In het Perzi‘ van 300 voor Christus worstelt de ifriet Alibi met zijn gevangenschap en verleden. Om uit de fles te komen heeft hij de stem nodig van de beenloze Arman.Sinds ik als geest in de fles zit, is mijn blik op de wereld veranderd. Directe oorzaak is het glaswerk, dat van verschrikkelijke kwaliteit is. Mijn linkeroog kijkt precies door een onregelmatigheid, zodat mensen misvormd opdoemen.
Mijn rechteroog ziet niets. Omdat mijn bips eerst de fles werd ingezogen, belemmert de punt van mijn pantoffel mijn zicht.
Ik wil eruit!
Alibi's klaagzang
* * *
In het Perzi‘ van 300 voor Christus worstelt de ifriet Alibi met zijn gevangenschap en verleden. Om uit de fles te komen heeft hij de stem nodig van de beenloze Arman. De jongen werd echter bij zijn geboorte door Alibi zelf met stomheid geslagen ...
In haar debuutroman, gellustreerd door Jos Weijmer en muzikaal omlijst door Django Mathijsen, neemt Anad Haen de lezer mee naar het hof van de kille heerser Baback. Intriges, jaloezie, liefde en wraak liggen dagelijks op de loer in de vrouwenverblijven. Overal tussendoor kruipt een kleine jongen die niet kan praten, maar wel kan tekenen. Geliefd door zijn moeder en pleegzusje, gehaat door zijn vader omdat die meent dat Arman degene is die hem te gronde zal richten.
* * *
Anad Haen is de meest bekroonde vrouwelijke fantasy- en sciencefictionauteur van Nederland. Met haar korte verhalen won ze naast nominaties voor verschillende literaire prijzen, acht themawedstrijden van Pure Fantasy en de Unleash Award 2010. Jaarlijks organiseert ze dŽ schrijfwedstrijd voor Fantastels.
Ik kocht dit boek rechtstreeks van de auteur op Fantasyfest Rijswijk 2022. Anaïd signeerde het boek voor mij en deed er een mooi leeslint bij. Aan het leeslint hangt een zilverkleurige olielamp, passend bij het boek. In het boek staan een aantal prachtige zwartwit tekeningen van Jos Weijmer. Bij het boek hoort een cd met liedjes die het verhaal ondersteunen. De cd is geproduceerd door Django Mathijssen. Hij speelt ook alle muziekinstrumenten daarop. De cd heb ik niet. Gelukkig staan achterin het boek de liedteksten uitgeschreven. In het verhaal zelf staat telkens aangegeven wanneer een bepaald lied aan de beurt is. Op die momenten bladerde ik naar achteren om het bewuste lied te lezen. Daarna las ik weer verder waar ik gebleven was. Het lettertype van de titel op de cover en dat van de hoofdstuk- en liedtitels ademt helemaal de sfeer van het oude Perzië, waar dit boek zich afspeelt. Ook de cover past goed bij die sfeer, al werd het me pas op het einde duidelijk wat de vrouw op de cover te maken heeft met dit specifieke verhaal. Hoofdpersoon is de ifriet Alibi. Hij is een vuurgeest en kan wensen vervullen, maar zit opgesloten in een kleine glazen fles. Deze fles hangt om de nek van Arman. Deze beenloze jongen groeit op in de harem van Baback en is door Alibi zelf bij zijn geboorte met stomheid geslagen. Dat is een probleem, want zonder de stem van de jongen zal Alibi altijd opgesloten blijven. Gaandeweg het verhaal leer je meer over de geschiedenis van Alibi en hoe zijn leven er vroeger uitzag. Het boek wordt verteld vanuit Alibi, die doordat zijn flesje om diens nek hangt, alles ziet en beleeft wat Arman ziet en beleeft. De twee raken zo met elkaar versmolten dat Alibi ook voelt wat Arman voelt. Als lezer was het daardoor soms lastig te onderscheiden in wiens hoofd we nu zaten. De sfeer van het oude Perzië, en dan specifiek hoe het er in een harem aan toe kan gaan, komt goed naar voren in het boek. Jaloezie, intriges, wraak, angst voor de wrede heerser Baback, het komt allemaal aan bod. Over het leven buiten de harem, krijgen we weinig te weten, met uitzondering van een bezoekje aan de markt. Het boek is humorvol beschreven met veel grapjes. Het eenvoudige taalgebruik maakt dat het boek makkelijk wegleest. De soms gruwelijke scenes in het boek maken echter dit boek minder geschikt voor sommige jongere lezers.
