Σε ξένο κόσμο

by Γιάννης Μαργέτης

Ένας καθημερινός άνθρωπος κάνει τυχαία μια ανατριχιαστική ανακάλυψη που ανατρέπει όλα όσα ήξερε, για τον εαυτό του και τη ζωή του.
Ένα τηλεφώνημα μετατρέπει ένα ήσυχο βράδυ, σε μια δύσκολη νύχτα που το πρωί πρέπει οπωσδήποτε να ξεχάσεις.
Ένας τέρας γεμάτο αγκάθια, γέννημα ενός εφιάλτη, οδηγεί στο «Γνώθι σαυτόν».
Ένας φιλήσυχος πολίτης γίνεται αναπάντεχα ο αρνητικός πρωταγωνιστής της ημέρας, σε μια οργουελική κοινωνία.
Στη δεύτερη συλλογή διηγημάτων του, ο Γιάννης Μαργέτης αφηγείται τέσσερις παράξενες ιστορίες, μια νουβέλα και τρία διηγήματα, για τον άγνωστο που βλέπουμε κάθε μέρα στην άλλη πλευρά του καθρέφτη, για τη Σκιά που κοιμάται στο υποσυνείδητο και ξυπνά στα όνειρα... Τέσσερις ιστορίες για τις διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας...

202 pages, Paperback

First published November 1, 2013

Reviews

[Αγνή Σιούλα · Rating 5 out of 5]

Η συλλογή διηγημάτων του φανταστικού «Σε ξένο κόσμο» του Ιωάννη Μαργέτη αποτελείται από την ομώνυμη νουβέλα του και τρία ακόμη διηγήματα: «Τ’ αγκάθια μεγαλώνουν», «Δύσκολη Νύχτα» και «το Χαμόγελο του Κυρίου Μ».
Κεντρικό πρόσωπο της νουβέλας «Σε ξένο κόσμο» είναι ένας ήσυχος, συνηθισμένος άνθρωπος που δεν διαφέρει σε τίποτα από τον καθένα μας. Μέχρι που δέχεται τα διαπιστευτήρια μιας τρομακτικής εισβολής του alter ego του. Όχι όμως ενός φροϋδικού ή έστω αρχετυπικού άλλου, βαθύτερου εαυτού. Αυτό που έρχεται και εισβάλλει στη ζωή του είναι το αρνητικό του είδωλο και η αιτία αποσυναρμολόγησης του γνωστού εγώ του. Και κάπου εκεί η ισορροπία όλων όσων έως τώρα πίστευε ανατρέπεται. Έτσι μέσα από δαιδαλώδεις, εσωτερικές διαδρομές υποχρεώνεται να αντιπαλέψει με την προοπτική μιας εναλλακτικής και τρομακτικής ταυτότητας που δεν ξέρει που θα τον οδηγήσει.
Η νουβέλα «Σε ξένο κόσμο» πλαισιώνεται συμμετρικά από τα άλλα τρία διηγήματα αυτής της συλλογής, που μιλάνε κι αυτά για τον κατά βάση αθώο ήρωα που δεν ξέρει ότι, υπό συνθήκες, είναι ικανός για όλα. Για τον μέσο άνθρωπο που σε κάποια καμπή της ζωής του αντιλαμβάνεται με βίαιο τρόπο ότι πέρα από αυτό που αναγνωρίζει ως πραγματικό καιροφυλακτεί κάτι άλλο –που ίσως να είναι η τρέλα στην πιο ακραία και καθαρή της μορφή ή ένας ολόκληρος κόσμος που δεν θέλουμε να δούμε.
Τέσσερα διηγήματα γραμμένα με φιλοσοφική διάθεση που ξεκαθαρίζουν από την αρχή και χωρίς προσχήματα, ότι ο συγγραφέας τους τολμάει να ακουμπήσει τις πληγές και τα αποστήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και να προχωρήσει λίγο πιο πέρα από αυτό που οι πολλοί θεωρούν λογοτεχνία του φανταστικού. Ο Μαργέτης χρησιμοποιεί την αφήγηση της τετριμμένης καθημερινότητας για να διεισδύσει στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής και την υφολογική τεχνική της συναισθηματικά αποστειρωμένης αποτύπωσης για να μας ξεναγήσει στο ανοίκειο και δυσδιάκριτο σκοτάδι που μας παραμονεύει. Γιατί μερικές φορές δεν ισχύει αυτό που εννοούσε ο Ζ. Π. Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των Θυρών» με τη φράση «η κόλαση είναι οι άλλοι»… Ίσως γιατί μερικές φορές, η κόλαση βρίσκεται μέσα μας και ο Μαργέτης δείχνει να το γνωρίζει καλά…

