What do you think?
Rate this book
Het lam
Het lam is het symbool van de onschuld, maar wat gebeurt er als op een dag een boosaardig onheil dat lam bedreigt? Clarissa's zoontje Joris is een kleuter wanneer hij zich verwondert over een dood lam dat op een marktplein is achtergebleven. Niet lang daarna plast hij bloed. Kanker. Machteloos moet Clarissa toekijken hoe haar kind slopende behandelingen ondergaat. Het verandert haar waarneming van de wereld om haar heen, waar sluipenderwijs kleur en leven uit verdwijnen totdat zij alleen nog verval en eindigheid ziet. Kunst biedt tegenwicht, ze neemt Joris mee naar Gent om daar samen Het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck te aanschouwen en hem en zichzelf ervan te overtuigen dat lang niet alle lammeren doodgaan.
141 pages, Paperback
First published October 1, 2013
4 people are currently reading
106 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 36 reviews
October 15, 2021
Niets is zo immens als het lijden van een kind. Als je het lijden van een kind wilt uitdrukken in muziek, op een schildersdoek of met woorden op papier is er geen maat. Immensiteit heeft geen maat. Helaas wordt hier, als je het mij vraagt, vaak een essentiële fout gemaakt. Immens wordt in omvang gevangen, terwijl het slechts in diepte gemeten kan worden.
Jannie Regnerus heeft in Het Lam aan 81 pagina’s genoeg om je volledig onder te dompelen in de enormiteit van het lijden van Joris (junior). Zijn moeder is het medium, de volwassene, het moederhart wat de pijn, de onzekerheid, het onbegrip van een kind – van haar kind – als geen ander weet te vertalen en de lezer zo deelgenoot maakt van het drama.
Zoals gezegd, immensiteit heeft geen maat. Wellicht mede daardoor geeft immensiteit je weinig houvast. Als schrijver mag (moet?) je daarom zichtbaar worstelen met het tot uitdrukking brengen en het in een logische vorm gieten van gebeurtenissen, gedachten en gevoelens. Regnerus heeft gekozen voor korte hoofdstukken, fragmenten uit een proces. De leegtes daartussen kunnen door de lezer zonder moeite zelf ingevuld worden. Ik hou ervan als het een schrijver lukt me die mooie taak te geven. Lezen dient verder te gaan als dat wat gedrukt staat.
De titel van het boek verwijst naar Het Lam Gods, het schilderij van de gebroeders Jan en Hubert van Eyck uit 1432. In het boek bezoeken Clarissa en Joris de Sint-Baafskathedraal in Gent ook, waar het veelluik te bezichtigen is.
Het lam is het symbool van de onschuld, net zoals een kind het symbool van de onschuld is. Maar tegelijkertijd kun je niet om de Openbaring van Johannes heen, waarin de apostel Jezus Christus betitelt als het Lam Gods. Jezus Christus als zoenoffer. Een lam als zoenoffer. Een kind?
‘Het lam’ – Jannie Regnerus (2013)
●●●●○ (4,5/5)
De volledige recensie (met platen en citaten) vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/1...
Jannie Regnerus heeft in Het Lam aan 81 pagina’s genoeg om je volledig onder te dompelen in de enormiteit van het lijden van Joris (junior). Zijn moeder is het medium, de volwassene, het moederhart wat de pijn, de onzekerheid, het onbegrip van een kind – van haar kind – als geen ander weet te vertalen en de lezer zo deelgenoot maakt van het drama.
Zoals gezegd, immensiteit heeft geen maat. Wellicht mede daardoor geeft immensiteit je weinig houvast. Als schrijver mag (moet?) je daarom zichtbaar worstelen met het tot uitdrukking brengen en het in een logische vorm gieten van gebeurtenissen, gedachten en gevoelens. Regnerus heeft gekozen voor korte hoofdstukken, fragmenten uit een proces. De leegtes daartussen kunnen door de lezer zonder moeite zelf ingevuld worden. Ik hou ervan als het een schrijver lukt me die mooie taak te geven. Lezen dient verder te gaan als dat wat gedrukt staat.
De titel van het boek verwijst naar Het Lam Gods, het schilderij van de gebroeders Jan en Hubert van Eyck uit 1432. In het boek bezoeken Clarissa en Joris de Sint-Baafskathedraal in Gent ook, waar het veelluik te bezichtigen is.
Het lam is het symbool van de onschuld, net zoals een kind het symbool van de onschuld is. Maar tegelijkertijd kun je niet om de Openbaring van Johannes heen, waarin de apostel Jezus Christus betitelt als het Lam Gods. Jezus Christus als zoenoffer. Een lam als zoenoffer. Een kind?
‘Het lam’ – Jannie Regnerus (2013)
●●●●○ (4,5/5)
De volledige recensie (met platen en citaten) vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/1...
June 11, 2017
Het lam is zo mooi, ik ben nog ondersteboven van alle indrukken die het boek bij me nalaat.
Nooit kan ik nog naar de parkeerplaatsen aan zee kijken als tevoren, kunst wordt met een nieuwe blik bekeken, andere verbanden worden gelegd.
