The Gestapo: Power and Terror in the Third Reich

by Carsten Dams, Michael Stolle

The Gestapo was the most feared instrument of political terror in the Third Reich, brutally hunting down and destroying anyone it regarded as an enemy of the Nazi regime: socialists, Communists, Jews, homosexuals, and anyone else deemed to be an 'anti-social element'. Its prisons soon became infamous -- many of those who disappeared into them were never seen again -- and it has been remembered ever since as the sinister epitome of Nazi terror and persecution.
But how accurate is it to view the Gestapo as an all-pervasive, all-powerful, all-knowing instrument of terror? How much did it depend upon the cooperation and help of ordinary Germans? And did its networks extend further into the everyday life of German society than most Germans after 1945 ever wanted to admit?
Answering these questions and more, this book uses the very latest research to tell the true story behind this secretive and fearsome institution. Tracing the history of the organization from its origins in the Weimar Republic, through the crimes of the Nazi period, to the fate of former Gestapo officers after World War II, Carsten Dams and Michael Stolle investigate how the Gestapo really worked - and question many of the myths that have long surrounded it.

Genres: History, Politics, War, World War II, Nonfiction, European History, Nazi Party

234 pages, Hardcover

First published March 30, 2009

Reviews

[robin friedman · Rating 4 out of 5]

A New Study Of The Gestapo

Published in Germany in 2011, "The Gestapo: Power and Terror in the Third Reich" by Carsten Dams and Michael Stolle has been translated into English by Charlotte Ryland and is about to be published by Oxford University Press. The authors bring an informed, scholarly perspective to the book. Dams is Professor of Police Science at the School of Public Management, North-Rhine, Westphalia. Stolle Executive Director of the "House of Competence", Karlsruhe Institute of Technology, has written extensively on the Gestapo. The book makes use of extensive research on the Gestapo, much of which, as shown in the extensive bibliography, is in German and thus not readily available to non-specialist American readers.

This book is short but dense and difficult. The translation is good on the whole with some stylistic and grammatical eccentricities in English. The book is dry and academic. The advantage of the book's tone is that it avoids the temptation to sensationalism and stereotyping. Most readers likely know of the Gestapo primarily through broader studies of Nazi Germany or through representations in the media. This book presents a detailed, focused approach. The disadvantage of the academic writing on this work is that it may become dull and perhaps overly detached in tone for many readers. Thus, while the book is valuable, it is written for a reader with a serious interest in the subject.

The authors begin with the observation that the Gestapo, or the German Secret State Police, has become emblematic of the Third Reich for many people. It has an almost mythological character as an omnipotent terrorist organization which the leaders of the Gestapo themselves carefully cultivated. Dams and Stolle are far from minimizing the evil, terror, murder and lawlessness that followed in the Gestapo's wake. Their goal is to show how the Gestapo changed (they unhappily use the term "evolved") over the life of the Third Reich. They also want to show that the Gestapo formed part of a broad range of organizations and people that led to the Holocaust and to other terrors. They point to other parts of the German police establishment, to the Army, to collaborators and informants both within Germany and in places that came under the dominion of the Reich. They find a broad guilt in the crimes of the Reich not only in Gestapo leadership but in the Gestapo officers as well, who worked with a great deal of discretion, and with other components of German and European society. They conclude that many Gestapo participants essentially escaped without proper punishment in the years following WW II.

Drawing of the work of earlier scholars, Dams and Stolle distinguish between a "Normative" and a "Prerogative" state, both of which existed in the Third Reich. The "normative" state involves the laws and rules that apply to the non-persecuted portions of a society. The "prerogative" state is one which takes actions against outsiders -- those whom the state defines as "enemies". The Gestapo was empowered to take preemptive action against those defined as enemies and to do so "without legal obligation, in wholly arbitrary ways, and by means of brutal terror." The Gestapo was "the core institution of the National Socialist Prerogative State".

Readers looking for detailed accounts of the innumerable murders, tortures, and acts of sadism will not find it in this book. Dams and Stolle fully acknowledge the scope and enormity of the crimes but their focus lies in trying to identify the institutional structure that allowed the perpetuation of the crimes rather than in their description. Thus, the early chapters of the book describe the development of the Gestapo from the police forces that existed during the Weimar Republic, particularly as these forces combatted communism and the rising NSDAP itself. The book describes the recruitment of personnel and discusses the difficulty of attributing any one specific motivation to the many individuals that worked for the Gestapo. Many were committed to the NSDAP programme, while others were careerists seeking advancement, while still others were attracted by the possibilities of sadism and brutality. The authors then briefly examine the top leadership of the Gestapo, including figures such as Himmler, Heydrich, Muller, and the lawyer, Werner Best. The book examines the shifting relationships between the Gestapo leadership in Berlin (the Gestapa) and the field offices elsewhere in Germany and, eventually, in Europe.

The authors then describe the Gestapo's way of operating in Germany and the manner in which all the police organizations of the state worked together, even though they frequently were rivals. They discuss political persecutions, the persecutions of religious groups, foreign nationals, and others, leading to the beginnings of the implementation of the policy against Jews.

Then, Dams and Stolle discuss the expansion of the Gestapo's reach with the prosecution of the war, including the many enormities of the Holocaust. The discussions are brief, but focused as the book describes the Gestapo's differing role and the different types of collaborations in the many countries which the Third Reich controlled, for a time.

The final sections of the book offer an overview of attempts to prosecute members of the Gestapo following WW II. These efforts met with mixed success but had overall the effect of increasing knowledge of the Gestapo and the ways in which it operated. Finally, the authors try briefly to consider what lessons might be drawn from the structure of the Gestapo for contemporary issues. The authors are broadly skeptical of the proper scope of "preemptive" police work aimed at a group or a perceived enemy before a crime has been committed. They are reluctant to draw any specific conclusions because the enormities of the Third Reich have no easy analogies.

