نوایی هم آهنگ باران

by فریدون مشیری

عنوان: نوایی هم آهنگ باران؛ شاعر: فریدون مشیری؛ تهران، نشر چشمه، 1384، در 164ص، شابک9789643622398؛ موضوع: شعر شاعران ایران سده 21م

Genres: Poetry

164 pages, Paperback

First published January 1, 2005

About the author

Fereydoon Moshiri was one of the prominent contemporary Persian poets who versified in both modern and classic styles of the Persian poem. He is best known as conciliator of classical Persian poetry at one side with the New Poetry initiated by Nima Yushij at the other side. One of the major contributions of Moshiri's poetry, is the broadening of the social and geographical scope of modern Persian literature.
در ۳۰ شهریور ماه سال ۱۳۰۵ در خیابان عین‌الدوله تهران چشم به جهان گشود. پدر و مادر او هر دو از ادبیات و شعر سررشته داشتند و پدربزرگ مادری او میرزا جوادخان مؤتمن‌الممالک از شاعران روزگار ناصری بود.

مشیری دوره آموزشهای دبستانی و دبیرستانی را در مشهد و تهران به پایان رساند و سپس وارد دانشگاه شد و در رشته زبان ادبیات فارسی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت، اما آن را ناتمام رها کرد و به سبب دلبستگی بسیاری که به حرفه روزنامه‌نگاری داشت از همان جوانی وارد فعالیت مطبوعاتی در زمینه خبرنگاری و نویسندگی شد و بیش از سی سال در این حوزه کار کرد.

مشیری سالها عضویت هیات تحریریه مجلات سخن، روشنفکر، سپید و سیاه و چند نشریه دیگر را داشت. از سال ۱۳۲۴ در وزارت پست و تلگراف و تلفن و سپس شرکت مخابرات ایران مشغول به کار بود و در سال ۱۳۵۷ بازنشسته شد.

او در سال ۱۳۳۳ با خانم اقبال اخوان ازدواج کرد و اکنون دو فرزند به نام‌های بابک و بهار از او به یادگار مانده‌است.

مشيری توجه خاصی به موسيقي ايراني داشت و در پي‌ همين دلبستگي طی سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ عضويت در شوراي موسيقي و شعر راديو را پذيرفت، و در كنار هوشنگ ابتهاج، سيمين بهبهاني و عماد خراساني سهمي بسزا در پيوند دادن شعر با موسيقي، و غني ساختن برنامه گلهاي تازه راديو ايران در آن سالها داشت.
آشنايي وی با موسیقی سنتی ایران از سالهاي خيلي دور از طريق خانواده مادري با موسيقي وتئاتر ايران مربوط بوده است. فضل‌الله بايگان دايي ايشان در تئاتر بازي مي‌كرد و منزل او در خيابان لاله‌زار (كوچه‌اي كه تماشاخانه تهران يا جامعه باربد در آن بود) قرار داشت و درآن سالهايي كه از مشهد به تهران مي‌آمدند هر شب موسيقي گوش مي‌كردند . مهرتاش، مؤسس جامعه باربد، و ابوالحسن صبا نيز با فضل‌الله بايگان دوست بودند و شبها به نواختن سه‌تار يا ويولون مي‌پرداختند، و مشيري كه در آن زمان ۱۴-۱۵ سال داشت مشتاقانه به شنيدن اين موسيقي دل مي‌داد.“
فريدون مشيری در سال ۱۳۷۷ به آلمان و امريکا سفر کرد، و مراسم شعرخوانی او در شهرهای مختلف دنیا به طور بی‌سابقه‌ای مورد توجه دوستداران ادبيات ايران قرار گرفت.

مشیری سال‌ها از درد چشم رنج می‌برد و در بامداد روز جمعه ۳ آبان ماه ۱۳۷۹ خورشیدی در بیمارستان تهران کلیلنیک در سن ۷۴ سالگی درگذشت.