Een dun maar schitterend mooi en intriest boek. En toch zit er nog zoveel meer in.
MUST READ.
http://www.tzum.info/2013/10/recensie...
Nooit kan ik nog naar de parkeerplaatsen aan zee kijken als tevoren, kunst wordt met een nieuwe blik bekeken, andere verbanden worden gelegd.
Een dun maar schitterend mooi en intriest boek. En toch zit er nog zoveel meer in.
MUST READ.
http://www.tzum.info/2013/10/recensie...
July 29, 2020
Jannie Regnerus vertelt in zeer beeldende taal het verhaal van Clarissa's zoontje Joris, dat kanker krijgt. Een pijnlijk mooi pareltje, waarin zelfs kikkerdril tot literatuur verwordt...
'Nog geen week geleden bevond zich in elk van die transparante knikkers slechts een miniem zwart speldenknopje dat zich in de afgelopen dagen in razend tempo heeft getransformeerd tot steeds weer andere interpunctietekens; van een punt zijn ze tot koppeltekens uitgegroeid en wanneer je lang genoeg boven de weckpot bleef hangen kon je zien hoe zo'n streepje zich zo nu en dan tot een komma probeerde op te rollen. Komma zijn was blijkbaar een hele inspanning, direct na zo'n spasme strekte het wezen zich uit om weer uren vor dood in zijn knikker te slapen.'
'Nog geen week geleden bevond zich in elk van die transparante knikkers slechts een miniem zwart speldenknopje dat zich in de afgelopen dagen in razend tempo heeft getransformeerd tot steeds weer andere interpunctietekens; van een punt zijn ze tot koppeltekens uitgegroeid en wanneer je lang genoeg boven de weckpot bleef hangen kon je zien hoe zo'n streepje zich zo nu en dan tot een komma probeerde op te rollen. Komma zijn was blijkbaar een hele inspanning, direct na zo'n spasme strekte het wezen zich uit om weer uren vor dood in zijn knikker te slapen.'
October 29, 2024
In een poëtische stijl omschrijft Jannie Regnerus wat Clarissa doormaakt en hoe ze deze situatie ervaart. Joris is nog een kleuter, hij houdt zijn hand niet stil bij het prikken en op school kijken ouders Joris na. Op zijn kussen liggen steeds meer blonde haren. Op sobere wijze neemt de auteur mij mee door de ziekenhuisgangen en je voelt als lezer dezelfde moedeloosheid die Clarissa ook voelt.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
August 21, 2017
Al bij al een dun boek van amper 141 pagina’s waarvan een groot deel maar half bedrukt. Maar het is vooral door de vertelstijl dat ik werd meegezogen en ik dit, alles bij mekaar geteld, op een paar uur uitlas.
De zoon van Clarissa, Joris, zes jaar oud, plast op een dag bloed. Dan volgt de weergave van hoe Clarissa de maanden daarop beleeft: de diagnose en hoe ze wordt meegedeeld, de slopende behandeling, haar angsten, herinneringen aan vroeger, dingen die ze samen doen, enz.
Wat ik veruit het sterkst vond was de manier waarop Regnerus dit allemaal beschrijft.
Alles draait om Clarissa, zij is duidelijk het hoofdpersonage. De lezer komt over de andere personages (en dat zijn er al niet veel) alleen iets te weten als Clarissa er mee in contact komt of er aan denkt. Clarissa zou dus eigenlijk de ik-persoon zijn maar Regnerus hanteert de 3de persoon als vertelwijze waardoor ze afstandelijkheid creëert en het nooit melig of overdreven sentimenteel wordt. Integendeel: door die afstandelijkheid is ze in staat te relativeren en de “droge” manier van vertellen zorgt er zelfs voor dat tragische situaties grappig worden (check de manier waarop Clarissa verwacht dat er een Cliniclown gaat binnenvallen wanneer ze net de diagnose heeft gehoord, check het verhaal van de muilezels/zebra’s waar ik hardop mee moest lachten).
Het is geen geordend chronologisch verhaal maar eigenlijk een aaneenschakeling van korte fragmentjes (2 à 3 pagina’s, uitzonderlijk eens 5 pagina’s) waarin Regnerus een bepaalde scène beschrijft (het wachten in het ziekenhuis, een bezoekje aan de dierentuin, het uitzicht van Joris’ kamer als Clarissa hem een nachtzoentje gaat geven, enz.).
Ik had het gevoel dat elke zin, ja … letterlijk elke zin, bij Regnerus niet zomaar een zin is, maar dat ze er verdomd goed en lang over heeft nagedacht (en misschien zelfs honderden keren heeft aangepast). Want veel van haar zinnen, nochtans niet extreem lang, geven in één beweging weer wat Clarissa waarneemt, wat ze erover denkt en wat ze erbij voelt. Zoals wanneer ze een parking aan de kust beschrijft waar in de wagens éénzame zielen naar de branding zitten te turen: “Verspreid over de hele boulevard staat blik gevuld met pijn. Deze parkeerstrook is een mentale wasstraat, denkt Clarissa, de branding spoelt over al die motorkappen heen en zuigt het verdriet mee terug de zee in waar het zich verdunt met zout water.”
