Eet mij gaat over honger, over supermarkten en over reclame. Het gaat over de illusie van diëten en de stigma’s van dik zijn. Asha ten Broeke en Ronald Veldhuizen gaan op zoek naar de ware aard van ons eetgedrag. Ze combineren de nieuwste inzichten uit hersenwetenschap, genetica en fysiologie en laten zien dat iemands gewicht niet zozeer een keuze is, zoals dieetgoeroes ons vaak doen denken, maar voornamelijk afhankelijk is van aangeboren eigenschappen en invloeden uit de omgeving. Op confronterende wijze laten de auteurs zien hoe we, zonder het door te hebben, dagelijks verwikkeld zijn in een ongelijke strijd tegen supermarkten, marketeers en reclamebureaus, die eropuit zijn ons meer te laten consumeren. Ook plaatsen ze de discussie over obesitas in een breder perspectief: onze angst voor overgewicht blijkt behoorlijk ontspoord.
Eet mij reikt nieuwe handvatten aan om grip te krijgen op ons eetgedrag. Maar wees gerust: deze handvatten hebben niets te maken met nieuwe diëten of magische ingrediënten, maar alles met de psychologie van eten.
Hoewel het gros van de informatie ook op het internet beschikbaar is, blijft dit een handige titel om alles op een rijtje te zetten omtrent de clash tussen onze biologie en het overaanbod aan caloriëen in het Westerse voedingspatroon. De nefaste invloed van industriële marketing ligt buiten het centrum van de aandacht, al koppelt Asha Ten Broeke graag haar synopsis van wetenschappelijke experimenten i.v.m. het subjectieve hongergevoel en de ongenaakbaarheid van ons metabolisme nog het liefst aan het wekelijkse supermarktbezoek. Het notenapparaat is dan ook rijk aan empirische artikels.
Op de cover staat ‘Verplichte kost voor dik én dun.’ Daar zou ik aan toe willen voegen: ‘En voor huisartsen, diëtisten en iedereen die zo goed meent te weten wat dikkerds verkeerd doen.’ Ik ben nog steeds iets te zwaar, maar toen ik vijftien kilo meer woog raakte ik gefrustreerder van de betweters om me heen dan van mijn overgewicht. Enkele mensen zou ik dit boek graag cadeau doen met de opdracht het te lezen en het serieus te nemen. Alleen al het lezen van de inhoudsopgave zou bij hen schaamrood op de kaken behoren te veroorzaken. EET MIJ begint met een vergelijking met het konijnenhol in Alice in Wonderland en had me daarmee meteen in de (houd)greep. Ten Broeke en Veldhuizen schrijven boeiend en in begrijpelijke taal over mythen en fabels over eten en diëten, supermarkttactieken, het hongerhormoon ghreline, vooroordelen, snacktaks, BMI, te veel om op te noemen. Dit alles goed onderbouwd, voor zover ik dat kan beoordelen, en met eindnoten na elk hoofdstuk. Buitengewoon interessant en leerzaam.
EET MIJ heeft ook minpunten: Het zou dikkerds kunnen aanmoedigen zich achter diverse oorzaken te verschuilen om geen pogingen tot afvallen meer te hoeven ondernemen. Het hoofdstuk ‘Wat nu’ had uitgebreider mogen zijn, er wordt mondjesmaat advies gegeven over hoe nu verder (de trucs van de kleine borden enz. zijn wel bekend en worden door menigeen al toegepast). Er wordt nogal negatief geschreven over het Voedingscentrum en aanverwanten. Terecht? Het schaduwende lettertype en het nare lettertje in de eindnoten weerhielden me ervan langer dan een minuut of twintig achtereen te lezen, mijn ogen konden er niet mee omgaan.
De vele pluspunten wegen aanzienlijk zwaarder dan de minpunten, waardoor ik op een score van **** uitkom. EET MIJ is een dikke vette aanrader voor wie van eten houdt, ongeacht of je dik of dun bent!