Reviews

[Mostafa · Rating 3 out of 5]

ما نسل روزگار دروغیم
در قرن بی فروغ
در سینه ها فریب
بر چهره ها نقاب

سوگند میخورم:
هرگز کسی صدای حقیقت را
در این همه هیاهوی سرشار از دروغ
نشنیده است و
سیمای آسمانی او را
دنیا نیز به خواب ندیده است
سوگند میخورم

[Niuosha · Rating 3 out of 5]

تو را دارم ای جان ، جهان با من است
تو تا با منی جان جان با من است

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

چه روزگار بدی، هر قدم که می‌گذری
دو نوجوان مسلسل به دست ایستاده‌ست
زچار ‌سوی جهان، هر خبر ز‌نوع بشر
‌برادری‌ که به تیر برادر افتاده است

ناشر درباره‌ی کتاب آورده است: "نوایی هم‌آهنگ با باران" مجموعه‌ای از اشعار منتشر نشده‌ی فریدون مشیری، شاعر شعر کوچه است که پس از مرگ وی منتشر شدهاست. شعر‌های این مجموعه هیچگاه در زمان حیات شاعر مجال نشر نیافتند و تنها پس از مرگ وی بود که اشعار منتشر نشده‌ی مشیری چاپ شدند.

[Negar Ghadimi · Rating 4 out of 5]

گر راست گفته اند که شیطان فرشته است / چشمِ تو، این نجیبِ سراپا فریب را، شیطان سرشته است! / وآن چهره را که مثلِ کتابِ مقدس است، شیطان نوشته است...
----------------------------------------------
چه ها که بر تو در آن تنگنای درد گذشت / چنان که سینه ی تنگت مجالِ داد نداشت...
----------------------------------------------
شهر است چو مرداب، نفس بسته، صدا گم / خاموشیِ محض است، نه آوا، نه ترنم...
----------------------------------------------
اگر اینجا رهایم یا اسیرم/ من از این سرزمین دل برنگیرم /.../ رگ و خونِ من از این آب و خاک است / گر اکنون پشت بر خاکم، چه باک است؟...
----------------------------------------------
دل ز جامِ عشقِ او شد می پرست / مستِ مست از عشقِ او شد، مستِ مست...

[Sia · Rating 3 out of 5]

ما نسل روزگار دروغیم
در قرن بی فروغ
در سینه ها فریب
بر چهره ها نقاب

سوگند میخورم:
هرگز کسی صدای حقیقت را
در این همه هیاهوی سرشار از دروغ
نشنیده است و
سیمای آسمانی او را
دنیا نیز به خواب ندیده است
سوگند میخورم

[Alireza Khan · Rating 4 out of 5]

مشیری در این اثر با زبان ساده و موسیقایی،
نشان می‌دهد که لحظه‌های کوچک و طبیعی زندگی
می‌توانند الهام‌بخش آرامش، امید و تأمل باشند.

[SA®A]

غم دنیا نخواهد یافت پایان
خوشا در بر رخ شادی گشایان

خوشا دل های خوش، جان های خرسند
خوشا نیروی هستی زای لبخند

خوشا لبخند شادی آفرینان
که شادی روید از لبخند اینان

نمی دانی -دریغا- چیست شادی
که می گویی: به گیتی نیست شادی

نه شادی از هوا بارد چو باران
که جامی پرکنی از جویباران

نه شادی را به دکان می فروشند
که سیل مشتری بر آن بجوشند

چه خوش فرمود آن پیر خردمند
وزین خوشتر نباشد درجهان پند

اگر خونین دلی از جور ایام
"لب خندان بیاور چون لب جام"

به پیش اهل دل گنجی ست شادی
که دست آورد بی رنجی ست شادی

به آن دست می دهد این گنج گوهر
که پیش آرد دلی لبخند پرور

به آن کس می رسد زین گنج بسیار
که باشد شادمانی را سزاوار

نه از این جفت نه از آن طاق یابی
که شادی را به استحقاق یابی

جهان در بر رخ انسان نبندد
به روی هرکه خندان است خندد

چو گل هرجا که لبخند آفرینی
به هر سو رو کنی لبخند بینی

چه اشکت همنفس باشد، چه لبخند
زعمرت لحظه لحظه می ربایند

گذشت لحظه را آسان نگیری
چو پایان یافت، پایان می پذیری

مشو در پیچ وتاب رنج و غم گم
به هر حالت تبسم کن، تبسم!