明日的記憶

by Hiroshi Ogiwara, 荻原浩, 劉錦秀 (Translator)

　　在廣告公司工作的佐伯雅行，今年50歲。原本幾個月後，他將主持獨生女的結婚典禮，完成人生中最大的心願。可是某天，他因為持續目眩與失眠而前往醫院，診斷的結果竟是得到「早發性阿茲海默症」。他對天咆哮，卻得不到任何答案。

　　為了挽留住片刻都在流失的記憶，他拚死命地在所有事物上留下小紙條提醒自己，開始了無奈的搶救記憶大作戰。然而，隨著病情的加重，每天都在見面、相處了許多年的同事臉孔，每天都在拜訪的客戶公司所在，每天都會走過好幾次的熟悉街道，卻漸漸從他的腦海裡消失……….明明再熟悉也不過的馬路，卻變成了看都沒看過的異地陌生風景。

　　滿天飛舞的小紙條，再也提醒不了任何記憶的空缺，佐伯陷入不知所措的境地。
而妻子枝實子決定陪他一起和病痛奮鬥下去。

Genres: Novels

334 pages, Paperback

First published October 20, 2004

Reviews

[Thanawat · Rating 5 out of 5]

ระหว่างที่อ่าน ผมนึกอยากให้เรื่องนี้จบลงแบบ happy ending ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

“ความทรงจำของวันพรุ่งนี้” เป็นนิยายสัญชาติญี่ปุ่น ความยาวระดับเกือบๆ สี่ร้อยหน้า ที่ถ่ายทอดชีวิตของชายวัย 50 ผู้สูญเสียความทรงจำจากโรคอัลไซเมอร์

ที่ทำได้ดีและจับใจมาก คือชายคนนั้น ค่อยๆ สูญเสียความทรงจำในขณะที่ตนเองรับรู้ความสูญเสียนั้นทุกขณะจิต และถ่ายทอดออกมาด้วยตัวอักษร

ในวัยที่ชีวิตมีทุกอย่าง หน้าที่การงาน ลูกสาวกำลังจะแต่งงาน และอีกในไม่ช้า ก็จะกลายจากพ่อไปเป็นคุณตา โรคอัลไซเมอร์กลับมาค่อยๆ พรากทุกสิ่งอย่างไปจากเขา
วิธีการต่อสู้ในแบบฉบับของเขาคือ จดบันทึกทุกอย่าง
จด จด จด จดทุกอย่างจริงๆ ตั้งแต่ตารางงาน การเดินทาง ไปจนถึงชื่อและใบหน้าของคนรู้จัก เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสูญเสียมันไป และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งไหนคือสิ่งสำคัญ

ผมรู้จักอัลไซเมอร์หรือโรคความจำเสื่อมผ่านสื่อต่างๆ เรียกได้ว่าคุ้นหูคุ้นตา ไม่ได้แปลกหน้ามากนัก แต่นั่นคือมุมมองจากคนนอก ผมแทบจะไม่สามารถ empathy หรือเข้าอกเข้าใจคนที่เป็นโรคอัลไซเมอร์ได้เลย ไม่รู้ว่าคนๆ นึงที่กำลังสูญเสียความทรงจำไปแบบช้าๆ ทั้งๆ ที่มีสติสัมปชัญญะ รู้ตัวอยู่ตลอดมันเป็นอย่างไร้

แต่หนังสือเล่มนี้มอบความรู้สึกร่วมจนสามารถ empathy ผู้ป่วยอัลไซเมอร์ได้จริงๆ

น้ำตารื้นหลายต่อหลายครั้ง

ลองนึกถึงตอนทำข้อสอบแล้วคุณติดอยู่กับคำถามที่ไม่มีแม้แต่ความทรงจำว่าเคยอ่านเจอมาก่อนบ้างมั้ยดูสิ
แค่นั้นมันก็อึดอัด อัดอั้นเต็มกลืน แต่นี่คือการลืมชีวิตเลยนะ