9 Ik was aangenaam verrast door dit boek van Anaïd Haen. Zoals meer lezers aangaven suggereert de cover een jeugdboek of minstens een vooral lichtvoetige vertelling, maar dat is dit boek zeer zeker niet. Wat het wel is, is een van de meest originele, goed geschreven Nederlandstalige fantasyboeken die ik ken. Er zijn zeker boeken met mooiere beschrijvingen of diepere karaktertekeningen, maar wat onderwerpskeuze en plot betreft is dit een heerlijke frisse wind in het genre. De setting in het Perzië van voor de jaartelling is origineel (al speelt een recent boek van Sophia Drenth zich af in een vergelijkbare omgeving), met verwijzingen naar onder andere Alexander de Grote. Dit is geen algemene oosterse wereld vol cliché's, maar voelt concreter aan. Toch is het ook geen historische fantasy want het plot draait om tovenarij en wensen vervullende geesten. Het volgt de wederwaardigheden van de bewoners van een harem, ook niet te vanzelfsprekend. En dan niet op een geromantiseerde manier. Gekonkel tussen de vrouw, de moeder en de bijvrouwen van de harde Baback is een rode draad. Het slachtoffer hiervan is Arman, wiens benen er door zijn vader zijn afgehakt en die met stomheid is geslagen door de Ifriet (of vuurgeest) Alibi. Die laatste is ook de ongebruikelijke verteller: hij is opgesloten in een flesje, dat om de hals van Arman hangt. Het verleden van Alibi blijkt op verrassende wijze met het plot samen te hangen. Anaïd is erg sterk in het geloofwaardig neerzetten van relaties tussen mensen en ook hier doet ze dat trefzeker. Ik werd meegesleept door de gebeurtenissen, maar moet wel zeggen dat vooral in het begin de lezer een sterke maag moet hebben. Seks komt sowieso voor in het boek, maar het begint met een staaltje non-consensuele seks, en geweld tegen een baby. En Arnam maakt meer bijzonder onaangename dingen mee. Wie daar wel mee kan omgaan, moet zeker dit boek eens lezen. Dit is het niet, dus wijd er een een paar leesuurtjes aan en je hebt een van de betere werken uit het Nederlandstalige fantastische genre tot je genomen. Je kunt dan ook nog genieten van de mooie, sensuele tekeningen van Jos Weijmer, en wie iets meer moeite neemt zou ook nog de bijbehorende muziek kunnen luisteren. Dit is werkelijk een interactief project zoals ik dat in Nederland nog niet eerder heb gezien. Ik heb zelf de liedjes echter niet gehoord, dus kan me over de kwaliteit daarvan niet uitspreken. De liedteksten vind je achterin het boek. Ik vond ze zelf gelezen als gedichten wat eenvoudig, maar waarschijnlijk werken ze wel op muziek.
Gek genoeg had ik nog niet van dit boek gehoord voor ik naar Fantastic Reads in Tilburg ging. Ik heb het nog nooit zien liggen. Ik heb er nog nooit iets over gehoord of gelezen. Ik heb het boek nooit op social media langs zien komen. Maar toen ik toch een stapeltje boeken van deze auteur meenam, kon deze er ook nog wel bij.
De vertelstijl van dit boek is heel tof. We beleven dit hele verhaal door de ogen van een Ifriet, die eigenlijk gedurende het hele boek opgesloten zit in een flesje. Gelukkig wordt het flesje gedragen door een jongen die graag de wereld ontdekt EN door nagenoeg niemand opgemerkt wordt. Daardoor krijgen we heel veel mee van wat er gebeurt en een compleet beeld van het verhaal.
En er gebeurt nogal wat in dit verhaal. Het is niet allemaal even mooi, al doen sommige personages echt wel hun best om iets te maken van de slechte omstandigheden waarin ze zitten, maar het is wel heel interessant en intrigerend. Er worden heel veel spelletjes gespeeld en die goed spelen is echt een kunst, zien we in dit boek.
