Behice'nin Yarım Kalan İşleri

by Sinem Sal

“GÜL AĞACINI BEN ALABİLİR MİYİM?”

Dün gece sabaha karşı annem öldü. Mutsuzluktan değil ama mutsuz öldü. Bense annemin bir hıdırellez günü bahçemizdeki gül ağacının altına gömdüğü dileklerin peşindeyim.

Ben olmasam annemin yarım kalan dileklerini kim fark eder?

Samanlıktaki iğneyi bulmanın samanlığı yakmaktan başka, mümkünse daha az prodüksiyon gerektiren bir yolu var mı?

Diyelim ben bu samanlığı yaktım, alevler boyumu aştı, annem gördü. Benimle gurur duyar mı?

Bu dileklerin hepsini onun yerine ben gerçekleştirsem, annemin mezarında bir gül ağacı sebepsiz büyür mü?

Ben Ayşe Püren. Üstünden atlayacağım ateşi çoktan yaktım gitti. Bu yangından sağ çıkacağız: Artık hayatta olmayan annem ve ben.

Sinem Sal Kadıköy’de geçen bu romanında önceki eserlerinde yaratmış olduğu neşeli dram atmosferine sahip çıkıyor. Annesini sadece anne olarak tanıyan kadınlara, içine sürüklendiği bir savaşta karşısında aniden babasını, abisini, erkek patronunu ve erkek sevgilisini bulanlara, savaş anılarını anlatırken göstereceği yaraları kendi kendine iyileştirenlere, bir gül ağacının dibinde bitenlere, bu satırların bir yerinde kendini görenlere… Çünkü eğer gördüysen, artık ikimiz de yalnız değiliz.

Genres: Turkish Literature, Audiobook, Fiction, Turkish

232 pages, Paperback

Published July 20, 2023

About the author

19 Eylül 1987'de, ki yılıyla ilgili çeşitli söylentiler var; ailede iç savaşın olduğu yıllarmış doğumu fark edilmemiş, İstanbul'da hayata başladı.

2010'da Lakuna, 2012'de Anekta ve 2014'te Yine de Âmin kitaplarını Dünya'ya postaladı. Afili Filintalar ve Ot Dergi'de yazıyor.

Şiirlerinde ve hikâyelerinde olmayacak işlerin, ütopyanın, ironinin, kalbe varmanın türlü yollarıyla muhatap. Kadıköy'ün sokak çaycılarında kâinata dair büyük bir ipucu bulduğu gün şükredecek.

Reviews

[Selin Alper · Rating 4 out of 5]

Toksik aile ilişiklerini dramatize etmeden, hüznün içerisine mizah katılarak yazılmış keyifli bir roman. Yazarın "Bizim Zamanımız" kitabını okurken aldığım lezzet ile çok benzer bir yerde; İstanbul plaza hayatındaki konuşma dili ile arka mahallenin jargonu harmanlanarak, eski ve yeni birbirinin içine girmiş hikayede. Ayşe Püren'in annesinin ölümünden sonra, kendisinin diğer aile üyeleri ile ve ölüm ile hesaplaşması, ve annesinin “Hıdırellez” dileklerinin peşinden gidişi üzerine...

"Acının beni sinsice şekillendirmesine izin vermem acıdan var gücümle kaçmamdan daha akıllıca."

"Annem sütün bozulmasına yakın sütlaç yapardı. Tencere tencere sütlaç.......Acıyı makul bir şeye çevirmek lazım. Bunu anlamıştım."

"Velayeti baştan almış ve hafta sonları babasına göndererek çocuğun kafasını karıştırmamayı tercih etmiş bir anne olarak şu an bu koridoru paylaştığım diğer kadınlardan daha şanslıyımdır belki de."

"Kardeşlik sanki çocukken kafanın tam da basmadığı için aranızda bağ olduğunu sandığın bir yakınlık türü gibi."

Hayatımda sanıyorum ilk defa duyduğum bir kavram; "Fanzin" yazıyor Ayşe Püren.