Dams and Stolle have written a scholarly and valuable history of the Gestapo and of the ways in which it operated. The book will be of interest to serious students of Nazi Germany and to readers with an interest in the organizational structure and functions of police forces.

Robin Friedman

[Wilde Sky · Rating 3 out of 5]

This book provides an overview of the Gestapo, their actions during WWII and post-war trials.

I found parts of this book very interesting, in particular the fact that most of the people involved simply seemed to go back to their normal lives after the end of the war even though they were involved war crimes, but the writing was very dry and the narrative jumped between dates and places too much (a simple chronological account may have been better).

[Murat Çepni · Rating 5 out of 5]

Gestapo ve SS’in organize ve sistematik bir şekilde insanları katletmesi en bildiğimiz İkinci Dünya Savaşı konularından biridir. Ve bu konuya eşlik eden ölen sayısı eklenince, birazda fotoğrafla desteklenince yeterli gelmektedir. Evet, Gestapo ve SS, Nazi Devletinin en korkutucu polis birimleridir ve ne yaptılarsa bilerek, isteyerek, planlayarak, kendi içlerindeki birimlerden destek alarak yaptılar.

Burada anlaşılması gereken asıl konu şudur, bu adamlar her ne yaptıysa, doğru olduğuna inandıkları şeyleri yaptılar, savaş sonrasında da pişmanlık içeren anılar, hatıratlar ya da mahkeme kayıtları pek bulamazsınız, çünkü yoktur. Nürnberg mahkemelerinde ise yaşamak için yaptıklarını elbette itiraf etmediler, emir komuta zincirine uyduklarını, asla kimseyi öldürmediklerini söylediler. Hem Nürnberg mahkemeleri hem de sonrasında Almanya’nın yargıçları çok az kişiyi idama mahkum etti ya da hapis cezası verdi. Nazileri yargılayanlar zaten Nazi’ydi, müttefiklerin mahkemeleri bile bunu değiştirmemişti. İdam cezası alanların içinden sadece birkaçı bilindik kişilerdi, bu mahkemelerde çoğunlukla daha az suçu olanlar idama mahkûm edilirken, emri veren şefler ya kaçtılar ya da çeşitli devletlerde istihbarat servislerinde çalıştılar. Amerika’da ne kadar Nazi yaşadı muammadır. Gestapo ve SS askerleri ya da rütbelilerinin bir çoğu bir şekilde hayatlarının sonuna kadar sakin yaşam sürdüler, bazıları ise muhtemelen odur ki, açılan davalardan kolaylıkla sıyrıldığı için itirafta bulundu, bunun son örneklerinden birisi de Netflix’te “Auschwitz Muhasebecisi” adıyla yayınlanan belgesele konu olan Oskar Gröning’dir. Gröning’in gözlerine baktığınızda pişmanlık göremezsiniz, dediğim gibi bu adamlar doğru olduğuna inandıkları şeyleri yaptılar, nefret ettikleri insanları gözlerini dahi kırpmadan öldürdüler. Peki dünya ne yaptı? Bu konuların üzerine gitmek varken, çok daha azını yapıp üzerini örttüler ya da büyümesini engellediler. Gestapo asla tek başına değildi, SS içindeydi, kriminal polis içindeydi, halkın kendisi ihbarcı olarak içindeydi, Stapo birimleri içindeydi, paralı ya da parasız muhbirler işin içindeydi ve bu polislerin çoğunluğu Nazi döneminde yetişmiş polisler değildir, III. Reich öncesi zaten polis olan kişilerdir.

Nazi Almanya’sı bir polis devletidir, ilk örgütlenme ordu ayağıyla değil polis ayağıyla olmuştur. Gestapo iç işlerindeki sorunları çözmek adına Prusya’daki polis teşkilatlarını birleştiren Hermann Göring tarafından kurulmuştur. Tek amaç vardır, o da Nazi karşıtlarını hizaya getirmek, bunlar Komünist olsun, Yahudi olsun, Çingene olsun ya da siyasi muhalif olsun fark etmeyecekti, Hitler’e karşı olmaları yeterliydi ve susturulmaları gerekiyordu.

Gestapo ve SS birbiriyle koordine bir şekilde çalışmaktaydı, dediğim gibi bu birimler Devlet Gizli Polisi adı altında çalışmaktadır. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (NSDAP) ‘nin korumasını sağlamak adına bir birim kurulmuştu, bu birimin adı Saal-Schutz’tu, kurulduğu yıl 1923’tü. Yine aynı dönem SA vardı, yani Kahverengi Gömlekliler adıyla bildiğimiz Sturmabteilung, kurucusu 1934’teki ölümüne kadar Ernst Röhm’dü ve Hitler SA’ya güvenmiyordu o yüzden Stabswache kuruldu. Daha sonra bu birimler çeşitli revizyona uğradı ve Schutzkommando kuruldu, daha sonra adı Schutzstaffel olacak SS kuruldu, kuruluş tarihi ise meşhur Birahane Darbesi’nin yapıldığı gün olarak belirlendi. Kısaca SS en başından beri yoktu, daha sonra çeşitli birimlerin yok edilerek, birleşmesi sonucunda oluşturuldu ve Hitler, Ocak 1929'da Himmler’i Reichsführer-SS olarak SS’in başına atadı. SS’in hem polis hem de ordu ayağı olduğunu unutmamak ve karıştırmamak gerekir. Allgemeine-SS ırksal imha grubu olarak, Waffen-SS’i de ordunun savaş suçları işlediği birimi olarak kategorize edebiliriz, dünyada hiçbir ordu bu kadar savaş suçu işlememiştir. Kısa bir idari tanım yaptım, aslında daha fazla koldan ve kişilerden, birimlerden oluşan bu yapılar, kendi başına sayfalarca anlatılması gerekir, ben ise araştırmanıza sebep olacak kısımlarını verip ana konumuza geri dönüyorum, yani GESTAPO’ya.

