Esmeralda's leven wordt volledig overhoopgehaald als haar jongere zus Leonore met een rubberbootje op zee verdwijnt. Was het haar schuld? Had ze bij Leonore moeten blijven? Het zijn vragen die haar niet loslaten. Ook haar ouders zijn kapot van verdriet. Vooral haar moeder geeft Esmeralda het gevoel dat ze niet meer bestaat. Haar moeder vlucht in pianospel, soms triest, soms furieus. Alex, een vriend, geeft haar een blauw boekje waarin ze haar verdriet kan stoppen. Esmeralda creëert een nieuwe Leonore, een zeemeermin. Ze schrijft brieven en elke brief begint met een zeewoord, tot alle woorden op zijn.
Esmeralda mist haar zus Leonore, voelt zich ook schuldig, en weet niet hoe ze hiermee moet omgaan. Bij haar ouders kan ze niet echt terecht, die worstelen met hun eigen verdriet, vooral haar moeder. Gelukkig is er haar goede vriend Alex, die er op de juiste momenten is, en haar duwtjes in de juiste richting geeft.
Een ontroerend boekje, waarin de gevoelens van Esmeralda zo mooi beschreven worden.
En dat laatste hoofdstuk, wauw, dat maakt het helemaal af.
græd en masse og lyttede til taylor swift imens, så det hjalp i hvert fald ikke.
fantastisk beskrivning af sorg. esmeralda er sådan en moden pige, troede ærligt hun var meget ældre. følelserne bliver også beskrevet på sådan en smuk måde. alt i alt elsker jeg denne bog så meget<33
Wauw!!!! Jeg synes ofte at bøger der handler om sorg er kedelige, men den her bog er på ingen måde kedelig. Jeg elsker Esmaraldas tankegang og hendes måde at komme ud med sorgen. Det er så smuk en bog.