FANZİN: FANatic ve magaZINE kelimelerinin kısaltılmasıyla oluşturulan finansal kaynaklardan ve hiyerarşik yapılardan uzak alternatif bir basılı materyaldir. Farklı yöntemlerle çoğaltılan örnekleri olmakla beraber genellikle fotokopi aracılığı ile çoğaltılarak, satış amacı güdülmeden dağıtılan yayınlardır. Dergiden (süreli yayınlardan) ayrı olarak, süresi belirsiz olarak çıkar ve daha amatörce hazırlanır.

[İlhanCa · Rating 4 out of 5]

Sinem Hanım'ın diline alışıyorum sanırım..
İç sesiyle konuşan depresif neşeli gibi bir dil..
Kitabın ana karakterinin annesinin ölümüyle başlayan bir kitap..
Sürekli bir savaş içerisinde..
Kimi zaman içinde..
Kimi zaman çevresiyle pasif direnişte..
İlişkilerde ezilen karakterimizin bir nevi çevre, kültür ve toplumla mücadelesi..

[Bahar · Rating 4 out of 5]

3.5

[Hazal Çamur · Rating 3 out of 5]

Bilemiyorum Altan.

Bir yanda kitabı neredeyse 1 günde okuduğum gerçeği var. Akıcılığı aşikar. Üslubu kendine has. 2010'ların Kadıköy'ünü içine çekmek harika. Bazı betimlemeler var ki, ah keşke benim aklıma gelseydi dedim.

Diğer yanda "neşeli dram" ile beklediğim şeyin bu olmadığı gerçeği var. Esprilere gülemedim. Çok espri gibi de gelmediler. Hani Office ya da Space Force izlemek gibi de değildi. Pasif agresif bir tarz daha çok ve bu pek de hoşuma gitmedi.

Hayatımda hiç anksiyete sahibi olmadım. Panik atak da geçirmedim. O nedenle mi empati kurmakta zorlandım? Ama bunlar da sanki yüzeysel geçilmiş unsurlardı. Ya da sadece yaşamış olanların anlayacağı cinsten. Oysa okurken empati kurmak istemiştim.

Kitaba adını veren Behice'yi neden tanıyamadık hem sonra? Kızı annesini bambaşka bir açıdan tanımayacak mıydı? Bana vadedilen bu gibi gelmişti. Oysa Behice sadece bir dekor olarak kaldı. Kendi sesine kavuşamadı.

Bir de bir Y kuşağı olmama rağmen neslimin yazarlarının eserlerinde müzik ve film paylaşmasından hoşlanmıyorum sanırım. Tamam en havalı şarkıları biz biliyoruz. En iyi filmleri biz izledik. Güzel betimlemelerin tükendiği yerde bir popüler kültür ögesiyle kotarılmak istenmiş gibi hissettim.

Kitapta şöyle bir yer var, 85li karakter 90lı arkadaşına sataşırken "Beyonce mi dinliyorsun artık?" diyor. Yani Metallica'nın arabanın içinde Rihanna söylediği videoların olduğu bir dönemdeyiz. Bunları aşmadık mı ? (İmza: metal dinleyicisi)

Çok arada kaldığım bir eser oldu. Yazarın okuduğum ilk eseriydi. Diğer eserlerine de şans vermeyi düşünüyorum.

[Derya Nergiz · Rating 3 out of 5]

Yazardan okuduğum ilk kitap Behice'nin Yarım Kalan İşleri. Annesinin ölümüyle hem kendi hayatını, hem de annesinin hayatını sorgulayan ve annesini öldükten sonra tanıma şansına eren bir kadının hikayesi. Kadıköy güzel bir sahne olmuş romana. Tanıdık çok unsur olması, hayata dokunması, dilinin akıcı olması çok keyifli tarafları. Gündelik yazım dilini kullanması ilk başta hoşuma gitse de zaman zaman daha derinleşmesini istediğim yerler oldu, keşke biraz daha detay verseydi, iki kelimeyle bahsedip geçmeseydi gibi. Belki de sosyal medyada yazar gibi kısa ve özlü yazımı romanda görmeye ben henüz alışamamış olabilirim. Neticede yaza uygun keyifli bir okumaydı..

