What do you think?
Rate this book
How To Be Gay
A pioneer of LGBTQ studies dares to suggest that gayness is a way of being that gay men must learn from one another to become who they are. This book traces gay men's cultural difference to the social meaning of style.
560 pages, Paperback
First published August 12, 2012
117 people are currently reading
1477 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
December 29, 2012
Kinda obsessed with this already... How can Halperin manage to make queer theory engaging-- even breezy?! I don't know, but I love it.
+++
Update: this book is amazing. Halperin provides us with a trenchant, accurate framework to understand gay male subjectivity, and yes, "gay culture" (whose existence he makes a strong case for). By using a few well-chosen cultural artifacts as examples (Joan Crawford, "Mildred Pierce," and "Mommy Dearest"), he builds a rhetorical structure that is flexible enough to accommodate the many other manifestations of gay sensibility-- other divas and camp classics, as well as entirely different bits of heterosexual culture that gay men appropriate and recode with a queer meaning. Especially strong are his points about the constant generational struggles over "gay culture" (akin to those of feminism), the simultaneously aristocratic and democratizing sensibilities in camp aesthetics, and the persisting relevance of camp for gay men in the post-Stonewall age, where explicit, uncoded images of gays are supposed to have supplanted the shameful identification with melodrama and caricatures of female power (ha!).
But this review wouldn't conform to gay male sensibility without some bitchy asides, right? Though he uses his chosen examples to maximal effect-- and he is right to eschew current cultural artifacts-- it's a bit tiring to read over and over about these old movies that I've never seen. A few of the chapters don't live up to the high intellectual standard he sets, especially the facile/weirdo "family struggles" section (Mommy Queerest). It's odd that he ends the book with a pat recapitulation of Mark Warner's radical queer politics (which are already looking a bit dated, right?). And I would've so loved to see Halperin unleash his intellect on how race plays into this-- for both black and white gay men, the additional power structures and appropriations that exist. But he justified his non-engagement with race, so it's not fair to fault him for a book he didn't write.
Halperin is smart as shit and writes incredibly well. I highly recommend this book.
+++
Update: this book is amazing. Halperin provides us with a trenchant, accurate framework to understand gay male subjectivity, and yes, "gay culture" (whose existence he makes a strong case for). By using a few well-chosen cultural artifacts as examples (Joan Crawford, "Mildred Pierce," and "Mommy Dearest"), he builds a rhetorical structure that is flexible enough to accommodate the many other manifestations of gay sensibility-- other divas and camp classics, as well as entirely different bits of heterosexual culture that gay men appropriate and recode with a queer meaning. Especially strong are his points about the constant generational struggles over "gay culture" (akin to those of feminism), the simultaneously aristocratic and democratizing sensibilities in camp aesthetics, and the persisting relevance of camp for gay men in the post-Stonewall age, where explicit, uncoded images of gays are supposed to have supplanted the shameful identification with melodrama and caricatures of female power (ha!).
But this review wouldn't conform to gay male sensibility without some bitchy asides, right? Though he uses his chosen examples to maximal effect-- and he is right to eschew current cultural artifacts-- it's a bit tiring to read over and over about these old movies that I've never seen. A few of the chapters don't live up to the high intellectual standard he sets, especially the facile/weirdo "family struggles" section (Mommy Queerest). It's odd that he ends the book with a pat recapitulation of Mark Warner's radical queer politics (which are already looking a bit dated, right?). And I would've so loved to see Halperin unleash his intellect on how race plays into this-- for both black and white gay men, the additional power structures and appropriations that exist. But he justified his non-engagement with race, so it's not fair to fault him for a book he didn't write.
Halperin is smart as shit and writes incredibly well. I highly recommend this book.
Read
July 6, 2014Let me start by saying that as far as I can see, the statement above, that ”gay men must learn from one another in order to become who they are” has nothing to do with the book that I just finished reading. David Halperin seems to me to be saying the exact opposite. He spends many pages explaining exactly how pre-pubescent boys destined to become gay men came to our love of various gay stereotypical activities and obsessions, whether it be Judy Garland, Joan Crawford, grand opera, historic buildings, arranging furniture or flower arranging, and clearly we did not learn these things from one another at such a tender age. So I am mystified by this blurb, which is copied from the Harvard University Press catalogue at http://www.hup.harvard.edu/catalog.ph... and pasted both here and to Amazon.
I am not only mystified but also disappointed, because this fact (and I accept it as fact) has always confused me. The correlation between certain physical activities involving the dangly bits, and an early interest in grand opera, is not obvious to me. I was hoping for an explanation and found none here. Or almost none, keep reading.
I found the book difficult to read and was beginning to worry about early onset Alzheimer. It is a s0mewhat difficult book, but I used to be able to read those. Am I losing it? I came to suspect that it’s not just about me. I think there are two things going on:
First, the book is backwards. I would have preferred that the author start with the last chapter and tell us where he is coming from. It was only on reading the last chapters that I understood that Halperin does not actually approve of the subcultures that he spends 300 pages describing. What he approves of is the contemporary out-and-proud consciously gay sensibility. I guess that should have been obvious from the fact that he is a professor of queer studies, but I missed it. More evidence of Alzheimer perhaps. My guess is that it is backwards for a reason, which is that it is actually the beefed-up notes for a university level course, the audience for which is still his students, and he expects his students to think. The problem, Dr. Halperin, is that I am not your student.
Second, he never tells us what he really means. He expects us to work it out for ourselves. In other words, he expects me to write the little essay that I am now writing, and if I really were his student, he would assign it. He is being didactic in the non-pejorative sense and he is using the Socratic method.
OK Dr. Halperin, you win. I am writing. I should be out shopping in preparation for this afternoon’s opera performance and tonight’s party at my local gay B&B, but instead I am writing a book review, and how gay is that? Touché! Dr. Halperin, I’d love to meet you at a party sometime. You sound like a fun guy.
And so finally, WHAT DOES HE MEAN? I think that the heart of book is contained in one sentence....
In any case, if it is an ironic position that gay men share with women, and if it is our ironic identification with women that enables us to extract lessons in political defiance from Joan Crawford’s glamorous performance of maternal martyrdom and abjection, then perhaps those feminine identifications of ours are identifications that, far from attempting to closet, we should be eager to claim for our own—to understand, to appreciate, and to cherish.
Halperin, David M. (2012-08-21). How To Be Gay (p. 298). Harvard University Press. Kindle Edition
Yes. The IRONIC identification with women, also known as camp, is the heart of the matter. He says elsewhere that it has nothing to do with biological women (I think he is being a bit defensive at that point, against Lesbians who really, really hate drag etc. because they think we are mocking them). And this is as close as he comes to the explanation I was seeking all along. He hints at it, he states it several times in several throw-away lines like the one above, but he never really comes out and explains it. I guess his students do that in their essays and class discussion.
