A beautiful and particularly moving ending to this very interesting trilogy. As in the previous two parts, the author once again shows her excellent writing skills, creating the emotional intensity is needed, which culminates in the most critical moments. I could say, of course, that there are some exaggerations - and too many tears - but I think they do not lose the end result. Anyway, a little sentimentalism in our lives is needed, especially if there is something good.
The paradox is that this is done throughout the trilogy without the story we read having something really great and epic or even being just compact and structured. On the contrary, plot has problems, with many inconsistencies, many gaps, and in many places the writer starts something only to abandon it. The central idea is of course interesting and original but I feel that the author could not use it as a basis for creating a history that will have the necessary coherence. So many times the developments seem to come from nowhere, without being so well connected with one another, with some of the most decisive being done at a very high speed, without the necessary preparation from behind to justify them.
But what counts most of all in this genre is the characters we spend so many hours together, if they are interesting, if they are original, and if through the books we have the opportunity to get to know them in depth and to watch them develop in a good way. This the author accomplishes it by creating some special main characters, and from then on using her very good writing brings them to life and makes us interested in them. The protagonist of the story, the beautiful Rhapsody, in particular, is one of those characters of fantasy literature that can make a work stand out and in my case to a great extent because of her I will remember this trilogy as something special.
Ένα όμορφο και ιδιαίτερα συγκινητικό τέλος σε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα τριλογία. Όπως και στα δύο προηγούμενα μέρη, η συγγραφέας δείχνει ξανά τις εξαιρετικές συγγραφικές της ικανότητες δημιουργώντας τη συναισθηματική ένταση που χρειάζεται, η οποία κορυφώνεται στις πιο κρίσιμες στιγμές. Θα μπορούσα να πω, βέβαια, ότι υπάρχουν κάποιες υπερβολές - και πάρα πολλά δάκρυα - αλλά νομίζω ότι δεν χαλάνε το τελικό αποτέλεσμα. Ούτως ή άλλως λίγος συναισθηματισμός στη ζωή μας χρειάζεται, ειδικά αν υπάρχει σε κάτι καλό.
Το παράδοξο είναι ότι αυτό γίνεται σε όλη την τριλογία χωρίς η ιστορία που διαβάζουμε να έχει κάτι το πραγματικά σπουδαίο και επικό ή ακόμα και να είναι απλά συμπαγής και συγκροτημένη. Αντιθέτως η πλοκή έχει προβλήματα, με πολλές ανακολουθίες, πολλά κενά ενώ σε πολλά σημεία η συγγραφέας ξεκινάει κάτι για να το εγκαταλείψει στη συνέχεια. Η κεντρική ιδέα είναι φυσικά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη αλλά έχω την αίσθηση ότι η συγγραφέας δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει ως βάση για να δημιουργήσει μία ιστορία που θα έχει την απαραίτητη συνοχή. Έτσι πολλές φορές οι εξελίξεις μοιάζουν να έρχονται από το πουθενά, χωρίς να συνδέονται τόσο καλά μεταξύ τους, με κάποιες από τις πιο καθοριστικές να γίνονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη προεργασία από πίσω για να τις δικαιολογήσει.
Αυτό, όμως, που μετράει ίσως περισσότερο από όλα σε αυτό το είδος είναι οι χαρακτήρες με τους οποίους περνάμε τόσες ώρες μαζί, αν είναι ενδιαφέροντες, αν είναι πρωτότυποι και αν μέσα από τα βιβλία έχουμε τη δυνατότητα να τους γνωρίσουμε σε βάθος και να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη τους με τον κατάλληλο τρόπο. Αυτό η συγγραφέας το καταφέρνει με το παραπάνω, δημιουργώντας μερικούς εξαιρετικούς κύριους χαρακτήρες και από κει και πέρα χρησιμοποιώντας την ιδιαίτερα καλή γραφή της τους ζωντανεύει και μας κάνει να ενδιαφερόμαστε για αυτούς. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η πανέμορφη Rhapsody, ιδιαίτερα, είναι από αυτούς τους χαρακτήρες της φανταστικής λογοτεχνίας που μπορούν να κάνουν από μόνοι τους ένα έργο να ξεχωρίζει και στην περίπτωση μου σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της θα θυμάμαι αυτήν την τριλογία ως κάτι το ιδιαίτερο.