Gestapo kendi başına bir birim değildir, Heinrich Himmler'in yönettiği, Reinhard Heydrich ve Heinrich Müller’inde baş mimarları olduğu oluşumdur. Bu oluşumun amacı hem iç asayişi sağlamak hem de ülkenin Almanlaştırılmasını yani üstün Alman Irkı’nın ortaya çıkmasını sağlamaktır. Bu ne demektir? Bu ülkenin öncelikle Yahudilerden arındırılmasıdır. Sadece bu mudur peki? Hayır, daha fazlasıdır. Eşcinsellerin, İşten Kaytaranların, Toplumdışı Kişilerin takibatını da yapmaktadır. Bunlar yıllar içinde genişlemiş ve takibat yapılan konular genişletilmiştir, elbette bunların en başında Devlet Düşmanları bulunmaktadır, iç siyasetin dışında ilk devlet düşmanları da komünistlerdir. İşte bu birlikler ilk olarak Yahudi meselesine değil, özellikle SA’nın liderlerinin öldürülmesi meselesine yoğunlaşmıştır. Ülke içinde SA’nın kuvvetlenmesi, Hitler’e ve orduya göz dağı vermesi nedeniyle Uzun Bıçaklar Gecesi (Röhm Darbesi) diye adlandırılan bir temizlik operasyonu gerçekleştirilmiş, bu operasyonun baş kahraman birimleri SS ve Gestapo’dur. Bu olaydan sonra Hitler’e olan sadakat daha da artmış, ülke içindeki muhalifleri sindirmiştir. Hitler asayişi aldığı oylar ile değil, kendi kurduğu veya var olan kurumları kendisine entegre ederek yapmaya başlamıştı, işte bu yıldan sonra iç işleri Gestapo ve SS’ten sorulacaktı.

Gestapo ilk etapta ülke içi asayişi sağlıyor ve etnik temizliği SS ve alt birimlerle birlikte sağlıyordu. Gestapo’nun korkulu bir ada sahip olmasındaki en büyük nedenlerden biri elbette tutuklamalar, yargılamalar ve infazlardır lakin her tutuklama infazla sonuçlanmamakla birlikte, suçlu kabul edilen kişiler çalışma adı verilen toplama kamplarına gönderiliyordu. Bu toplama kampları sadece ölümü temsil etmiyor, aynı zamanda bedava fabrikalarda çalışacak işçileri de temsil ediyordu, bu işçiler türlü fabrikalarda çalıştırılıyordu, kap kacak dediğimiz emaye fabrikaları ve savaş mühimmatı üretilen fabrikalardı. Bu fabrikalar günümüze kadar gelen ünlü markaları içinde barındırıyor, elleri kanlı, sömürünün temsilini oluşturan en büyük kapitalistleri ifade ediyor. Elbette kimya sanayi de bu fabrikaların en büyük müşterisiydi. Toplama kampları ilk başta Almanya içindeydi, işgal başladıktan sonra bu kamplar elbette işgal edilen ülkelerde de kuruldu, bunların sorumluluğunu SS ve Gestapo üstleniyor, her ülkeye bir şef gönderiliyordu, bu şefler kendi dünyalarını o kamplarda yaratıyor, her kampın kendi yaşam alanı bulunuyordu, tıpkı askeri lojmanlar gibi düşünün, mesai saatleri içinde ölüm saçıp, mesai dışında eğlencelerine bakıyorlardı, bu bir yaşam biçimiydi, daha önce dediğim gibi, bu adamlar yaptıkları şeylerle gurur duyuyorlardı.

Gestapo ve SS ilk ülke dışı deneyimlerini Avusturya’nın ilhakında yaşadılar, hızlıca Avusturya’nın iç işlerini düğümleyip, başta olan kim varsa susturdular, işgal edilmiş Avusturya daha sonra referandumla Almanya’nın boyunduruğuna girecekti, ülke içindeki temizlik, şimdi Avusturya’da başlıyordu. Avusturya’da kurulan çalışma kampının adı Mauthausen-Gusen toplama kampıdır, 1938’den savaşın sonuna kadar faal kalmıştır, alt toplama kamplarının da bulunduğu bu kamp, Avrupa’daki en büyük çalışma kamplarından biriydi, nasıl rakam verirsek verelim, buradaki ölümlerin net bir sayısı belirlenememiştir lakin 500 bine yakın kişinin öldürüldüğü varsayılmaktadır.

1937 yılına kadar ülke içinde iyice organize bir hal alan Gestapo artık sınır dışına çıkıyordu ve yeni birimlerin kurulması gerekiyor, genişleme başlamıştı, ek personel ihtiyacı doğmuştu ve elbette yeni planlar. Gestapo’nun bünyesinde savaş sonuna kadar 50 bine yakın memur bulunmaktaydı, bunların içinde SD ve kriminal polis memurları da bulunmaktaydı, Gestapo tek başına bir birim değildir, onu destekleyen birim çoktur, savaşın sonunda ise çarmıha gerilen sadece Gestapo ve SS’tir, bu büyük bir yanlıştır.