And finally let me say a word about Joan Crawford and Mildred Pierce. I think that even Joan Crawford’s shoulders are not broad enough to bear the intellectual weight that Halperin has thrust upon them. A hundred pages on Mildred? Yes, I also love that movie. I can’t, unlike some fans he describes, shout back every line at the screen as if it were Rocky Horror, but I have loved it as long as I can remember. Nonetheless, I think the book could have benefited from less material from more examples.u
I am not only mystified but also disappointed, because this fact (and I accept it as fact) has always confused me. The correlation between certain physical activities involving the dangly bits, and an early interest in grand opera, is not obvious to me. I was hoping for an explanation and found none here. Or almost none, keep reading.
I found the book difficult to read and was beginning to worry about early onset Alzheimer. It is a s0mewhat difficult book, but I used to be able to read those. Am I losing it? I came to suspect that it’s not just about me. I think there are two things going on:
First, the book is backwards. I would have preferred that the author start with the last chapter and tell us where he is coming from. It was only on reading the last chapters that I understood that Halperin does not actually approve of the subcultures that he spends 300 pages describing. What he approves of is the contemporary out-and-proud consciously gay sensibility. I guess that should have been obvious from the fact that he is a professor of queer studies, but I missed it. More evidence of Alzheimer perhaps. My guess is that it is backwards for a reason, which is that it is actually the beefed-up notes for a university level course, the audience for which is still his students, and he expects his students to think. The problem, Dr. Halperin, is that I am not your student.
Second, he never tells us what he really means. He expects us to work it out for ourselves. In other words, he expects me to write the little essay that I am now writing, and if I really were his student, he would assign it. He is being didactic in the non-pejorative sense and he is using the Socratic method.
OK Dr. Halperin, you win. I am writing. I should be out shopping in preparation for this afternoon’s opera performance and tonight’s party at my local gay B&B, but instead I am writing a book review, and how gay is that? Touché! Dr. Halperin, I’d love to meet you at a party sometime. You sound like a fun guy.
And so finally, WHAT DOES HE MEAN? I think that the heart of book is contained in one sentence....
In any case, if it is an ironic position that gay men share with women, and if it is our ironic identification with women that enables us to extract lessons in political defiance from Joan Crawford’s glamorous performance of maternal martyrdom and abjection, then perhaps those feminine identifications of ours are identifications that, far from attempting to closet, we should be eager to claim for our own—to understand, to appreciate, and to cherish.
Halperin, David M. (2012-08-21). How To Be Gay (p. 298). Harvard University Press. Kindle Edition
Yes. The IRONIC identification with women, also known as camp, is the heart of the matter. He says elsewhere that it has nothing to do with biological women (I think he is being a bit defensive at that point, against Lesbians who really, really hate drag etc. because they think we are mocking them). And this is as close as he comes to the explanation I was seeking all along. He hints at it, he states it several times in several throw-away lines like the one above, but he never really comes out and explains it. I guess his students do that in their essays and class discussion.
And finally let me say a word about Joan Crawford and Mildred Pierce. I think that even Joan Crawford’s shoulders are not broad enough to bear the intellectual weight that Halperin has thrust upon them. A hundred pages on Mildred? Yes, I also love that movie. I can’t, unlike some fans he describes, shout back every line at the screen as if it were Rocky Horror, but I have loved it as long as I can remember. Nonetheless, I think the book could have benefited from less material from more examples.u
August 24, 2012
Interesting book on the origins and legacy of gay men's culture. It came out of a course "How to Be Gay 101" that garnered a lot of national attention when Halperin first offered it. He asks the tough questions that -- given the psychopathological origins of many stereotypes about gay men -- tread a dangerous line for gender and sexual politics. He asks questions like: Why do so many gay men like Broadway? Or, Why is it so "gay" to like Broadway in the first place? Why do certain movies, images, actresses, and more garner so much attention from gay men? What does it mean? In doing so, Halperin is wise to distinguish between gay men and gay male culture--such that, for instance, while not all gay men like Broadway, it's probably true that most gay men know that liking Broadway is "gay." It's a good book with an interesting argument tracing the historical, psychological, and emotional origins of a gay male aesthetic.
December 15, 2012
This turned out to be a slog fest. I found myself wondering why so many pages were devoted to carefully weaving a justification for the topic (apparently based on heated feedback from both the 'family right' and gays who don't like being categorized) when the title was so basic and to the point. How to Be Gay addresses the cultural aspects of gayness, and a fairly narrow 'traditional?' one at that. I suppose the study has to start somewhere. I learned several things reading this book (For instance, David Daniels is an amazing singer). I'm not certain I could agree with many of the arguments/conclusions, but I'm not gay so I can't judge. I'm not a Joan Crawford fan but will try to watch the movies used as examples in this book. Some of this seemed overanalyzed but I appreciate the thorough review perhaps more so than easy dismissal of points made. I'm glad I read this--I just wished it had been more concise.
March 31, 2022
Incredibly thought provoking and enlightening, digested over well over a year. Will take time to post a proper review soon but wanted to share my 100% progress in How to be Gay!
February 12, 2025
i couldnt write enough words about this book! 5 stars -- but not the 5 stars because the book is perfect (overly academic writing and handwringing about certain topics) but because it will live on in my mind
November 13, 2014
Clever, persuasive, somewhat preaching to the choir. It mostly avoids the academic language trap, which makes it more accessible than most literary criticism.
September 17, 2024
Did I finish this book. Or did this book finish me?
March 19, 2022
An important book for anyone who thinks that sex is all there is to being gay. There are many dimensions that could apply to reading and understanding the concepts around gayness. Halperin's focus on understanding the cultural functionings of gay appropriated icons is both intuitive and direct. A fantastic read for anyone who wants to speak intelligibly about sources, discourses, identities, identifications, cultural impacts, and overall relationships of gay men from their long important history. The distinction between identity politics and gay cultural impact is particularly relevant to our core problems in the gay community today. Gayness is not just about sex; it's about redefining how we understand, relate to, and change the society we live in.
"We may have become proud of our gay identity, and unabashed about our same-sex desires and relationships. Yet we remain hopelessly ashamed of how queerly we feel and act - ashamed of our instincts, our loves and hates, our attitudes, our non-standard values, our ways of being, our social and cultural practices. Instead of celebrating our distinctive subjectivity, our unique pleasures, and our characteristic culture, we have achieved gay pride at their expense." (Halperin, 'How to Be Gay', 74)
"We may have become proud of our gay identity, and unabashed about our same-sex desires and relationships. Yet we remain hopelessly ashamed of how queerly we feel and act - ashamed of our instincts, our loves and hates, our attitudes, our non-standard values, our ways of being, our social and cultural practices. Instead of celebrating our distinctive subjectivity, our unique pleasures, and our characteristic culture, we have achieved gay pride at their expense." (Halperin, 'How to Be Gay', 74)
October 20, 2023
“How to be Gay” is a cultural analysis simply saying that being gay is a cultural practice, which is to say that sexuality stands for more than sex.
