Tambours dans la nuit

by Bertolt Brecht, Hélène Mauler (Translator), Rene Zahnd (Translator)

Fin janvier 1919, quelques jours après l'écrasement de l'insurrection spartakiste à Berlin, le jeune Brecht entreprend la rédaction d'une pièce intitulée Spartakus. Plusieurs fois réécrite et remaniée, la pièce est créée en 1922 sous le titre Tambours dans la nuit. À cette occasion, Brecht se voit décerner le prix Kleist.

Genres: Plays, German Literature, Drama, Theatre, Classics, School, Germany

93 pages, Paperback

First published January 1, 1922

About the author

Eugen Berthold Friedrich Brecht was a German poet, playwright, and theatre director. A seminal theatre practitioner of the twentieth century, Brecht made equally significant contributions to dramaturgy and theatrical production, the latter particularly through the seismic impact of the tours undertaken by the Berliner Ensemble—the post-war theatre company operated by Brecht and his wife and long-time collaborator, the actress Helene Weigel—with its internationally acclaimed productions.

From his late twenties Brecht remained a life-long committed Marxist who, in developing the combined theory and practice of his 'epic theatre', synthesized and extended the experiments of Piscator and Meyerhold to explore the theatre as a forum for political ideas and the creation of a critical aesthetics of dialectical materialism. Brecht's modernist concern with drama-as-a-medium led to his refinement of the 'epic form' of the drama (which constitutes that medium's rendering of 'autonomization' or the 'non-organic work of art'—related in kind to the strategy of divergent chapters in Joyce's novel Ulysses, to Eisenstein's evolution of a constructivist 'montage' in the cinema, and to Picasso's introduction of cubist 'collage' in the visual arts). In contrast to many other avant-garde approaches, however, Brecht had no desire to destroy art as an institution; rather, he hoped to 're-function' the apparatus of theatrical production to a new social use. In this regard he was a vital participant in the aesthetic debates of his era—particularly over the 'high art/popular culture' dichotomy—vying with the likes of Adorno, Lukács, Bloch, and developing a close friendship with Benjamin. Brechtian theatre articulated popular themes and forms with avant-garde formal experimentation to create a modernist realism that stood in sharp contrast both to its psychological and socialist varieties. "Brecht's work is the most important and original in European drama since Ibsen and Strindberg," Raymond Williams argues, while Peter Bürger insists that he is "the most important materialist writer of our time."

As Jameson among others has stressed, "Brecht is also ‘Brecht’"—collective and collaborative working methods were inherent to his approach. This 'Brecht' was a collective subject that "certainly seemed to have a distinctive style (the one we now call 'Brechtian') but was no longer personal in the bourgeois or individualistic sense." During the course of his career, Brecht sustained many long-lasting creative relationships with other writers, composers, scenographers, directors, dramaturgs and actors; the list includes: Elisabeth Hauptmann, Margarete Steffin, Ruth Berlau, Slatan Dudow, Kurt Weill, Hanns Eisler, Paul Dessau, Caspar Neher, Teo Otto, Karl von Appen, Ernst Busch, Lotte Lenya, Peter Lorre, Therese Giehse, Angelika Hurwicz, and Helene Weigel herself. This is "theatre as collective experiment [...] as something radically different from theatre as expression or as experience."

There are few areas of modern theatrical culture that have not felt the impact or influence of Brecht's ideas and practices; dramatists and directors in whom one may trace a clear Brechtian legacy include: Dario Fo, Augusto Boal, Joan Littlewood, Peter Brook, Peter Weiss, Heiner Müller, Pina Bausch, Tony Kushner and Caryl Churchill. In addition to the theatre, Brechtian theories and techniques have exerted considerable sway over certain strands of film theory and cinematic practice; Brecht's influence may be detected in the films of Joseph Losey, Jean-Luc Godard, Lindsay Anderson, Rainer Werner Fassbinder, Nagisa Oshima, Ritwik Ghatak, Lars von Trier, Jan Bucquoy and Hal Hartley.

During the war years, Brecht became a prominent writer of the Exilliteratur. He expressed his opposition to the National Socialist and Fascist movements in his most famous plays.

Reviews

[Zeitwaise · Rating 2 out of 5]

Stell Dir vor, es ist Revolution und alle geh'n nach Hause ...

