Het verhaal was naar mijn mening te voorspelbaar. Later kwam ik er dan achter dat het gebaseerd was op het leven van de grootmoeder van Marc de Bel tijdens de oorlog. Op de een of andere manier begon ik het verhaal hierdoor dan weer interessanter te vinden, omdat ik wist dat Ule al deze dingen echt heeft meegemaakt en deze emoties echt gevoeld zijn geweest door iemand. Weten dat iemand deze horror heeft moeten meemaken is dan wel weer niet zo leuk.
Een stukje tekst in het boek dat mij het meeste bijbleef, omdat ik juist hetzelfde denk:
“Hoe kan een slag nu “schitterend” zijn? Hoe kan iemand een hoop afgerukte hoofden, armen en benen, opengereten buiken, doorzeefde borstkassen, doodgebloede, verminkte lichamen “schitterend” vinden?! In datzelfde stuk worden wij “nobele soldaten” genoemd, die “strijden voor land, vrouw en kinderen”, terwijl wij alleen maar proberen te overleven en niet gek te worden.”
- Amedeus