What do you think?
Rate this book
Halkın Sesi
Kahramanlarının zayıflıkları, yetenekleri, hırsları, aşkları, cinsel tercihleri ile boğuştukları ve kişisel tarihleri ile hesaplaştıkları ve sonunda salt insan olarak çırılçıplak kaldıkları romanında Jean Vautrin, Paris Komünü'nün kocaman kalbinin attığı sokaklarda dolaştırıyor bizi.
... Havada "Marseillaise" patlıyordu tekrar tekrar. Çok sık duyulsa bile, bu hınç dolu marş, binlerce kararlı ses tarafından hep bir ağızdan söylediğinde öylesine etkileyiciydi ki! Sefalete yazgılı, hor görülen, aşağılanan insanları tekrar dimdik ayağa kaldıran, onlara, tam teslimiyete düşmek üzerelerken, sokakları evrensel bir haykırışla tekrar fethetme kuvveti veren muhteşem bir güçtü o!...
"Yaşasın Komün!"
Bütünüyle birbirine karışmış toplumsal katmanlar, iç içe geçmiş sıralar, düzensiz bir biçimde birbirini sıkıştırıyor, insanlar görülmemiş bir ortak ruhla, birlikte ciğerlerine hava dolduruyor, birlikte bağırıyorlardı. Kalabalıklar hâlâ akmaya devam ediyordu. Gelmekte olanların dışındaki neredeyse herkes, zaten oradaydı. Günün halkın günü olduğuna inanıyorlardı. Onlar temiz bakışlı, tırnakları kararmış, yüzleri sevinçle parıldayan proleterlerdi. Akıyor, akıyor, kaynaşıyorlardı.
Mahallelerden, fabrikalardan gelenler... Salkım salkım insan... Yontulara sarılmış kızlar, lamba direklerine tırmanmış çocuklar... Heykellerin tepesine oturanlar, çatılardan sarkanlar... Sakatlar, derbederler, ihtiyarlar, sokak çocukları, mavi gömlekli işçiler, redingotlu küçük burjuvalar... Her yaştan, her çeşitten yığınla insan alanı tıka basa doldurmuştu. Kocaman tertemiz gökyüzüne küçük beyaz dumanlar püskürterek patlayan toplar, askeri alayın az sonra oraya ulaşacağını anons ediyordu...
Paris Komün'ü ve sınıf gerçeği, tüm yalınlığı ile gözler önüne serilirken Komün'ü yaratanların seslerini içimizde duyuyoruz.
(Tanıtım Bülteninden)
... Havada "Marseillaise" patlıyordu tekrar tekrar. Çok sık duyulsa bile, bu hınç dolu marş, binlerce kararlı ses tarafından hep bir ağızdan söylediğinde öylesine etkileyiciydi ki! Sefalete yazgılı, hor görülen, aşağılanan insanları tekrar dimdik ayağa kaldıran, onlara, tam teslimiyete düşmek üzerelerken, sokakları evrensel bir haykırışla tekrar fethetme kuvveti veren muhteşem bir güçtü o!...
"Yaşasın Komün!"
Bütünüyle birbirine karışmış toplumsal katmanlar, iç içe geçmiş sıralar, düzensiz bir biçimde birbirini sıkıştırıyor, insanlar görülmemiş bir ortak ruhla, birlikte ciğerlerine hava dolduruyor, birlikte bağırıyorlardı. Kalabalıklar hâlâ akmaya devam ediyordu. Gelmekte olanların dışındaki neredeyse herkes, zaten oradaydı. Günün halkın günü olduğuna inanıyorlardı. Onlar temiz bakışlı, tırnakları kararmış, yüzleri sevinçle parıldayan proleterlerdi. Akıyor, akıyor, kaynaşıyorlardı.
Mahallelerden, fabrikalardan gelenler... Salkım salkım insan... Yontulara sarılmış kızlar, lamba direklerine tırmanmış çocuklar... Heykellerin tepesine oturanlar, çatılardan sarkanlar... Sakatlar, derbederler, ihtiyarlar, sokak çocukları, mavi gömlekli işçiler, redingotlu küçük burjuvalar... Her yaştan, her çeşitten yığınla insan alanı tıka basa doldurmuştu. Kocaman tertemiz gökyüzüne küçük beyaz dumanlar püskürterek patlayan toplar, askeri alayın az sonra oraya ulaşacağını anons ediyordu...
Paris Komün'ü ve sınıf gerçeği, tüm yalınlığı ile gözler önüne serilirken Komün'ü yaratanların seslerini içimizde duyuyoruz.