Regnerus gebruikt om de haverklap vergelijkingen, symboliek en metaforen die ik soms een aantal keren herlas. In een aantal gevallen omdat ik ze niet direct begreep maar in de meeste gevallen omdat ik ze zo goed gevonden vond. Wanneer Clarissa denkt aan de komende maanden met chemotherapie: “Zijn lijf een akker waar vanaf de zaaimand tot aan de oogstmaand pesticiden over zullen worden uitgegoten, opdat graanhalm noch distel de kop zal opsteken.”
Zoals gezegd is het aantal personages enorm klein. Uiteraard Clarissa en Joris. Maar zelfs Clarissa of Joris leert de lezer niet echt kennen. Het is duidelijk dat het moet gaan over de maanden van ziekte die Clarissa en Joris samen moeten doorstaan. Welke job Clarissa heeft, hoe oud ze is, hoe ze er uit ziet weten we niet waardoor we als lezer er ook niet door worden afgeleid. En ook in het geval van Joris weet de lezer alleen wat Clarissa over hem schrijft en hebben we geen idee wat hij denkt of doet als Clarissa niet in de buurt is.
Alle andere personages zijn onbeduidende figuranten. Zelfs de vader van Joris (en echtgenoot/partner van Clarissa) wordt maar twee keer terloops vermeld. Dat vond ik wel heel bizar, dat Clarissa blijkbaar geen nood heeft aan het delen van haar smart, verdriet en angst met haar partner. Maar waarschijnlijk is ook dit bedoeld om zo weinig mogelijk af te wijken van het echte verhaal.
De zoon van Clarissa, Joris, zes jaar oud, plast op een dag bloed. Dan volgt de weergave van hoe Clarissa de maanden daarop beleeft: de diagnose en hoe ze wordt meegedeeld, de slopende behandeling, haar angsten, herinneringen aan vroeger, dingen die ze samen doen, enz.
Wat ik veruit het sterkst vond was de manier waarop Regnerus dit allemaal beschrijft.
Alles draait om Clarissa, zij is duidelijk het hoofdpersonage. De lezer komt over de andere personages (en dat zijn er al niet veel) alleen iets te weten als Clarissa er mee in contact komt of er aan denkt. Clarissa zou dus eigenlijk de ik-persoon zijn maar Regnerus hanteert de 3de persoon als vertelwijze waardoor ze afstandelijkheid creëert en het nooit melig of overdreven sentimenteel wordt. Integendeel: door die afstandelijkheid is ze in staat te relativeren en de “droge” manier van vertellen zorgt er zelfs voor dat tragische situaties grappig worden (check de manier waarop Clarissa verwacht dat er een Cliniclown gaat binnenvallen wanneer ze net de diagnose heeft gehoord, check het verhaal van de muilezels/zebra’s waar ik hardop mee moest lachten).
Het is geen geordend chronologisch verhaal maar eigenlijk een aaneenschakeling van korte fragmentjes (2 à 3 pagina’s, uitzonderlijk eens 5 pagina’s) waarin Regnerus een bepaalde scène beschrijft (het wachten in het ziekenhuis, een bezoekje aan de dierentuin, het uitzicht van Joris’ kamer als Clarissa hem een nachtzoentje gaat geven, enz.).
Ik had het gevoel dat elke zin, ja … letterlijk elke zin, bij Regnerus niet zomaar een zin is, maar dat ze er verdomd goed en lang over heeft nagedacht (en misschien zelfs honderden keren heeft aangepast). Want veel van haar zinnen, nochtans niet extreem lang, geven in één beweging weer wat Clarissa waarneemt, wat ze erover denkt en wat ze erbij voelt. Zoals wanneer ze een parking aan de kust beschrijft waar in de wagens éénzame zielen naar de branding zitten te turen: “Verspreid over de hele boulevard staat blik gevuld met pijn. Deze parkeerstrook is een mentale wasstraat, denkt Clarissa, de branding spoelt over al die motorkappen heen en zuigt het verdriet mee terug de zee in waar het zich verdunt met zout water.”
Regnerus gebruikt om de haverklap vergelijkingen, symboliek en metaforen die ik soms een aantal keren herlas. In een aantal gevallen omdat ik ze niet direct begreep maar in de meeste gevallen omdat ik ze zo goed gevonden vond. Wanneer Clarissa denkt aan de komende maanden met chemotherapie: “Zijn lijf een akker waar vanaf de zaaimand tot aan de oogstmaand pesticiden over zullen worden uitgegoten, opdat graanhalm noch distel de kop zal opsteken.”
Zoals gezegd is het aantal personages enorm klein. Uiteraard Clarissa en Joris. Maar zelfs Clarissa of Joris leert de lezer niet echt kennen. Het is duidelijk dat het moet gaan over de maanden van ziekte die Clarissa en Joris samen moeten doorstaan. Welke job Clarissa heeft, hoe oud ze is, hoe ze er uit ziet weten we niet waardoor we als lezer er ook niet door worden afgeleid. En ook in het geval van Joris weet de lezer alleen wat Clarissa over hem schrijft en hebben we geen idee wat hij denkt of doet als Clarissa niet in de buurt is.