Isn’t it obvious? Much of art is created out of sexual desire, but this desire is not expressed in sexual acts but rather in the creation of poems, films, sculptures, and other artistic forms.
The inquiry that this book explores is daring, to say the least. How can we explain without being stereotypical gay men’s choice of professions, such as opera singers, interior designers, or hairstylists? The answer is not by running away from the stereotypes but by examining the reason for the cultural sensitivity of a particular group of people. In a sense, the book itself engages in camp.
Though there are great insights into what constitutes gay male culture, I think the most enlightening ideas emerge in the analysis of the heteronormative culture itself. The revelation that, culturally, we see men as serious and women as unserious, the implication of gender and genre, and the correlation between sexuality and gender reveal the terrifying (for the hegemonic culture) truth that there is no nature in culture. Everything is role-playing. Some people just don’t have to question it because their “naturalness” is self-evident or rather conveniently masked by the guise of culture.
All in all, for an academic publication, “How to be Gay” is written in an accessible language, the flow of ideas makes sense, and the arguments themselves are well constructed. Additionally, Halperin is aware of the limitations of his project and admits it straight on. One of the better academic publications I’ve ever read. Honestly, these insights are invaluable to people interested in culture.
Isn’t it obvious? Much of art is created out of sexual desire, but this desire is not expressed in sexual acts but rather in the creation of poems, films, sculptures, and other artistic forms.
The inquiry that this book explores is daring, to say the least. How can we explain without being stereotypical gay men’s choice of professions, such as opera singers, interior designers, or hairstylists? The answer is not by running away from the stereotypes but by examining the reason for the cultural sensitivity of a particular group of people. In a sense, the book itself engages in camp.
Though there are great insights into what constitutes gay male culture, I think the most enlightening ideas emerge in the analysis of the heteronormative culture itself. The revelation that, culturally, we see men as serious and women as unserious, the implication of gender and genre, and the correlation between sexuality and gender reveal the terrifying (for the hegemonic culture) truth that there is no nature in culture. Everything is role-playing. Some people just don’t have to question it because their “naturalness” is self-evident or rather conveniently masked by the guise of culture.
All in all, for an academic publication, “How to be Gay” is written in an accessible language, the flow of ideas makes sense, and the arguments themselves are well constructed. Additionally, Halperin is aware of the limitations of his project and admits it straight on. One of the better academic publications I’ve ever read. Honestly, these insights are invaluable to people interested in culture.
August 31, 2023
Important to read the instruction manual!
This is an academic exploration of what gay culture is and how it's transmitted/shared/perpetuated. I found it a very interesting read. It's about ten years old but doesn't feel especially dated yet.
It's quite wordy so it took me a while!
This is an academic exploration of what gay culture is and how it's transmitted/shared/perpetuated. I found it a very interesting read. It's about ten years old but doesn't feel especially dated yet.
It's quite wordy so it took me a while!
June 14, 2020
To start: this is an excellent book and, if you're reading reviews to help you decide whether or not to read it, especially if you're a gay man, just go ahead and read it. If you'd like to hear more, let me just preface this review by saying that nothing I say will capture the full extent of how this book made me feel. Additionally, Halperin makes writing this even more difficult by touching - whether intentionally or unintentionally - on so many different aspects of queer life & affect. The overarching aim of the book is to map out, in broad strokes, the formative process(es) of gay male subjectivity - how gay men learn to position themselves in the world and relate to their surroundings. The book does that quite nicely but it also does so much more. Most notably, to me at least, it becomes one of the cultural objects of the variety it mentions: namely, a "gay initiator". I say this because, in some way, I feel better equipped to be gay because of this book. It felt like an unearthing of the homosexual collective (un)conscious that becomes the base of gay culture, not just gay culture itself. Reading this introduced me to parts of myself I wasn't fully sure existed. Halperin initially makes a point to separate gay culture from gay identity - plain homosexuality from "gayness". I do have some issues with this false dichotomy simply because the two are inseparable parts of a distinct whole that is "gay existence" (it's quite pointless to talk about gay culture without gay people). However as the book went on, I started to appreciate it more and more especially when assimilation and heteronormativity came up; Halperin also wasn't that committed to maintaining the distinction especially when it would've harmed his analysis. What happens, as a result of this strategy, is the exact queer deconstruction & recoding of mainstream culture to serve the needs of gay people. Halperin has broken down gay culture; shown us all of its constituent parts; and rebuilt it to display how this grander whole comes into existence - and how it reproduces itself. The way Halperin talks about gay culture in a way that targets an audience of all sexualities replicates that very process of initiation this book aims to examine specifically by mapping out the psychosocial processes that form gay men's subjectivity and, in turn, their culture. Keeping a "straight audience" (meaning that this book wasn't written for gay men specifically) in mind & speaking of gay culture as a semi-autonomous body has given us this literal manual on how to be gay. The formation of gay men's subjectivity in this world, informed how heterosexist society others them, really does generate a certain set of questions, feelings/emotions, aspirations, preferences, interests, etc. that are almost universal among those of "gay experience". I have learned a lot about how I personally view the world as well as what I want out of friendship, romance, & life in general. I cannot fully explain what this book has done for me but I highly encourage you to read it, even if you're not gay but especially if you are, and hope that it does the same for you.
November 4, 2018
“I have wanted to discover the source of so much gay discontent.”
“Sometimes I think homosexuality is wasted on gay people.”
So much to say on 450 pages of text.
I must admit that I bought How to be Gay because I thought it would be funny to read in public and say “thought I needed a brushing up,” and then place on my bookshelf for visitors to perhaps spy and comment on.
Halperin’s addressing of some trans issues, from grammar to style, is a little dated.
There were definitely things I learned about gay subculture from this book that I did not know before. The strength of this book, however, is not in its in-depth analysis of Joan Crawford, but in its dedication to detaching gay culture from gay identity, and to show how gay culture attempts to take down the patriarchy.
That’s all I know how to say at this time. I can’t wait to take it off my shelf and find all the quotes I underlined.
“Sometimes I think homosexuality is wasted on gay people.”
So much to say on 450 pages of text.
I must admit that I bought How to be Gay because I thought it would be funny to read in public and say “thought I needed a brushing up,” and then place on my bookshelf for visitors to perhaps spy and comment on.
Halperin’s addressing of some trans issues, from grammar to style, is a little dated.
There were definitely things I learned about gay subculture from this book that I did not know before. The strength of this book, however, is not in its in-depth analysis of Joan Crawford, but in its dedication to detaching gay culture from gay identity, and to show how gay culture attempts to take down the patriarchy.
That’s all I know how to say at this time. I can’t wait to take it off my shelf and find all the quotes I underlined.