ความน่ากลัวของการหลงลืม นอกจากจะสูญเสียตัวตนไป เรายังกลัวเหลือเกินที่จะลืมคนที่เรารักอย่างสุดหัวใจ
แม้ว่าจะชื่อ “ความทรงจำของวันพรุ่งนี้” พออ่านจบ ผมกลับได้ข้อคิดและเห็นคุณค่าสูงสุดของ “วันนี้” มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

[Seamonkey · Rating 5 out of 5]

มีคนรอบตัวหลายคนที่คนในครอบครัวเค้าเป็นอัลไซเมอร์ เลยได้รับรู้เรื่องเหล่านี้มาในหลายระดับ ซึ่งทุกการรับรู้ก็รู้สึกเลยว่า มันเป็นโรคที่เศร้าที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นกับมนุษย์ได้จริงๆ

ตอนที่เริ่มอ่านก็คิดว่า แล้วมันจะเศร้าขนาดไหนกันนะเล่มนี้ แต่ปรากฎว่าผิดคาด คือมันก็เศร้าแหละ แต่มันก็ยังมีแง่มุมที่อบอุ่นและงดงามให้เห็นด้วย แน่นอน แง่มุมที่ไม่สวยงามก็มีด้วยเช่นกัน มันเลยช่วยบรรเทาให้ธีมของเรื่องไม่ได้มีแต่ความเศร้าเพียงอย่างเดียว บางเรื่องก็เข้าใจ บางเรื่องก็สงสาร บางเรื่องก็โกรธแทนไปเหมือนกัน

ที่สำคัญ จบเรื่องได้โอเคเลย ชอบที่จบแบบนี้ ผิดคาดเรื่องนี้เหมือนกัน แต่เรื่องราวจะเป็นแบบไหน จะจบยังไงนั้น อยากให้ลองอ่านครับ รับรองไม่ผิดหวัง

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่เหมาะควร หากเราจะทำความรู้จักกับโรคอัลไซเมอร์
เมื่ออาการต่างๆ ตามลำดับขั้นถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบนวนิยาย
มีรายละเอียดตรงความรู้สึกนึกคิดของผู้ป่วย
ช่วงแรกอาจจะเนิบๆ หน่อย เพราะเป็นระยะเริ่มต้น
เราจะค่อยๆ เห็นการใช้ชีวิตที่ลำบากขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป

ความคาดหวัง ความฝัน และความไม่แน่นอนของอนาคตอันใกล้
การจัดการช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
มันช่างจริง เศร้า แต่สวยงาม

[Tanan · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ดีมาก ฉากเรียบ ๆ ไม่มีอะไร แต่ภาวะความจำเสื่อมก็คุกคามให้รู้สึกลุ้นได้ตลอด ประกอบกับบรรยากาศแบบญี่ปุ่น งดงามแต่เปลี่ยวเหงา มีแง่งามแต่เศร้าสร้อย มีแสงสว่างแต่ปลายทางมืดมิด ทั้งหมดมันทรงพลังและสะเทือนใจไปพร้อม ๆ กัน ไม่แปลกใจเลยที่นักแสดงอย่างวาตานาเบะ เคน ออกตัวขอแสดงในเรื่องนี้

ถ้าใครมีครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสถานะ สามี ภรรยา ลูกสาวหรือลูกชาย ขอให้ลองอ่านดูเถอะครับ แล้วคุณจะอินเป็นพิเศษ

[Yiwah Vongchaiudomchoke · Rating 5 out of 5]

"...ดีแค่ไหนแล้ว ที่ตื่นนอนตอนเช้ามาแล้วพบว่าสุขภาพยังดี ความทรงจำยังอยู่กับเรา..."

