Το ρολόι του κόσμου

Το τραγούδι του χρόνου #2

by Γιώργος Χατζηκυριάκος

Το δεύτερο μέρος της επικής σειράς "Το Τραγούδι του Χρόνου"

Έχοντας δώσει μια υπόσχεση στον Σιρ Κλάους, ο Λουκάς και η Φωτεινή μένουν στο χωριό Όρναμεντ της Κρυστάλλινης Λίμνης περνώντας τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής τους μαζί με τον Τόμας Γουίνθροπ και την οικογένεια του. Η Φωτεινή στέφεται Βασίλισσα για την καθιερωμένη γιορτή της Πρωτοχρονιάς ενώ ο Λουκάς μαθαίνει όλο και περισσότερα για τη Νοέλα, τους Θαυματουργούς, τους Μάγους και τους Χιονιάδες. Κι ενώ ο καιρός περνά ανέμελα για τα δυο αδέλφια, σύννεφα πολέμου έρχονται να σκεπάσουν το φιλήσυχο Έβεργουις.

Καθώς οι νύχτες στο Όρναμεντ διαδέχονται η μια την άλλη, ο Λουκάς βασανίζεται από εφιάλτες και σκοτεινά οράματα με Καλικάτζαρους και Ποντικάνθρωπους. Τότε τον επισκέπτεται ο Μάγος Λέιλακ θυμίζοντας του πως πρέπει να αναζητήσει το Κοιμισμένο Καμπαναριό όπου τον περιμένουν οι αινιγματικές Καμπάνες για να του αποκαλύψουν την αλήθεια για το κρυμένο του παρελθόν. Για να το κάνει όμως αυτό θα πρέπει να παραβεί την υπόσχεση του και να εγκαταλείψει τους φίλους του μια για πάντα.

Έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στην ασφάλεια του Όρναμεντ και τον κίνδυνο του ταξιδιού, ο Λουκάς βρίσκεται αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο δίλλημα. Η Φωτεινή με τη σειρά της πρέπει να επιλέξει αν θα τον εμποδίσει ή αν θα τον ακολουθήσει στην αναζήτηση του.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το Ρολόι του Κόσμου χτυπά προμηνύοντας την επιστροφή του Χρόνου και το τέλος της Νοέλα.

Genres: Fantasy

327 pages, Paperback

First published November 23, 2013

About the author

Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος γεννήθηκε το 1983 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και Υποκριτική με υποτροφία στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος. Εκτός από ηθοποιός έχει εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ των άλλων ως βιβλιουπάλληλος, ραδιοφωνικός παραγωγός, ξεναγός, ανιματέρ και εκπαιδευτής Jedi για λογαριασμό της Disney Hellas. Έχει γράψει μυθιστορήματα φαντασίας, τρόμου και παραμύθια για παιδιά, με πιο γνωστό το "Τραγούδι του χρόνου" μια νεανική περιπέτεια που διαδραματίζεται στη Νοέλα, έναν κόσμο όπου τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν ποτέ. Το 2015 η θεατρική κωμωδία του "The Irish Bastard!" απέσπασε το πρώτο βραβείο στο 1o Athens Comedy Festival. Το 2016, το διήγημα του "Η Πασαχού" κέρδισε την πρώτη θέση στον λογοτεχνικό διαγωνισμό "Κόρες της Νύχτας" του Diavasame.gr και των εκδόσεων Night-Read. Την ίδια χρονιά το "Ταξίδι του Βάρδου" κέρδισε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας του στο διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα ΙΙ. Από το 2017 αρθρογραφεί τακτικά στο Will o' Wisps και πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση "Προμηθέας" του folk metal συγκροτήματος Aherusia. Ζει στον Πειραιά με την σύζυγο και την κόρη του.

Reviews

[Μaria Vrisanaki · Rating 4 out of 5]

Τελικά ο Χρόνος ήρθε και πήρε μαζί του τα Χριστούγεννα :((
Λες και δεν μου έφτανε που έφυγαν στην πραγματικότητα....

Τι τέλος!