Alle andere personages zijn onbeduidende figuranten. Zelfs de vader van Joris (en echtgenoot/partner van Clarissa) wordt maar twee keer terloops vermeld. Dat vond ik wel heel bizar, dat Clarissa blijkbaar geen nood heeft aan het delen van haar smart, verdriet en angst met haar partner. Maar waarschijnlijk is ook dit bedoeld om zo weinig mogelijk af te wijken van het echte verhaal.
October 31, 2022
Een hartverscheurend boek over een ziek kind. Ook niet meteen iets dat ik, afgaande op het thema, zou lezen. En weer een erg goed geschreven, subtiel werk. Waarom las ik Regnerus niet eerder?
August 15, 2020
Het beeld van de grijnzende Joris met zijn mond vol bonbons bij het Lam Gods zal ik nooit vergeten. Wat een prachtig geschreven en aangrijpend boek.
April 14, 2017
Tot huilens toe geraakt door dit klein pareltje.
August 6, 2020
Ik vond het een mooi boek, vooral de schrijfstijl vond ik prachtig. Het is niet geschreven vanuit de ik-persoon, maar toch lijkt het, alsof het verteld wordt door de moeder. Eigenlijk miste ik de vader wel in het verhaal. Ook vond ik, dat er wel erg vaak verwezen werd naar 'Het lam gods', dat had van mij denk ik wel wat subtieler gemogen. Doordat je zo met de moeder meeleeft, leest het geheel welhaast als een trhiller ( voor de moeder zal het vermoedelijk eerder als een horror aanvoelen ). Het maakt me wel nieuwsgierig naar andere boeken van deze schrijfster.
Enkele zinnen/passages die wat mij betreft naar meer smaken:
"Ze wijzen naar het beeld, zetten punten en trekken lijnen, ze mompelen iets wat klinkt als het bijschrift naast een exotische bloem in de Hortus."
"In de jaren waarin hij zijn eerste taal verwierf, leek het erop dat alles wat binnenkwam hem per direct via zijn mond verliet. Wanner je zijn hoofd in de richting van een stokroos zag draaien wist je dat hij nog geen seconde later bloem zou roepen. Nu hij ouder is, werkt zijn hoofd als een sluis, waar indrukken en observaties naar binnen stromen om dan tussen de beslotenheid van schotten te bezinken en hem op een ander niveau te verlaten."
Enkele zinnen/passages die wat mij betreft naar meer smaken:
"Ze wijzen naar het beeld, zetten punten en trekken lijnen, ze mompelen iets wat klinkt als het bijschrift naast een exotische bloem in de Hortus."
"In de jaren waarin hij zijn eerste taal verwierf, leek het erop dat alles wat binnenkwam hem per direct via zijn mond verliet. Wanner je zijn hoofd in de richting van een stokroos zag draaien wist je dat hij nog geen seconde later bloem zou roepen. Nu hij ouder is, werkt zijn hoofd als een sluis, waar indrukken en observaties naar binnen stromen om dan tussen de beslotenheid van schotten te bezinken en hem op een ander niveau te verlaten."
August 12, 2018
Beklemmend maar wondermooi. Moet je echt in 1 ruk uitlezen (in ongeveer 2 uur lukt dat).
August 8, 2024
Dit boek zit stampvol beelden en lijkt daarin wel wat op Het Lam Gods van Van Eyck. Sommige beelden zijn heel treffend, maar er zijn ook gezochte vergelijkingen die dit verhaal te barok maken, te wollig. Door het ontbreken van dialoog zit je als lezer gevangen in Clarissa’s belevingswereld, die knap benauwend is. Geen wonder: haar kind is doodziek. Toch mis ik iets. Misschien is het de dimensie van de vader van Joris die nu helemaal weggelaten is. Het is hier en daar wat plat, pas in het laatste hoofdstuk, dat overigens prachtig geschreven is, krijg je als lezer echt het gevoel dat het om iets groters draait. Wat dat is, laat Regenerus open en dat is fijn.
December 5, 2021
Net als 'De ent' zit dit boek boordevol symboliek. Ik vind het soms erg treffend en andere keren te vergezocht. Verder wordt ik tijdens het lezen steeds afgeleid doordat ik me afvraag waar de vader van Joris is. Misschien ben ik te gehaast gaan lezen, omdat ik wil weten hoe het zit met die vader. Waar ik bij 'De ent' goed kon meevoelen met de hoofdpersoon, lukt het me hierbij niet echt.
https://lalageleest.nl/2021/12/05/het...
https://lalageleest.nl/2021/12/05/het...
