Ομολογουμένως στην αρχή μου φάνηκε κάπως φλύαρο ενώ το τέλος δεν μπορώ να πω ότι "ήρθε και έδεσε".
Ωστόσο, ο απλός λόγος του συγγραφέα σε παρασέρνει σε έναν κόσμο μακριά από την καθημερινότητα και σε χαρίζει απλόχερα συναισθήματα.
Ίσως το 3.5 να ανταποκρίνεται περισσότερο σαν βαθμολογία βάση των γούστων μου. Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι ανυπομονώ να πέσει στα χέρια μου το επόμενο βιβλίο του Δημήτρη Σ.
I read the dutch translation by Noortje Pelgrim. I liked the surreal derailment and the refusal of Fi to admit the wrong note. I had some trouble with the repeated self-assertion and rambling of the protagonist. I also found the register, choosing a ‘literary’ choice of words rather than a colloquial one, a bit constrained, but I don’t know whether this was the author’s or the translator’s doing.