Vandaag in de trein heb ik dit boek eindelijk uit zitten lezen en heb ik mijn hoofd erover gebroken wat ik met het aantal sterren en mijn recensie moet doen. Ik hoop om in deze review duidelijk te maken wat de positieve kanten van het boek waren, maar ook kritisch te durven zijn naar dingen die niet bij mij aansloten. Op deze manier kan ieder voor zich bepalen of hij of zij dit boek gaat lezen of niet.
Het allergrootste pluspunt van dit boek is dat het losjes gebaseerd is op de Griekse Mythologie. Er worden bepaalde vrijheden genomen, maar de karakters afkomstig uit het oude Griekenland zijn heel goed te herkennen en te identificeren. Ik heb zelf al van jongs af aan een enorme zwak voor de rijkdom aan verhalen die in mijn boeken vol Mythes en Sagen stonden en ben enorm blij dat hier in het fantasy genre steeds vaker iets mee wordt gedaan. De Griekse mythologie leent zich namelijk uitstekend voor wat je er maar mee wilt doen: Romantiek, Spanning, intriges, Jaloezie, Haat, toorn, gevechten, listen, oorlogen, helden, schurken, goden. Voor ieder wat wils.
Dit boek heeft in eerste instantie gekozen voor het romantische aspect van de mythologie met Amor (De Griekse God Eros, oftewel Cupido) in één van de hoofdrollen. Net als veel moderne fantasie is de centrale spil van het verhaal de relatie tussen een menselijke iemand en een supernatural wezen, in dit geval dus een Griekse God. De andere helft van het liefdesduo is de menselijke Moon. Een groot pluspunt aan hun relatie is dat deze in het begin langzaamaan wordt opgebouwd en een basis krijgt van gesprekken en informatie. Voor Moon en Amor echt verliefd worden, of dat aan zichzelf willen toegeven, hebben ze de tijd genomen om elkaar te leren kennen. Geen donder en bliksem, geen "ik hou gewoon van je" zonder basis en dat is al een hele vooruitgang, vergeleken met veel andere verhalen.
Wat voor mij wel jammer was, was dat een behoorlijk groot deel van het boek besteed werd aan het beschrijven van het gelukkige koppeltje en de leuke dingen die ze samen deden. Hoewel ik zelf ook het liefst dit soort dingen schrijf en ik deze stukken met een grote glimlach heb zitten lezen, merkte ik wel dat ik daardoor het boek ook makkelijk weg kon leggen. De dreiging op de achtergrond, waar vaag wat over gezegd was, maar nog geen concrete voorbeelden van te zien waren, was niet genoeg om mij het gevoel te geven dat ik wilde weten hoe het afliep. Hierdoor ontstaat een vermakelijk, maar traag te lezen, deel in het midden. Ingesloten door de fase waarin Moon en Amor elkaar leren kennen, en de fase waarin de dreiging die de Goden naar Nederland gebracht heeft eindelijk concreet wordt. Wat mij betreft had de dreiging van de titanen sneller concreet mogen worden en sneller duidelijk mogen worden, zodat het boek een echte pageturner zou worden, in plaats van een vermakelijk tussendoortje.
De schrijfstijl van het boek is uitvoerig en gedetailleerd. Ik vind dit zelf heel prettig, al merkte ik wel dat het beschrijven van dezelfde gebeurtenissen vanuit twee perspectieven soms vertragend werkte. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat net op de punten waar het wat mij betreft WEL echt interessant was geweest hier niet voor was gekozen. Ik had graag meer meegekregen van de epic showdown tussen de titanen en de Goden. Ik had er als het ware best middenin willen staan. Moon was in deze fase bewusteloos of niet in het centrum van de actie aanwezig en helaas hebben we de verhalen niet volledig vanuit Amor's blik gelezen, waardoor we alleen het zogenaamde "van horen zeggen" hebben, wat ik jammer vond en tekort vond doen aan de andere personages in het verhaal.
Want hoewel Moon en Amor erg lief zijn samen en zeker wel herkenbare eigenschappen hebben, waren de andere Goden, Halfgoden en andere mythische wezens voor mij het hoogtepunt van het boek. Ondanks dat deze karakters "slechts" bijkarakters waren, waren ze goed uitgewerkt, hadden duidelijk gelaagde karaktereigenschappen en was er ook goed nagedacht over de gaven die ze bezaten en hoe ze deze inzetten voor de wereld en maatschappij. En eerlijk is eerlijk, maar vooral Mars/Ares (want de Goden zelf mogen hun Romeinse namen lekkerder vinden klinken, ik ben toch vooral een Grieks meisje ;-)) heeft mijn hart gestolen. Hij heeft iets lichts en ontwapenend, hij heeft humor, is luchtig, maar het verhaal achter zijn gave en functie vond ik ergens ook ontroerend. Ik zou bijzonder graag veel meer van Mars willen lezen, meer kanten van zijn karakter willen kennen en vooral kennis willen maken met zijn "werk", wat mij bijzonder intrigeerde. Er zijn nog meer delen in aantocht, wellicht wordt mijn wens ingewilligd. (Maar euh...ik zou wel eens jaloers kunnen worden als hij ooit een vriendinnetje tegen mocht komen...wie had dat ooit gedacht!)
Al met al is het een goed geschreven, romantisch boek, met een mooi uitgewerkte relatie tussen een God en een meisje. (Uiteraard is deze behoorlijk geromantiseerd, maar op zijn tijd is dat niet erg) Hoewel wat mij betreft de balans tussen romantiek en spanning nog niet optimaal was, heb ik het boek wel met plezier en met een glimlach gelezen. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende delen, zeker omdat ik er vanuit ga dat het met het boek beter gaat worden.