[Θανάσης · Rating 5 out of 5]

4,5 για την ακρίβεια. Χρωστάω γνώμη για το βιβλίο. Ελπίζω σύντομα. Δηλώνω εντυπωσιασμένος πάντως.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

Το έχω διαβάσει εδώ και πέντ'-έξι μέρες. Κι έχω διαβάσει κι άλλο ένα βιβλίο στο μεταξύ. Και όμως, ακόμη το θυμάμαι. Ακόμη έχω την επίγευσή του.

Ο συγγραφέας επιτέλους έκανε αυτό που περιμένουμε να δούμε στο δεύτερο βιβλίο του: βελτιώθηκε! Κι όχι απλά βελτιώθηκε, αλλά στραφτάλισε. Έλαμψε. Δε μπορώ να σας το πω αλλιώς.

Η θεματική δεν είναι πλέον ο κεντρικός χαρακτήρας, ούτε και οι επιρροές ούτε και οι δοκιμές τεχνικής. Στον Ξένο Κόσμο, κεντρικός χαρακτήρας, αυτό που προσέχεις πρώτο απ' όλα είναι η ίδια η ιστορία. Σε ρουφάει, σε απορροφά. Ξεχνάς διαβάζοντας. Τρομάζεις.

Τρία βιβλία τρόμου έχω αναγκαστεί να τα διαβάσω υπό το φως της μέρας και μόνο: Το Σάλεμς Λοτ του Στέφεν Κίνγκ, τη Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας του Κωνσταντίνου Μίσσιου (συγκεκριμένα εκείνο το αναθεματισμένο του το Ρολόι) και τούτο 'δω. Καταλαβαίνετε τι σόι εντύπωση μου έχει κάνει;

Δεν τολμώ να υποθέσω τι θα υπάρχει στο τρίτο βιβλίο. Δεν τολμώ. Απλά.

Αναλυτικά:

Σε ξένο κόσμο: Η ιστορία που τη διάβασα μέχρι τη μέση και μετά την άφησα για να διαβάσω τις υπόλοιπες. Πρώτον γιατί οι υπόλοιπες αποκλείεται να ήταν καλύτερες και δεύτερον γιατί είχε πέσει το σκοτάδι και δεν ήθελα να φτιάξω τις εικόνες που ο συγγραφέας με καλούσε να φτιάξω. Δε θα κοιμόμουν με τίποτε μετά. Όταν ολοκληρώθηκε (μικρό αγκαθάκι, το εντελώς ασαφές κι όχι πολύ δυνατό σημείο των τελευταίων παραγράφων), ήθελα να βάλω τις φωνές, πώς μας αφήνει έτσι χωρίς να μας πει τουλάχιστον ότι αυτά δεν μπορεί να συμβούν σε μας; Πώς μας αφήνει να φοβόμαστε και μετά τους τίτλους τέλους;

Τα αγκάθια μεγαλώνουν: Από τα κείμενα που τα διαβάζεις -εγώ τουλάχιστον- χωρίς να προσπαθήσεις να τα αποκρυπτογραφήσεις. Το νόημά τους μπορεί να είναι πολύ πιο φαρμακερό από τις εικόνες που σου περιγράφουν.

Δύσκολη νύχτα: Μια μικρή αμαρτωλή απόλαυση, όπως ένα τσιγάρο ας πούμε. Πιθανόν η πιο ανάλαφρη στιγμή του βιβλίου, παρά το τρομερό της θέμα.

Το χαμόγελου του κυρίου Μ: Λαμπρά γραμμένο, αλλά μετά τις ανατριχίλες ευχαρίστησης που πήρα από τον Ξένο Κόσμο, μου φάνηκε κάπως λίγο.