(Tanıtım Bülteninden)
714 pages, Paperback
First published January 1, 1998
1 person is currently reading
84 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
December 29, 2015
This is an immensely agitated, minutely detailed, ridiculously plotted police thriller, full of exaggerated characters, improbable coincidence and lots and lots of blood and sex, set in Paris during the 1871 Commune.
An emotionally disturbed cop and ex chain-gang convict (Charles Bassoucissé, a.k.a. Horace Grondin) obsessively pursues his murder suspect, who is now the gallant army captain Antoine Tarpagnan, and who we know almost from the beginning is quite innocent — like Inspector Javert on the heels of Jean Valjean in Les misérables, but Grondin is even crazier than Javert. These and other invented characters — other cops, crooks, prostitutes and various low-lifes — come into contact with historical figures, including Louise Michel and Gustave Courbet (very briefly) and especially Jules Vallès, whose newspaper Le Cri du Peuple provided Vautrin his title.
It is fast moving. I kept flicking the pages on my Kindle to find out what these crazy characters were going to do next, and one of the sex scenes, though a cliché, is quite lovely (a whore with a heart of gold tutors a timid youth in his first encounter). But the reason I read this instead of some other police thriller was to find out more about the Paris Commune, a far more dramatic story and with far more extraordinary personalities than the cop, the gallant and lovesick army captain he believes murdered his protégée, the troupe of loveable carnival freaks or even the gang of murderers with their grotesque symbol of brotherhood — glass eyes to be left in the hands of their victims.
The gruesome slashings of the "Glass Eye" gang, presented in bloody detail, pale into insignificance beside the more extreme and massive violence of the "week of blood" (la semaine sanglante) when government troops from Versailles virtually annihilated the communards, women and children included. Vautrin makes that suffering extremely vivid, and the (real, historical) violence is so massive that the (fictional) pursuit of Tarpagnan by Grondin seems of small importance. Vautrin is especially good at conveying the smells, most of them awful — of people, mildew, exhausted horses, bombs and rotting corpses. But the writing is so overwrought — people don't merely "say" something, they "snort" it or "grunt" it or even "whinny" it (I'm translating from Vautrin's over-abundant use of underworld argot) — that you know the story must have been conceived as a comic book, which it has now become, with illustrations by Jacques Tardi.
In short: You can learn some things about the commune, especially the minuscule details of how people lived and ate and traveled through the city, and a sense of the fear and smells and rage during the massacres of that last week. What you won't get clear is what it was all about and what it means to us.
An emotionally disturbed cop and ex chain-gang convict (Charles Bassoucissé, a.k.a. Horace Grondin) obsessively pursues his murder suspect, who is now the gallant army captain Antoine Tarpagnan, and who we know almost from the beginning is quite innocent — like Inspector Javert on the heels of Jean Valjean in Les misérables, but Grondin is even crazier than Javert. These and other invented characters — other cops, crooks, prostitutes and various low-lifes — come into contact with historical figures, including Louise Michel and Gustave Courbet (very briefly) and especially Jules Vallès, whose newspaper Le Cri du Peuple provided Vautrin his title.
It is fast moving. I kept flicking the pages on my Kindle to find out what these crazy characters were going to do next, and one of the sex scenes, though a cliché, is quite lovely (a whore with a heart of gold tutors a timid youth in his first encounter). But the reason I read this instead of some other police thriller was to find out more about the Paris Commune, a far more dramatic story and with far more extraordinary personalities than the cop, the gallant and lovesick army captain he believes murdered his protégée, the troupe of loveable carnival freaks or even the gang of murderers with their grotesque symbol of brotherhood — glass eyes to be left in the hands of their victims.
The gruesome slashings of the "Glass Eye" gang, presented in bloody detail, pale into insignificance beside the more extreme and massive violence of the "week of blood" (la semaine sanglante) when government troops from Versailles virtually annihilated the communards, women and children included. Vautrin makes that suffering extremely vivid, and the (real, historical) violence is so massive that the (fictional) pursuit of Tarpagnan by Grondin seems of small importance. Vautrin is especially good at conveying the smells, most of them awful — of people, mildew, exhausted horses, bombs and rotting corpses. But the writing is so overwrought — people don't merely "say" something, they "snort" it or "grunt" it or even "whinny" it (I'm translating from Vautrin's over-abundant use of underworld argot) — that you know the story must have been conceived as a comic book, which it has now become, with illustrations by Jacques Tardi.
In short: You can learn some things about the commune, especially the minuscule details of how people lived and ate and traveled through the city, and a sense of the fear and smells and rage during the massacres of that last week. What you won't get clear is what it was all about and what it means to us.
January 24, 2019
Only read a few pages
This entire review has been hidden because of spoilers.
Want to read
September 7, 2010This novel brings to life the voices of the people of Paris at the time of the Commune in 1871.
December 28, 2014
Very confusing.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews