Το "Βιβλίο των βίτσιων" δεν είναι αυτό που ο τίτλος σας αφήνει να υποθέσετε. Είναι πολύ χειρότερο, γιατί εκφράζει τις σκοτεινές εκείνες σκέψεις και επιθυμίες που το υποσυνείδητο δημιουργήθηκε για να σας κρύβει.
Το συγκεκριμένο βιβλίο απλά προσβάλλει τη αισθητική μου... Δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν, αντιθέτως αν μπορούσα θα απέτρεπα και κάποιους να το διαβάσουν... Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από την προσωπική μου γνώμη. Όποιος το διαβάσει (ειδικά την ιστορία με την μαία) μπορεί αν θέλει να μου πει που ακριβώς το χάνω και γιατί δεν μου άρεσε...
Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το τι βαθμολογία θα δώσω σε αυτό το ομολογουμένως σοκαριστικό βιβλίο. Ημουν ανάμεσα στα δύο και τα τέσσερα αστέρια. Κατέληξα στην δεύτερη επιλογή για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια.
Αν βαθμολογούσα αναλόγως με το αν πέτυχε ο εκάστοτε συγγραφέας αυτό που ήθελε στο εκάστοτε βίβλιο του, και αν δεχτούμε οτί αυτό που ήθελε ο Κορτώ στο "Βιβλίο των βίτσιων" ήταν απλά να σοκάρει, τότε τα πέντε αστέρια που έχω στη διάθεσή μου από το goodreads είναι λίγα. Επειδή όμως δεν θέλω να κρίνω ένα βιβλίο τόσο μονοδιάστατα και συνεπώς βάζω κι άλλους παράγοντες στην εξίσωση, προκύπτουν τα τέσσερα αστεράκια.
Γενικά, ένα βιβλίο (ή μια ταινία, μια σειρά κλπ) που θέλει απλά να με σοκάρει χρησιμοποιώντας φτηνά τεχνάσματα, είναι για μένα χαμένη από χέρι. Τώρα, ίσως ήμουν θετικά προδιατεθειμένος απέναντι στον Κορτώ, αλλά ένιωσα ότι δεν ήταν απλά αυτό που ήθελε να κάνει. Ένιωσα ταυτόχρονα και μια υποβόσκουσα επιθυμία για κοινωνική κριτική, καθώς και μια ειρωνία στις ιστορίες του. Έτσι λοιπόν με κέρδισε. Με σόκαρε κάνοντάς με την ίδια ώρα να σκέφτομαι σε τι γαμημένα άρρωστο κόσμο ζούμε. Εντάξει, όχι σε όλες τις ιστορίες, αλλά ίσως στις περισσότερες. Υπήρχε κάτι άρρωστα ρεαλιστικό σε κάποιες από αυτές.
Η ακριβής βαθμολογία που του δίνω είναι 3,7. Ο λόγος που χάνει το 1,3 αστεράκι, είναι ότι θα μπορούσε η υποβόσκουσα κριτική για την οποία μίλησα πιο πάνω να μην ήταν τόσο... υποβόσκουσα. Πάντως σίγουρα οι προειδοποιήσεις που έλαβα πριν το διαβάσω ήταν σωστές. Είναι ακραίο, σοκαριστικό, αηδιαστικό, άρρωστο, διεστραμμένο και μάλλον intoxicated. Αλλά αν την παλέψεις με όλα αυτά, νομίζω πως έχει και βάθος. Δυσδιάκριτο, αλλά υπάρχει.