[Γιώργος Γιώτσας · Rating 5 out of 5]

"Προσπάθησε και άλλο. Ίσως μια ημέρα να σε συμπαθήσω"
-λέει ο Νίκος, ο πρωταγωνιστής του “Σε Ξένο Κόσμο”, σε έναν αχώνευτο επαγγελματικό του συνεργάτη. Σε αντίθεση με εκείνον, το βιβλίο του Γιάννη δε χρειάζεται προσπάθεια για να το συμπαθήσεις. Σε κερδίζει αμέσως. Σε κάνει συνεπιβάτη στην παράδοξη αυτή ιστορία. Και σε κρατάει δεμένο γερά μέχρι το φινάλε.
Υπάρχει ειδικά μια σκηνή όπου για τον πρωταγωνιστή παγώνει ο χρόνος -και είναι δοσμένη τόσο αριστοτεχνικά όπου πραγματικά σου παγώνει το αίμα. Γιατί εκεί συνειδητοποιείς πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η πραγματικότητα. Όχι μόνο της ιστορίας και αλλά και εκείνη που μας περιβάλλει.

Ο τίτλος μας μιλάει για ένα "Ξένο Κόσμο".
Μόνο η λέξη "ξένος" δηλώνει απειλή, αβεβαιότητα, φόβο. Μας προετοιμάζει για μια πραγματικότητα διαφορετική από αυτή που ξέρουμε. Εύθραυστη και αδύναμη. Tο βιβλίο αυτό αμφισβητεί την "πραγματικότητα". Με τρόπο πειστικό. Επιθετικό. Με ιστορίες που ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής.
Επίσης σου δίνει εικόνες. Θα μπορούσε να είναι εικονογραφημένο βιβλίο -μόνο που δεν είναι. Και όμως τα βλέπεις όλα μπροστά σου. Την κλειδαριά. Το φερμουάρ που κλείνει. Την μπαταρία της βρύσης. Το πορτοφόλι.
Για να παίξω με μια φράση του βιβλίου, στα χέρια σας έχετε ένα βιβλίο "γυμνό και αληθινό". Αναδεικνύει την απλή καθημερινότητα, με τις συνηθισμένες κινήσεις και εκφράσεις μας, που συχνά ξεχνάμε -αλλά μας συντροφεύουν συνέχεια.
Ακόμα.. δεν του λείπει ούτε το χιούμορ που είναι πολύ σημαντικός παράγοντας σε ένα βιβλίο φαντασίας και μη.
Και το πολύ σημαντικό: Έχει φιλοσοφία. Όταν διαβάσετε και κλείσετε το βιβλίο, αυτό θα σας ακολουθήσει. Θα σας αφήσει να αναρρωτιέστε.

Είναι ένα είδος φαντασίας, που μου αρέσει προσωπικά: Δεν ξεκινάει με μπαμπούλες, τέρατα και μια εγκλωβισμένη ομάδα ανθρώπων σε έναν ετοιμόρροπο πύργο. Ξεκινάει με εσάς, με εμένα, με το Γιάννη, με τον καθημερινό άνθρωπο που έχει τις σκοτούρες και τα κουσούρια του...
Και στην πορεία βέβαια όλα αλλάζουν..

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για Το “Χαμόγελο του κυρίου Μ”.
Το διάβασα ύστερα από μια πολύ κουραστική ημέρα και παρόλο που τα μάτια μου έκλειναν δε θα άφηνα το βιβλίο αν δεν το τελείωνα. Είναι μια ιστορία έκπληξη. Ένα διαμάντι που για μένα κλέβει την παράσταση στο βιβλίο. Μας μιλάει για την παράνοια της κοινωνίας και το κάνει με ευαισθησία και σαρκασμό ταυτόχρονα. Διαβάζεις και δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις και εσύ σαρκαστικά, πικρά, αλλά και με την καρδιά σου. Γιατί είναι χαμόγελο αυτογνωσίας αλλά είναι και χαμόγελο ελπίδας.
"Αυτό που προβάλει η τηλεόραση καθορίζει την πραγματικότητα -και όχι το αντίθετο" διαβάζουμε. Και ευτυχώς υπάρχουν βιβλία όπως αυτό που μας το υπενθυμίζει. Γιατί το ξεχνάμε πολλές φορές.