Ξεκίνησε με χαμηλή βαθμολογία εξαιτίας του πρώτου μέρους. Μου φάνηκε αργό, με λεπτομέρειες και σκηνές που δεν μου χρησίμευαν σε κάτι. Σε ορισμένα σημεία διάβαζα μόνο και μόνο για να περάσω τις σελίδες και να μπω στο ψητό.
Στο δεύτερο μέρος τα πράγματα έφτιαξαν και η δράση ανέβηκε. Στα τελευταία δε κεφάλαια δεν προλάβαινα να γυρνάω σελίδες.
Το τέλος μας πέθανε!

[Μιχάλης · Rating 5 out of 5]

Γενικότερα δεν βάζω εύκολα 5-ρια σε βιβλία. Για εμένα τα 5 άστρα ένα βιβλίο πρέπει να τα κερδίσει κάνοντάς με να θέλω να το προτείνω σε όλους να το διαβάσουν.
Ένα τέτοιο βιβλίο ήταν το πρώτο βιβλίο του Τραγουδιού του Χρόνου Η Χώρα των Χαμένων Ευχών. Εντυπωσιακό νεανικό φάνταζυ με πρωτότυπο θέμα, γνώση και σεβασμό των συμβάσεων του είδους και καλοδουλεμένη πλοκή και γραφή, με κέρδισε και τις δύο φορές που το διάβασα.
Ήταν φυσικό λοιπόν να ανυπομονώ να διαβάσω και τη συνέχεια, και, θα ομολογήσω ότι περίμενα περισσότερα από το βιβλίο.

Στο ρολόι του Κόσμου λοιπόν, οι ήρωές μας περνάνε τις "μέρες" τους ευχάριστα στην αιώνια Χριστουγεννιάτικη νύχτα της Νοέλια. Παίζουν, τρώνε και περνάνε καλά, μία θύελλα όμως αρχίζει να σηκώνεται και σύννεφα πολέμου επισκιάζουν τη χαρά των αιώνιων Χριστουγέννων. Και περνάνε καλά και η απειλή επισκιάζει τη Νοέλια για μισό βιβλίο περίπου και εγώ κάπου εκεί, όσο και αν μου άρεσε το σκηνικό που χτιζόταν, ήθελα να περάσουμε στη δράση.
Και αυτό θεωρώ ότι είναι το μεγάλο μειονέκτημα του βιβλίου: εκεί που Η Χώρα των Χαμένων Ευχών ακολουθούσε το τρίπτυχο Ευχάριστες ημέρες-Έρχεται η Απειλή-Επίλυση, στο Ρολόι του Κόσμου έχουμε το πρώτο μέρος του τριπτύχου αυτού (που φαντάζομαι θα ολοκληρωθεί στα δύο επόμενα βιβλία). Έτσι έχουμε τις χαρούμενες μέρες και μετά περνάμε στην περιπέτεια.

Και ύστερα έρχονται τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου που είναι απλά συ-γκλο-νι-στι-κα. Δε θέλω να πω περισσότερα, αλλά ο Γιώργος Χατζηκυριάκος για άλλη μία φορά υπηρετεί το φάνταζυ με τιμιότητα και με το προσωπικό του όραμα να μένει αναλλιώτο. Πολλά από αυτά που χτίζει στο πρώτο μέρος έρχονται εδώ δίχως εκπτώσεις, δίχως δειλείες και παρασύρρουν τον αναγνώστη στη Χώρα που τα Χριστούγεννα ποτέ δεν τελειώνουν. Ή μήπως...

Θα το πρότεινα αυτό το βιβλίο; Φυσικά. Είναι λίγες οι αξιόλογες Ελληνικές δουλειές στο είδος του Φάνταζυ και Το "Τραγούδι του Χρόνου" αναδεικνύεται σε μία από τις καλύτερες σειρές φάνταζυ από Έλληνα συγγραφέα.
Το μόνο μείον που μπορώ να του προσάψω είναι ότι, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, τελειώνει σε cliffhanger. Αλλά ελπίζω ότι ο Χρόνος θα μας φέρει σύντομα και τη συνέχεια.