August 14, 2025
Dit is zo één van die reviews waar ik binnen een tijdje op terug ga kijken en ga denken 'wat dacht ik?' en 'wat een zwakke onderbouwingen', maar fuck it!
Dit boek gaat over homocultuur.
Wat is homocultuur? Dat is zowat de vraag die de auteur in dit boek probeert te beantwoorden. Eerst en vooral geldt hier: een algemeen antwoord op deze vraag is moeilijk, aangezien het allemaal een kwestie is van standpunt. Halperin was in zijn jonge jaren een post-Stonewaller, uit de tijd dat homo's gewoon normale mannelijke mannen wouden zijn en een aparte cultuur doodverklaard was, zoals dat sindsdien nog vele malen gebeurd is. Halperins boek is ook onder andere een reactie op de hedendaagse claim (soort van, boek is geschreven in 2014), wederom, dat homocultuur dood is. Hij stelt dat dat niet zo is, en probeert, expliciet niet generaliserend, te tonen dat een homocultuur nog steeds bestaat, vanuit zijn eigen perspectief: Amerikaans, oud en academisch.
Bewijzen dat een cultuur bestaat, dat doe je door haar te beschrijven, door te tonen wat er onderdeel van is - of zou zijn. Hiervoor gebruikte de Nieuw-Vlaamse Alliantie bijvoorbeeld de afgelopen termijnen in de Vlaamse regering haar post van het ministerie van Cultuur, om specifiek het idee op te bouwen van een aparte Vlaamse cultuur (getuige hiervan de initieel veelbesproken Canon en het Verhaal Van Vlaanderen, maar ook een toegenomen focus op de excellentie van de Vlaamse cultuur in de Vlaamse musea, met schilders als Ensor als stokpaardjes). Dit had Halperin met betrekking tot zijn homocultuur op vele manieren kunnen doen, zoals hij ook erkent, elke andere methode, elke andere invalshoek, had een ander beeld geschetst van zijn onderwerp. Halperin bekijkt de campcultuur, die voor hem het best tot uiting komt in twee besproken films met Joan Crawford, een icoon in Halperins versie van de homocultuur, hoewel ik er veel geld voor durf te wedden dat een groot aantal homoseksuelen, ook niet in Amerika, waar de focus van het boek ligt, die naam absoluut niet zullen kennen.
Joan Crawford is voor Halperins homocultuur wat Brigitte Bardot is voor de heterocultuur van een Europese 70-jarige. Voor een specifieke groep hetero's in een specifieke tijdsperiode was Bardot van een immens cultureel belang, en ook vandaag nog zou men kunnen vertrekken vanuit pakweg het gerechtsdrama La Vérité, uit 1960, om heel wat te vertellen over 'de heterocultuur', maar vervolgens puur aan de hand van Bardot generaliseren en spreken van 'de heterocultuur', zoals Halperin spreekt over gay culture, zou onverantwoord zijn, omdat puur empirisch zou blijken dat de meeste jonge hetero's vandaag geen moer geven om Bardot. Halperin weet dit, maar dan zit je natuurlijk met een probleem: hoe bewijs je dan wel dat een cultuur bestaat, bijvoorbeeld een homocultuur?
Men zou moeten zoeken naar algemene, vaste karakteristieken die steeds weer terugkomen in de uitingen van de cultuur in kwestie. Probleem: cultuur, zou men kunnen stellen, evolueert constant. Edoch! Men blijft veronderstellen dat deze evoluerende cultuur nog steeds bestaat, er is nog steeds sprake van een cultuur! Deze is gewoon onmogelijk te pinpointen, maar dan rijst weer de vraag: hoe kan men dan spreken van een cultuur?
Ons denkkader is in dezen heel belangrijk. De reden dat ik Halperin hier al de hele tijd zit te bekritiseren voor zijn idee van de homocultuur, is omdat het net zijn idee is, terwijl een cultuur een individu-en periodeoverstijgend ding zou moeten zijn, zou je kunnen zeggen. Ik kan me niet vinden in zijn idee, omdat het zijn idee is, en ik (en veel homo's met me) en Halperin slechts weinig dingen met elkaar gemeen hebben. Eén van die weinige dingen is echter: Halperin is net als ik overtuigd Foucaultiaan. Iets waarin Foucaults filosofie (en die van een hele resem filosofen na hem) redelijk vernieuwend was, was in het tonen dat niets echt vaststaat, alles tot stand komt door macht en dergelijke meer, zo ook cultuur, zo ook identiteit, taal, wetenschap, alles. Men kan dan slechts moeilijk cultuur beschrijven als iets vasts. Toch scheppen wij mensen vaak graag orde in de zaken bij dit gebrek aan vastheid, op het hypocriete af wanneer wij ons bewust zijn van het arbitraire karakter van deze orde. Zo ook Foucault, die zijn ideeën steeds hevig nuanceerde, maar uiteindelijk kon je toch steeds een duidelijk kader ontwaren waarin alles geplaatst, geordend kon worden.
Zo ook, bij Halperin, die dus, zich volledig bewust van het feit dat cultuur niet echt iets vasts is, probeert om een homocultuur te beschrijven. Cultuur staat niet vast, dus men kan niet generaliseren, en dus vertrekt hij vanuit zijn eigen perspectief, met als gevolg het risico dus, dat zijn homocultuur wordt voorgesteld als de homocultuur, terwijl dat helemaal niet zo is en er misschien zelfs geen sprake is van de homocultuur om mee te beginnen, maar dat zou ingaan tegen Halperins hele uitgangspunt van het boek. Zeer specifieke homoseksuele praktijken gebonden aan zeer specifieke contexten worden zo gezien als kenmerken van deze bredere homocultuur, zij worden gewoon in dit kader gepropt. Homocultuur is campcultuur is Joan Crawford. Hoewel ik het eens ben met het feit dat het performatieve karakter van de campcultuur een zekere affiniteit heeft met de homoseksualiteit, zou ik nooit durven zeggen dat camp een deel is van één of andere bredere cultuur die dan voortvloeit uit die homoseksualiteit, omdat camp louter een affiniteit heeft met de homoseksualiteit zoals ik die opvat, en mijn perspectief moet niet het perspectief zijn, zoals dat helaas bij Halperin ergens wel het geval is.
Halperin ziet zijn homocultuur als mogelijk wapen tegen de heteronormativiteit, zoals hij heel goed uitlegt in het sublieme laatste hoofdstuk van dit boek. Leuk. Ik ben het er volledig mee eens dat een soort queer politiek zou kunnen leiden tot impactvolle sociale verandering, impactvolle sociale verandering die volgens heel veel mensen heel goed zou zijn. Een ander denken over gender, seksualiteit, verlangen, etc. etc., opdat mensen zich gewoon goed kunnen voelen. Probleem: moet men, vanuit een zulk politiek project, de homocultuur opgevat als subversie van en tégen want fundamenteel anders ten opzichte van de heterocultuur, moet men deze subversieve homocultuur, die volgens mij in de minderheid is, dan als het ware gaan reïficeren om een beter punt te maken, zoals Halperin hier doet? Moet men dan zeggen: een eigenschap van heel wat homo's is dat zij anders omgaan met genderrollen, dat zij houden van melodrama omdat melodrama tegenover het mannelijke serieuze staat en toont hoe niets natuurlijk is etc. etc., terwijl het overgrote merendeel van de homo's misschien niet zoveel geeft om zulke zaken?