Edit: Επίσης, μια αδέσποτη σκέψη... Εντάξει, χωρίς αμφιβολία οι διαστροφές που περιγράφονται είναι σοκαριστικές. Πόσο πιο σοκαριστικές είναι όμως από το γεγονός ότι πνίγονται άνθρωποι (μέρος των οποίων και παιδιά όλων των ηλικιών) στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από έναν πόλεμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα ανθρώπων που κάνουν κουμάντο; Και γιατί δεν αποστρέφουμε το βλέμμα μας με αηδία όταν παίζεται το έργο αυτό στα ΜΜΛ, αλλά αντιθέτως το βλέπουμε τρώγοντας ταυτόχρονα; Είναι αρκετό ένα κούνημα του κεφαλιού και δυο λέξεις ψευτοσυμπόνοιας υποκρινόμενοι ότι αυτή η συμπόνοια είναι μεγαλύτερη από τον φόβο που νιώθουμε; Και τελικά... αυτό που μας πειράζει είναι η γλαφυρότητα στις περιγραφές και όχι η ίδια η πραγματικότητα που ισχύει ανεξάρτητα από το με τι λέξεις θα την ντύσουμε; Και γιατί;
Εννοείται ότι στην θέση των μεταναστών μπορείτε να βάλετε τους άστεγους που κοιμούνται στο μοναστηράκι ενώ δίπλα τους περνάμε όλοι με σακούλες στα χέρια, ή όποια άλλη "μειονότητα" ταιριάζει στον προβληματισμό μου.
Λοιπόν,η χρονιά δεν τελειώνει με ωραίο τρόπο. Να πω αρχικά ότι –γενικά-μ’ αρέσει ο Κορτώ και ο τρόπος που γράφει,χωρίς να είμαι καμιά ορκισμένη φαν. Επίσης,να πω ότι όταν ακούω «ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ/ΔΕΙΣ ΑΥΤΟ», ενώ συνοδεύεται και με ένα υφάκι, στο καπάκι πάω και το διαβάζω/βλέπω, από αντίδραση μάλλον (Φωτεινή, 15 χρονών). Έτσι έγινε και μ’ αυτό το βιβλιο. Είναι σοκαριστικό και άρρωστο; Ναι, είναι. Ειδικά η ιστορία με τη μαία,την Ιζαμπέλ, και τη Σταρμπαρίν. Ειδικά, η πρώτη μου θύμισε-για όσους ξέρουν- την ταινία (αν μπορείς να την πεις ταινία,δηλαδή) "Α Serbian Film".Και γι’ αυτό δεν σοκαρίστηκα στο βαθμό που περίμενα. Θα έλεγα σε κάποιον να ΜΗΝ το διαβάσει; Όχι, γιατί δε μ’ αρέσει να λέω σε κάποιον τι θα διαβάσει κλπ . Διαβάζω/βλέπω και κρίνω το μότο μου. Λοιπόν, αν σκοπός του συγγραφέα ήταν να σοκάρει απλά τον αναγνώστη, τότε πέτυχε το σκοπό του. Όμως,δεν μου αρέσει να διαβάζω κάτι που είναι απλά σοκαριστικό, χωρίς να έχει να μου περάσει κάτι (γι’ αυτό δεν μπορώ τις ταινίες τρόμου και πολλές από τις δήθεν art-house ταινίες). Θα έβαζα περισσότερα αστεράκια, συγκεκριμένα 3 (για να το ποσοτικοποιήσω), αν έβλεπα ότι ο συγγραφέας προσπαθεί να περάσει και κάποιο μήνυμα για το πόσο σάπια και αρρωστημένη είναι η κοινωνία που ζούμε. Πιθανόν να ήθελε,βέβαια,να περάσει κάτι τέτοιο, όμως –αν όντως αν ήταν αυτό σκοπός του- ήταν τόσο ανεπαίσθητο, που είναι σαν να μην υπάρχει. 1* αστεράκι γιατί,ενώ δε μου άρεσε το βιβλίο, από το πρώτο κιόλας πόνημα του συγγραφέα φαίνονται τα σημάδια του ταλέντου του και η αφήγηση ρέει (παρά τις όσες πράξεις περιγράφονται). Διαβάστε με δική σας ευθύνη. Πάω να διαβάσω Μίκι Μάου και Αστερίξ να έρθω στα ίσια μου.
