Καμιά φορά βλέπω αναγνώστες (αλλά και συγγραφείς) να υπερασπίζονται το "απλό", το "ανάλαφρο" ενάντια στο "βαρύ" κτλ κτλ.
Ωστόσο, κάπου έχουμε μπερδευτεί. Ένα "ανάλαφρο" βιβλίο δεν είναι από μόνο του κάτι, ούτε βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το "βαρύ", αφού κάλλιστα το ένα μπορεί να συντροφεύει το άλλο. Με λίγα λόγια, ακόμα και το απλό θέλει τον μάστορά του, και στη συγκεκριμένη περίπτωση η μαστόρισσα είναι η Jackie Collins (αδερφή της Joan), η οποία είχε σαρώσει με τα βιβλία της.
Το συγκεκριμένο είναι ένα από τα παλιά της Bell, το βρήκα στη βιβλιοθήκη μιας παλιάς αναγνώστριας, μαζί με άλλα πολλά πολλά, απομεινάρι εκείνης της (χρυσής) εποχής.
Όταν το ξεκίνησα, γέλασα πολύ με τις περιγραφές, μετά ωστόσο συνειδητοποίησα κάτι. Ότι η συγγραφέας είχε πλοκή, γρήγορο ρυθμό, χορταστική ιστορία, οι σκηνές είχαν οικονομία, δίχως να ξεχειλώνουν, και δίχως να σε θεωρεί χαζό (για να το θέσω ευγενικά). Και αυτό είναι κάτι που εκτίμησα, καθώς έχω διαβάσει σύγχρονα πιο ανάλαφρα βιβλία και με έχει πιάσει πονοκέφαλος ή τα διάβασα τόσο γρήγορα, χωρίς να μου μείνει τίποτα.
Εδώ έχουμε δύο πρωταγωνιστές, έναν διάσημο τραγουδιστή, τον Αλ, που έχει κάνει και έχει βαρεθεί τα πάντα. Και από την άλλη έχουμε την Ντάλας, μια πανέμορφη κοπέλα, με σκοτεινό παρελθόν, που προσπαθεί να γίνει αστέρι.
Αν νομίζετε, βέβαια, ότι πρόκειται για μια γλυκερή ιστορία, κάνετε λάθος. Η Τζάκι Κόλινς δεν ήταν αφελής. Αφού μας δίνει τη μία γορθιά μετά την άλλη για τον κόσμο του θεάματος, δεν διστάζει να ξεμπροστιάσει τους πάντες, ακόμα και τους πρωταγωνιστές της, ούτε φοβάται να μιλήσει ελεύθερα, δίχως, ωστόσο, να χάσει το παιχνίδι.
Λίγο στο τέλος βαρέθηκα με μια εμβόλιμη περιπέτεια, αλλά και πάλι ήταν ένα ψυχαγωγικό βιβλίο.
Έχω την εντύπωση ότι είναι εξαντλημένο, αλλά πρέπει να υπάρχει στα αγγλικά.