Τη δεκαετία του 80 και του 90 οι άνθρωποι είχαν στα χέρια τους αυτά τα i-phones αντίκες, ξέρετε αυτά που ονομάζαμε βιβλία.
Εγώ σαν λάτρης των παλιών καλών βιβλίων μπορώ να σας πω ότι το "Σε ξένο κόσμο" είναι στα αλήθεια καλό. Αυτά που περιγράφει, μπορούν να συμβούν σε εμάς. Σε όλους μας. Μια οποιαδήποτε μέρα! Η τρέλα. Οι αμφιβολίες που σε κατατρώνε. Η κοινωνία που σε αλλοιώνει κάθε δευτερόλεπτο μέχρι το σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή.

Κλείνοντας να πω ότι με το Γιάννη γνωριστήκαμε στη βραδιά ανάγνωσης "Νύχτα Τρόμου στην Πανόρμου" που διοργάνωσε το diavasame.gr και το βιβλιοπωλείο Μπατσιούλας την περασμένη άνοιξη. Από την πρώτη συνομιλία μας, είδα έναν άνθρωπο με αγάπη για τα βιβλία, χαμηλών τόνων και ευγενικό. Όταν διάβασα και το πρώτο του βιβλίο, διαπίστωσα ότι είχε ωραία γραφή και ωραίες ιδέες.
Αυτό που καταλαβαίνει κανείς μετά από την ανάγνωση και του δεύτερου βιβλίου του, είναι ότι ο Γιάννης Μαργέτης δεν είναι ένας συγγραφέας φαντασίας. Είναι ένας συγγραφέας φιλόσοφος. Επίκαιρος όσο ποτέ. Και το “Σε Ξένο Κόσμο” είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα σας πάρει μαζί του σε ένα όμορφο αλλά και σκοτεινό ταξίδι φαντασίας και στοχασμού.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Τα διηγήματα, είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό είδος. Ένα είδος που προσωπικά, ως Γιώτα, δεν το προτιμώ, καθώς πολύ δύσκολα θα βρω εκείνη τη συνταγή που θα καταφέρει να με κερδίσει, έτσι ώστε στο τέλος να πω με το χέρι στην καρδιά που ναι, αυτό που διάβασα, ήταν πολύ καλό, κι ας μου παρουσίαζε μια ιστορία, μέσα από μια σύντομη, λογοτεχνική μορφή. Η ουσία άλλωστε στα διηγήματα, δεν βρίσκεται στην έκταση του κειμένου, αλλά στο κατά πόσο έχει καταφέρει ο δημιουργός να αποδώσει την ιστορία του με τρόπο ολοκληρωμένο, όχι βιαστικό αλλά προσεχτικό και μετρημένο, και χωρίς να αφήνει κενά στην πλοκή, ή στην εξέλιξη των χαρακτήρων. Ναι, για μένα κάτι τέτοιο, αποτελεί άθλο.

Η συλλογή διηγημάτων, "Σε Ξένο Κόσμο", είναι η δεύτερη δουλειά του συγγραφέα Γιάννη Μαργέτη, ο οποίος φαίνεται να παραμένει πιστός στην αρχική του φόρμα εμφάνισης στα λογοτεχνικά δρώμενα, αν και οφείλω να ομολογήσω πως το πρώτο του βιβλίο, αν και το έχω ακουστά, δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αν και μετά την ανάγνωση του δεύτερου, μου έχει γεννηθεί πολύ έντονα η επιθυμία αυτή. Η συλλογή αυτή, λοιπόν, αποτελείται από μία νουβέλα και τρία διηγήματα, διαφορετικά με μέγεθος και έκταση μεταξύ τους, έχοντας ωστόσο έναν κοινό παρανομαστή. Και οι τέσσερις αυτές ιστορίες, θα μπορούσαν να είναι φανταστικές, αλλά από την άλλη θα μπορούσαν και να μην είναι. Και οι τέσσερις αυτές ιστορίες, θα είχαν τη δυνατότητα να χαρακτηριστούν ως μεταφυσικές, αλλά θα μπορούσαν και να κρύβουν μια ιδιόρρυθμη αλήθεια. Και τελικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι είναι όλα αυτά μαζί και αν με μία λέξη έπρεπε να τις χαρακτηρίσουμε, αυτή θα ήταν, παράξενες.