[Κωνσταντίνος Τσουρέκης · Rating 4 out of 5]

Λοιπόν το δεύτερο μυθιστόρημα του Γιώργου είναι η συνέχεια του πρώτου. Στην αρχή στις πρώτες 200 σελίδες υπάρχει μια στασιμότητα στην πλοκή αλλά μετά οι υπόλοιπες σελίδες έχουν καταιγιστική δράση. Ο συγγραφέας έχει εμβαθύνει την Νοέλα, δίνοντας μας στοιχεία για πολλά μέρη στον χάρτη. Μας κάνει μια προοικονομία για το τι μπορεί κανείς να συναντήσει στο τρίτο του βιβλίο. Μέρη όπως το Κάστρο της αιώνιας νύχτας. Την τιμητική αξία στο δεύτερο μέρος έχει το κόκκινο λιμάνι και η ιστορία του. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την περιγραφή του παρελθόντος για να μας πει μια λαογραφία που έχει χτίσει ο ίδιος για τους μαγικούς του τόπους. Οι ήρωες αληθινοί και ενδιαφέροντες. Να διαβαστεί ανεπιφύλακτα ακόμα και τώρα που τα χριστούγεννα έφυγαν!

[Myyst · Rating 4 out of 5]

Κι εάν Η χώρα των χαμένων ευχών ήταν ένα βιβλίο όπου ο Λουκάς και η Φωτεινή (αλλά και ο Τόμας) προσπαθούν να κρατηθούν όπως μπορούν από το παρελθόν που χάνεται, στο Ρολόι του κόσμου η σκιά που απλώνεται πάνω από τη Νοέλα είναι τόσο βαριά που αναγκάζονται να αντιδράσουν -τρέχοντας να σωθούν κυρίως- αντιμετωπίζοντας έναν εχθρό που μοιάζει συχνά να έχει τα πρόσωπα φίλων από το παρελθόν -που ο Χρόνος έχει αλλάξει- σε πρόσωπα εχθρών του σήμερα σ' έναν πόλεμο τόσο ιδιότυπο που μόνο ένα βιβλίο γραμμένο στην Αθήνα του σήμερα θα μπορούσε να έχει γραφτεί.

αναδημοσίευση από το sff.gr, 2014

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

όπως και στο πρώτο βιβλίο, ο Γιώργος απευθύνεται στα παιδιά, χωρίς να τα θεωρεί καθυστερημένα, αλλά απλά ενήλικες εν αγνοία. Το βιβλίο κάνει μια μικρή κοιλιά στην αρχή, χωρίς να γίνονται πολλά, αλλά μετά απογειώνεται, αγγίζοντας -όπως και το πρώτο- τα όριο της λογοτεχνίας τρόμου.

[Evridiki Amanatidou · Rating 5 out of 5]