[Özgün · Rating 5 out of 5]

Ayşe Püren'in yeni başladığı hayatı yaşama serüveni 5 yıldızla başlasın isterim:) Öncelikle Kadıköy'u özleyenlere, göbeğinde yaşayanlara,hayatını tarif ederken Kadikoyu mutlaka bir biçimde referans gösteren benim gibi yerlilere çok ait hissettiren yönünü çok sevdim. Psikoloji ve terapiye yaptığı atiflarla da bana aynı aşinalik hissini verince çok sıcak hissederek okudum. Travmatize edici aile deneyimlerinden azade olarak büyümeye çalışan bir kadının, annesinin hayatının izini sürerek yol aldığı bir roman. İronisi, kahkahası, gözyaşı hepsi dozunda bir kız kardeşlik hikayesi. Okuru bol olsun :)

[Burak Göral · Rating 3 out of 5]

İyi tamam da o kadar çok film ve popüler kültür referansı ve o kadar çok bir şeyi başka bir şeyle ya da sosyal medya tespitiyle tarifleme hali var ki; hikaye bunlarla boğulmuş maalesef...

[Duygu · Rating 4 out of 5]

Sevdim mi tam emin değilim. Ayşe Püren’i sevdim mesela, annesinin yarım kalan işlerini bitirmeye çalışmasını, arkadaşlarını. Sanki bir sürü şeyi anlatmak için hızlı hızlı anlatıyormuş, bazı yerler eksik kalmış gibi geldi bana. Bir de sanırım isminden ötürü, Behice yi biraz daha fazla tanımak isterdim.

[Mba · Rating 3 out of 5]

Behice'nin yarım kalan işleri gibi kitabı da yarım kalmış, bu kadar anlatıp anlatıp sonunun getirilmeyişi, kitapla alakalı güzel bir ironi olmuş. Keşke Behice'yi kızı da biz de tanıyabilseydik.

[Leylak Dalı · Rating 4 out of 5]

Eğlenceli dili ile çok hoş ve akıcı bir okuma oldu...

[skyozlem · Rating 5 out of 5]

çok güzel,

[Bilge · Rating 4 out of 5]

Sinem Sal’dan okuduğum 2.kitap ve ikisi de birbirinden güzeldi. Bu kitap 90’lı ve Kadıköylü bir kadının hikayesi. Anlattığı bir çok şeyle kendimi özdeşleştirebildiğimden midir bilmiyorum ben hikayeyi de Ayşe Püren’i de çok sevdim.
Her şey Ayşe Püren’in bahçelerindeki gül ağacını kendisine miras olarak belirlemesiyle başlıyor. Bir gül ağacının ona ailesini ve özellikle kendisini tanıma fırsatı yaratacağından habersiz tabi bu esnada.
Bana mı öyle geliyor bilmiyorum ama bizim için anne ve babalarımız sanki birer tüzel kişilikler. Arzuları, duyguları sanki hiç olmamış ve olmayacak robotlar gibi işte tam da bu yüzden Ayşe Püren’in tüm bu insanları kanlı canlı birer insan olarak tanıma yolculuğunda kendini de keşfetmesinden ben çok keyif aldım.

[Tuva S. · Rating 3 out of 5]

Sinem Sal çok sevdiğim bir yazar🌸 Behice’nin Yarım Kalan İşleri, annesi Behice’yi kanserden kaybettikten sonra yarım kalan Hıdrellez dileklerini gerçekleştirmeye çalışan Ayşe Püren’in hikayesi aslında. Fakat bu hikayede bolca aile travması, romantik ilişkiler, kadın olmak, anne olmak, arkadaşlık ve tabi ki Kadıköy var.