June 26, 2016
Het Lam vertelt het verhaal van Joris, die op een dag bloed plast, en zijn moeder Clarissa. Een kind met kanker, dat staat garant voor drama en grote emoties. Maar Jannie Regnerus vertelt ingehouden. Daarin schuilt de kracht van deze korte roman. Regnerus is ook beeldend kunstenaar. Ze kan heel precies kijken. Haar beelden zijn zo treffend, en zo zintuiglijk beschreven, dat ze bijna geen dialogen nodig heeft. De dingen, en de impliciete beleving ervan, vertellen wat moeder Clarissa doormaakt, hoe ze zich voelt, hoe haar leven wordt gekleurd door het drama van haar zieke kind. Deze aanpak voorkomt sentimentaliteit. Prachtig gedaan.
July 16, 2020
Korte hoofdstukken in klare taal, dus snel uitgelezen. Regnerus gebruikt prachtige, beeldende taal om een afgrijselijke situatie (doodziek kind) te beschrijven. Je kunt het boek op een willekeurige pagina openslaan en je vindt er hoe dan ook een pareltje. Heel subtiel speelt ze in op de emotie, bijvoorbeeld in een alinea als deze:
Je weet dan nog niet of Joris weer beter wordt, waardoor een scène als deze extra emotionele lading krijgt.
Een boek met het onderwerp kinderkanker kan natuurlijk een sentimentele draak worden. Dit boek blijft eigenlijk vrij afstandelijk. Wie Clarissa en Joris precies zijn, wat hun geschiedenis is, waar de vader van Joris in dit verhaal is, of er verdere familie is, wordt niet duidelijk. Dat is voor mij tegelijk de reden dat dit boek te verdragen is én de reden dat ik het niet de volle 5 sterren geef. Door het gebrek aan informatie ga je je niet te veel aan Joris hechten. De hoofdpersonen kruipen niet onder je huid.
Waar vroeger het einde in gips werd gegoten, dodenmaskers en afgietsels van handen en voeten, wordt tegenwoordig het begin in gips vervat. Onder hoogzwangeren is het mode om de buik in gips te vereeuwigen en kraambezoek brengt een gipstablet mee waarin een afdruk van het handje of de voetzool van de pasgeborene kan worden bewaard. Ook Joris' linkervoetzool was in zo'n koud papje gedrukt, heel even maar, lang genoeg om hem hartverscheurend te doen huilen. Het tablet met zijn gestolde diepdruk stond in de kast als een tastbaar bewijs van zijn startmaat. Het wachtte daar geduldig tot Clarissa het later tevoorschijn zou halen om het samen met Joris naast zijn grote voeten te houden en zich over het verschil te verbazen.
Je weet dan nog niet of Joris weer beter wordt, waardoor een scène als deze extra emotionele lading krijgt.
Een boek met het onderwerp kinderkanker kan natuurlijk een sentimentele draak worden. Dit boek blijft eigenlijk vrij afstandelijk. Wie Clarissa en Joris precies zijn, wat hun geschiedenis is, waar de vader van Joris in dit verhaal is, of er verdere familie is, wordt niet duidelijk. Dat is voor mij tegelijk de reden dat dit boek te verdragen is én de reden dat ik het niet de volle 5 sterren geef. Door het gebrek aan informatie ga je je niet te veel aan Joris hechten. De hoofdpersonen kruipen niet onder je huid.
August 14, 2023
Ontroerend verhaal van een moeder Clarissa wiens zoontje Joris kanker krijgt. De lezer volgt Clarissa van net voor de ziekte bij Joris aan het licht komt tot na de eerste reeks behandelingen. Haar angst en de wanhoop worden goed weergegeven, en haar verbetenheid om Joris zorgen te besparen, en zich vast te klampen aan de idee dat ze hem niet zal verliezen.
Het verhaal begint als Joris tijdens een vakantie op een markt in Tunis een dood lammetje ziet. En dit is niet het enige lam in het boek. Clarissa herinnert zich dat ze als kunsstudente het schilderij "Het Lam Gods" in Gent zag met zijn mooie kleuren en zijn offerlam. Vandaar ook de titel. Joris als het onschuldige lam. Dit lijkt misschien een beetje geconstrueerd maar mij stoorde het niet. De inleverde manier waarop de gevoelens an Clarissa werden beschreven primeerden voor mij, vandaar 4 sterren.
Het verhaal begint als Joris tijdens een vakantie op een markt in Tunis een dood lammetje ziet. En dit is niet het enige lam in het boek. Clarissa herinnert zich dat ze als kunsstudente het schilderij "Het Lam Gods" in Gent zag met zijn mooie kleuren en zijn offerlam. Vandaar ook de titel. Joris als het onschuldige lam. Dit lijkt misschien een beetje geconstrueerd maar mij stoorde het niet. De inleverde manier waarop de gevoelens an Clarissa werden beschreven primeerden voor mij, vandaar 4 sterren.