Ενθουσιασμένη με το πρώτο βιβλίο της σειράς «Το τραγούδι του χρόνου» με τίτλο «Η χώρα των χαμένων ευχών» περίμενα με ανυπομονησία τη συνέχεια. Και δικαιώθηκα καθώς διάβασα «Το ρολόι του κόσμου». Είχα αφήσει πίσω μου τον Λουκά και τη Φωτεινή, τα δύο αδέλφια που βρέθηκαν χωρίς να το καταλάβουν στον κόσμο της Νοέλα, κάνοντας πραγματικότητα ένα κρυφό όνειρο. Πού πηγαίνουν αλήθεια τα Χριστούγεννα όταν περάσουν οι γιορτινές μέρες στη Γη; Τα παιδιά από τα Πέρα Μέρη βρίσκουν ένα μέρος της απάντησης στο πρώτο βιβλίο. Κι αν όλα δείχνουν πως το τέλος (που όμως ξέρουμε πως είναι προσωρινό, γιατί οι περιπέτειες στην πραγματικότητα και στη φαντασία υπάρχουν πάντα) είναι ευτυχισμένο, ο Χρόνος που ο Λουκάς φάνηκε πως νίκησε στην πρώτη αναμέτρηση, έχει άλλα σχέδια. Επιστρατεύοντας και πάλι το χρήμα και αυτούς που είναι πρόθυμοι να το υπηρετήσουν, ταΐζοντας την κακία με μίσος και απληστία, τάζοντας μεγαλεία και προβάλλοντας το όραμα ενός νέου κόσμου (τι μας θυμίζει αλήθεια αυτό;), ο Χρόνος θα δημιουργήσει μια στρατιά τρομερών όντων. Μαζί του οι γνωστοί μας Ποντικάνθαροι, αλλά και οι Καλικάντζαροι και οι Χρόνιοι, έχουν βαλθεί να καταστρέψουν τη Νοέλα και από τις στάχτες της να αναγεννήσουν τον κόσμο όπως ο αρχηγός τους το επιτάσσει. Ο Τόμας και τα αδέλφια του Μπεθ και Ντιν, ο Λουκάς και η Φωτεινή, και ο παραμυθάς Χανς (κι εδώ έχουμε μια κατά τη γνώμη μου αναφορά στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) διχάζονται και ενώνονται, παλεύοντας ανάμεσα στο τι βλέπουν μπροστά τους και το τι κρύβεται πίσω του. Κι όλα αυτά καθώς το Ρολόι, αυτό το μοναδικό που έμεινε όρθιο, ξεχασμένο στους ερημότοπους της Νοέλα, θα σημάνει την φθοροποιό έναρξη της μέτρησης του Χρόνου και της αναμέτρησης που αυτός έχει σχεδιάσει.
Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος κατορθώνει όχι μόνο να διατηρήσει τη μαγεία της Νοέλα (κάτι που ομολογουμένως σαν εγχείρημα είναι δύσκολο, όταν έχεις ήδη δημιουργήσει τον φανταστικό κόσμο και έχεις δώσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και δράση στο πρώτο βιβλίο της σειράς) αλλά και να κόψει τις ανάσες. Αν στο πρώτο μέρος η αγάπη, η τρυφερότητα και η μαγεία των Χριστουγέννων υπερτερούν των δεινών, στο δεύτερο μέρος το κακό κάνει δυναμικά την παρουσία του δείχνοντας πως χρειάζεται μεγάλη πίστη, αγάπη ως και αυτοθυσία για να μην κυριαρχήσει. Οι περιγραφές είναι σίγουρα πολύ πιο σκληρές από ότι στο «η χώρα των χαμένων ευχών», αλλά στον κόσμο που ζούμε είναι αδιανόητο πλέον να χαϊδεύουμε αυτιά. Κι ο Γιώργος Χατζηκυριάκος δεν θέλει να εξωραΐσει και πολύ καλά κάνει και τολμά να περιγράψει αυτά που δυστυχώς ζούμε καθημερινά στη Γη, και επιδερμικά μόνο μας αγγίζουν εφόσον δεν βλάπτουν το δικό μας σπίτι. Πόσο απέχει η περιγραφή της καταστροφής του Κόκκινου Λιμανιού από τους βομβαρδισμούς και τις εκατόμβες σε κοντινές ή πιο μακρινές χώρες; Αυτές τις εικόνες με το πλήθος που στριμώχνεται και ποδοπατιέται απελπισμένο προσπαθώντας να σωθεί, αν δεν τις έχουμε γνωρίσει εμείς οι ίδιοι, μήπως τις έζησαν οι πατεράδες ή οι παππούδες μας; Τον προβληματισμό του ανθρώπου που ξεριζώνεται από την πατρίδα του και φεύγει από το σπιτικό του με ελάχιστα αγαπημένα αντικείμενα, μήπως δεν τον ζούμε καθημερινά στη γη μας που δεν έχει σύνορα, δεν έχει όμως και πατρίδες για κάποιους αδύναμους, πιόνια στα συμφέροντα των δυνατών;
Πολλοί είναι οι προβληματι��μοί που θέτει ο συγγραφέας, μια και ο σκοπός του δεν είναι μόνο να δημιουργήσει έναν κόσμο φανταστικό και να «διασκεδάσει» τον αναγνώστη με περιπέτειες, αλλά να επισημάνει, στηλιτεύσει και προσφέρει τη δική του άποψη για τον κάθε είδους αγώνα, για τα οράματα και την ευπιστία, για την πορεία του ενός και των πολλών, αλλά πάνω απ’ όλα για το τι σημαίνει να προσπαθείς να βρεις το σωστό και το λάθος, να μάθεις να ακούς και να υπολογίζεις, να μπορείς να φτιάξεις το δικό σου όνειρο ανθρωπιάς. Και ένα όνειρο ανθρωπιάς είναι αυτό το υπέροχο «Το ρολόι του κόσμου», δείχνοντας πως ο χρόνος μετράει πότε προς τα εμπρός και πότε προς τα πίσω, αλλά αυτή είναι η ίδια μας η ζωή που μετράει στιγμές ευτυχίας και δυστυχίας. Σαν να θέλει να μας πει πως στο χέρι μας είναι πώς θα μετρήσουμε τον χρόνο μας, πως φθορά δε γνωρίζει η ψυχή παρά μόνο η φυσική παρουσία.
Θα κλείσω εδώ δηλώνοντας θαυμασμό για τον δημιουργό και τον άνθρωπο Γιώργο Χατζηκυριάκο. Ξέρει να αγωνίζεται, να αναγνωρίζει και να ονειρεύεται. Είναι ατόφιος και επίμονος, δημιουργικός και σπουδαίος «παραμυθάς», με όλη την ομορφιά που αυτός ο χαρακτηρισμός κλείνει μέσα του. http://evriam.blogspot.gr/2013/12/2.html