Kitabı Kadife Sokak’ta bir bira eşliğinde okuma imkanınız varsa ne mutlu size 🍺💛

[Neslihan Kahyaoglu · Rating 3 out of 5]

Hikayenin başlangıcı çok etkileyiciydi. Kitabı okurken, durup, nefes alıp, sindire sindire devam edebildim baştaki kısımlarda. Gelişme- Sonuç bölümleri aynı etkiyi bırakmadı ama okuması çok keyifliydi. Bazı cümlelerin başlangıcı ve bitişini takip etmenin zor olduğu çok yer var, yazarın diline kitabın sonuna kadar alışamadım diyebilirim.

[Nazife Derler · Rating 5 out of 5]

Sımsıcak bir hikâye

[Caterina · Rating 4 out of 5]

3.51’den 4 :)

Okumaya karar verirseniz güzel düşünülmüş bir kurgu bulacaksınız. Bazı yerlerdeki ufak tefek aksamalar dışında özgün karakterleriyle bir Kadıköy hikayesi. :)

Romanda Kadir ve Ayşe Püren’in abisi olacak karakterden nefret ettim. Bittiğinde zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımı düşündüm.

Behice hanım huzur içinde uyusun.

Okusanız seversiniz bence

[Eylulkiraz · Rating 4 out of 5]

Disturbed me in a good way.

[Seda Asolar · Rating 4 out of 5]

Bu kitap sayesinde Sinem Sal ile tanışmaktan mutluyum.
Kadıköy’de geçen, trajikomik bir hikaye.
Tüm yalnız kadınların yolu açık olsun 🚵🏻‍♀️

[Başak Ebru Tarım · Rating 3 out of 5]

Sinem Sal'ın son romanı Behice'nin Yarım Kalan İşleri kendine Kadıköy sokaklarını mekan tutmuş bir hikaye.

Bir yayınevinde editörlük yapan Ayşe Püren'in annesi Behiye ölür. Hani ne kadar üzülünse de, ardından "iki iyilikten biri, sonunda kurtuldu kadın" denilen bir hastalıktan. Ayşe Püren kendini, aslında beklediği, provasını ister istemez zihninde pek çok kez tekrar ettiği bir cenaze töreninde bulur. Annesinin kaybının ardından hem kendisiyle, hem ailesiyle bir hesaplaşmaya girerken, özel hayatında da işler pek yolunda gitmez.

Ayşe Püren, annesinin, evinin bahçesindeki gül ağacının altına, Hızır ve İlyas peygamberler gerçekleştirsin diye gömdüğü yapılacaklar listesini bulunca, kendine yeni bir amaç edinir ve annesinin yarım kalan hıdrellez listesini onun yerine tamamlamaya karar verir. Ve macera bu minvalde gelişir.

Yazarın mizahi bir dili var. Anne kaybı gibi travmatik bir olayı ajitasyon yapmadan, hatta yer yer komik bir şekilde anlatmış. Kitapta erkek ve kadın kahramanlar birbirinden net bir çizgiyle ayrılıyor. Şöyle ki, erkekse kötüdür, kadınlar yanıma doğru toplaşsın.

Yazar aslında güzel bir konu yakalamış ama hakkını verememiş, hikayeyi ıskalamış gibi geldi bana. Behice çıktığı bu yolculukta annesini tanımalı, onunla farklı bir bağ kurmalıydı ama günün sonunda ne o ne de biz Behice hakkında ilave bir bilgi edinemedik. Miras hukuku etrafında anlatılan kısımın çala kalem, gerçeklikten uzak yorumu da beni benden aldı. Keşke bir avukatla konuşup öyle yazsaymış o bölümü.

Neyse, hikayede boşluklar, atlamalar, tutarsızlıklar olsa da, çok fazla beklentiye girmeden, kafa dağıtmak için okunabilecek bir kitap Behice'nin Yarım Kalan İşleri. Bir de ben öyle ya da böyle, bir kitapta Kadıköy varsa, okuduğuma pişman olmuyorum.

Kitaptan bana kalan genel kültür bilgisi: İstanbul'un en yaşlı ağacı Sarıyer Bahçeköy'deki 1300 yaşındaki Doğu Çınar ağacıymış. Gidilecek yerler listesine ekledim.