Gestapo’nun lider kadrosunu sayacak olursak elbette en başta Reichsführer-SS Himmler vardır, ikinci adam ise Cellat ve Prag Kasabı lakabıyla anılan Reinhard Heydrich’tir. Reich Güvenlik Başdairesi (RSHA) başkanı Heydrich, geçmişi bol görevlendirmelerle ve hızlı terfileriyle meşhurdu, aldığı terfiler boşuna değildi, Yahudilerin nihai sonuna olan çözümleri ile kasap lakabını aldı, yapım yılı 2017 olan Anthropoid filmi Heydrich’in ölümünü konu alır, Prag’da ki şatosuna giderken üstü açık arabasında suikasta uğramıştır, suikast timi Heydrich’i silahla öldürmek isterken, silahın tutukluk yapması üzerine el bombası ile suikastı nihai sona ulaştırmak istemişlerdir. Heydrich’e atılan el bombası üzerine gelen şarapnel parçaları nedeniyle ağır yaralanmasına neden oldu, hastaneye kaldırılan Heydrich 4 Haziran’da öldü. Hitler bu duruma öfkelendi, konu Heydrich’in öldürülmesi değil, üstü açık bir arabayla korumasız bir şekilde seyahat etmesiydi, ölümünün suçunu ona yıkmış olsa da bunun bir bedeli olacaktı ve bunu ödeyecek olanlar ise masum sivillerdi. Öncelikle suikast timinin bulunması için para ödülü kondu, hızlıca organize edilen Gestapo ve SS tutuklamalara başladı, resmi rakamlara göre 10.000 Çek infaz edildi. Mesaj gayet açıktı, benden 1 kişi alırsan, senden binlercesini alırım! Suikast timinin bir kilise de saklandığı haberi alındı, kilisenin etrafı Waffen-SS tarafından sarıldı, Waffen grubu polis teşklitaı değil SS’in ordu koludur ve SS’in her kolu gibi acımasızlıklarıyla ünlüdür. Teslim olsalarda öldürüleceklerini bilen timin hiçbirisi teslim olmadı, 14 Nazi askerinin öldürüldüğü bu çatışmada kilisede bulunan herkes öldürüldü aynı zamanda timin üyelerinin aileleri de öldürüldü. Bu konuya bu kadar değinmemin amacı, acımasızlığın herhangi bir duygu beslememesi ve gücün orantısız kullanımının kendileri dışında olana acımasızca kullanılması ve yaş ayırmaksızın infazların gerçekleştirilmesidir. Filmi mutlaka izleyin. Elbette cenazesi bir propaganda aracına dönüştürülmüş ve Alman Halkı kin ve nefretle doldurulmuştur, milyonlarca insanın keyfi ölümünden sorumlu bir Nazi, öldürüldükten sonrada adına işlenmiş binlerce infaza neden olmuştur.

Gestapo ve SS işgal edilen her ülkede faaliyet gösterdi, Ordu işgali yaparken, oluşturulan Gestapo birimleri etnik temizliğe girişiyordu, her ülkede kurulan toplama kampları bu girişimlerin NİHAİ sona ulaşması için gayret ediyordu. Hem Almanya hem de işgal edilen ülkelerdeki toplama kampları şunlardır;

Almanya
Bergen-Belsen Toplama Kampı
Buchenwald Toplama Kampı
Dachau Toplama Kampı
Dora-Mittelbau (Nordhausen)
Ebensee Toplama Kampı
Flossenbürg Toplama Kampı
Natzweiler-Struthof Toplama Kampı
Neuengamme Toplama Kampı
Ravensbrück Toplama Kampı
Sachsenhausen Toplama Kampı
Avusturya
Mauthausen-Gusen toplama kampı
Çekya
Theresienstadt Toplama Kampı
Hırvatistan
Jasenovac
Letonya
Kaiserwald Toplama Kampı
Polonya
Auschwitz-Birkenau
Belzec İmha Kampı
Chelmno Toplama Kampı
Gross-Rosen Toplama Kampı
Jawitz Toplama Kampı
Płaszów Toplama Kampı
Martunore
Sobibor İmha Kampı
Stutthof Toplama Kampı
Treblinka İmha Kampı

Bu toplama kamplarını Wikipedia’dan aldım, çünkü kitapta bütün hepsi detaylıca işlenmiyor, bunun akabinde ana adları olan her toplama kampının küçük kampları da mevcuttu, yani sadece adlarını gördüğünüz kamplar yoktu. Her toplama kampının ölüm saçtığını biliyoruz lakin Polonya hepsinden ayrılmıştı. Auschwitz-Birkenau toplama kampları kendi içinde ayrılmıştır lakin resmi bir rakam verilmese de en az 2,5 milyon insanın infazı sadece bu kamplarda yapılmıştır.

Kampların adları farklı olsa da ortak tek bir kaderi vardı, tek bir şeyi simgeliyorlardı, o da ölümdür. Kampların içlerinde gaz odaları, yakma fırınları vardı. Bu kamplarda esirler çok ağır şartlarda çalıştırıldı, aç bırakıldı, soğukta incecik kıyafetlerle yaşamaya zorlandı, günde en az 10 saat çalıştırılmalarının yanında sağlıklı olanlarla olmayanlar sürekli birbirinden ayrıldı, yorgun düşünler ya kurşuna dizildi, ya gaz odasına gönderildi ya da yakıldı, külleri ise fırın bacalarından tüm ülkeye yayılmaktaydı, bu insanlık dışı yaklaşım, kamplardaki askerlerin fotoğraflarına bakarsanız oldukça olağandır, askerlerin, rütbeli rütbesiz fark etmeksizin keyiflerinin yerinde olduğunu görürsünüz, işlerini yapıyorlardı, vatanlarına ve en başında Führer’ine hizmet ediyorlardı, sorgulamak bir kenara dursun keyif alıyorlardı.

Peki sadece Yahudiler mi öldürüldü? Hayır, sadece Yahudiler değil, eşcinseller, toplumdan dışlanmışlar, sakatlar, devlet düşmanları, askeri esirler, sivil tutsaklar, işten kaytaranlar, zayıf kişiler, başarısızlar, aşağılıklar ve daha fazla gruba sokulan insanlar bu kamplara yollanmış ve öldürülmüştür.