ผู้เขียนถ่ายทอดเรื่องราวของอัลไซเมอร์ไว้อย่างลึกซึ้งมาก รายละเอียดเล็กๆ ไม่ได้ถูกมองข้าม แต่กลับแอบแฝงมาตลอดการเล่าเรื่อง ชีวิตที่ดำเนินไปข้างหน้าของตัวเอก ย้อนสวนทางกับความสามารถในการทำสิ่งต่างๆ แม้กระทั่งการเก็บรักษาความทรงจำ

เป็นอีกหนังสือ "ล้ำค่า" ทำให้เข้าใจคนที่เป็นโรคนี้ได้ดีมากขึ้น มากกว่าที่คุณจะนึกถึงเลยแหละ

[Patrawan Dear]

#ความทรงจำของวันพรุ่งนี้

"หากคุณมีคนที่คุณรัก คุณจะเลือกเป็นคนที่ลืมหรือถูกลืม"... คำถามนี้ตอบยากมาก เราจึงหวังว่าจะค้นพบคำตอบเมื่ออ่านเรื่องนี้จบ

เนื้อเรื่องกล่าวถึงชายวัยใกล้ห้าสิบ ผู้ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ชนิดเป็นเร็ว โดยเขารับรู้ทุกอย่างตั้งแต่เริ่มเป็น และพยายามแก้ไข เพราะอาการของโรคกระทบกับหน้าที่การงานไปจนถึงการใช้ชีวิตประจำวัน ผู้เขียนบรรยายให้เห็นภาพการต่อสู้ของชายคนนี้ได้แบบชัดเจนมาก ทำให้เราเอาใจช่วยในความพยายาม โดยเฉพาะการจดบันทึกทุกอย่าง และพยายามอ่านทวนเพื่อกันลืม กันหลงทาง แต่ว่าโรคนี้ช่างไม่ปรานีใคร เพราะผู้ป่วยจะค่อย ๆ ลืมไปทีละนิด เวลาได้ยินเสียงฉึบในหัว ก็เหมือนกับเซลล์สมองถูกทำลาย อาการลืมก็จะเป็นมากขึ้น มากขึ้น จนถึงขั้นลืมการใช้ชีวิตประจำวัน ลืมตัวตน ลืมคนที่รัก

แต่แม้อ่านมาจนจบเรื่อง เราก็ยังหาคำตอบให้กับคำถามข้างบนไม่ได้อยู่ดี รู้เพียงไม่ว่าจะลืมหรือถูกลืม มันก็ทรมานและน่าสงสารไม่แพ้กัน

บทสรุปสุดท้ายทำให้ปวดใจและมีน้ำตา แม้รู้ว่ามันหนีไม่พ้นที่ต้องจบแบบนี้

ภาวนาให้มียารักษาแบบหายขาด หรือมีวัคซีนป้องกันในเร็ววันค่ะ... ไม่อยากเห็นใครต้องทุกข์ทรมานเหมือนในเรื่องนี้เลย :)

[Npasinee · Rating 5 out of 5]

10000000/10 เราถือว่าเป็นหนังสือแนวฟีลกู๊ดละกัน แม้ร้องไห้น้ำท่วม เพราะแบบมันก็รู้สึก feel alive ด้วย คุ้มค่าเสียเวลานอนอย่างยิ่ง💙💙

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

Definitely​ heartbreaking!​ At​ the​ end, it​ is​ impossible​ to​ stop​ my​ tears​ from​ falling​ down.​

[Izumi · Rating 4 out of 5]

最後の枝実子がいった言葉
もしあれが自分だったら言えたかな
受け止めることができず怒りやながら問い詰めたかもしれないな

祖母もアルツハイマーです
一人息子の父は、どちら様ですか？といわれ切ながっていました。

とても悲しい病気。なりたくないなぁ

[Ordinary in the biggest world · Rating 5 out of 5]

ความทรงจำของวันพรุ่งนี้ เป็นนวนิยายญี่ปุ่น เรื่องเกี่ยวกับผู้ชายวัย 50 ที่ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ตอนเริ่มต้น เป็นหนังสือเล่มแรกของนักเขียนคนนี้ที่ได้อ่าน หลังอ่านจบไม่แปลกใจเลยที่หนังสือเล่มนี้สร้างความประทับใจจนถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และได้รางวัลด้วย