Δεν θέλω να πω πολλά γύρω από το κεντρικό θέμα κάθε ιστορίας, καθώς θα ήταν καλύτερα να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Αυτό που μπορώ όμως να πω είναι πως πρόκειται για τέσσερις ιστορίες οι οποίες μας καλούν να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να συγκρουστούμε με το πρόσωπο που μπορεί να κρύβεται πίσω από τη μάσκα που μας επιβάλλει η καθημερινότητα, μας προκαλεί να αναγνωρίσουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και γιατί όχι, να το αποδεχτούμε, μέσα από το διαστρεβλωμένο πρίσμα μιας παραποιημένης καθημερινότητας που ναι μεν δίνεται μέσα από την υπερβολή, ωστόσο, δεν παύει να έχει τις αστείες, κωμικοτραγικές, αλλά και άγριες στιγμές της. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, θα απολαύσουν το βιβλίο αυτό και τα μυστήρια των ιστοριών που κρύβονται στις σελίδες του, αν και προσωπικά ξεχώρισα την ομώνυμη νουβέλα από την οποία πήρε το βιβλίο τον τίτλο του, αλλά και το διήγημα που κλείνει τη συλλογή, "Το Χαμόγελο του Κύριου Μ".

[Nikos · Rating 4 out of 5]

Μετά την «Παράδοξη Περιπέτεια», ο Γιάννης Μαργέτης, στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Σε ξένο κόσμο» και υπότιτλο «Παράξενες ιστορίες» μας χαρίζει μια ενδιαφέρουσα νουβέλα, δυό διαφορετικής γεύσης σφηνάκια και ένα διήγημα-διαμαντάκι.
Η νουβέλα με τίτλο «Σε ξένο κόσμο» είναι μια σχετικά απλή ιδέα που όμως έχει πολύ ενδιαφέρον από πλευράς τεχνικής και ανάπτυξης. Με μια λεπτομερή, σχεδόν σχολαστική περιγραφή της αδιάφορης καθημερινότητας των ηρώων , στην αρχή, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας «κοιμήσει» ώσπου να αρχίσουμε να ζούμε την αγωνία της ιδέας που εξελίσσεται. Με σχεδόν κινηματογραφικό λόγο, μας δίνει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, που απευθύνεται κυρίως στους λάτρεις των “Tales of the unexpected”.
«Τα αγκάθια μεγαλώνουν» είναι ένα σύντομο αλλά περιεκτικό σε έννοιες και προβληματισμούς, διήγημα. Με όχημα το φανταστικό, μια βαθειά κατάδυση στον κόσμο της ψυχολογίας, των παθών και των δαιμόνων μας.
Η «Δύσκολη νύχτα» είναι ένα ευκολοδιάβαστο σφηνάκι έκπληξης, που το ατού του είναι κυρίως οι χαμηλοί τόνοι αφήγησης.
Αποκάλεσα στην αρχή διαμαντάκι «Το χαμόγελο του κυρίου Μ» για δυό λόγους, έναν υποκειμενικό και έναν αντικειμενικό (αν υπάρχει αυτή η έννοια). Ο υποκειμενικός είναι ότι αυτού του είδους τα θέματα μου αρέσουν, πόσο μάλλον αν έχουν και παράπλευρα χτυπήματα. Ο αντικειμενικός λόγος είναι ότι ο Γιάννης Μαργέτης καταφέρνει ταυτόχρονα δύο πράγματα. Περιγράφει ένα δυστοπικό μέλλον (η μήπως είναι ηδη παρόν;) , ασκεί κριτική στα μήντια, την εξουσία και κυρίως στους πολίτες, χωρίς να χρειαστεί να περιγράψει ουτε καν, έστω με μια πρόταση, έναν άλλο κόσμο. Και το δεύτερο και σημαντικότερο κατ εμέ, υλοποιεί το αξίωμα που λέει ότι και το πιο σύνθετο πρόβλημα για να αναλυθεί και να λυθεί, αρκεί να αναχθεί στην απλούστερη από τις εκδοχές του. Το «Προιόν» του διηγήματος, κρυφοκοιτάζοντας την κληρονομιά του παππού Άλντους Χάξλευ, είναι ταυτόχρονα και θρησκεία, και πολίτευμα, και εμμονή. Και η «αθώα» περιγραφή του περίγυρου, είναι πιο αιχμηρή από οποιαδήποτε κριτική στα κακώς κείμενα, που εχουν διαποτίσει την καθημερινότητα μας.
Ένα ενδιαφέρον βιβλίο τελικά.