Omdat dit een relatief kort boek is, waar overigens ook een CD bijhoort waar ik nu wel erg nieuwsgierig naar ben geworden, worden de personages niet enorm goed uitgediept, maar dat hoeft eigenlijk ook niet. Het verhaal krijgt daardoor iets sprookjesachtig en heeft, zoals dat bij sprookjes hoort, dan ook voor iedereen heel herkenbare personages.
De geest Alibi zit al jarenlang gevangen in een fles, die om de nek van de jongen Arman hangt. Zijn enige hoop op vrijheid is de stem van Arman. Maar dankzij de wrede vader van Arman, Barack, kan de jongen niet praten en is zijn benen kwijt. Alibi ziet hoe Arman opgroeit in Barack’s harem in Perzië, vol intriges, jaloezie, liefde en wraak. Het leven van een beenloze, stomme jongen is niet makkelijk, vooral omdat zijn vader denkt dat hij hem ten gronde zal richten. Maar gelukkig heeft hij zijn moeder en pleegzusje nog. Anaïd Haen weet in Begeesterd een wereld te scheppen zoals wij die kennen uit Duizend-en-een-nacht: sluiers, dadels, tapijten, harems. Voor de liefhebbers van Aladdin valt deze wereld makkelijk voor te stellen. Enig nadeel is dat het verhaal zich vooral afspeelt in de harem zelf, waardoor we erg weinig te weten komen van de buitenwereld. Alleen de verhoudingen tussen Barack, zijn vrouwen en kinderen komen aan bod. Barack zelf is een wrede man, wier motieven helaas nooit worden uitgelegd. Hij gebruikt zijn vrouwen als vuil en is nog gemener tegen zijn kinderen. Zelfs voor zijn pasgeboren zoon Arman heeft hij geen compassie. Zonder rancune hakt hij Arman’s benen eraf. De moeder van Arman, Ninna, is totaal het tegenovergestelde. Zij probeert alles te doen om de vrouwen in de harem te helpen en het leven van haarzelf en haar kinderen dragelijk te maken. Arman zelf blijft gedurende het verhaal bovenal een stil slachtoffer. Doordat we alles zien door de ogen van de geest Alibi, kunnen we Arman alleen een beetje doorgronden door zijn handelingen. Zijn gedachten blijven voor de lezer een raadsel. Soms is het jammer dat de personages door deze verteltrant zo oppervlakkig blijven. Toch is Alibi een grappige verteller en is het verhaal vlot geschreven. Door de fijne schrijfstijl schiet je als lezer door het boek, zonder haperingen. De plot ontwikkelt zich en de personages weten je te pakken. Aan het einde van het boek worden alle verhaallijnen netjes afgewikkeld, al vallen een paar ontwikkelingen een beetje uit de lucht. De liedjes zijn een leuke toevoeging aan het eind. Door de liedjes, de mooie platen van Jos Weijmer, maar ook door de schrijfstijl, lijkt het wel alsof Begeesterd geschreven is voor een jonger publiek. Dat is echter niet zo, vanwege de seksscènes en het geweld. Dit kan verwarrend zijn voor de lezers die het boek willen kopen. Begeesterd is een fijn boek om te lezen. Er zit humor in en het verhaal weet te boeien. Het is geen literair hoogstandje waar je dagenlang over peinst, maar dit boek bezorgt je wel een aantal plezierige uren.
In deze debuutroman van Anaïd Haen slaat de auteur de handen in elkaar met illustrator en uitgever Jos Weijmer en muzikant-componist en vriend Django Mathijssen. Als resultaat brengen Anaïd Haen en Zilverspoor samen Begeesterd, een kijk-, luister- en leesboek voor volwassenen.
