جوامع الحکایات و لوامع الرویات (داستان های جامع و روایات درخشان)، مجموعه ای ست از داستان های تاریخی، اخلاقی و مذهبی که توسط سدیدالدین محمد عوفی در حدود ۶۳۰ هجری قمری (قرن هفتم) نوشته شده و با تصحیح و تحشیه ی ملک الشعراء بهار، توسط انتشارات فرهنگد در 1324 منتشر شده است. کتاب، شرح وقایع گوشه ای از تاریخ تمدن و ادبیات ایران و جهان اسلام است که منبع بسیاری از پژوهشگران قرون بعد قرار گرفته. متشکل از چهار بخش، مشتمل بر حدود یکصد باب، شامل اتفاقات تاریخی از ابتدای آفرینش تا دوران خلفای عباسی ست. غرض اصلی نویسنده از جمع آوری این مجموعه، بیان معارف در آموزش پند و اندرزهای اخلاقی بوده. اهمیت جوامع الحکایات، در همین شرح وقایع تاریخی بصورت حکایت است. عوفی که هنگام حمله ی مغول مجبور به ترک ایران و سفر به هندوستان شد، در دربار یکی از حاکمان غوریه (هند) و به دستور او به تالیف کتاب پرداخت. اغلب حکایات و روایات از منابعی نظیر "غرر اخبار ملوک الفرس" (تاریخ ملوک عجم) اثر ثعالبی، سیاست نامه ی خواجه نظام الملک و قابوس نامه ی عنصر المعالی گرفته شده است. روایتی دیگر از این کتاب با توضیحات جعفرشعار، در 1363 شمسی منتشر شده.