Ξεχώρισα τις ιστορίες για την Σταρμπαρίν και την Ιζαμπελ. Οι υπόλοιπες ήταν καλές χωρίς κατι το ιδιαίτερο. Ναι είναι γεγονός οτι ξεχώρισα τις πιο σοκαριστικές αλλα μην με κοιτατε έτσι περίεργα.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κρύβονται από την σκληρή πραγματικότητα. Γνωρίζω πολύ καλά το πόσο άρρωστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος και το κακό που μπορεί να κάνει στον εαυτό του και στους άλλους. Παρόλα αυτά δεν πάει να πει πως η ανάγνωση ενός κειμένου με αρρωστημένες σκηνές δεν θα μου ανακατεύσει το στομάχι. Ο Κορτώ σε αυτή την συλλογή μικρών ιστοριών έβγαλε από το σεντούκι του μυαλού του πολλές μικρές σοκαριστικές/αηδιαστικές/άρρωστες λεπτομέρειες που σίγουρα τις τάισε με τα τόσα ψυχολογικά προβλήματα που κουβαλούσε στην πλάτη του την εποχή εκείνη και με καθαρό σκοπό να σοκάρει τον αναγνώστη και να τον βάλει αντιμέτωπο με τις πιο κρυφές του σκέψεις αλλά και τις αντιδράσεις που αρχικά δημιουργεί με αυτές. Νομίζω πως αυτό γίνεται προφανές από το γεγονός πως σου θέτει την αρχή της ιστορίας δίνοντας σου λεπτομέρειες που μπορεί να «ερεθίσουν» κάπως την φαντασία σου και μετά βάζει τις πιο αηδιαστικές αποκαλύψεις στο τέλος..ίσως για να σε γεμίσει ντροπή; Δεν ξέρω. Δεν με ενθουσίασε η συλλογή αυτή, δεν βρήκα πως είχαν νόημα ύπαρξης οι ιστορίες εκτός από την επιφανειακή τους υπόσταση του. Θα πρέπει όμως να αναγνωρίσω πως είναι καλογραμμένες και αυτό βοηθάει την ανάγνωση. Ξεκινάει με δυο κάπως πιο «χαλαρές» ιστορίες για να σε βάλει πιο εύκολα στο κλίμα και μετά σου δίνει τις πιο σκληρές ιστορίες. Δεν ξέρω αν θα το προτείνω σε κάποιον, αν ενδιαφέρει έναν αναγνώστη να διαβάσει μερικές ιστορίες που θα του προκαλέσουν έντονες αρνητικές αντιδράσεις νομίζω πως αυτή η συλλογή είναι ότι πρέπει.
Edit 08/03/2025: Μετά τα γεγονότα της επετείου των 2 ετών για το έγκλημα των Τεμπών και βλέποντας την στρατηγική αδιαφορία του συγγραφέα επί του θέματος, επιδιώκοντας να διατηρήσει μια "ουδέτερη" φιλοκυβερνητική στάση, σταματάω πλέον την ανάγνωση βιβλίων του και την συγγραφή κριτικής για αυτά. Δεν θα προχωρήσω σε αγορές νέων βιβλίων του και δεν θα τα αναφέρω σε κανέναν λογαριασμό μου.
Νομίζω ότι είναι απλά μια μίμηση βιβλίων του Σαρτρ χωρίς ομως να αγγίζει τη μαεστρία του . Ιστορίες που διαβάζεις με ενδιαφέρον αλλά που δεν έχουν τίποτα να πουν πέρα από την ακραία σεξουαλικη τους φύση . Και χαρακτήρες που απλά μένουν στο επίπεδο του βρώμικου - διεστραμμένου μη ανθρώπινου . Επίσης από κατω υπάρχει μια νεύρωση με το βάρος και την παχυσαρκία που μάλλον είναι δικό του θεμα της περιόδου του εκείνης
Ο Corteau επιδιώκει να προκαλεί με τα γραπτά του. Στην συγκεκριμένη περίτωση ξεπέρασε κάθε όριο. Μπορεί ο τίτλος να αναφέρεται σε βίτσια, αλλά στην ουσία αυτά που γράφει ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, είναι αρρωστημένες, αηδιαστικές περιγραφές καταστάσεων, χειρότερες κατά την άποψή μου και απ' αυτές του ντε Σαδ.
Βάζω ένα αστέρι γιατί δεν μπορώ να βάλω 0. Ανούσια shock tactics που γίνονται όλο και πιο splatter από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Το διάβασα σε ένα απόγευμα, και πολύ ήταν.