EET MIJ: een psychologie van eten, diëten en te veel eten. Na het lezen van EET MIJ is winkelen, diëten en eten niet meer zoals daarvoor. Op een luchtige en prettig te lezen roman brengt Asha ten Broeke & Ronald Veldhuizen ons mee in de wetenschap van Eten, diëten en te veel eten. Ze beginnen met het begin ons brein, hoe werkt dit? Er komen leuke weetjes naar voren die ik nog niet wist. Het brein houdt is eigenlijk voor de gek. Hoe werkt de maatschappij en hoe weten we wanneer we honger hebben. Dit is allemaal geprogrammeerd en we vechten dus tegen ons eigen lichaam. Op een luchtige en prettige schrijfstijl is EET MIJ fijn om te lezen en zorgt voor leuke verrassingen. Dit boek is een aanrader voor iedereen die vecht tegen gewicht, te veel eten en die al die wetenschappelijke onderzoeken lezen te veel vind. Asha en Ronald wijze ons de weg door het grote landschap van onderzoeken en testen over de hele wereld.
"Eet mij" is een boek over de psychologie van eten, diëten en te veel eten en staat vol met leuke wetenswaardigheden die je kijk op dikke mensen en je eigen eetgewoontes toch wel erg doen veranderen. Voor iedereen heel herkenbaar, want wie kreeg thuis niet te horen dat hij zijn bord moest leegeten en dat de kindertjes in Afrika er een moord voor zouden doen om jouw restje bruine bonen te mogen nuttigen? Behalve dat ik ervan geleerd heb dat het met je genen te maken heeft of je dik of dun bent heb ik nu ook begrepen dat het niets uit maakt of je het ene of het andere dieet volgt en dat het bijna niet te doen is om het gewicht dat je na het lijnen hebt gekregen de rest van je leven moeiteloos vast te houden. Beetje ontmoedigend voor de mensen onder ons die graag vijftig kilo kwijt willen, maar ik denk dat ze na het lezen van dit boekje toch wel op een andere manier tegen eten aankijken. In elk geval bewuster en met minder schuldgevoel!
Dit boek zet op een eenvoudig te lezen manier uiteen wat er bekend is over overgewicht. En dat is eigenlijk heel erg veel. Zo weten dat het gaat om een combinatie van genen, omgeving en gewoontes. In dit boek wordt gepleit voor een veel bredere focus dan bijvoorbeeld het Voedingscentrum legt. Het gaat niet alleen om de wilskracht om minder te eten. Diëten heeft voor verreweg het grootste deel van de dikkerds geen enkele zin. Als een medicijn zo weinig succes zou hebben, dan was het nooit op de markt toegelaten.
De manier van presenteren van dit boek is bijzonder: de noten zijn bijna even interessant als de hoofdtekst. De noten zijn echter apart opgenomen, wat maakt dat de tekst niet leest als een wetenschappelijke verhandeling. Heel knap gedaan.
Voor het eerst dat ik een boek tref waarbij ik echt alle bronvermelding wil lezen wegens de extra toelichting die men daar bij geeft. Heldere taal. Het zou prettig geweest zijn als er wat meer aandacht besteed was aan hoe nu verder.
Gedegen betoog, goed onderzocht, maar ik heb weinig nieuwe inzichten opgedaan. Boek is uit 2012, mogelijk heeft alles inmiddels al in de krant gestaan.
Zeer leesbaar en goed boek, over waarom we eten, waarom sommige mensen veel eten en toch niet dik worden, en anderen al van een beetje steeds aankomen, waarom op dieet gaan geen goed idee is, zeker niet voor de zoveelste keer, en wat we zelf wel kunnen doen om de (di)eetcultuur te veranderen.
M'n eerste non-fictieboek dat zo vlot leest. Ik ben geschrokken van sommige feiten omtrent de perceptie van dikkerds door slankerds. Het boek licht ook toe hoe het komt dat we blijkbaar zo intens gehaat worden. Eye-opener.
Dit boek heeft me absoluut meer inzichten opgeleverd als het gaat om eten en diëten. Dingen die ik niet wist en waar ik ook toch best wel van ben geschrokken.