Toplama kampları yeterli gelmiyordu, o yüzden mobil gaz arabaları üretilmişti, bu araçlar esirleri başka bölgeye götüreceği söylenerek dolduruluyor, yol üzerinde gaz verilerek nihai sonuç gerçekleştiriliyordu. Yakma işlemleri, gaz odaları çoğu zaman hızlı sonuç vermiyordu, savaşın sonlarına doğru bu düzen iyice gevşemekteydi, Nazilerin kimseden korkacak hali yoktu, ölüm emri verilen grup ya da kişi fark etmeksizin kararın alındığı yerde kurşuna diziliyordu, hayal edebilir misiniz bunu? Oyunlarda bile katlanılması mümkün olmayan bunca öldürme eylemi, SS ve Gestapo birimlerinin günlük rutiniydi, kahvaltı yapmak gibi, su içmek ya da kahve içmek gibiydi, nefes alır gibi öldürüyorlardı, acımak yoktu, ne çocuk, ne genç, ne kadın ne erkek, ne de yaşlı, sonuçta hepsi alt sınıf insandı ve dünyadan kökleri kazınmalıydı.

Şunu söylemekte fayda var, bu satırları yazarken dahi zorlanıyorum, çünkü bu ölümlerin baş mimarlarının sadece birkaçı gerçekten savaş sonunda cezalandırıldı, tutuklandı ya da infaz edildi, birçoğu Nazilerden Arındırılma sürecinde emir komuta zincirine uyduklarını, suçsuz olduklarını söyledi, kimisi kimliklerini gizledi, kendi adlarını vermedi ya da rütbelerini düşürdü, bunları yapmak o yıllarda zor değildi, ne güvenlik kameraları vardı, ne de internet ağı üzerinden kimin hangi rütbeye sahip olduğunu belirten bir sistem ya da havuz vardı, hepsi ortak şubelerde arşivlense de, Gestapo’nun ana binası zaten hasar almıştı, savaş sonuna doğru ise evrak imhaları başlamıştı, bugüne kadar bilinenler çok az bir kısımdır, en az %60-70 oranında belgenin, evrakın yok edildiği düşünülüyor.

Savaş bittikten sonra teslim oldular, çok az kısmı intihar etti ya da çeşitli yollarda ülke dışına kaçtı, bazıları ajanlık yapması için müttefik devletlerle anlaşma yaptı ve hayatlarının sonuna kadar mutlu mesut yaşadı, Almanya’da kalan bir çok Gestapo ve SS üyesi, askeri, polisi, memurunun çok az kısmı yargılandı, büyük bölümü yıllara yayılan davalardan sonra affedildi, topluma geri kazandırılma projeleri kapsamında devlet kurumlarına tekrar döndü, yargıçların çoğu tekrar görevlerini yapmaya başladı, Nürnberg Mahkemeleri uluslararası boyutta davaların görüldüğü ilk mahkemelerdendi, yargılanacak o kadar çok insan vardı ki, bunların dava süreci bitmek bilmeyecekti, çünkü mahkemeye çıkanların çok büyük kısmı zaten suçsuz olduğunu iddia ediyordu, en büyük delilleri yabancı radyo dinliyorlardı, Nazi Almanya’sında yabancı devlet radyosu dinlemenin cezası eğer alman değilseniz toplama kampı ya da ölümle sonuçlanan nihai sondu, en azından kendi vatandaşları tekrar yapmama sözüne karşın bu suçtan sıyrılabiliyordu, o yüzden bu davalarda bütün Naziler yabancı radyo dinlediklerini, Führer’in zorunlu yeminini ettiklerini ve zorunlu olarak parti üyesi olduklarını söylediler, Nazilerden arındırılma sürecine girdiler, affedildiler, büyük bölümü gerçek anlamda iyi bir hayat sürdü, çünkü Naziler hala vardı, yargının %99’u hala Nazi’ydi, geçen yıllar boyunca çeşitli kurumlar oluşturuldu, çeşitli davalar açıldı, günümüze yakın davalar bile vardı ama bunların hiçbirisi yeterli değildi, ÇÜNKÜ;

ALMANYA, BİLİNENİN AKSİNE, YA DA DÜNYAYA SÖYLEDİĞİNİN AKSİNE, GEÇMİŞİYLE YÜZLEŞMEDİ!

Savaş suçu işlemiş binlerce Nazi ceza almadı, idama mahkûm edilmedi, çocukları havaya atıp kurşuna dizen askerler sanki hiçbir şey olmamışçasına yaşamlarını sürdürdü, pişmanlık duymadılar, itirafta bulunan o kadar azdı ki, işledikleri insanlık suçunu dahi kabul etmediler. Burada suç kimindi? Bunun üzerine neden daha gayretkeş gidilmedi? Neden uzun yıllar boyunca bu işle yani suçluların tespitiyle uğraşılmadı?

Onlarca cevap var elbet ama cevap basitti, savaş sonrası Alman Halkı yıkıntıların içinde yeniden var olma savaşı veriyordu ve ne Gestapo, ne SS, ne de Werchmacth’a mensup askerlerin işledikleri suçlar umurlarında değildi, yine bir çünkü, zaten Gestapo ve SS’e ihbar konusunda en büyük desteği sağlayan yine Alman Halkıydı, en yakın komşusunu ihbar edende onlardı, sevmediği arkadaşına iftira atıp devlet düşmanı ilan edende onlardı, sırf kendisinden başarılı diye akrabalarını ihbar edende onlardı, bu ihbarların asılsız olmaları önemli değildi, önemli olan bir şekilde fişlemekti, fişlenen kişiler zaten bir şekilde takibata alınıyordu.