[Sıla · Rating 4 out of 5]

hayatımı toparlamak istediğim ve o zamanki takıntılarımın beni defolu bir kitabını indirimli almaya ittirdiği bir kış ayında sinem sal'la tanıştığımdan beri kitaplarıyla aramda daha farklı bir bağ hissediyorum. o yüzden istanbul'un bi türlü kanımın ısınamadığı bir semtinde otobüsteyken ve yağmur yağıyorken bu kitabı dinlemeye başlayıp ağladığımda dedim ki fiziksel bir kopyasını almalıyım ve kitaplığımda durmalı. dün aldım, bugün bitirdim.

bu kitaba dair en sevdiğim şey her şeyinin çok "bizden" hissettirmesiydi. bazen bu bir edebi metnin sığlığına da işaret edebiliyor ama benim için karakterlerin gerçekçiliği, mekanların tanıdıklığı ve cümlelerin içtenliğini sembolize etti. ayşe püren'le o moda sahilinde ben de yürüyüşe çıktım, bir akşam vakti babam yemeği ikimize zehir etti, annemin gerçeklememiş dileklerine ağladım, ansızın gelen bir ayrılığın ardından ben de suyun üstünde kalmaya çalıştım. ve bir şeyler bir şekilde geçip gitti, bazı şeyler de ağır ağır çöktü ikimizin de kalbinin derinliklerine. bu kitabın en çok basit cümlelere derin hisler gizleyebilmesini sevdim.

kırdığım tek yıldız ise sonunu anlasam bile, tam olarak tatmin olmamamdan kaynaklı. anladım, ayşe püren'in seçimlerine saygı duydum, ama bir yandan da bir şeylerin eksikliğini hissettim. belki biraz daha beklediğimde içimde yerini bulacak bir son'dur. yine de bir kez daha bu soğuk havalarda, ben hayatımı karşıma oturtmuşken, bir otobüsün camına yağmur damlaları vururken bu kitabıyla kalbimi ısıttığı (biraz da ağlattığı ama aynı zamanda güldürdüğü) için sinem sal'a teşekkürler.

[City ReadersMag · Rating 5 out of 5]

Gül ağacını ben alabilir miyim?”

Yazar ile ilk kez Behice'nin Yarım Kalan İşleri ile tanışmış olduk ve de çok güzel oldu. Araya bir hafta bırakıp Bizim Zamanımız kitabını da hemen okumayı planlıyorum.

Kitap, Ayşe Püren'in (baş karakter) annesi (Behice) öldükten sonra bahçedeki gül ağacının altında bulduğu hıdrellez dilekleri ile başlıyor. Annesinin, hayatını yaşamayıp mutsuz bir şekilde öldüğünü düşünürken eline geçen bu liste, Ayşe Püren'i hem içindeki isimleri ve mekanları tanımamasından dolayı meraklandırır, hem de annesinin tanıdığından farklı biri olabilmesi sorusunun peşine düşer. Kitap boyunca da annesinin yarım kalan işlerini tamamlayarak yeni bir Behice ile tanışmasını ve bu deneyimin kendisini de değiştirip dönüştürmesini okuyoruz. Kitabın gündelik dilline, çok gerçekçi karakterine kendimizi kaptırıp giderken aslında aklımıza gelen çok önemli bir soru var: Sevdiklerimizin hayatının ne kadarını biliyoruz? Tanıdığını sandığınız anneniz/babanızın ölümünden sonra bambaşka biri olduğunu öğrenmek pahasına siz de yarım kalan işleri için harekete geçer miydiniz?