[Konstantina · Rating 5 out of 5]

"Λένε πως η Νοέλα φτιάχτηκε από ένα όνειρο και ένα τραγούδι..."
"Λένε πως μερικοί από τους Αγγέλους αρνήθηκαν να φύγουν..."
Αν ήμουν παιδί, θα κουκουλωνόμουν τα βράδια στο κρεβάτι μου παρέα με το Ρολόι του Χρόνου. Θα διάβαζα ευχαριστημένη για τις όμορφες μέρες του Λουκά και της Φωτεινής στη μαγική Νοέλα, θα με έπιαναν τα δάκρυα με τις θλιβερές αναμνήσεις του Λουκά, θα χαμογελούσα για τη σχέση του με τη μικρή Μπεθ, θα ευχόμουν να προστάτευε κι εμένα ένας Άγγελος, θα μου κοβόταν η ανάσα με τις περιπέτειες των παιδιών ενάντια στους Καλικάτζαρους και στους Ποντικάνθαρους και θα προβληματιζόμουν για την έννοια του Χρόνου.
Ωστόσο, τώρα που δεν είμαι πια παιδί, ένιωσα τα ίδια, μαζί μ' έναν προβληματισμό για τα παιδικά-εφηβικά βιβλία.
Η ιστορία ξεκινάει στρωτά με διάχυτο το αίσθημα της ασφάλειας, την ώρα που ξετυλίγεται η εσωτερική πάλη του Λουκά με το άσχημο παρελθόν. Στη συνέχεια, εκεί που νομίζουμε ότι όλα είναι μια χαρά, βλέπουμε πώς μπορούν η δυσπιστία και η απληστία να γκρεμίσουν καθετί καλό υπάρχει γύρω μας, αλλά και πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε πράγματα που θεωρούμε δεδομένα.
Μέσα από μια περιπέτεια με μάχες και μια εναλλαγή από φανταστικούς χαρακτήρες (εδώ θα ενθουσιαστούν, κυρίως, τα μικρά και μεγάλα αγόρια, ίσως και τα κορίτσια) φτάνουμε στο σημείο, όπου ο κόσμος άλλαξε, και δεν θα είναι ποτέ ίδιος...
Μου άρεσε πάρα πολύ το τέλος... Κινητοποίησε τη φαντασία μου και μου έβγαλε συναίσθημα, για τα πράγματα που δεν εκτιμάμε, παρά μόνο όταν τα χάνουμε...

Η γραφή είναι καθαρή, γεμάτη σαφήνεια, καθοδηγεί τον αναγνώστη, χωρίς να τον εγκλωβίζει, δίνοντάς του πολλές ευκαιρίες να αποκωδικοποιήσει από μόνος του τους διάφορους βαθείς συμβολισμούς. Μοναδικό μου παράπονο: Θα ήθελα περισσότερους διαλόγους σε ορισμένα σημεία...