นิยายเล่าเรื่องของผู้ชายวัย 50 ลองจินตนาการดูว่าคนวัย 50 ที่มีหน้าที่การงาน ครอบครัว เฝ้ามองดูอนาคตของลูก ต้องรับรู้ว่าตัวเองป่วยเป็นอัลไซเมอร์ และค่อยค่อยสูญเสียความทรงจำและความสามารถอื่นๆไป ความรู้สึกและการรับมือจะเป็นยังไง นอกจากตัวเราเองแล้วที่ต้องรับมือแล้วคนข้างข้างเราล่ะ

หนังสืออ่านสนุกและทำให้เราติดตามได้ไม่ยาก ตัวเนื้อเรื่องไม่ได้มีความ conflict หวือหวาอะไรมากนัก แต่ชวนให้เราฉุกคิดบางครั้งและเอาใจช่วยให้กับคุณลุงไปเรื่อยเรื่อย เป็นหนังสืออีกเล่มที่เขียนสนุกและให้เครดิตคนแปลด้วยเพราะอ่านได้ลื่นไหลมาก

นอกจากเรื่องนี้จะได้ความสนุกแล้ว เรายังได้เห็นภาพและเรียนรู้เกี่ยวกับโรคอัลไซเมอร์มากกว่าเดิม เพิ่งรับรู้เลยว่ามันสามารถเกิดกับคนที่ยังไม่ได้แก่มากได้ด้วย เราฉุกคิดหลายอย่างทั้งการใช้ชีวิต ได้ทบทวนความสัมพันธ์ ย้อนมองความทรงจำต่างๆ ทั้งดีไม่ดีในชีวิต รวมถึง ย้อนกลับไปมองถือความทรงจำว่านอกจากเราจะจำอะไรได้แล้วยังมีคนอื่นจำเรายังไงอีกด้วย

[Tippy Chee · Rating 4 out of 5]

เกลียดตอนจบอีกละ ฮาๆ นิยายญี่ปุ่นอ่ะ ชอบทำกะเราแบบนี้ ตอนเริ่มคือเฉยๆ ช่วงกลางสนุก แต่จบแป้ก - -‘’

โดยรวม น่าสนใจ เล่าเรื่องได้เห็นภาพคนเป็นอัลไซเมอร์ได้ดีเลย ด้วยมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งค่อยๆ มีอาการความจำเสื่อมมากขึ้นเรื่อยๆ โห มันลุ้นนะ ช่วงที่เริ่มมีอาการนี่เครียดมาก เป็นโรคที่น่ากลัวมากๆ จริงๆ ยิ่งตอนที่เดินทางไปไหนคนเดียวแล้วหลงนี่ ลุ้นสุดไรสุด คุณสะเอกิตัวเอก คือสู้มาก พยายามทดแทนความจำที่หายไปด้วยการจดๆๆ เอาไว้ แต่สุดท้ายก็อย่างที่รู้ คือโรคนี้มันรักษาไม่ได้แหละ

สิ่งที่น่าผิดหวังหน่อยนึงสำหรับเล่มนี้คือ เราลุ้นไอ้เจ้าถ้วยคู่ที่ทำเป็นของขวัญให้ลูกสาวนั้นมากเลย อยากให้ทำสำเร็จ ส่งถึงมือผู้รับ แต่ไม่มีฉากนั้นอ่า ตัดจบห้วนๆ เลย แอบเฟลนะ

อ่านแล้วกลัวเลย กลัวตัวเองเป็น กลัวคนที่บ้านเป็น แต่เรื่องแบบนี้ ศึกษาไว้หน่อยก็ดี ถึงเวลาต้องเจอกับตัวขึ้นมาจะได้ไม่ช็อคมาก

[เหม่อมองฟ้า · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่ดีมาก ถือว่าเป็นหนึ่งเล่มดีๆที่ได้อ่านในปีนี้ ไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง หนังสือเล่มนี้เราซื้อมานานแล้วที่ซื้อเพราะเกี่ยวกับอัลไซเมอร์นี้แหละค่ะ แต่ที่ปล่อยดองไว้นานแสนนานเพราะเรากลัวเรื่องอัลไซเมอร์มากๆ ไม่กล้าอ่าน กลัวอินเกิน

เข้าเรื่องเถอะ… เรื่องจะเล่าตั้งตั้งมีอาการลางบอกเหตุ ลืมนู่น ลืมนี่ ลืมเรื่องที่ตัวเองไม่น่าจะลืม จนพบว่าเป็นอัลไซเมอร์ ผลักไสและยอมรับ ตั้งแต่ต้นจนจบ เหตุการณ์จะเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งช่วงท้ายๆมันหน่วงมากเลยค่ะ บทสุดท้ายเราโดนคิลไปเลย ไม่ไหว อ่านแล้วได้ข้อคิดดีๆเยอะเชียวค่ะ

[Mari · Rating 4 out of 5]

切なくて泣いてしまった。。若年性アルツハイマーという、自分なら絶望的になってしまいそうな病気でありながら、自分を保つために、人に迷惑をかけないように努力する主人公には感銘を受けた。仕事があり家族や友人があり、会社で上司や部下、同僚や取引先と話ができる毎日があることがどれだけ幸せかをあらためて感じた。成長し、自分を保つには努力が必要なのだなと思う。大人になってからの成長は、自分の日々の心がけや努力だ。それにしても、とても悲しい病気。本人にとっても、家族にとっても。

[Suwannee Duangmanee · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวถ่ายทอดด้วยอารมณ์​ ความรู้สึก​ของผู้ที่กำลังจะเป็นโรคอัลไซเมอร์​ได้ดี แม้จะต้องสูญเสียความทรงจำที่ขาดหายไป แต่ก็ยังมีความรู้สึก​กับคนในครอบครัว​ ความพยายามที่จะดิ้นรนในการดำรงชีวิตต่อไป และสุดท้ายก็ต้องยอมรับ​ ปล่อยให้เป็นไป เผชิญหน้า​กับ​โรค

[Pitch P · Rating 5 out of 5]

ถ่ายทอดเรื่องราวโรคอัลไซเมอร์ ผ่านมุมมองของผู้ป่วยออกมาได้ดีมาก ถึงจะรู้ตอนสุดท้ายแล้วมันไม่มีทางแฮปปี้เอนดิ้งอยู่แล้ว แต่ระหว่าทางกลับมาความอบอุ่นเคลือบไว้ในการดำเนินเรื่อง บทสุดท้ายเล่นเอาน้ำตาซึมเลย

[Chutinun CT · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้ว ระหว่างอ่านไปเรื่อยๆตั้งแต่หน้าแรกมันสนุกดี เหมือนเห็นภาพคุณลุงคนนึงมาตลอดทาง จนเกิดความรู้สึกเห็นใจจริงๆ
ตอนจบคือแบบ ปิดเล่มหน้าสุดท้ายแล้วยังรู้สึกโหวงๆในใจอยู่เลย
แต่คุณลุงอาจจะมีความสุขอยู่ก็ได้นะ

[Jeneva Izorion · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เล่าถึงตัวเอกที่เป็นพนักงานฝ่ายโฆษณาที่ตอนแรกมีมึน ๆ ลืมอะไรเล็กน้อย แต่พอผ่านไปซักพักอาการเริ่มหนักขึ้น ลืมวันที่ ลืมสถานที่ แน่นอน เรื่องนี้พูดถึงผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์