Son olarak da bir Kadıköylü olarak, kitabın mekanının Kadıköy olması ve tek tek verilen mekan ve sokak isimleri ile nasıl güzel bir nostaljiye kapıldım, nasıl duygulandım anlatamam.
Storytel`de seslendiren Damla Sönmez gerçekten duyguyu çok güzel vererek okumuş 👏

https://www.instagram.com/cityreadersmag

[Brczdn · Rating 3 out of 5]

Eğlenceli dili sayesinde kolay okunuyor. Hikaye zaten çok tanıdık. Popüler romanları düşünürsek günümüzde birbirine yardım eden ayakları üzerinde durmaya çalışan feminist kadın hikayelerini çokça okuyor ve izliyoruz.
Asla küçümsediğim sanılmasın hatta daha çok da yazılsın bu tarz hikayeler. Çünkü kadınların yaşadığı zorluklar ne kadar gözler önüne serilse az.
Kahramanımız da bir yandan annesi ile kendisi ve ailesi bildiği kadın arkadaşları ile hayatta kalma mücadelesini paylaşırken babası, abisi, sevgilisi, patronu derken hayatındaki bütün erkekler mi kötü? Sorusunu bize sordurarak bütün bu erkek karakterlerden gördüğü zorbalığı da gözler önüne seriyor. Ve bir kez daha anlıyoruz ki çocukluk özellikle aile nasıl etki ediyor insanların yetişkinlik hayatına. Evet böyle.

[Renklikalem · Rating 4 out of 5]

Kızdım, güldüm, merak ettim, ona buna söylendim ve çok eğlendim Behice’nin Yarım Kalan İşleri’ni okurken.

@yazariylakonusanlar yeni sezon ilk toplantısı da hıdırellez gibi, Behice’nin Yarım Kalan İşleri gibi şenlikli geçti.
#neokudum #sinemsal #behiceninyarimkalanisleri #karakargayayinlari #yazariylakonusanlar #renklikalemkitap

[Didem · Rating 3 out of 5]

Sinem Sal’dan okuduğum,aslında dinlediğim, ikinci kitapmış. Kendim de bir parçası olmama rağmen beyaz yakalıların malesef ki sağlıksız diyebileceğim ilişkilerinin hikayelerini okumaktan pek de keyif almıyorum sanırım. Meraklısına yormayan, bir hafta sonunda bitebilecek bir kitap olduğunu söyleyebilirim.

[emoş · Rating 5 out of 5]

Ayşe’nin hayatındaki ve kafasının içindeki maceralara eşlik etmek çok eğlenceliydi. Depresif vs. bulan varsa ne güzel, bu duygular günlük hayatlarının ayrılmaz bir parçası değil demek ki.

[littlesunshineemily · Rating 4 out of 5]

Her sayfayı okurken "bütün kitaplarını okuduğum için kendimle gurur duyarken" bir anda son sayfada yazarın başka bir kitabının daha olduğunu öğrendim.. Bu kitap nedense diğerlerinden daha hoşuma gitti? Neden acaba, sorunlu ailelere karşı ayrı bir zaafım olduğundan mı?
Ayşe Püren, annesi ölünce gül ağacının dibinde annesinin yazdığı dilekleri bulur ve onları annesi için gerçekleştirmek ister. Bu sırada da annesini tanımaya başlar diyebiliriz. Hep düşünmüşümdür annemiz ve babamızı annemiz ve babamız olarak tanıyoruz, gerçek kişiliklerini anne baba olmadan önceki ve anne baba mesaisinden uzak kaldıkları zamanlardaki kişilikleri nasıldır diye? Neden insanları bütünlüğüyle göremiyoruz diye. Ve bizim de çocuklarımızı bizi o şekilde göremeyecek diye. Sorunlu aile, sorunlu ilişki, kendi başına büyüteceği bir çocuk. Kitaptaki en büyük sıkıntı bence ilmek ilmek ama zahmetsizce ördüğü kurgunun, son sayfalarda sanki yumağın sonu gelmişçesine alelade birkaç ilmekle bitirilmesi ve ilmeklerin kaçması gibi, bir anda apar topar kitabın bitirilmesi. Keşke son sayfalar hak ettiği uzunlukta olsaydı, tadı damağımda kaldı. Kızının adını öğrenseydik mesela :) Şunu da söylemeden geçemeyeceğim, okuduğum son 2 kitabın başrolünün de editör-yazar döngüsünde gidip gelmesi bir tesadüf mü? Yoksa hayatın bana yaktığı sinyal lambaları mı? Sadece soruyorum..

