De vijftienjarige Ivan en zijn klasgenoten krijgen op school de opdracht om een boek te schrijven. ADHD'er Ivan ziet dat helemaal niet zitten en heeft de titel meteen klaar: Dat stomme boek. Omdat hij toch wat moet verzinnen, beschrijft hij een paar dagen uit zijn eigen leven: over hoe hij samen met zijn moeder en zusje op zoek is gegaan naar zijn plotseling verdwenen vader. De reis voert naar Berlijn en is zo bizar, spannend en grappig tegelijk, dat je het boek volgens Ivan in een ruk uit wilt lezen. Als hij tijdens de zoektocht de mysterieuze Engelse Jo en haar hond Max ontmoet, komt het verhaal tot een onverwachte climax.
Tiny Fisscher schrijft voor alle leeftijden en in diverse genres, van prentenboek tot 12+-roman. Daarnaast hertaalt ze met veel succes beroemde klassiekers, waaronder Alleen op de wereld, en De kleine prins, die beide bestsellers werden. Bij Samsara verschenen eerder twee dierenbundels. Voor Het geluk van Schildpad, dat ze maakte met Barbara de Wolf, ontving ze een zilveren griffel.
Dit was wel een leuk boek dat wel lekker weg leest. Ik had het einde echt niet zien aankomen. Dit boek valt wel echt heel veel in de herhaling. Er worden heel veel feitjes herhaald. Dit kan te wijten zijn aan het feit dat dit wordt geschreven in het perspectief van een 15-jarig jongetje die een boek aan het schrijven is. Daar gooi ik het maar op. Tegelijkertijd zijn er ook van die uitspraken waarvan het echt heel duidelijk is dat het geschreven is door een docent. Geen enkel kind van 15 denkt aan het pedagogische tact van zijn docent.
Desalniettemin: best wel een heftig boek eigenlijk. Lang geleden dat ik een Nederlands boek heb gelezen!
Wel een aardig verhaal over Ivan die met zijn moeder en zusje op zoek gaat naar zijn vader, die weer eens is verdwenen. Na een tijdje wordt de eindeloze zoektocht een beetje vervelend en er gebeuren wat ongeloofwaardige toevalligheden. Dat wordt in het laatste hoofdstuk wel verklaard, maar dat einde is juist een flinke domper op het verhaal.
Samenvatting Het boek gaat over een jongen met ADHD genaamd Ivan die in een tussenuur met zijn vrienden Babs, Kick en Erik op school zitten te eten tot Ivan opeens door zijn moeder gebeld wordt omdat hij naar huis moest gaan om zijn vader te zoeken met zijn moeder en Zus, zijn zusje. Ze zoeken door heel Duitsland waar van alles gebeurt en Ivan ook een Engels meisje genaamd Jo en haar hond Max, waarmee hij vrienden wordt, ontmoet die hij daarna vaker tegenkwam… Mijn favoriete personage is denk ik wel Jo, omdat ze mij wel aardig lijkt en niet liegt zoals Ivans moeder, niet irritant is als Zus, het zusje van Ivan en niet zo boos wordt als Ivan soms. De personages waren ook best realistisch, want Zus bijvoorbeeld leek mij net zo irritant als mijn zusje. Het boek is geschreven in de ik-vertelsituatie, want Ivan moest het boek schrijven voor school en hij schreef het over zichzelf, dus ook vanuit zichzelf, bijvoorbeeld de eerste zin is al: Mijn boterhammen had ik in de vuilnisbak gekieperd. Het boek speelt zich op veel plekken af, vooral in Duitsland. Het begint op school, daarna thuis, dan in de auto, dan komen ze aan bij een restaurant, de Dom, op de vluchtstrook van een snelweg, bij een tankstation en daarna speelt het boek zich verder alleen af in Berlijn, eerst in een hotel, daarna op de kermis en dan op een begraafplaats. Het boek speelt zich af in de middag op school, onderweg.. Er wordt niet vaak verteld hoe laat het is, maar in het hotel in Berlijn is het rond 8-9 uur ’s avonds, en op de begraafplaats wordt het half 11, 11 uur en dan eindigt het boek… Op het boek staat geen genre..? Het vakje waar normaal een plaatje staat voor het genre is leeg… Ik raad het boek wel aan, omdat het best een spannend boek is soms en er ook veel verrassingen in voor komen, veel onverwachte dingen. Blz. 65, Een paar uur later zouden … ín een ballenbak misschien wel. Ik heb deze bladzijde geciteerd, omdat het misschien wel de raarste bladzijde uit het hele boek is…
Opdracht Nederlands 15-2-2022 Jason de Vries, 3vJ D
This entire review has been hidden because of spoilers.
Het hele boek vroeg ik mij af waar dit heen ging, gaan ze de vader van Ivan nog vinden. Het is leuk beschreven en geschreven, het einde zag ik absoluut niet aankomen. Goede twist, die is waarschijnlijk met beter opletten wel hand kunnen zien.
iets te veel toeval, iets te weinig lagen en iets te vaak noemen dat het hoofdpersonage adhd heeft + plus een aantal opmerkingen die duidelijk uit de '10s komen. het boek leest wel heel makkelijk weg, dus 2,5 sterren naar boven afgerond
Een verhaal dat je makkelijk leest. Je leest vanuit een 15-jarige jongen met adhd. Zijn gedachten gaan alle kanten op en tegelijkertijd wordt er veel herhaald. Het begin vond ik een beetje willekeurig. Het einde verklaart een hoop en was verrassend. Geschikt voor klas 2.
Het boek gaat over Ivan die op school een opdracht krijgt om een boek te schrijven. Ivan is 15 jaar en heeft ADHD. Hij vindt het een stomme opdracht en weet meteen dat hij het boek de titel "Dat stomme boek" gaat geven. Ivan besluit dan om een paar dagen van zijn leven te gebruiken voor het verhaal van zijn boek. Het boek gaat over de zoektocht van Ivan, zijn moeder en zijn zus naar zijn vader. Zijn vader is plotseling verdwenen in Berlijn. Het boek is gemakkelijk te lezen. Het verhaal is best wel spannend en er zitten ook wel grappige stukken in. Het verhaal heeft een droevig einde. Pas in het laatste hoofdstuk begrijp je waarom Ivan dit verhaal heeft geschreven en eindigt het boek op een manier die je niet hebt aan zien komen.
Wat een mooi en ontroerend verhaal. Dit is een zeer geschikt boek om in de onderbouw van het VO voor te lezen en te bespreken. De relatie van Ivan met zijn vader, hoe Ivan omgaat met zijn ADHD, waarom hij zijn haar blauw heeft geverfd, dat zijn ingangen voor een gesprek.
Met veel plezier gelezen en ook een boek voor volwassenen. Tijdens het lezen van het boek had ik het gevoel dat ik er ook echt bij was... een soort van medepassagier. Een verrassend einde. De schrijfster is geboren in Nederland
Ik vond het een leuk boek. Het einde is wel verrassend en ik had het echt niet zien aankomen. De hoofdpersoon is aansprekend, grappig en een echte ADHDr