[Rory Wilson · Rating 4 out of 5]

A highly attractive work. Neither as experimental, as demotic or as fervently Marxist as some of his later work, it nonetheless draws power from a pervasive sense of unease and erratic statements, with the slightly farcical conflict between Kragler and Murk providing a compelling intrigue.

The Brechtian is underway!!!

[Melika Khoshnezhad · Rating 3 out of 5]

این نمایشنامه از لحاظ محتوی گذار برشت از آثار قبلی به سوی تئاتر اپیک را به‌خوبی نشان می‌دهد. معلوم است که برشت درگیر اندیشه‌های مارکسیستی شده و در تلاش است تا روح زمانه‌ی خودش را در اثرش بازنمایی کند. جنبش اتحادیه‌ی اسپارتاکیست‌ها یکی از مهم‌ترین درون‌مایه‌های این نمایشنامه است و برشت، هم‌سو با عقاید نوجوانی‌اش، بیهودگی جنگی را که در آن بیش از هر چیز حقوق انسانی طبقه‌ی کارگر زیر پا گذاشته می‌شود به‌خوبی به‌تصویر می‌کشد. اما به‌اندازه‌ی «بعل» دوستش نداشتم. شاید به‌خاطر شلوغ پلوغی‌اش. احساس می‌کنم از آن دست نمایشنامه‌هایی بود که شاید اگر روی صحنه می‌دیدمش بیشتر از آن لذت می‌بردم نسبت به الان که فقط متنش را خواندم چون انگار بخش زیادی از اثر وابسته به بازنمایی‌های بصری آن است: صحنه‌ای که با نقاشی‌های کودکانه ساخته شده، تابلوهایی که مدام به بینندگان یادآوری می‌کنند خیلی همه‌چیز را جدی و رمانتیک نکنند؛ به‌خوبی معلوم است که بذر تئاتر اپیک در این نمایشنامه پاشیده شده است.

[Dan Richter · Rating 3 out of 5]

30 Jahre nach der ersten Lektüre konnte ich mich an so gut wie gar nichts mehr erinnern. Nur noch: Der Name Kragler, die Heimkunft des Soldaten, Spartakus, die derbe Sprache.
Faszinierend ist vor allem der Blick des jungen Dichters, der seine Größe spürt, auf die Ereignisse in Berlin. Warum er nicht das naheliegende München ausgewählt hat, wo es die Räte sogar an die Macht schafften, ist ein Rätsel. Vielleicht schien ihm Spartakus die radikalere Variante.
Die Figuren pendeln seltsam zwischen Nüchternheit und komplettem Suff, Radikalität und Versöhnlichkeit. Nicht das Fressen kommt zuerst, sondern das warme Bett. Binnen weniger Stunden zerbröckelt die revolutionäre Fassade Kraglers. Kurz vorher ruft er noch dazu auf, sich den Spartakisten im Zeitungsviertel anzuschließen, um schließlich zur Einsicht zu gelangen: "Mein Fleisch soll im Rinnstein verwesen, dass eure Idee in den Himmel kommt? Seid ihr besoffen?"
Und tatsächlich ist es ein bizarrer Zug, der sich da auf den Weg macht: Ein komplett Besoffener, eine Prostituierte, der Betreiber einer Schnapsdestille usw.
Das Stück lässt sich von zwei Seiten lesen: Entweder Kragler verweigert sich aus Gründen der Bequemlichkeit der "moralischen" Seite. Oder: die Radikalen Liebknecht und Luxemburg haben durch ihren kaum camouflierten Aufruf zum Bürgerkrieg zu den erwartbaren Massakern beigetragen . Warum also soll ein kriegsmüder Soldat für die Himmels-Ideen dieser beiden Anführer die Haut riskieren?
Mir scheint, das Stück gefällt mir auf eine Weise, die Brecht nicht intendierte, was aber auch seine Größe ausmacht.