Mijn vraag: hoeveel homo's identificeren zich met Halperins homocultuur? Ik denk dat het er minder zijn dan men zou denken. Wij, 'kritische denkers', met onze Foucault en onze blik buiten de sociale hegemonie of whatever, met onze geheel eigen taal, onderschatten soms hoeveel mensen niet binnen onze kaders vallen. Hoeveel mensen niet Judith Butler zijn. Hoeveel mensen gewoon normaal willen zijn. En natuurlijk, dat verlangen naar normaliteit komt voort uit de heteronormatieve hegemonie in de sociale orde etc. etc. en dergelijke meer, dat verlangen is misschien niet goed en zou uitgeschakeld kunnen worden in een queer utopia zonder normen, waar alles lekker vloeit en zo, als resultaat van vooreerst een intellectuele strijd gevoerd door mensen die ik ten zeerste bewonder, mensen als Foucault, Butler en Eribon die nieuwe denkkaders schiepen tégen de dominante orde in. Het probleem met Halperin is: men countert het feitelijke fenomeen dat de meeste homo's gewoon normaal willen zijn niet met de claim dat homocultuur in wezen draait om de subversie van normen met als 'bewijs' de liefde die Halperin en zijn omgeving als homo's hadden en hebben voor Joan Crawford.
Identiteit, cultuur, moet nooit afgebakend worden door intellectuelen. Het deconstrueren van de homoseksuele neiging tot normaliteit, tot daaraan toe, maar het daaropvolgende construeren van een nieuwe homoseksuele identiteit die dus gebaseerd zou moeten zijn op een verlangen naar abnormaliteit, een verlangen naar anders-zijn vanuit de subversieve mogelijkheden die daaruit voort kunnen vloeien (een identiteit die me heus wel interesseert), daar heb ik het moeilijker mee. In feite toont dit één ding: er is niet echt een eenheid binnen de homoseksuele gemeenschap.
Aan de ene kant, het merendeel van de homo's (naar mijn aanvoelen), die gewoon normaal en geaccepteerd willen zijn en homoseksualiteit niet eens zien als iets fundamenteel anders en dat ook niet willen vanwege de negatieve connotaties die eraan vasthangen, aan anders, abnormaal zijn; aan de andere kant, de mensen als Halperin die de homoseksualiteit zien als mogelijkheid tot aanval op de sociale orde. Geen van beide groepen zal ooit alle homo's, of een significant groot genoeg deel ervan kunnen omvatten om te zeggen dat hun homocultuur de homocultuur is, net omdat er no such thing as een homocultuur is! En ik zeg dit niet als lid van die eerste groep die gewoon normaal wil zijn, in zekere zin verlang ik nog naar een wereld waarin het er gewoon allemaal niet toe doet en ik gewoon normaal kan zijn, oké, dat is hoe de sociale orde opereert, op het niveau van het verlangen, maar puur intellectueel, en dat is waar het hier om gaat, ben ik het zeker eens met Halperin en de filosofen in wiens voetsporen hij hier treedt.
Mijn stelling is louter een gevolg van een heel simpele redenering indien we, net als Halperin, vertrekken vanuit Foucault: alles is geconstrueerd, niets staat ooit vast. Het is allemaal een kwestie van hegemonie, maar net door het superficiële karakter ervan zullen mensen nooit allemaal volledig binnen het hegemonisch keurslijf passen; niet alle homo's zullen zich gedragen als de homo's die de huidige heteronormatieve hegemonie zou willen, de eerste groep die normaal wil zijn; niet alle homo's zullen zich eveneens gedragen zoals de homo's die de voorstanders van een nieuwe, queer hegemonie zouden willen, de kritische, vloeibare groep.
Een relevante quote van Didier Eribon om te eindigen: Il est urgent d’en finir avec ces tentations permanentes d’introduire de nouvelles normes à l’intérieur du discours minoritaire au moment même où l’on cherche à lutter contre les normes dominantes et les discours majoritaires.
Indien men écht een hegemonie zonder normen wil, moet men eerst en vooral de oude normen niét bestrijden met nieuwe normen. Hoe je dat doet? Goeie vraag. Het is iets voorbij middernacht terwijl ik dit schrijf. Ik heb mijn kritiek gegeven, meer kan ik helaas niet doen.
Dit boek gaat over homocultuur.
Wat is homocultuur? Dat is zowat de vraag die de auteur in dit boek probeert te beantwoorden. Eerst en vooral geldt hier: een algemeen antwoord op deze vraag is moeilijk, aangezien het allemaal een kwestie is van standpunt. Halperin was in zijn jonge jaren een post-Stonewaller, uit de tijd dat homo's gewoon normale mannelijke mannen wouden zijn en een aparte cultuur doodverklaard was, zoals dat sindsdien nog vele malen gebeurd is. Halperins boek is ook onder andere een reactie op de hedendaagse claim (soort van, boek is geschreven in 2014), wederom, dat homocultuur dood is. Hij stelt dat dat niet zo is, en probeert, expliciet niet generaliserend, te tonen dat een homocultuur nog steeds bestaat, vanuit zijn eigen perspectief: Amerikaans, oud en academisch.
Bewijzen dat een cultuur bestaat, dat doe je door haar te beschrijven, door te tonen wat er onderdeel van is - of zou zijn. Hiervoor gebruikte de Nieuw-Vlaamse Alliantie bijvoorbeeld de afgelopen termijnen in de Vlaamse regering haar post van het ministerie van Cultuur, om specifiek het idee op te bouwen van een aparte Vlaamse cultuur (getuige hiervan de initieel veelbesproken Canon en het Verhaal Van Vlaanderen, maar ook een toegenomen focus op de excellentie van de Vlaamse cultuur in de Vlaamse musea, met schilders als Ensor als stokpaardjes). Dit had Halperin met betrekking tot zijn homocultuur op vele manieren kunnen doen, zoals hij ook erkent, elke andere methode, elke andere invalshoek, had een ander beeld geschetst van zijn onderwerp. Halperin bekijkt de campcultuur, die voor hem het best tot uiting komt in twee besproken films met Joan Crawford, een icoon in Halperins versie van de homocultuur, hoewel ik er veel geld voor durf te wedden dat een groot aantal homoseksuelen, ook niet in Amerika, waar de focus van het boek ligt, die naam absoluut niet zullen kennen.