[Rania Ioannou · Rating 4 out of 5]

Ο Γιάννης Μαργέτης έκανε δυναμική εμφάνιση στην ελληνική λογοτεχνία με τη συλλογή διηγημάτων "Παράδοξη Περιπέτεια", μια σειρά από μικρές ιστορίες που διαβάζονται σαν σφηνάκια δροσιάς. Στο δεύτερο βιβλίο του συνεχίζει να χαρίζει μοναδικές ιστορίες, άρτια δομημένες που καταφέρνουν να καθηλώσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη σελίδα.
Η νουβέλα "Σε ξένο κόσμο" που χάρισε τον τίτλο της και στη συλλογή ξεκινά σαν μια απλή καθημερινή ιστορία που όμως ανέλπιστα και πολύ γρήγορα παίρνει άλλες διαστάσεις, εκπλήσσοντας τον αναγνώστη. Ακολουθούν δύο μικρές ιστορίες που θυμίζουν περισσότερο το στιλ που είχαμε συναντήσει στην πρώτη συλλογή ενώ τη συλλογή συμπληρώνει ένα πιο εκτεταμένο διήγημα, "Το χαμόγελο του Κυρίου Μ" που βαδίζει στα εφιαλτικά δυστοπικά μονοπάτια που χάραξε πρώτος ο Κάφκα.
Πρόκειται με λίγα λόγια για μια συλλογή-πρόταση που κινείται σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που έχουμε συνηθίσει και η οποία σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.

[Αλέξανδρος · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο που πραγματεύεται με την ελληνική πραγματικότητα. Επιτέλους διαβάζω για τον ελληνικό σύγχρονο τρόπο ζωής. Για τη ζωή στα διαμερίσματα, τη δουλειά, κτλ. Ο ήρωας είναι συνήθως άντρας 35άρης. Ο τρόμος ξαφνικά εμφανίζεται για να διακόψει τη ρουτίνα που έχουμε συνηθίσει: σπίτι - δουλειά - σπίτι. Επίσης μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις αγαπημένες συνήθειες του συγγραφέα όπως την τελετουργία του πρωινού. Η πρώτη μικρή νουβέλα στο βιβλίο είναι και το διαμάντι του βιβλίου. Μετά υπάρχουν οι μικρές ιστορίες για ένα διάλειμμα, οι οποίες έχουν ένα απολαυστικό τέλος και για τέλος την Καφκική ιστορία του κύριου Μ. Κάφκικη, αλλά προσαρμοσμένη στο τώρα, κριτικάροντας την κοινωνική μας ύπνωση.

[Ανδρέας Καπανδρέου · Rating 5 out of 5]

Ο Ιωάννης Μαργέτης στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Σε ξένο κόσμο» μας χαρίζει τέσσερις, παράξενες – όπως τις χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας στον υπότιτλο - ιστορίες.

Η πρώτη είναι η ομώνυμη νουβέλα («Σε ξένο κόσμο») στην οποία ένας καθημερινός άνθρωπος, ο οποίος θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς, ανακαλύπτει τυχαία κάτι το οποίο συνταράζει συθέμελα όλη του την ζωή. Σε μια τυχαία βιντεογράφηση, συνειδητοποιεί ότι τα βράδια κάποιος άλλος, χρησιμοποιεί το δικό του κορμί ζώντας μια παράλληλη ζωή.
Στο διήγημα «Τα αγκάθια μεγαλώνουν» ο ήρωας παρακολουθεί, ανήμπορος να αντιδράσει, τον εαυτό του να μεταλλάσσεται σε ένα αγκαθωτό τέρας…
Στο «Δύσκολη νύχτα» αφηγητής λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον κολλητό του που του ζητά να τον βοηθήσει να εξαφανίσει ένα πτώμα.
«Το χαμόγελο του κυρίου Μ», γραμμένο με φιλοσοφική διάθεση, μας διηγείται την ιστορία ενός απλού ανθρώπου πάνω στον οποίο στρέφονται ξαφνικά όλα τα φώτα της δημοσιότητας λόγω της αντισυμβατικής του συμπεριφοράς - να μην καταναλώνει το Προϊόν το οποίο καταναλώνουν όλοι οι άλλοι γύρω του.