"İç huzuruna sahip değilim. Hiçbir zaman olmadım. İç huzuru olan insanların ayaklarının yere basmadığına inandım hep. Ayakların yere bastığında dünyanın yedi kat altının nasıl da kaynadığını bilirsin. Ayak tabanlarındaki damarlar kalbe gider. Orada da hissedersin. İç huzursuzluğunu selamlayarak da güne başlayabilirsin. Güneşi selamlamaktan daha yakın geliyor bu bana. Daha olası ve daha gerçekçi. Benim yoga pratiğim tam da buraya dayanıyor."
"İntikam almak için yaşayacak kadar çok sevmiyorum kimseyi"
"Annemi, kendim olmakla cezalandırmamak için elimden geleni yaptım ben. Hayatımı ondan bir sigara paketiymiş gibi sakladım. Gizli gizli kendimi içerken. .. Bu yalana benim ihtiyacım yoktu, ama annemin ihtiyacı vardı."
"Yeniden bir bütün oldum ben. Böyle bütündüm ben. Böyle tuhaf bir bütün. Biri geldiği anda bütünlüğü bozulan ama hep de birinin gelmesini bekleyen bir bütün. Hiçbir şeye hazır değilim."

[Arzu Onuklu · Rating 5 out of 5]

Göz ameliyatım ve görememe daha doğrusu net görememe durumum ve bunun sonucunda baş ağrılarım nedeniyle zamanımı storytelde geçirirken haftanın en iyileri listesinde Behice'nin yarım kalan işlerine başladım ve Sinem Şal gene beni sardı sarmaladı. Kalemini cidden cok seviyorum. Ayşe Püren'le annesi Behice'nin cenazesinde karşılaştım. Ayşe Püren kanser annesi,hayirsiz erkek kardeşi ve annesini aldatip aldattigi kadinla yuva kuran babası ve hayatında yer edecegini sandigi erkek arkadasi Anıl... Bir yerde kesin duymuşsunuzdur. Kızlar babalarına benzeyen adamları sever. Ayşe Püren'de her ne kadar kendini bir anda babasız bırakan -ki kendini sadece kendini düşünen adam-babasına benzeyen Anıl'ı bulmuştu. Bu sarmalda dolasırken bahçelerindeki gül ağacının altında annesi Behice'nin hidrelrez dileklerini bulmasıyla annesinin hayata dair yarım kalan işlerini gerçekleştirmeye çalışırken Behice'nin gerçekleştirilmesi bir o kadar basit hayallerini görerek bir nevi bir gerçeği öğreniyor,ne mi çok basit hepimizin yaşarken unuttuğu şeyi: "Hayatı hakkını vererek yaşamalıyım."

Bu hikaye ya da kısa romanın devamı olsun isterdim. Bu arada 44 yaşımda "fanzin" terimini öğrettiği ve istanbul sokaklarında gezdirdiği için Sinem Şal'a çok teşekkür ederim. Bir de Ayşe Püren'in arkadaşları gibi arkadaşlarım olsun isterdim.

[Utku Cevre · Rating 4 out of 5]