สำหรับเราเรากลัวเป็นโรคนี้มากที่สุด ทำไมเหรอ ไม่รู้สิ เพราะเราเชื่อว่าตัวตนของคนเรามาจากการจดจำ การระลึกถึงอะไรซักอย่างได้อยู่เสมอ พอความทรงจำเริ่มหายไปทีละส่วน ๆ ตัวตนของเราก็ค่อย ๆ หายไปด้วย ถึงมีร่างกาย เดินได้ กินอาหารได้ แต่อยู่แบบไร้ร่องรอยความทรงจำใด ๆ มันก็ว่างเปล่าสิ้นดี จำได้ว่ามีมังงะเรื่องนึงที่ตอนท้าย ๆ ตัวละครสามคนโดนลบความทรงจำเรื่อย ๆ ใครออกจากเกมก่อนแพ้ ตอนอ่านนี่เศร้ามาก

เล่มนี้ก็ทำได้ดีเลยแหละ ชอบตอนจบ ดึงเศร้าได้ดีสุดจริง ๆ

[Jirawat Ton · Rating 5 out of 5]

จะเลือกเป็น
คนที่ลืม หรือ คนที่ถูกลืม !?

[Chuthamat C. · Rating 3 out of 5]

เหมือนยังขาดอะไรไป (อารมณ์ร่วมสองสามมิติ)

[Nattharat J. · Rating 3 out of 5]

3.5/5

[Nuttawat Kalapat · Rating 5 out of 5]

เรียบเนือย แต่เอาอยู่ชะมัด อ่านปล้วเศร้าและกลัวอัลไซเมอร์ จัง โดยรวมประทับใจครับ

[Freeread · Rating 5 out of 5]

เมื่อเราหยุดหายใจถือว่าเราตาย
เมื่อหัวใจหยุดเต้นถือว่าเราตาย
เมื่อสมองหยุดทำงานถือว่าเราตาย
แล้วหากเราไร้ความทรงจำถือว่าเราตายไหม?

[Paul Lin · Rating 4 out of 5]

ความทรงจำของวันพรุ่งนี้

...

นิยายเรื่องนี้บรรยายด้วยมุมมองความรู้สึกของ "บุคคลที่หนึ่ง" ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง ต่อเหตุการณ์และบุคคลต่าง ๆ รอบตัวที่พบเจอ

ตั้งแต่ตอนที่เริ่มรู้ตัวว่าตนเองผิดปกติ แล้วต่อมาก็ค่อย ๆ หลงลืมเหตุการณ์ต่าง ๆ จนแยกแยะความจริงในอดีตกับปัจจุบันไม่ได้ กระทั่งสุดท้าย ก็ลืมคนที่ตัวเองรักไปในที่สุด

😭

ความจริงแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องเศร้า ถ้าหากบรรยายมองจากมุมมองบุคคลที่สอง หรือ บุคคลที่สาม เนื้อความในเล่มก็น่าจะเศร้ากว่านี้

ทว่าตัวเอกของเรื่องเอง ที่ค่อย ๆ หลงลืมสิ่งต่างไป บางครั้ง ก็อาจลืมไปด้วยว่า กำลังเศร้า หรือ เศร้าเพราะเหตุอะไร การบรรยายด้วยมุมมองของ "บุคคลที่หนึ่ง" จึงไม่รู้สึกทุกข์โศกเท่าไหร่นักในตอนท้ายของเล่ม หากแต่จะทิ้งความเศร้าไว้ให้กับคนที่อยู่เบื้องหลัง

😭

Spoiler alert

ผู้ป่วยเป็น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
โรค Alzheimer's disease ชนิดเป็นเร็ว คือ เป็นโรคสมองเสื่อม ที่เริ่มเป็นตั้งแต่อายุยังไม่มากนัก

ในเล่มจะค่อย ๆ บรรยายว่า ผู้ป่วยอาการอย่างไร มีห่วงกังวลเรื่องอะไร สู้กับโรคอย่างไร และระหว่างนั้นพบเจอกับเรื่องราวอะไรบ้าง

😭