Joan Crawford is voor Halperins homocultuur wat Brigitte Bardot is voor de heterocultuur van een Europese 70-jarige. Voor een specifieke groep hetero's in een specifieke tijdsperiode was Bardot van een immens cultureel belang, en ook vandaag nog zou men kunnen vertrekken vanuit pakweg het gerechtsdrama La Vérité, uit 1960, om heel wat te vertellen over 'de heterocultuur', maar vervolgens puur aan de hand van Bardot generaliseren en spreken van 'de heterocultuur', zoals Halperin spreekt over gay culture, zou onverantwoord zijn, omdat puur empirisch zou blijken dat de meeste jonge hetero's vandaag geen moer geven om Bardot. Halperin weet dit, maar dan zit je natuurlijk met een probleem: hoe bewijs je dan wel dat een cultuur bestaat, bijvoorbeeld een homocultuur?
Men zou moeten zoeken naar algemene, vaste karakteristieken die steeds weer terugkomen in de uitingen van de cultuur in kwestie. Probleem: cultuur, zou men kunnen stellen, evolueert constant. Edoch! Men blijft veronderstellen dat deze evoluerende cultuur nog steeds bestaat, er is nog steeds sprake van een cultuur! Deze is gewoon onmogelijk te pinpointen, maar dan rijst weer de vraag: hoe kan men dan spreken van een cultuur?
Ons denkkader is in dezen heel belangrijk. De reden dat ik Halperin hier al de hele tijd zit te bekritiseren voor zijn idee van de homocultuur, is omdat het net zijn idee is, terwijl een cultuur een individu-en periodeoverstijgend ding zou moeten zijn, zou je kunnen zeggen. Ik kan me niet vinden in zijn idee, omdat het zijn idee is, en ik (en veel homo's met me) en Halperin slechts weinig dingen met elkaar gemeen hebben. Eén van die weinige dingen is echter: Halperin is net als ik overtuigd Foucaultiaan. Iets waarin Foucaults filosofie (en die van een hele resem filosofen na hem) redelijk vernieuwend was, was in het tonen dat niets echt vaststaat, alles tot stand komt door macht en dergelijke meer, zo ook cultuur, zo ook identiteit, taal, wetenschap, alles. Men kan dan slechts moeilijk cultuur beschrijven als iets vasts. Toch scheppen wij mensen vaak graag orde in de zaken bij dit gebrek aan vastheid, op het hypocriete af wanneer wij ons bewust zijn van het arbitraire karakter van deze orde. Zo ook Foucault, die zijn ideeën steeds hevig nuanceerde, maar uiteindelijk kon je toch steeds een duidelijk kader ontwaren waarin alles geplaatst, geordend kon worden.
Zo ook, bij Halperin, die dus, zich volledig bewust van het feit dat cultuur niet echt iets vasts is, probeert om een homocultuur te beschrijven. Cultuur staat niet vast, dus men kan niet generaliseren, en dus vertrekt hij vanuit zijn eigen perspectief, met als gevolg het risico dus, dat zijn homocultuur wordt voorgesteld als de homocultuur, terwijl dat helemaal niet zo is en er misschien zelfs geen sprake is van de homocultuur om mee te beginnen, maar dat zou ingaan tegen Halperins hele uitgangspunt van het boek. Zeer specifieke homoseksuele praktijken gebonden aan zeer specifieke contexten worden zo gezien als kenmerken van deze bredere homocultuur, zij worden gewoon in dit kader gepropt. Homocultuur is campcultuur is Joan Crawford. Hoewel ik het eens ben met het feit dat het performatieve karakter van de campcultuur een zekere affiniteit heeft met de homoseksualiteit, zou ik nooit durven zeggen dat camp een deel is van één of andere bredere cultuur die dan voortvloeit uit die homoseksualiteit, omdat camp louter een affiniteit heeft met de homoseksualiteit zoals ik die opvat, en mijn perspectief moet niet het perspectief zijn, zoals dat helaas bij Halperin ergens wel het geval is.
Halperin ziet zijn homocultuur als mogelijk wapen tegen de heteronormativiteit, zoals hij heel goed uitlegt in het sublieme laatste hoofdstuk van dit boek. Leuk. Ik ben het er volledig mee eens dat een soort queer politiek zou kunnen leiden tot impactvolle sociale verandering, impactvolle sociale verandering die volgens heel veel mensen heel goed zou zijn. Een ander denken over gender, seksualiteit, verlangen, etc. etc., opdat mensen zich gewoon goed kunnen voelen. Probleem: moet men, vanuit een zulk politiek project, de homocultuur opgevat als subversie van en tégen want fundamenteel anders ten opzichte van de heterocultuur, moet men deze subversieve homocultuur, die volgens mij in de minderheid is, dan als het ware gaan reïficeren om een beter punt te maken, zoals Halperin hier doet? Moet men dan zeggen: een eigenschap van heel wat homo's is dat zij anders omgaan met genderrollen, dat zij houden van melodrama omdat melodrama tegenover het mannelijke serieuze staat en toont hoe niets natuurlijk is etc. etc., terwijl het overgrote merendeel van de homo's misschien niet zoveel geeft om zulke zaken?
Mijn vraag: hoeveel homo's identificeren zich met Halperins homocultuur? Ik denk dat het er minder zijn dan men zou denken. Wij, 'kritische denkers', met onze Foucault en onze blik buiten de sociale hegemonie of whatever, met onze geheel eigen taal, onderschatten soms hoeveel mensen niet binnen onze kaders vallen. Hoeveel mensen niet Judith Butler zijn. Hoeveel mensen gewoon normaal willen zijn. En natuurlijk, dat verlangen naar normaliteit komt voort uit de heteronormatieve hegemonie in de sociale orde etc. etc. en dergelijke meer, dat verlangen is misschien niet goed en zou uitgeschakeld kunnen worden in een queer utopia zonder normen, waar alles lekker vloeit en zo, als resultaat van vooreerst een intellectuele strijd gevoerd door mensen die ik ten zeerste bewonder, mensen als Foucault, Butler en Eribon die nieuwe denkkaders schiepen tégen de dominante orde in. Het probleem met Halperin is: men countert het feitelijke fenomeen dat de meeste homo's gewoon normaal willen zijn niet met de claim dat homocultuur in wezen draait om de subversie van normen met als 'bewijs' de liefde die Halperin en zijn omgeving als homo's hadden en hebben voor Joan Crawford.
Identiteit, cultuur, moet nooit afgebakend worden door intellectuelen. Het deconstrueren van de homoseksuele neiging tot normaliteit, tot daaraan toe, maar het daaropvolgende construeren van een nieuwe homoseksuele identiteit die dus gebaseerd zou moeten zijn op een verlangen naar abnormaliteit, een verlangen naar anders-zijn vanuit de subversieve mogelijkheden die daaruit voort kunnen vloeien (een identiteit die me heus wel interesseert), daar heb ik het moeilijker mee. In feite toont dit één ding: er is niet echt een eenheid binnen de homoseksuele gemeenschap.