November 9, 2024
‘Het Lam’ is amper 140 pagina’s dik maar laat een enorme indruk achter. Het vertelt over Joris, een vijfjarig jongetje met kanker, en je volgt het verhaal door de ogen van de moeder. De immense pijn en machteloosheid – het verdriet dat eigenlijk te groot is voor woorden – is overal aanwezig, en toch wordt het nergens te zwaar. Dat heeft alles te maken met de beheerste stijl van Regnerus. Ze schrijft in korte hoofdstukken en er is veel witruimte, en dat werkt fenomenaal goed. Het geeft je als lezer de ruimte zelf dingen in te vullen. De verwijzing naar Het Lam Gods, het beroemde schilderij dat staat voor onschuld en offer, is voor mij, als Gentenaar, een meerwaarde. Net als het lam lijkt ook Joris een soort onschuldig offer te zijn. Hou je van een subtiel, diepmenselijk verhaal? Dan is dit aangrijpende boekje een echte aanrader.
November 19, 2022
Wat schrijft ze ontzettend goed, haar woorden en zinnen hakken erin. Gevoelvol en tegelijkertijd genadeloos.
Kippenvel!
Van haar wil ik meer lezen!
Kippenvel!
Van haar wil ik meer lezen!
'Naarmate Clarissa en Joris langer stilstaan, menen de vogels dat het gevaar is geweken en hervatten aarzelend hun gezangen. Het is verleidelijk om voor altijd tussen de stammen op het pad te blijven staan, niets te verstoren en net als de bomen hooguit nog wat te wiegen en te kermen in de wind. Als ze hier maar lang genoeg wachten, misschien begroeit het mos uiteindelijk de wielen van de kar en hun voeten en kuiten, zoals het ook de boomwortels heeft bedekt.'
December 20, 2023
Een verdrietige roman, over het enorme lijden van een kind. Maar wel een verdrietige roman waarin dat leed wat abstract blijft.
Een heel beschrijvende roman, waarbij Regnerus schildert met taal en een duidelijk plaatje schetst.
Een wat gefragmenteerde roman met losse overdenkingen en ervaringen over een zware periode. De personages blijven abstract en staan ver van de lezer. De moederfiguur staat zelf ook ver van haar eigen emoties.
Een heel beschrijvende roman, waarbij Regnerus schildert met taal en een duidelijk plaatje schetst.
Een wat gefragmenteerde roman met losse overdenkingen en ervaringen over een zware periode. De personages blijven abstract en staan ver van de lezer. De moederfiguur staat zelf ook ver van haar eigen emoties.
June 2, 2022
Ik las Het Lam van Jannie Regnerus.
Een klein boek met een groot onderwerp. Wanneer het zoontje van de hoofdpersoon bloed plast, blijkt hij ernstig ziek.
Hoewel het onderwerp zwaar is wordt het nergens te zwaar om te lezen. Wat opvalt is de prachtige stijl en het mooie taalgebruik. Echt een boek dat nog lang nagonst in je hoofd.
Een klein boek met een groot onderwerp. Wanneer het zoontje van de hoofdpersoon bloed plast, blijkt hij ernstig ziek.
Hoewel het onderwerp zwaar is wordt het nergens te zwaar om te lezen. Wat opvalt is de prachtige stijl en het mooie taalgebruik. Echt een boek dat nog lang nagonst in je hoofd.
April 22, 2018
Regnerus heeft een zeer zintuiglijke stijl, vol symboliek. Soms voelt het wat afstandelijk aan, maar tegelijkertijd is het zo mooi en aangrijpend wat ze schrijft.
April 14, 2019
Een pareltje, maar viel toch een beetje in het niet nadat ik de Nachtschrijver al had geschreven.
February 14, 2022
Zo'n boek waar geen woord te veel in staat, en juist daarom zo goed is.
October 2, 2022
Mooie taal toch beroerde het me niet. Het bijbelse irriteerde mij.
November 23, 2024
140 bladzijden genoten van hartverscheurende en hartverwarmende taal
July 30, 2019
In 'Het Lam' hanteert Regnerus haar eigen rijke beeldtaal. Ze maakt sterke keuzes, waardoor je als lezer achterblijft met de overtuiging dat één druppel teer een hoofdstuk verdient, en één lam een roman. Ontroerend werk.
April 8, 2014
Voor het eerst lees ik een boek van Jannie Regnerus. Wat kan zij mooi schrijven, prachtig taal gebruik en mooie zinnen.
Het onderwerp waarover zij schrijft is heftig, een kind dat kanker krijgt.
Het begint tijdens de vakantie in Tunis, waar Joris (5jr) een dood lam ziet op de markt. Hij overvalt zijn moeder met de vraag: "Als een lam sterft, kan ik dan ook doodgaan?" Niet wetende wat hun nog te wachten staat.
Joris plast op een keer bloed, vermiljoen rood, dan begint de lijdensweg van onderzoeken, behandelingen een operatie chemokuren. Hoop wordt de bodem ingeslagen en nog een zware behandeling volgt.
Ze beschrijft het ziekteproces op een bijzondere manier, mooi en indringend. Kleuren zijn heel belangrijk. Het observeren van gewonen simpele dingen, zoals hoopjes peuken, plastic bekers het lijken kleine absurde schilderijtjes triest, dit in een periode dat Joris chemo ondergaat. Ze gaat ook met Joris een keer naar Artis een speciale avond voor ernstig zieke kinderen. Een confrontatie waar ze niet bij stil had gestaan. "Een karavaan van zielepoten".