Met Begeesterd stapt de lezer in een Arabische/Perzische wereld waar Alibaba en de Veertig Rovers perfect zou kunnen plaatsvinden. Aan het begin van het verhaal kijkt de lezer mee door de ogen van de geest Alibi die door een overdaad aan nieuwsgierigheid in een fles terechtgekomen is. Sindsdien ziet hij de wereld anders: misvormd, door het glaswerk van de fles. Aan het begin van het verhaal schrijven we 300 voor Christus. Alibi wil koste wat kost bevrijd worden uit zijn veel te kleine cel, eh… fles. Echter heeft hij hiervoor de stem nodig van de beenloze Arman. Er is echter een klein probleem: hij heeft de jongen, kort na geboorte, met stomheid geslagen. Arman groeit op in Baracks harem in Perzië. Hierdoor belooft Begeesterd om een verhaal vol intriges, jaloezie en liefde te worden.
Een verhaal vol actie Auteur Anaïd Haen doet waar ze goed in is: net zoals haar kortverhalen weet ze ook in dit korte boek de lezer gemakkelijk in een nieuwe wereld te loodsen. Ze rolt als het ware een rode loper uit die de lezer welkom heet en hem zonder al te veel struikelblokken een gezellige leeservaring zal bezorgen. Haen vestigt heel snel de aandacht op haar personages die vrij goed, soms wel wat grotesk, uitgewerkt zijn. In enkele simpele bewoordingen weet je waar het personage voor staat en soms gunt Haen je ook een blik in het verleden van het personage. Met vlot gevormde zinnen is Begeesterd een boekje geworden waar je snel de pagina’s in omslaat. Haen schuwt ook geen pikante of gewelddadige details: zonder eufemismen beschrijft ze gewoon rechttoe rechtaan wat er gebeurt.
De debuutroman van Anaid Haen. Ik kende haar schrijfsels al, maar dit is voor het eerst dat ze een roman heeft geschreven. Je volgt het leven van Armand, de beenloze. Een jongen die begiftigd is met de gave van tekenen, maar die zonder benen door het leven moet en stom is geslagen door de geest uit de fles, die nu om zijn hals hangt als straf. Je ziet hoe het leven is in een harem van het oude Perzië, hoe er naast geluk ook verdriet is en onrecht.
Het verhaal wordt verteld uit het oogpunt van Armand en Alibi, de geest in de fles en dit geeft juist een leuke draai aan het verhaal. Anaid weet te boeien met haar schrijfstijl en zet een mooi verhaal weer, maar schuwt de ruwe randen van het leven niet. In totaal is het een goed boek geworden, fantastisch geïllustreerd door Jos Weijmer. Echt een aanrader.
Nu alleen nog op zoek naar de CD, want die mis ik nog.
Anaïd Haen ten top. Heerlijk, zo beeldend als ze allerlei komische situaties beschrijft. Je kunt je goed inleven. Je ziet als het ware jezelf onderste boven in die fles zitten met die irritante voet in je gezichtsveld. Lekker rap tempo dat voor geen moment verveeld. Ik heb het boek gelezen op een beurs waar het herhaaldelijk gebeurde dat mensen mij vreemd aan zaten te kijken omdat ik plotseling in lachen uitbarstte. Tranen in mijn ogen. Kortom, een heerlijk boek om eens lekker te ontspannen en te genieten. Als schrijfster kan ik alleen maar zeggen: 'Een echte aanrader.' Atalanta Nèhmoura
Gezien de kaft vreesde ik een kinder/jeugdboekje in de trent van duizend en één nacht, maar Anaïd verzekerde mij bij de koop dat dat het zeker niet is. En .... ze heeft inderdaad gelijk. Het is volgens Zilverspoor (de uitgever) een historische fantasy, maar ik zou het een duizend en één nacht verhaal voor (jong)volwassenen noemen. ;) Het verhaal zelf is bijzonder leuk geschreven en laat duidelijk zien waarom Anaïd Haen de meest bekroonde vrouwelijke fantasy- en sciencefictionauteur van nederland is.
Begeesterd is een geweldig leuk boek om te lezen, het boeide me direct en het is moeilijk weg te leggen als je eenmaal bent begonnen. Ik vond het een goed verhaal, alleen had het eind van mij wel wat beter voorbereid kunnen worden, daar kwamen draadjes bij elkaar die nogal een verrassende ontknoping gaven. En waarom rechters achter een tafel introduceren als je er verder niets extra's mee doet? Maar alles bij elkaar een heel leuk boek toch.