Ах, Небеско мори Небеско, шо ми направи, грутка една натежнала шо се вели ко коска в грло застанала, кашлај кашлај, не излегува. Убави ми се дните со тебе. И ноќите, ко другарка, со душа чекам да ми кажиш за борбите, за патувањата. Ама не можам мори Небеско секој ден да те слушам. Та ноќите ми се бессони, дните замаени, оти тие борби и тие патувања не се од модерново време. Патувањата се тешки, мачни, со сила турнати во вагони, ко животни транспортирани на едниот дел од Европа, оној сивиот, каде и после војната владее тиранството. Каде, и да прднеш на криво, ќе те уапсат, ќе те сместат во ладните возови каде на сакање или неќење оп истура изметот, измешан од сите затвореници заедно, па драпа во носот, печи на очите лути шо се вели. До тука го осеќам мори Небеске. Кога патуваше низ логорите во Сибир, по три дни не можев да се вратам во мојата реалност. Ми студеше, ѕемнев од камен ладните ѕидови, гладував, ко чвор да ми го врзал стомакот. Остарев со тебе шо се вели. Од Егејот до Сибирот, моите денови ко твоите години ми се сторија.
Во борбите се борев со тебе, и во маките страдав со тебе. Душата исто ме болеше ко се раздели од детето, абе ме стиска не ме пушта пуста болка. Не можев да спијам, каде е детето, што прави, да не е гладно, босо, болно... Како од моето да ме откорнале за да одам да ја барам слободата, да не знајш кое зло да го одбериш. Детето или слободата во која треба да живее детето. И се така. Ама и се смеев шо е за право. Е, тие страни најубавно ги читав, дури и си ги повторував, еднаш двапати, да ме префати и мене смеалото. Оти како се погоди и ние сме во едно време невреме и сме заборајле да се смејме. Човек ако не се насмее на маката не ќе знае шо го снашло во среќата. Не ќе знае да му израдува ко шо вели дедо ти.
„Сега знам што знам и колку знам, но не сум знаела колку можам да не знам“