Geçen yaz Oksijen’de görüp kenara not aldığım romanlardandı Behice’nin Yarım Kalan İşleri. İsmi bir hayalet öyküsünü çağrıştırıyor. Kitabın baş karakteri Ayşe Püren de esasında bir hayaletin peşinde. Hayattayken iyi tanıyamadığı annesinin. Roman yeraltı edebiyatı tadında karakterlerle örülü. Gönderme yaptığı Dövüş Kulübü gibi bazı muziplikleri var. Hem zamanın ruhunu (sosyal medya, new age akımı konularında nokta tespitlerle, belki biraz da fazlaca) hem de Kadıköy’ün ruhunu iyi yansıtıyor. Yalnız kitabın geç açıldığını söyleyebilirim. Behice’ye girişte kısaca bir değindikten sonra bir daha neredeyse ikinci yarıda geliyoruz. Ayşe Püren iyi anlatılmış bir karakter, ancak galiba o bu kadar iyi anlatıldığı için, en çok merak ettiğimiz karakter olan Behice’de derinleşemiyoruz, ona yer kalmıyor. Bir diğer tespitimse baba, ağabey ve sevgili karakterlerinin davranışlarının nedeninin yeterince açıklanmadığı. Bu arada en beğendiğim bölüm Deniz’le Ayşe’nin atölyedeki
ilk diyalogunun yaşandığı kısımdı. Romanın sonlarında bazı yerlerde sesli güldüğümü de belirtmeliyim. Genç yazar Sal’ın diğer eserlerini de merak ettirdi. Önerilir.

[derya gülcan · Rating 5 out of 5]

Sinem Sal'ın kaleminden okuduğum ilk kitap. Farklı dili olan yazarları seviyorum. Ayşe Püren'i de fazlaca sevdim. Erişmek istediğim bir hedefe beni ulaştırması açısından basamak olduğu için de bu kitabın bende yeri muhakkak farklı olacak. Okumadan önce yorumlarına baktığımda "yarım kalmış, hızlıca anlatılmış" gibi cümleler okuduğum için almaktan geri durmuştum bir süre. Ama okuduktan sonra ne yarım kaldığını ne de hızlıca anlatıldığını düşündüm. Kendi iç sesiyle savaş halinde olan hatta kendi zihninin kurbanı olan karakterleri çok seviyorum. Düşünce akışları oldukça komplike ve kendinden olmayanların anlamakta zorlanacağı bir dil yaratıyor bence. Kendi kafamın içinde dönen düşüncelere yetişmekte bile zorlanan biri olduğum için Ayşe Püren'i anlamakta hiiç zorlanmadım. Behice'nin hikayesini her ne kadar merak etsem de yarım kalmışlık hissetmedim. Çünkü ben de olsam ben de aynısını yapardım diye düşündüm. Olayların tek taraflı olmadığını düşünürüm hep. Belki de anne olan Behice'nin, Behice olan Behice'yi esirgemesinin bir sebebi vardı. Belki tanınmak, dokunulmak istemedi diye düşündüm istemsizce, saygı duymaktan başka da bir şey elimden gelmedi.

[Yasemin Ilkay · Rating 5 out of 5]

Kitap bir kayıpla yasla başlıyor. Ancak dili o kadar akıcı ve kurgusu öyle dinamik ki bu yasın ağırlığı çökmüyor da insanın üstüne aksine kitap ilerledikçe ana karakterimiz Ayşe Püren’in tüm sahte değ değneklerinden bir bir kurtuluşunu izliyoruz. İşin tuhaf ve hoş yanı ise bu dönüşümü bir kişisel gelişim hikayesi gibi değil gayet doğal, hayatın içinden bir durumun dönüşümünü izler gibi izliyoruz.

Diline de izleğine de bayıldım Sinem Sal’ın. Kitabı okurken de sonuna geldiğimde de hissettiğim duygu çok tatlı ve gerçekçi bir umut oldu. Bıraktığı boşlukları sevdim. Annesinin hikayesinden ayrılıp kendi hikayesini yazmaya başlayan bir kadının hikayesinde ana rahminden bağımsızlaşan insanın hikayesini duyumsadım. Hikaye birlikte okuduğumuz bazı arkadaşlarıma klişe gelmiş olsa da ben bu klişeleri de sevdim ve acıdan kaçmayıp onun içinden geçen insanları sevdim. Cihan’ı, Devin’i, Seher’i, fanzinleri dinleyen Annie Hall’u, Müc’ü, Oya’yı, Kırmızı Ev’i, en yaşlı ağacı, Deniz’i sevdim.

Ve son olarak.. “Hayat hakkında düşünmeyeceğim. Hayatı yaşayacağım.” Hıdırellezler ne de güzeldir.