Na een zware periode wordt Joris beter verklaard. Ze houden met Joris en de familie een feestje, waarbij in de achtertuin een vuurpijl wordt afgeschoten die melding maakt dat zijn leven opnieuw begint.
Boekje staat vol met symboliek, veel verwijzingen naar "Het Lam Gods" van gebr.van Eyk, dit schilderij speelt een belangrijke rol in het verhaal.
"Uit de bron des levens klatert heel demonstratief nog maar een armetierig straaltje water dat neervalt tussen een groepje plastic eenden."
"Wanneer de eerste knisperende herfstbladeren als gele confetti langs de stoepranden zijn gestrooid, sterft de oude Joris (opa) in zijn slaap".
Het is beslist een aanrader.
Het onderwerp waarover zij schrijft is heftig, een kind dat kanker krijgt.
Het begint tijdens de vakantie in Tunis, waar Joris (5jr) een dood lam ziet op de markt. Hij overvalt zijn moeder met de vraag: "Als een lam sterft, kan ik dan ook doodgaan?" Niet wetende wat hun nog te wachten staat.
Joris plast op een keer bloed, vermiljoen rood, dan begint de lijdensweg van onderzoeken, behandelingen een operatie chemokuren. Hoop wordt de bodem ingeslagen en nog een zware behandeling volgt.
Ze beschrijft het ziekteproces op een bijzondere manier, mooi en indringend. Kleuren zijn heel belangrijk. Het observeren van gewonen simpele dingen, zoals hoopjes peuken, plastic bekers het lijken kleine absurde schilderijtjes triest, dit in een periode dat Joris chemo ondergaat. Ze gaat ook met Joris een keer naar Artis een speciale avond voor ernstig zieke kinderen. Een confrontatie waar ze niet bij stil had gestaan. "Een karavaan van zielepoten".
Na een zware periode wordt Joris beter verklaard. Ze houden met Joris en de familie een feestje, waarbij in de achtertuin een vuurpijl wordt afgeschoten die melding maakt dat zijn leven opnieuw begint.
Boekje staat vol met symboliek, veel verwijzingen naar "Het Lam Gods" van gebr.van Eyk, dit schilderij speelt een belangrijke rol in het verhaal.
"Uit de bron des levens klatert heel demonstratief nog maar een armetierig straaltje water dat neervalt tussen een groepje plastic eenden."
"Wanneer de eerste knisperende herfstbladeren als gele confetti langs de stoepranden zijn gestrooid, sterft de oude Joris (opa) in zijn slaap".
Het is beslist een aanrader.
August 9, 2016
Aangrijpend maar zeker niet sentimenteel verhaal van een moeder over de ziekteperiode van haar jonge zoon Joris. Het is wel gevoelig en persoonlijk maar niet tranentrekkend en dat vind ik knap met dit onderwerp vooral omdat de basis autobiografisch is. Maar het is veel, veel meer dan een verslag van ziekte. Indringend maar toch met enige afstand en heel prachtig geschreven ook nog..
Regnerus is ook beeldend kunstenares en dat merk je. Ze schrijft over wat de moeder ziet in de dingen om haar heen. Moeder ziet haar emoties weerspiegeld in beelden. Onmacht, angst, liefde en boosheid ze ziet het om zich heen in dingen als gebakken zalm, verlichte heiligenbeelden , een dode duif, krantenberichten, het grijze, druilerige weer, in kikkervisjes en het water van de sloot waarin ze deze vrijlaten.
Het boek begint met een dood lam op een Marokkaanse markt. Het is voor het eerst dat Joris bedenkt dat ook iets jongs dood kan gaan, moeder schrikt ervan maar stelt hem voorzichtig gerust en geeft aan dat dat voor Joris nog lang zal duren. ‘Ze wees daarbij naar iets achter de afgebladderde muren van Hotel de Tunis, onvoorstelbaar ver weg, voorbij de woestijn en op lichtjaren afstand van het bed.’
Het boek eindigt ook met een lam. Moeder en zoon brengen een bezoek aan het drieluik van Van Eyck ‘Het Lam Gods’ in Gent, het bloedende Lam, begonnen aan zijn verrijzenis..
Eerst vond ik dat een beetje teveel van het goede maar het beeld is eigenlijk wel heel mooi en Regnerus maakt het wat luchtiger omdat duidelijk blijkt dat Joris er niet zoveel aan vindt! Hij heeft meer belangstelling voor de Belgische bonbons. Geweldig!
Regnerus is ook beeldend kunstenares en dat merk je. Ze schrijft over wat de moeder ziet in de dingen om haar heen. Moeder ziet haar emoties weerspiegeld in beelden. Onmacht, angst, liefde en boosheid ze ziet het om zich heen in dingen als gebakken zalm, verlichte heiligenbeelden , een dode duif, krantenberichten, het grijze, druilerige weer, in kikkervisjes en het water van de sloot waarin ze deze vrijlaten.