Το Ρολόι του Χρόνου θα το βρείτε στο διαδίκτυο στην πλατφόρμα Lulu, από όπου μπορείτε να το παραγγείλετε. Ίσως, αυτό να ξενίσει κάποιους και να αναρωτηθούν γιατί δεν έχει τη σφραγίδα ενός γνωστού εκδοτικού. Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω, ίσως να μην το θεώρησαν εμπορικό, ίσως επειδή οι εκδοτικοί φοβούνται τα ελληνικά βιβλία φαντασίας, ίσως γιατί συχνά οι γονείς που ψάχνουν κάτι κατάλληλο για τα παιδιά τους, ψάχνουν για ...μηνύματα, τα οποία θα αναγράφονται στο οπισθόφυλλο.
Ως αναγνώστρια πολλών βιβλίων από τα παιδικά μου χρόνια, θα ήθελα να πω ότι τα αγαπημένα μου ήταν και ρεαλιστικά και φαντασίας. Τα βιβλία φαντασίας, μάλιστα, προσφέρουν κάτι το ανεπανάληπτο, ένα μαγικό ταξίδι μέσα από περιπέτειες, κάτι που η παιδική ψυχή έχει ανάγκη, αφού συχνά δίνουν θάρρος, πέρα από τη διασκέδαση. Συχνά, διαβάζω πολύ καλογραμμένα βιβλία για παιδιά με ένα όμως βασικό μειονέκτημα. Δεν σου δημιουργούν το συναίσθημα να διαβάσεις παρακάτω, να ταυτιστείς με τον ήρωα και να ζήσεις μέσα στην ιστορία. Αυτό το κενό έρχονται να καλύψουν ορισμένα βιβλία, που μπορεί να είναι και φαντασίας.
Είναι κρίμα, λοιπόν, να ακούμε σε βιβλιοθήκες ότι τα "καλά" βιβλία είναι εδώ, εννοώντας τα μη φαντασίας... Μάλλον, κάποιοι έχουν ξεχάσει τη μυθολογία μας...
Αν πάντως κάποιος ψάχνει για μηνύματα, το Ρολόι του Χρόνου διαθέτει και από αυτά. Σημασία έχει να ψάχνουμε, να μη στεκόμαστε στη διαφήμιση και κυρίως να αναρωτηθούμε γιατί πολλά παιδιά δεν διαβάζουν...
Ας στηρίξουμε όλους αυτούς τους συγγραφείς που παρ' όλες τις δυσκολίες, μένουν πιστοί στο όραμά τους και δημιουργούν ιστορίες για να διασκεδάζουμε και να γεμίζουμε την ψυχή μας.

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ: http://www.lulu.com/shop/%CE%B3%CE%B9...

Κάποιες σκέψεις μου για το πρώτο μέρος, τη Χώρα των Χαμένων Ευχών, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια σε έντυπη μορφή, θα βρείτε εδώ: https://www.goodreads.com/book/show/2...


Σημείωση: Αυτές οι σκέψεις δεν γράφτηκαν, επειδή ο συγγραφέας είναι φίλος ή επειδή περιμένω να μου ανταποδώσει κάτι. Όποιος σκέφτεται έτσι, ας προσπεράσει. Οι ώρες που περνάμε γράφοντας δεν πρόκειται να ξεπληρωθούν ποτέ...

[Μανώλης Σιμιτσάκης · Rating 5 out of 5]

Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον συγγραφέα. Η ιστορία στο δεύτερο βιβλίο της σειράς συνεχίζεται το ίδιο καλά και με μεγάλο ενδιαφέρον. Υπάρχει μια αναμονή 100 περίπου σελίδων για να ξεκινήσει η δράση, αλλά αυτό πιστεύω πως βοηθά να εξηγηθεί το παρελθόν και να μπει στο κλίμα κάποιος που δεν έχει διαβάσει το πρώτο βιβλίο. Σίγουρα, για κάποιον που το έχει διαβάσει, δεν είναι κουραστικές αυτές οι 100 σελίδες. Από εκεί και ύστερα όμως, με το που μπαίνει ο Λέιλακ στην πλοκή, τα πράγματα αρχίζουν να σκοτεινιάζουν.