Το πρώτο βιβλίο του Κορτώ είναι εξαντλημένο και δυσεύρετο, όμως ο συγγραφέας το προσφέρει δωρεάν στη σελίδα του στο facebook (στα notes). Ο ίδιος προειδοποιεί για την ανυπόφορη αγριότητά του και δεν υπερβάλλει καθόλου. Δύο απ' τα διηγήματα, η "Ιζαμπέλ" και η "Σταρμπαρίν" θέτουν σε δοκιμασία τις αντοχές και του πιο σκληραγωγημένου αναγνώστη. Εμένα μου άρεσε πολύ, γιατί ικανοποίησε την - αρρωστημένη ίσως - περιέργειά μου για τέτοιου είδους αποτρόπαια θέματα. Είναι περισσότερο λογοτεχνία τρόμου παρά ερωτική, αν και κάποια σημεία θυμίζουν Ντε Σαντ. Πάντως, δεν το προτείνω σε κανέναν.
Για το συγκεκριμένο βιβλίο πρέπει να έχεις πολύ γερό στομάχι. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι οδήγησε τον συγγραφέα να γράψει ένα τέτοιου είδους βιβλίο. Είναι άρρωστο, σοκαριστικό, διεστραμμένο. Νεκροφιλία, αιμομιξία, διαστροφές που τρομάζεις να σκεφτείς πως υπάρχουν. Αλλά είναι και καλογραμμένο. Απλα δεν θα ήταν ένα βιβλίο που θα ξαναεπέλεγα επειδή οι ιστορίες του μου φαίνονται σοκαριστικές και αποκρουστικές. Στο τέλος, εκτός από το σοκ (και τον τρόπο γραφής που μου άρεσε) δεν μου έμεινε ιδιαίτερα κάτι άλλο
το πρώτο βιβλίο που διάβασα από κορτώ το λάτρεψα μα έθεσε πολύ ψηλά τον πήχη και τις προσδοκίες μου στην αρχή δεν πίστευα ότι ήταν σύγχρονου, θα μπορούσε να γραφτεί είτε από λιμπερτίνο, είτε από τον μπουκόφσκι στα καλά του αυτό και ο δαιμονιστής ήταν υπέροχα μετά με έχασε ή τον έχασα
Η τέχνη πέρα από το να διχάζει οφείλει ταυτόχρονα και να κινητοποιεί... αλλιώς ποιος ο λόγος να διχάζει; Δυστυχώς σε αυτό υστερεί κατά πολύ το συγκεκριμένο!
Ο Κορτώ το εξέδωσε όταν ήταν είκοσι ετών. Κι εγώ το διάβασα πριν είκοσι χρόνια. Πολύ άγριες και σκοτεινές ιστορίες από αυτές που δεν ξανάγραψε ποτέ ο συγγραφέας αν και ψήγματα αυτού του τρόπου γραφής μπορούμε να βρούμε και στα μεταγενέστερα βιβλία του. Εδώ όμως έχουμε ιστορίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως και τρόμου.
Νομίζω πως ο μόνο λόγος να διαβασει κανείς αυτό το τερατούργημα φρικτων σεξουαλικών διατροφών είναι για να βεβαιωθεί οτι κανενα σκίρτημα, ενόσω διαβαζει, δεν σαλεύει αναμεσα στα ποδια του, άρα οι δικές του διαστροφές ειναι παιδικά τραγουδάκια και δεν χρειάζεται να παραδώσει εαυτον εις ασυλο για εγκλεισμό.
Ό,τι πιο σοκαριστικό, άγριο και σκοτεινό έχω διαβάσει... Οι εικόνες είναι ακραία σκληρές, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τέτοια φρίκη διαβάζοντας. Οι ιστορίες αποκαλύπτουν έναν κόσμο άρρωστο και καταστροφικό, όπου άνθρωποι πεινασμένοι για μια στιγμή ικανοποίησης μέσα στο σκοτάδι στο οποίο ζουν, γίνονται ικανοί να χάσουν κάθε έλεγχο. Η απώλεια του ελέγχου, η καταστροφή, γίνεται η απόλυτη πηγή ικανοποίησης, καθώς τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.