Gestapo bir ihbarlar ağına sahipti, bunların adları şu şekildeydi; “mutemet kişiler” Reich karşıtı örgütlere sızıyordu ve grup ve kişileri fişliyordu, bunlar gönüllü ya da maaşlı çalışıyordu, bazıları ise “döndürülen” adıyla anılıyordu ki, bu döndürülenleri Orwell’ın 1984’üne benzetebilirsiniz, öldürülmüyorlardı, kullanım süreleri dolana kadar kullanılıyorlardı, “maşalar” adı verilen bir grup daha vardı, bunlar saklanan Yahudileri bulup, Gestapo’ya teslim ediyorlardı.

Uzun bir yazı kaleme aldığımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz, bu yazdıklarım kitabın konusu olan Gestapo’ya ilişkin %10’luk kısmı bile ifade etmez, bu örgütlenmiş teröristler için yazılacak onlarca sayfa gerekir, yaptıkları yanlarına kalmıştır, büyük oranda kalmıştır, konuya vakıf olamayan okurlar bu konuda yanlış bir izlenime kapılmasın, asla gerçek oranda cezalar verilmedi, tutuklanmalar yapılmadı, idam kararları alınmadı, Naziler kollandı, bizzat Naziler tarafından kollandı, bu kollayan Naziler savaş sonrası aynen görevlerine devam eden yargıçlar ve iş birlikçileriydi, müttefikler bu duruma göz yumdu, 1947’den sonra Soğuk Savaş başlamıştı ve geçmiş geçmişte kalmıştır mantığı her geçen yıl bu konuların üzerine toprak örttü, unutturuldu, büyütülmemesi sağlandı. Nazilerin yaptığı terörün yani katliamın boyutuna bakın, kitap okumanıza gerek yok, ceza alan Nazilerin sayısına bakın, milyonlarca kişiden oluşan bu gücün aldığı cezalar yaptıklarının yanında sinek ısırığıdır, bu şunu göstermiştir; suç ve suçu işleyenler rütbelerine göre bu işten sıyrılmıştır, birçok Gestapo memuru biz sadece idari görevdeydik demiştir, SS askerleri emir komuta demiştir, hepsi yapmak zorunda olduğu şeyi yaptığını söylemiştir, sonuç mu, çoğu affedilmiş ya da mahkemeye dahi çıkmamıştır.

Gizli Polis Terörünü yani Gestapo ve SS'in nasıl organize olup, planlı bir şekilde Nazi Almanyası'nda dehşet saçıp, insanları sindirdiğini, katlettiğini dehşet içinde okuyacaksınız.

[Shrike58 · Rating 3 out of 5]

While the other review posted regarding this book is accurate enough in terms of content [this refers to posts at Library Thing], I think rather better of this monograph. I'd argue that it's useful to have a nuts-and-bolts account of the evolution of the Gestapo from being a police force as concerned with, say, right-wing extremism as with political threats from the Far Left, to being, well, the Gestapo. I also think that it's helpful that the authors come from a background concerned with police training and professionalism in general, as much of their argument relates to how the Gestapo became, if not an alibi for a nation, then an alibi for the activities of the German police as a whole during the Nazi period.

In conclusion, the authors believe that much of what made the Gestapo so dangerous was that it unified police and intelligence functions in one organization, and was then granted arbitrary executive power. That this lesson has been lost in the wake of 9/11 the authors find rather depressing, as they note that the "national comrades" of the German general public were fine with the activities of the Gestapo, until the methods honed on the declared enemies of the Reich were turned on said general public to keep Germany fighting until the final collapse.

Originally written: January 23, 2015.

[Can · Rating 4 out of 5]

Her yönden önemli bir kitap olduğunu düşünüyorum. Akademisyenler tarafından yazıldığından içerikte bir ders kitabı havası var. Gestapo'yu alt bölümlerde ele alırken her alt bölüm için 1930'ların başlarından gelerek 1945'e kadar incelenmiş. Teşkilat yapısı, kadro hareketleri ve sayıları, diğer nasyonal sosyalist devlet aygıtlarıyla(SS, SD vb.) olan iletişim ve ilişkisi detaylıca işlenmiş. Doğrudan veya dolaylı işledikleri suçların tespiti yapılmış. Alınacak notlar ve çıkarılacak dersler mevcut.

"Önleyici polis tedbirleri yeniden yüksek sesle dile getiriliyor. En iyisinin, suçluları veya tercihe göre teröristleri henüz suç olan fiili işlemeden etkisiz hale getirmek olduğunu söylüyorlar. Önleyici denetim ve sıkı gözetleme fikri, daha sert ve dışlayıcı cezaların uygulanması çağrısıyla birlikte, gitgide güçleniyor Batı dünyasında. Bu bağlamda işkence yasağı da tabu olmaktan çıkmış durumda. Güvenlik politikasi tartışmalarının dümen suyunda, diktatörlüklerle hesaplaşarak elde edilmiş kazanımların ne kadar hızla yeniden tartışmaya açıldığını görmek bizi ayıltmalı. Yanlış anlamaları önlemek adına hemen şunu söylemeli: Gestapo'nun tarihini, onun ideolojik anlayışını ve suç nitelğindeki faaliyetlerini iç güvenliğe dair güncel tartışmalarda araçsallaştırmak istemiyoruz. Gestapo'nun işlediği cinayetlerin ağırlığı ve devasa ölçüsü, buna mani olmaya yeterlidir. Yine de: Gestapo sadece tarihsel bir fenomen olmaktan daha fazlasıdır. Ona bakarak, insanların sadece devlet gücü tarafından meşrulaştırılabilecek ne gibi fiilleri işlemeye muktedir olabildiklerini açıkça görebiliyoruz. Böyle bir güç, yolsuz veya kokuşmuş ve yanlış değerlere dayalıysa, canice fiillere yol açar. Tekil aktörler, bu esnada ahlaki sorumluluklarının bilincinde değildir çok defa, hatta doğru olanı yaptıklarına emindirler. Böylesi gelişmelerin gelecekte nasıl engellenebileceği konusu, güncelliğini korumaktadır." S. 250-251