Het boek begint met een dood lam op een Marokkaanse markt. Het is voor het eerst dat Joris bedenkt dat ook iets jongs dood kan gaan, moeder schrikt ervan maar stelt hem voorzichtig gerust en geeft aan dat dat voor Joris nog lang zal duren. ‘Ze wees daarbij naar iets achter de afgebladderde muren van Hotel de Tunis, onvoorstelbaar ver weg, voorbij de woestijn en op lichtjaren afstand van het bed.’
Het boek eindigt ook met een lam. Moeder en zoon brengen een bezoek aan het drieluik van Van Eyck ‘Het Lam Gods’ in Gent, het bloedende Lam, begonnen aan zijn verrijzenis..
Eerst vond ik dat een beetje teveel van het goede maar het beeld is eigenlijk wel heel mooi en Regnerus maakt het wat luchtiger omdat duidelijk blijkt dat Joris er niet zoveel aan vindt! Hij heeft meer belangstelling voor de Belgische bonbons. Geweldig!
January 24, 2014
Dit is een heel knap, heel literair boek(je) over een moeder en een kind dat kanker krijgt.
Het is geen sentimenteel verslag van een ziekte, maar een samenraapsel van metaforen waarin stilaan duidelijk wordt hoe lelijkheid (bv. van de stad) en aftakeling (bv. van de honderdjarige grootoom) het overnemen. Om hier tegengewicht (en troost) aan te bieden gaan mama en zoon kijken naar Het Lam Gods, het meesterwerk van Jan Van Eyck in Gent. Meer is het niet, meer valt er dus ook niet te 'spoilen', eigenlijk verklapt de korte inhoud meteen het hele verhaal van het boek. Het gaat om de taal, om de beleving, om de ervaring, niet om het verhaal an sich.
Het is "vreemd" dat het lijden van het kind quasi volledig emotieloos wordt beschreven en toch zo hartverscheurend is op sommige momenten. Maar dat is misschien net wat het boekje zo sterk maakt. Het is in dat opzicht totaal anders dan het (met alle respect) zoveelste lotgenoten verhaal.
Het is een heel indringend en vooral prachtig geschreven boekje met heerlijke taal- en vormspelletjes, wat maakt dat het veel meer is dan het verslag van een ziekte.
Aanrader! (als je houdt van kleine literaire meesterwerkjes)
Het is geen sentimenteel verslag van een ziekte, maar een samenraapsel van metaforen waarin stilaan duidelijk wordt hoe lelijkheid (bv. van de stad) en aftakeling (bv. van de honderdjarige grootoom) het overnemen. Om hier tegengewicht (en troost) aan te bieden gaan mama en zoon kijken naar Het Lam Gods, het meesterwerk van Jan Van Eyck in Gent. Meer is het niet, meer valt er dus ook niet te 'spoilen', eigenlijk verklapt de korte inhoud meteen het hele verhaal van het boek. Het gaat om de taal, om de beleving, om de ervaring, niet om het verhaal an sich.
Het is "vreemd" dat het lijden van het kind quasi volledig emotieloos wordt beschreven en toch zo hartverscheurend is op sommige momenten. Maar dat is misschien net wat het boekje zo sterk maakt. Het is in dat opzicht totaal anders dan het (met alle respect) zoveelste lotgenoten verhaal.
Het is een heel indringend en vooral prachtig geschreven boekje met heerlijke taal- en vormspelletjes, wat maakt dat het veel meer is dan het verslag van een ziekte.
Aanrader! (als je houdt van kleine literaire meesterwerkjes)
May 18, 2014
Ik zie het zo voor me:
“Clarissa fietst met Joris naar het ziekenhuis, hij zit achterop, op de bagagedrager, voeten in de fietstassen. Hij houdt zijn beide armen als vleugels hoog, alle vingers gespreid, alsof hij nagellak aan de lucht laat drogen.”
Een moeder met haar zoontje, op de fiets, een dagelijks beeld. Elke moeder en haar zoon hebben echter een verhaal, ook hier. In de kleine roman Het lam vertelt Jannie Regnerus over de nachtmerrie van elke ouder: een kind met kanker. Een verschrikkelijk onderwerp, dat Regnerus echter zo toegankelijk en indringend weet te vertellen, dat je het boek niet weg wilt leggen. Lees de rest van mijn recensie op http://suzannevdijk.wordpress.com/201...
“Clarissa fietst met Joris naar het ziekenhuis, hij zit achterop, op de bagagedrager, voeten in de fietstassen. Hij houdt zijn beide armen als vleugels hoog, alle vingers gespreid, alsof hij nagellak aan de lucht laat drogen.”
Een moeder met haar zoontje, op de fiets, een dagelijks beeld. Elke moeder en haar zoon hebben echter een verhaal, ook hier. In de kleine roman Het lam vertelt Jannie Regnerus over de nachtmerrie van elke ouder: een kind met kanker. Een verschrikkelijk onderwerp, dat Regnerus echter zo toegankelijk en indringend weet te vertellen, dat je het boek niet weg wilt leggen. Lees de rest van mijn recensie op http://suzannevdijk.wordpress.com/201...
February 7, 2017
Beeldend geschreven. Constructie/titel iets te geforceerd.
Displaying 1 - 30 of 36 reviews