Προσωπικά, θεωρώ πως η δράση είναι πιο καλοστημένη και έντονη από το πρώτο, ενώ το τέλος του βιβλίου - το οποίο μας αφήνει σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή - υπόσχεται πολλά και για το τρίτο βιβλίο, για το οποίο εύχομαι να εκδοθεί σύντομα.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και το πρώτο, το συνιστώ για όλα τα παιδιά και τους εφήβους, και σε όσους έχουν τολμήσει να μην ξεχάσουν τι σημαίνει παιδική ψυχή.

Το βιβλίο διατίθεται από τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.lulu.com/shop/%CE%B3%CE%B9...

[Dinos Hajiyorgis · Rating 5 out of 5]

Συνεχίζοντας με το δεύτερο βιβλίο, βρέθηκα πάλι σε εκείνο το όμορφο κλίμα στο οποίο είχε καταφέρει να με βυθίσει το προηγούμενο. Αυτό είναι που κυρίως καταφέρνει να εδραιώσει στον αναγνώστη η μυθολογία της Νοέλας. Είσαι πάλι παιδί, ζεστός κάτω από τα σκεπάσματα σου, διαβάζεις και νιώθεις μια ωραία γλύκα. Όμως, δεν έχουμε προσέξει ότι το δεύτερο βιβλίο δεν είναι και τόσο … «χριστουγεννιάτικη κάρτα». Κυριαρχούν έγνοιες, αδυναμίες, φόβοι, αμφιβολίες, τα στρώματα της άχνης ζάχαρης φυσιούνται και φεύγουν, το σκηνικό στεγνώνει και σκοτεινιάζει. Αν στο πρώτο βιβλίο ζούσαμε τη χαρά της Φωτεινής, τώρα είμαστε μέσα στη δίνη της ψυχής του Λουκά. Κι εδώ εξηγώ που απευθύνεται ο τίτλος μου «Αχ Παραμυθά – Αχ Παραμυθά». Με είχες μέχρι τα μισά να απολαμβάνω μπουκιές Χριστουγέννων, του τύπου «ας σταματήσω εδώ για σήμερα, συνεχίζω αύριο» μέχρι τη στιγμή που τα παιδιά αποφασίζουν να το σκάσουν, και από εκεί και μετά ήμουν όλο «άλλες δύο σελίδες μπας και ξαποστάσει η δράση» και η δράση δεν ξαπόσταινε. Στο τρεχιό μέχρι το φινάλε, αχ το πολύ φάουλ φινάλε.

Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στη μαστοριά του αφηγητή. Το δεύτερο βιβλίο μας παρουσιάζει μια ολόκληρη γκάμα από νέους χαρακτήρες, δεν είναι και λίγοι οι Γουίνθροπ, και όμως, αργά και με πινελιές που έσταζαν τους χαρακτήρες, κατάφερα να μάθω και να θυμάμαι τον καθένα τους, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνω στις πρώτες σελίδες για να τσεκάρω «ποιος ήταν αυτός είπαμε;» Είναι μέρες που έχω τελειώσει το βιβλίο και μέχρι τον ξάδερφο Τέρι θυμάμαι. Αυτό με μένα είναι μεγάλη υπόθεση. Το τσεκάρισμα του «ποιος ήταν αυτός» το κάνω με αρκετά άλλα, και καλά βιβλία, το κάνω και με ιστορίες που γράφω ο ίδιος! Ο Γιώργος ξέρει τον κάθε ήρωα του καλά, έχω προσέξει ότι έχει σίγουρα έναν χάρτη του κόσμου του στο κεφάλι, η κοσμοπλασία του δηλαδή είναι δουλεμένη. Αλλά δεν σε μπουκώνει, ούτε σε πελαγώνει. Έχει τον αναγνώστη του στα όπα-όπα, κάτω από τις χουχουλιαστές κουβέρτες και τον πάει. Εύχομαι λοιπόν ο Γιώργος να γράφει. Εφόσον μας κέρδισε τώρα έχει ευθύνη. Θα περιμένουμε δηλαδή τρία χρόνια για να δούμε πως θα απελευθερωθεί ο Χαν Σόλο από τον καρμπονίτη; Ε, γκουχ, παρασύρθηκα σε άλλα μονοπάτια. – Η αλήθεια είναι, το φινάλε του βιβλίου είναι ίσως το μοναδικό αρνητικό στοιχείο του βιβλίου. Ακόμα κι αν έπρεπε να μας αφήσει κάπου εκεί ο συγγραφέας, ήθελε μια άλλη προσέγγιση. Να εξηγήσω: Εμείς οι φαν του φανταστικού, το έχουμε ζήσει αυτό με άλλα βιβλία, με ταινίες, και τηλεοπτικές σειρές. Καταλαβαίνουμε το «τρικ» και δεν μας πειράζει. Και όταν θα εμφανιστεί το τρίτο βιβλίο, ή όταν ολοκληρωθεί το έπος, δεν θα έχει πια σημασία. Και θέλουμε να ολοκληρωθεί. Η εγγύηση όμως της συνέχισης του βασίζεται και σε μια στοιχειώδη, εκδοτική του επιτυχία. Μακάρι εμείς οι φαν να ήμασταν αρκετοί γι αυτό. (Ίσως και να είμαστε αρκετοί, η προώθηση του δεν θα πρέπει να αδρανεί ποτέ.) Ένας γονέας όμως που θα το αγοράσει αυτό για το παιδί του, ίσως νιώσει εξαπατημένος. Ίσως δει το τρικ, ως «marketing trick». Αυτό μόνο ήθελα να τονίσω, επαναλαμβάνοντας ότι μακάρι να μην χρειαστεί να περιμένουμε πολύ.

“Excellent” λοιπόν η εκτίμηση μου για «Το Ρολόι του Κόσμου». Και αν κάπου έδωσα την εντύπωση ότι θεωρώ το βιβλίο “εποχιακό” θα ήθελα να πω ότι όχι, είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι κάτι που η σειρά θα ξεπεράσει εύκολα. Ίσως ξεγελάει σαν αρχή για τέτοιο, αλλά νομίζω ότι έχει τη δύναμη να κατακτήσει τους αναγνώστες πέρα από τα όρια των γιορτών, εδραιώνοντας κυριολεκτικά αυτό που αντιπροσωπεύει. Το πνεύμα εκείνο των Χριστουγέννων που μας κάνει πιο ευσυγκίνητους και γενναιόδωρους τις μέρες των γιορτών, απλωμένο και στις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Υπάρχει τίποτα πιο μαγικό από αυτό;

[DIMITRA BENISI · Rating 4 out of 5]

Η ονειρική συνέχεια του Τραγουδιού του Χρόνου, όπου βασικά ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΝΟΕΛΑ ΤΩΡΑ!
Το θαύμα της απαρχής του Χρόνου και της Ζωής ειδωμένο μέσα από ένα εφηβικό ανάγνωσμα που ταιριάζει σε κάθε ηλικία. Γιατί; Μα διαβάζοντάς το θυμόμαστε το παιδί μέσα μας. Ξυπνάει η ανάγκη να βγούμε έξω και να τρέξουμε στο καθαρό χιόνι, κι αν δεν υπάρχει αυτό να τρέξουμε στο χώμα, στο γρασίδι, στην άμμο, και ναι, με λυμένες τις κοτσίδες μας!
Ένα βιβλίο που σε κάνει να ουρλιάζεις για ελευθερία, αυτήν που είχαμε κάποτε, όταν η φαντασία μας δεν περιοριζόταν από αυτά που ΠΡΕΠΕΙ και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να κάνουμε, να ζούμε, να γράφουμε, να προσέχουμε, να δίνουμε, να παίρνουμε!
Το Ρολόι του Κόσμου σημαίνει - διττή έννοια.
Προσωπικά το διαβάζω για δεύτερα συνεχή Χριστούγεννα, μα το διάβασα και μέσα στο καλοκαίρι που πέρασε. Είναι διαχρονικό.
Ελπίζω σύντομα να διαβάσω και τη συνέχεια.