[بسام عبد العزيز · Rating 2 out of 5]

أحب بريخت.. لديه روح دعابة هائلة.. وقدرة لامحدودة على السخرية المقنعة..
لكن ليس في هذه المسرحية..
المسرحية تبدو لي تقليدية جدًا.. للدرجة التي جعلتني أتساءل عن مدى مصداقية تلك الجائزة التي نالتها حسبما هو مذكور على ظهر الكتاب..
البطل جندي عائد من الحرب بعد غياب.. عندما يعود يجد حبيبته قد قررت الارتباط بأحد أثرياء الحرب.. واحد من أولئك التجار الذين عاشوا على توريد البضائع للحكومة.. والمسرحية بأكملها تدور في ليلة واحدة حيث نكتشف المعاناة التي عاناها الجندي في الحرب.. ونكتشف الاستغلال الذي يقوم به التاجر.. ثم التمزق النفسي الذي تعانيه البطلة بين حبيبها و بين خطيبها التاجر الثري.. خصوصًا وأنها حملت من الآخير بالفعل وأصبحت فرصتها للتراجع عن الارتباط صعبة..
الجندي مثال لكل تلك ويلات الحروب.. فهو يفقد كل شيء في سبيل "مبادئ هلامية" يرفعها زعماء دولته و ساستها.. يفقد حبه و يكاد يفقد حياته.. و عندما يعود لا يوجد هناك من يقبل به بل ويطالبونه بالعودة من حيث أتي.. ويتهمونه بالجشع لأنه يعود محاولًا الحصول على شيء فقده من سنوات..
التاجر نفسه هو أحد ويلات الحرب.. فلولا الحرب لبارت بضاعته.. لولا الحرب لما أمسى ثريًا... فهو كالبراغيث.. يعيش على دماء البشر.. يعيش على امتصاص كل نقطة حياة فيها.. إنه يتاجر في الموت نفسه..
كل شيء في المسرحية يبدو في نظري محاولة لإظهار قبح الحرب... وأنا لا أخالف بريخت كثيرًا فيما طرحه من أفكار.. لكن المسرحية تبدو شديدة الدرامية والتراجيدية.. أكثر بكثير مما تعودت.. وانتظرت.. كلما التقطت كتابًا يحمل اسم بريخت...

[Francis · Rating 5 out of 5]

Ho con Brecht una relazione ambivalente: ammiro ma disapprovo della sua teoria del teatro, ma mi innamoro di tutte le sue sceneggiature senza avere neanche il tempo di svegliare il neurone del senso critico.

Andreas ha combattuto nella prima guerra mondiale. È stato fatto prigioniero e portato in Africa - ha visto i suoi compagni morire nelle fosse, li ha guardati mangiare topi ed essere mangiati dai topi, e tutto in onore della patria, della Grande Germania, di una vaga promessa di onore e di gratitudine eterna. Finita la guerra, però, i soldati tornati dal fronte sono soltanto un problema che nessuno ha interesse a risolvere: Andreas scopre infatti che la fidanzata, Anna Balicke, è stata promessa dai genitori a un ricco borghese che ha fatto fortuna con la produzione di armi. Anna stessa, che all'inizio ha cercato di tener vivo il ricordo di Andreas e che si era opposta al fidanzamento, ha finito per cedere alla corte del nuovo spasimante, e ora è incinta di suo figlio. Andreas diventa dunque la paria della famiglia di Anna e di chi, come loro, durante la guerra è rimasto a casa; deridono i suoi stracci, il suo aspetto deperito, il suo carattere imprevedibile. Non può dare ad Anna la vita di una vera signora, perché non ha un soldo con sé, e dunque le sue pretese sulla donna sono ridicole, sciocche: l'amore che prova per lei non è certo sufficiente a farle fare la bella vita. Nessuno vuol sentire cosa ha passato negli anni di guerra, e nessuno vuole assumersi la colpa di aver convinto una generazione di ragazzini ad andare a morire per la patria. "Non è colpa nostra se tu sei andato al fronte e noi invece siamo rimasti qui, abbiamo comunque lavorato, abbiamo fatto la nostra parte": questo è quello che gli ripetono varie figure di uomini più grandi, borghesi ubriachi e pieni di sé che con la guerra hanno fatto fortuna.

Questo dramma familiare che si estende al nazionale avviene nel corso di una notte di rivolta civile, in cui gli spartachisti stanno ribellandosi proprio contro la classe borghese che vuole spingere Andreas ai margini della società.

Tamburi nella notte è brutale, divertente, esagerato, disagiante. Critica la borghesia che si è arricchita sulle spalle dei civili e dei ragazzi morti in guerra, e prende una netta posizione marxista e comunista - in linea con tutto quanto il teatro di Brecht, da sempre anti-borghese e a favore delle masse. Il ritratto impietoso che fa della società del primo dopoguerra è tragicamente realistico, caratterizzato dalla violenza, dalla depravazione dei costumi, dall'ipocrisia, dal disordine. Un'opera che spero di vedere in teatro.