[Steven Voorhees · Rating 4 out of 5]

This is tight, trenchant overview of the Gestapo, the jack(boots) of most (if not all) of Nazi trades proves it WAS master of all. THE GESTAPO: POWER AND TERROR IN THE THIRD REICH, written by two Germans (a police scientist and a Gestapo historian), is a deep study of the Teutonic Troglodytes that were Hitler's secret police. Interestingly, the Gestapo wasn't always the all-encompassing coterie of carnage history has portrayed them as. The body started out small at the German state level with roots in the Weimar Republic. When Hitler became chancellor on January 30, 1933, the Gestapo, via Herman Goring's direction, became The Gestapo. It was intensely and surprisingly bureaucratic. But as it assembled names and organized color-coded index cards with citizen information, it undoubtedly helped oil the Reich's machine of mendacity. The Gestapo served both in the field and in the office, and they didn't work alone. It worked through and with fear. It was also sustained by an extensive domestic spy circuitry that included Jewish spies. Overall, the Gestapo was in charge from Nazism's apex right through the "more or less organized anarchy" (the words of political scientist Franz Neumann) of its fall in Spring 1945. Even amid Germany's defeat and into the post war years, the Gestapo's ghost hung over the country mercilessly. The rebuilt (though divided) and de-Nazified Germany put on trial former Gestapo members for war crimes. Shockingly, the wheels of justice either turned very slowly or not at all. Some defendants were convicted, some were acquitted (for various reasons) and some escaped justice altogether. Overall the Gestapo's fascistic fetish shines bright throughout this book's narrative. As does the question: Could something like the Nazis and the Gestapo ever happen again? Such pungent prose provokes such queries.

[Sertan · Rating 5 out of 5]

Gestapo hakkında merak edilen her şeyi bulabileceğiniz ender Türkçe kitaplardan. Savaş öncesi, sonrası Gestapo üyelerinin neler yaptığı, kararnamelerle diktatörlüğün ülkeye nasıl hakim olduğunu anlamamızı sağlıyor. Kitaptaki kaynakça sayesinde Almanya’daki terörün oluşumu ve gelişimi hakkında bilgi verecek birçok kaynağa ulaşım imkanı tanıyor.

[Corynorhinus · Rating 5 out of 5]

Gestapo nedir? Gestapo'nun faaliyetleri? Savaş sonrası Gestapo'dan hesap soruldu mu? Bu soruları ve dahasını detaylıca cevaplandırıyor öğretiyor kitap. Okuyunuz.

"Gestapo'da görevini yerine getirenler sıradan polis memurlarıdır."

[Dachokie · Rating 4 out of 5]

Meticulous Examination of Nazi Terror Tool …

This book was reviewed as part of Amazon's Vine program which included a free advance copy of the book.

The Gestapo is one of those mysterious organizations that have been more or less defined by cinema and television rather than fact. When one mentions the name “Gestapo”, it more than likely conjures up images of a black Mercedes speeding down a German, French or Polish city street in the middle of the night that comes to a screeching halt as it arrives at its destination … the doors then fly open, unleashing a group of grim-looking men donning black leather trench coats and black Fedoras who pull out Lugar pistols as they briskly enter a building. While this imagery rightfully does a fine job of simply presenting the secret police arm of Nazi Germany as an instrument of evil, it falls far short of illustrating the diverse and complex nature of the organization. Carsten Dams and Michael Stolle’s THE GESTAPO: POWER AND TERROR IN THE THIRD REICH offers a superbly researched examination of the Gestapo that reveals the Gestapo to be a highly functional and immensely organized institution with a vast amount of power at a variety of levels.

Essentially a straight-forward study on the subject matter, the book proved to be a somewhat difficult (tedious?) read at times. With that being said, I ultimately found the book’s fresh take on the subject matter to be both fascinating and educational. Dams and Stolle detail the Gestapo’s growth and power from its inception to the end of the Second World War and beyond. Rather than focusing on the atrocities associated with the organization, the authors opt to give readers a thorough understanding of the Gestapo’s structure, policies/procedures and how it functioned both inside Germany and in German-occupied territory. Although there are passing references to a few infamous Gestapo “actions” (Sophie Scholl and those involved in the July ’44 plot to assassinate Hitler), the book’s scholarly approach likely won’t satisfy those wanting specific stories of the Gestapo “at work”. This book is geared primarily at those who wants to understand the “who, what and how” aspects of the organization … something Dams and Stolle do quite well. The intricacies of the organization illustrate an organized/efficient bureaucracy that eventually (naturally?) morphed into a murder-machine for the Nazis. In fact, the organization served as a stepping stone for many Germans simply interested in climbing the Nazi ranks. I found the chapter addressing techniques used by the organization to basically control Germans and those in the occupied territories to be as frightening as it was interesting.

THE GESTAPO proved to be both highly educational and thought-provoking. If one wants to understand how easy it is for a government to exert its power to the “nth” degree and subtly instill widespread fear/paranoia (in short order) over a modern society, look no further as this book offers the perfect case study.

[Zeb Kantrowitz · Rating 4 out of 5]

Today practically every government in the world has both a domestic surveillance department (FBI in US, MI-5 in UK) and an international intelligence agency (CIA in US, FSB in Russia, MI-6 in UK). In the Weimer Republic after WW1 each of the constituent governments had their own political police. The most powerful was that of Prussia which made up almost half of Germany after the war.
There is nothing inherently evil about these agencies, it is the way they are used that is usually the problem. Keeping an eye on people who want to overthrow the government would seem to be a good thing, but when they’re used to squash dissent and limit what people can say or think is another matter.
Originally, what became the GESTAPO was the political section of the police in each German province. Even prior to Hitler becoming Chancellor of Germany on January 31, 1933, the Nazis had gained control of the police in Prussia under Hermann Goering. From this time the GESTAPO became an arm of the Nazi Party whose aim was to crush dissent from anywhere on the political spectrum. Under Goering the first concentration camps were set up where political opponents were incarcerated, tortured and murdered.