Aan de ene kant, het merendeel van de homo's (naar mijn aanvoelen), die gewoon normaal en geaccepteerd willen zijn en homoseksualiteit niet eens zien als iets fundamenteel anders en dat ook niet willen vanwege de negatieve connotaties die eraan vasthangen, aan anders, abnormaal zijn; aan de andere kant, de mensen als Halperin die de homoseksualiteit zien als mogelijkheid tot aanval op de sociale orde. Geen van beide groepen zal ooit alle homo's, of een significant groot genoeg deel ervan kunnen omvatten om te zeggen dat hun homocultuur de homocultuur is, net omdat er no such thing as een homocultuur is! En ik zeg dit niet als lid van die eerste groep die gewoon normaal wil zijn, in zekere zin verlang ik nog naar een wereld waarin het er gewoon allemaal niet toe doet en ik gewoon normaal kan zijn, oké, dat is hoe de sociale orde opereert, op het niveau van het verlangen, maar puur intellectueel, en dat is waar het hier om gaat, ben ik het zeker eens met Halperin en de filosofen in wiens voetsporen hij hier treedt.
Mijn stelling is louter een gevolg van een heel simpele redenering indien we, net als Halperin, vertrekken vanuit Foucault: alles is geconstrueerd, niets staat ooit vast. Het is allemaal een kwestie van hegemonie, maar net door het superficiële karakter ervan zullen mensen nooit allemaal volledig binnen het hegemonisch keurslijf passen; niet alle homo's zullen zich gedragen als de homo's die de huidige heteronormatieve hegemonie zou willen, de eerste groep die normaal wil zijn; niet alle homo's zullen zich eveneens gedragen zoals de homo's die de voorstanders van een nieuwe, queer hegemonie zouden willen, de kritische, vloeibare groep.
Een relevante quote van Didier Eribon om te eindigen: Il est urgent d’en finir avec ces tentations permanentes d’introduire de nouvelles normes à l’intérieur du discours minoritaire au moment même où l’on cherche à lutter contre les normes dominantes et les discours majoritaires.
Indien men écht een hegemonie zonder normen wil, moet men eerst en vooral de oude normen niét bestrijden met nieuwe normen. Hoe je dat doet? Goeie vraag. Het is iets voorbij middernacht terwijl ik dit schrijf. Ik heb mijn kritiek gegeven, meer kan ik helaas niet doen.
February 12, 2022
Acho que a maior êxito desse livro é ter conseguido colocar em poucas palavras (tomando por consideração a vastidão de conteúdo produzido por homens gays ou conteúdo hétero reclamado e adotado por homens gays) um direcionamento para abordar práticas da cultura masculina gay que não é pautado em puros essencialismos. Por meio de perguntas pré-estabelecidas no começo de cada capítulo, o autor descreve características pragmáticas da cultura gay masculina e formas de experiência subjetiva que são cultivadas por várias pessoas, provocando o leitor a sair da zona de conforto das lutas por políticas identitárias, que são sim importantes pelas conquistas de aceitação que trouxeram, mas reduzem a experiência gay a um coletivismo político heteronormativo que nega outras dimensões da subjetividade gay. Enfim, é possível fazer analogias com os exemplos desmantelados pelo autor e formas de expressão de humor cultivadas por homens gays brasileiros, muitas vezes consideradas estranhas aos olhos héteros.
April 22, 2014
A simple premise: is there a gay culture/subculture? If so, is it composed of cultural productions made by gay people or discussing explicit gay topics or is it a gay reading of mainstream cultural productions? Can anyone participate in this gay culture, do you have to be gay, can it be taught/learned?
The idea was fascinating and attractive and I can see how it made some people nervous in the US, but, unlike in his other books, I think that this time Halperin doesn't deliver. Too much Joan Crawford and too little facts. At the end you get the impression that the hint was good but it remained only that, a hint. Further research needed.
The idea was fascinating and attractive and I can see how it made some people nervous in the US, but, unlike in his other books, I think that this time Halperin doesn't deliver. Too much Joan Crawford and too little facts. At the end you get the impression that the hint was good but it remained only that, a hint. Further research needed.
March 20, 2015
I shall say this. Halperin's book is readable. Plenty of queer theory and gender theory is especially unreadable but Halperin isn't.
As to Halperin's thesis, that I'll have to mull over. I mean, here I was thinking that a predilection for cocksucking was all I needed to be in the gang, but apparently I have to watch Broadway musicals too...
On the few occasions I leaped into the footnotes, I did find the occasional leap that, were I to have made it back when I was still hanging around the corridors of universities, my academic supervisor would have marked with a red pen.
As to Halperin's thesis, that I'll have to mull over. I mean, here I was thinking that a predilection for cocksucking was all I needed to be in the gang, but apparently I have to watch Broadway musicals too...
On the few occasions I leaped into the footnotes, I did find the occasional leap that, were I to have made it back when I was still hanging around the corridors of universities, my academic supervisor would have marked with a red pen.
February 18, 2014
This book about gay male culture might have been a little too long and might have spent too much time introducing/defending itself and might have focused too much on Mildred Pierce and Mommie Dearest, but still, I found it pretty interesting and engagingly written. I was especially interested his discussion of camp vs. hipster irony towards the end.
September 22, 2015
Though occasionally disdainful of the new and modern, Halperin does a supreme job presenting a comprehensive survey of queer theory and gay male subjectivity. An essential guide to understanding the myriad complexities of gay identity and the sustained presence of gay male culture.
January 23, 2013
I finally gave up on this, because it was too hard a slog. There are some entertaining parts of the book, but it is a scholarly endeavor with all the scholarly jargon to go with it.
November 24, 2016
An academic treatise that, while heavy on social science, leads to some unexpected but thought-provoking conclusions about (white male U.S.) gay culture.
June 13, 2016
Claro, arrojado, provocador.
February 27, 2021
I had this book on my shelves for years before I finally got around to reading it. The sheer number of conversations that it instigated when people noticed the title make the purchase price well worth it.
The questions the book sets out to answer are both interesting and important: what is gay culture? How is gay culture transmitted? How do so many things that have nothing at all to do with gay sex become wrapped up with gay identity? Why do boys who will go on to identify as gay seem to latch on to aspects of adult gay male culture that they haven't yet been properly introduced to?
Halperin looks for answers by doing a deep dive into a single cultural artifact, exploring various ways gay men have found meaning and identification by adopting and adapting Joan Crawford specifically, and position of abjected-yet-powerful femininity broadly. As a deep reading of Mildred Pierce, it's excellent. As an explanation or exploration of gay culture, it's unsatisfactory.
