Życie można przeżyć na różne sposoby – radośnie, nie przejmując się niczym, smakując każdą mijającą chwilę lub też rozważnie, jakby każdy dzień miał być ostatnim dniem naszego życia. Chcemy być szczęśliwi, ale czy potrafimy znaleźć szczęście w tym, co nas otacza, w naszej codzienności, pośród trudnych wyborów, jakich zmuszeni jesteśmy dokonywać? Sami siebie pytamy, jak żyć, by odnaleźć w sobie spokój ducha i niezmąconą radość, ale nie my pierwsi zadajemy takie pytania. Na przestrzeni wieków wskazówek szukano u teologów i filozofów. U progu XXI wieku Tadeusz Gadacz – filozof, śladem dawnych nauczycieli mądrości, uczy siebie i nas, trudnej sztuki życia.
w ostatnich rozdziałach pomijałam wstawki o wierze chrześcijańskiej bo było tego zbyt dużo. Brakowało mi w niektórych rozdziałach tego co myśli autor, było po prostu zbyt dużo zbyt długich cytatów z innych książek. Co prawda autor odnosił się do nich wyrażając bardzo krótko swoją opinię, ale zazwyczaj też kończyła się na tym, że sprowadzał ją do religii. Tylko chrześcijańskiej. Jakby inne religie nie istniały. Do tego pojęcie nihilizmu bardzo mi się nie podobało, bo autor ma w głowie tylko fakt, że podstawa istnienia człowieka to, guess what, RELIGIA i jak "odrzuca się boga" to czuje się pustkę (sranie w banie). Ale książka jest dobrze napisana i to trzeba przyznać.
3½ "Siedzę na życiu niczym kiepski jeździec na koniu. Jedynie łagodności konia zawdzięczam to, że nie zostaję teraz zrzucony." REL
Czysto technicznie to są świetne eseje, tylko kurde bele czytało się to trochę jak się słucha wykładu tego stereotypowego 60letniego profesora czytającego swoją własną książkę, podczas którego 80% studentów ukrywa się za filarami, żeby sobie pospać.
Kilka świetnych spostrzeżeń i cytatów, ale książka całkiem chaotyczna z niezrozumiałą sekwencja zdań. W moim doświadczeniu raczej nieprzyjemna do czytania.
Bardzo dobrze i prosto napisana książka. Temat niebezpieczny dla akademickiego filozofa, najczęściej bowiem akademicy unikają pokazywania łączności między filozofią a bezpośrednim życiem. Autor jednak nie bał się podjąć tego tematu. W sposób analityczny i zarazem mądry dokonał rozpoznania zagadnień związanych z umiejętnością dobrego, wartościowego życia.
Zaznaczam jednak, że książki nie przeczytałem do końca. Została w pociągu i mam nadzieję, że ktoś uczyni z niej dobry użytek.