After 1933 and with the implementation of the ‘Nuremburg Laws’ all of the political police came under a single jurisdiction that became known as the GESTAPO. Himmler was able to take over command after Goering became head of the ‘Four Year Plan’ to prepare Germany for war. From there terror was unlimited. The actual GESTAPO was quickly rolled into the RHSA (Reich’s Central Security Apparatus) which was to be then included in the SS-SD (security detail of the SS).

Originally it included police from the provincial Political Police and Kripo (the Criminal Police) but was later mostly populated by Nazi Party members. I went on to include the Sondercommandos of the Concentration Camps and the Einsatzgruppen who did most of the killings in Eastern Europe. After the war many of its’ members became part of the East German Stasi and the West Germany intelligence community.

Anything and everything (well practically) that you would want to know about the Gestapo, its’ member, its’ methods, etc. is included in this well researched book.

Zeb Kantrowitz

[Alan · Rating 5 out of 5]

WWII in general and the machinations of the Nazi Third Reich in specific seem to provide an unusual attraction, even now more than 50 years after the end of that conflict. And one of the most enigmatic and secretive branches of Nazi Germany was the Gestapo. That name alone is typically and not undeservedly associated with fear, persecution, and terror.

The book "The Gestapo: Power and Terror in the Third Reich" by Dams and Stolle is addresses the rise and fall of this terrible arm of Nazi political power. And does so in a manageable 182pp (not including end notes and bibliography).

I was intrigued as I read about the origins and rise to power of major players in Nazi Germany such as Himmler, Goering and Heydrich, and their roles and positions in the Gestapo and its predecessor organizations.

The authors lay out neatly and clearly the rise of the Gestapo from existing regional police forces, the dismissal or redeployment of police officers, particularly of higher ranks during reorganization into the Gestapo. I was fascinated to read the roles and differences between informants and denunciators. I understood that the Gestapo relied on these two bodies to obtain grounds to carry out raids, arrests, etc., and that as time went on the Gestapo could search at will and even if they found nothing suspicious could still arrest people, subject them to terror or torture and make cases using confessions obtained under duress.

Other information of interest to me in this book included an overview not only of Gestapo practice, but also its organization and description of ranks and officers in the force.

Ultimately at its core the Gestapo was a police force, though one with fewer restrictions than most and with the political will to serve its own ends as well as those of the National Socialist Party.

In summary, I'd say that this book is a great addition to the history section of any library, especially those of WWII historians, professional and amateur.

5 stars.

[Jerry Smith · Rating 3 out of 5]

Nazi Germany in general, and the SS/Gestapo in particular, are subjects we need to understand to prevent them from happening again. This is perhaps particularly true at the moment when we are dealing with outrageous claims and demands from Trump and his right wing brethren. It is interesting to note for example, that one of the first things that the Gestapo did was to comply a list of Jews in the Reich, ostensibly just for the record but we all know where that went from there.

The book itself is necessarily brief as it is just a summary of the events that led to the set up of the Gestapo and their murderous rampage through Europe. It is vaguely dissatisfactory in my view in that the chronology is not always clear, at least to this reader. What is clear is that this organization didn't operate alone and relied on informants and more importantly, members of the general population prepared to denounce others for sometimes trivial "offense" such as telling jokes about the regime. It's clear that a secret police force/political police force needs this type of information to be effective. Again, when we hear about calls for enhanced surveillance and internment/deportation of our enemies, this is something we should bear in mind.

It is too easy to shout "Nazi Germany" at the first sign of something about which we strongly disagree, but we need to study how that regime worked to avoid it happening again. This is what we owe those who suffered and died under the Nazi heel and the last paragraph of this book is perhaps the most powerful.

I learned a fair bit about this organization, but I felt that the relationships to the rest of the regime namely Hitler himself, the SS and the Waffen SS were not entirely clear to me. Subjects for further reading no doubt. To repeat: we need to understand this regime now more than ever.

[Karl · Rating 4 out of 5]

This is a brief, fairly concise, organizational history of Nazi Germany's secret police force. The authors do a good job describing the Gestapo's evolution from the pre-Nazi political police in Prussia and how the Nazi era unit developed into a national and then international instrument of repression and terror. There is also a good deal of material on the interfaces (administrative and personal) between the Gestapo and other organizations: the SA Brownshirts, the Einsatzgruppen killing squads, the SD intelligence service, the German military, the regular police, and Heinrich Himmler's SS. The later organization would become almost intertwined with the Gestapo as many men served in both. There are also some brief discussions of some of the historiographical debates in the study of Nazi Germany. Overall, this is a valuable contribution to our understanding of the Nazi state, but it can be somewhat dense and might be a challenge for someone new to the topic.

[Jim · Rating 2 out of 5]

This book is not an exhaustive account of the Gestapo but it is exhausting to read. There are times the book gets interesting but overall it's no more fun to read than a phone book. There were interesting points that stuck out but had it been written with more of a storytelling approach I might have finished it much sooner than the 2 or so weeks it took. But, maybe the Gestapo isn't the best subject matter for storytelling.

[Fordan Bonardi · Rating 2 out of 5]

OK, well, I think the book was written by a researcher, a good one, but made the reader drag through stats that were added to increase the length of the book. Much of the information I knew, I would not recommend this to anyone except those who haven't read anything about the gestapo.

[Julia · Rating 4 out of 5]

This is a short history of the Gestapo. Most of the book talks about the bureaucracy and how the Gestapo was very integrated with the SD and the regular police.

[Dale · Rating 2 out of 5]

Not nearly as interesting as I thought it was going to be.