In a book that attempts to explore and entire culture, it's reasonable to employ stereotypes and tropes, but Halperin relies too heavily on flimsy evidence to make his argument. He continually refers to the camp/trade dichotomy, taking for granted gay male fascinating with masculinity and rejection of camp, never bothering to prove this assertion. He states up front that the gay male culture that he is describing is not exclusively created or shared by gay men, but he locates all of the meanings within a specific set of experiences that he assumes to be universal among gay men (growing up in a culture to which we don't belong, feeling that masculinity is inaccessible yet desirable, feeling shame about the way other gay men act, etc). Again, no evidence.
He shares fascinating histories of specific lines from films and plays, but largely ignores the broader history in which the culture he's attempting to describe came into being (with notable exceptions in the final chapter and his continuous notes that the Stonewall generation's attempt to break with their camp past was unsuccessful). As a scholar who is well versed in queer history, his largely ahistorical analysis was perhaps his most surprising and disappointing choice.
Halperin's approach and concepts could work really well as a starting place for a discussion seminar - the writing often feels much more like lecture notes than rigorous analysis. Individual chapters probably worked well as journal articles and conference presentations. But as a whole, the book's core question, argument, and evidence could have easily fit into an essay.
The book's evocative title and cover have made it the single most discussed book on my bookshelf - I would recommend a purchase to elicit those conversations alone. But it's probably best to keep it on the shelf.
The questions the book sets out to answer are both interesting and important: what is gay culture? How is gay culture transmitted? How do so many things that have nothing at all to do with gay sex become wrapped up with gay identity? Why do boys who will go on to identify as gay seem to latch on to aspects of adult gay male culture that they haven't yet been properly introduced to?
Halperin looks for answers by doing a deep dive into a single cultural artifact, exploring various ways gay men have found meaning and identification by adopting and adapting Joan Crawford specifically, and position of abjected-yet-powerful femininity broadly. As a deep reading of Mildred Pierce, it's excellent. As an explanation or exploration of gay culture, it's unsatisfactory.
In a book that attempts to explore and entire culture, it's reasonable to employ stereotypes and tropes, but Halperin relies too heavily on flimsy evidence to make his argument. He continually refers to the camp/trade dichotomy, taking for granted gay male fascinating with masculinity and rejection of camp, never bothering to prove this assertion. He states up front that the gay male culture that he is describing is not exclusively created or shared by gay men, but he locates all of the meanings within a specific set of experiences that he assumes to be universal among gay men (growing up in a culture to which we don't belong, feeling that masculinity is inaccessible yet desirable, feeling shame about the way other gay men act, etc). Again, no evidence.
He shares fascinating histories of specific lines from films and plays, but largely ignores the broader history in which the culture he's attempting to describe came into being (with notable exceptions in the final chapter and his continuous notes that the Stonewall generation's attempt to break with their camp past was unsuccessful). As a scholar who is well versed in queer history, his largely ahistorical analysis was perhaps his most surprising and disappointing choice.
Halperin's approach and concepts could work really well as a starting place for a discussion seminar - the writing often feels much more like lecture notes than rigorous analysis. Individual chapters probably worked well as journal articles and conference presentations. But as a whole, the book's core question, argument, and evidence could have easily fit into an essay.
The book's evocative title and cover have made it the single most discussed book on my bookshelf - I would recommend a purchase to elicit those conversations alone. But it's probably best to keep it on the shelf.
July 31, 2018
It's been an eye-opening read from page 1. What I learned as a result of reading this book is to view with irony the perennial generational conflict between younger ('liberated') and older gay men. So often we proclaim the end of history prematurely - so it seems with regards to queer history and subjectivity too. Halperin delivers on his objective to explain why certain subjects continue to draw fascination among gay men and how they are linked to our own emotional subjectivity. This is a rich cultural study of both gay male culture and heteronormativity, thus viewing our society in an all encompassing way. Favourite line? "Sometimes I think homosexuality is a wasted on gay men." Surprising link to current events: In the last chapters, Halperin describes a move of gay culture into the virtual where cherry-picking partners and friends of the same belief system is common, leading to a decline in queer spaces -> is this increasing lack of shared reality among gay men similar to increasing political divides elsewhere in society? Is it the same mechanism? Is it a cataclyst for figures like Trump as gays are often at the forefront of art, pop, culture, and progressive politics? And what responsibilities have we as gays to reverse this trend?
June 25, 2020
When I picked up this book and read the description I was intrigued and decided to purchase it.
I was really excited to see how this topic would be approached. It started out great talking about we are talking about the culture of gay males, which has nothing to do with the actual 'sex' part of it. But all the stereotypical things or things that gay men gravitate towards....which this book calls out Joan Crawford, Mildred Pierce and Mommie Dearest for a good portion of the book.
Then as I continued to read it and I do understand that this was based on a university course.....but then I realized I am reading a sociology textbook.
I got about three quarters of the way through it, actually further, I think I stopped reading around page 403 of 457....I just couldn't get any further. it just wasn't my cup of tea...but if you are into sociology this is your niche.
I was really excited to see how this topic would be approached. It started out great talking about we are talking about the culture of gay males, which has nothing to do with the actual 'sex' part of it. But all the stereotypical things or things that gay men gravitate towards....which this book calls out Joan Crawford, Mildred Pierce and Mommie Dearest for a good portion of the book.
Then as I continued to read it and I do understand that this was based on a university course.....but then I realized I am reading a sociology textbook.
I got about three quarters of the way through it, actually further, I think I stopped reading around page 403 of 457....I just couldn't get any further. it just wasn't my cup of tea...but if you are into sociology this is your niche.
November 13, 2018
The author spent too much time justifying his project, over and over again, which sometimes read as an apology. This was totally unnecessary, because Halperin's analysis of gay culture was brilliant and provocative. Organizationally, the final chapter probably should have come first because it provided some necessary historical materialist background of the LGBTQ community. This would have helped structured some of Halperin's more abstract arguments which were often conversational in tone. Halperin's analyses of camp, melodrama and gender expression within the gay community were detailed and elaborate. He certainly does justice to his thesis that a uniquely gay male subjectivity exists and serves as the point of reference for all queer men.
June 19, 2025
For a book that makes a lot of compelling points that I do still think of often, the whole structure of the writing is sloppy, and repetitive. A large chunk of the essay feels unnecessary, and at times needlessly dense for what it’s attempting to convey. Still a relevant read for queer conversations, just not something I’d be desperate to include as a source for related writing.
April 19, 2018
Loved the content. Halperin seems to leave no stone unturned in what seems to be a well-researched and thorough read, but it was a slightly too pedantic (perhaps necessarily) for my taste. Regardless, some profound ideas stuck with me.
October 30, 2022
This could have benefited greatly from aggressive editing. It’s repetitive and wandering like a drunk academic at a party talking to a mannequin with nobody to interrupt. Also already dated, but that’s not his fault.
Displaying 1 - 30 of 53 reviews