[Andrew Corsini · Rating 3 out of 5]

Brecht's first play to be staged snaps and crackles with dialogue that barks like dogs. Very modern and very German. The obsessions with revolution and Marxism are already there, courtesy of the spartacists.

[Kronprinz Willi · Rating 4 out of 5]

Bertolt Brecht - Trommeln in der Nacht - 1919/1920

Ich finde die Sprache dieses Theaterstück sehr problematisch...aber ich verstehe, dass man manchen Begriffen damals benutzt hat, die „Normal und in Ordnung" waren. Sonst ist ein cooles und interessantes Theaterstück.

[Marfa · Rating 4 out of 5]

molto bello, speravo più coinvolgimento politico da parte del povero soldato, ma quell'atomosfera di giustizia e terrore, formidabile e irrinunciabile, romantico, nulla di più della rivoluzione.
gli Spartachisti vivono.

[Isa Payron · Rating 5 out of 5]

Eine der witzigsten klassischen Komödien die ich je gelesen habe.

[Timo · Rating 2 out of 5]

2,11

[Lea Evers · Rating 3 out of 5]

Hab das Buch gerne gelesen & analysiert. Revolution, aber insbesondere die Situation von Kriegsrückkehrern und die Reaktion der Gesellschaft auf sie, wird eindrücklich dargelegt.

[Joyce · Rating 2 out of 5]

Might work better performed, falls apart a bit in reading

[Jona · Rating 4 out of 5]

fdu prijemni LoooL

[Marta · Rating 3 out of 5]

sākumā domāju, ka šogad neizpildīšu goodreads grāmatu lasīšanas izaicinājumu, bet tad atcerējos, ka varu taču pieskaitīt visas tās miljons grāmatas, kas man jālasa universitātē. :)))

[Hamid Hasanzadeh · Rating 4 out of 5]

صدای طبل در شب جزو آثار اولیه برتولت برشت می باشد که بنا به گفته ی خودش این نوشته را به دلیل اغراض مالی به رشته ی تحریر در آورده است.در این برحه ی زمانی برشت یک مارکسیست تمام عیار نبوده اما همچنان نشانه هایی از جنگ طبقاتی در اثر مشهود است. بنا به گفته ی لیون فوختوانگر نام ابتدایی این اثر اسپارتاکوس بوده که در متن نوعی اشاره بینامتنی و مجازی از " لیگ اسپارتاسیست" است که رزا لوکزامبورگ از اعضای شاخصش بوده که در همان برحه زمانی که برشت به نگارش اثر مشغول بوده شکنجه و به طرز فجیعی با ضربات قنداق تفنگ به قتل می رسد.
داستان بدینگونه است که معشوقه ی آنا (کراگلر) راهی جنگ شده و حالا 4 سال از رفتن او گذشته است، او خواستگار دیگری دارد که از طبقه ی مرفه است. پدر و مادر انا تلاش می کنند به او بقبولانند که معشوقش در جنگ به مشتی استخوان تبدیل شده و دخترشان بهتر است با مرد مرفه ازدواج کند. در شب نامزدی سروکله ی کراگلر پیدا می شود و از طرفی یک اشوب کارگری در شهر در حال شعله ور شدن است...تا اینکه در انتها سرباز از جنگ برگشته همه ی تلاش های خود در 4 سال گذشته را پوچ می بیند و تصمیم می گیرد که به جای همراهی شورش و انقلاب راه رسیدن به تختخواب را با معشوق خود بپیماید.

[Anna Belkovska · Rating 4 out of 5]

"Pasaule ir pārāk veca, lai mēs vēl varētu cerēt uz labākiem laikiem, un debesīs brīvu vietu vairs nav, mani mīļie."

Bet man šķiet, ka es nesaprotu kaut ko, kas man būtu jāsaprot. Tāpat kā nesaprotu kāpēc šī tika pieteikta kā komēdija. Jā, protams, bija dažas frāzes, kas lika skaļāk no deguna izpūst gaisu ("Kur cūkai gals, tur desai sākums!"), taču man nešķiet, ka tas šo darbu padarītu par komēdiju.