Mevrouw Verona daalt de heuvel af

by Dimitri Verhulst

Op een gure winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwègne af, in de wetenschap dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is. In het dal gaat ze bij de rivier zitten, in afwachting van haar laatste moment, aan haar voeten een trouwe hond. In een terugblik op haar leven passeren de dorpsbewoners van het afgelegen Oucwègne, van Mme Lunette, de dokter die eigenlijk dierarts is, tot Rosetta Courthéoux, in wier kruidenierswinkeltje ingeblikte haring rustig zeventien jaar op een koper kan wachten. Maar alle gedachten en herinneringen leiden uiteindelijk terug naar de gelukkige momenten met haar grote liefde, de veel te vroeg gestorven Meneer Pottenbakker, die haar ook na zijn dood immer vergezelt.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Belgium, Novels, Literary Fiction, Belgian

109 pages, Paperback

First published October 1, 2006

About the author

Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.

• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol



Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia

Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"


Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.

Dimitri Verhulst in the English Wikipedia

Reviews

[Jodi · Rating 5 out of 5]

Madame Verona Comes Down the Hill is a really sweet story—at times very funny and at others achingly beautiful—that takes place in the fictional Flemish town of Oucwègne. It’s a story about life and death, and about the intense love Madame Verona has for her (late) husband, Monsieur Potter, her uncanny ability to attract dogs, and her desire to die at a time and place of her choosing.

Madame Verona was widowed at a young age. Her husband learned he was dying and, because he’d no longer be able to keep his wife warm in his arms, he went into the forest on the hillside next to their home and cut, split, and stacked enough wood to keep her warm all the days of her life. Once he’d finished this monumental task, he chose a tree and ended his life. Madame was devastated but, after much thought, decided she would stay in Oucwègne (much to the delight of the men in this female-devoid town), in their home on the hill high atop the town. And she remained forever faithful to Monsieur (much to the chagrin of the men in this female-devoid town). She and the dogs continued to go down the hill for supplies, to visit, and to watch the people, and then would climb back up towards home again. This continued for many, many years.

In all the years following his death, Madame could feel Monsieur’s presence everywhere and all around her. She liked to wear his clothing, she spoke to him with regularity, and reminisced about the beautiful music they'd played together. Monsieur played the cello; Madame accompanied him on the piano. She looked forward to the day his arms would surround her again. But on this day, as she pushed the final log into the fire—the last of the wood he’d lovingly stacked, that had once seemed inexhaustible—she decided calmly and with tranquillity that she and the dog would go down the hill one last time. As she began her descent, she looked back only to call the dog to 'come'. She knew they could not climb back up again.

I highly recommend this lovely short book—a novella, really, at less than 100 pages—that many of you could finish in a single sitting.

4.5 rounded to 5 “Love Endures” stars ⭐⭐⭐⭐⭐

[Haaike · Rating 5 out of 5]

Wat een ongelooflijk mooi boekje! Zo teder en zacht, zo mooi observerend.
Heel anders dan wat ik tot nu toe van Verhulst las, al zat er af en toe wel een "typische" Verhulstuithaal in naar religie of naar het boerse van mensen, zonder daarbij uit de toon te vallen bij de rest van het boek. Blij dit in de kast te hebben staan!

[Henriette · Rating 5 out of 5]

Wat een schitterend boek is dit. Een parel van poëtisch proza.

[Leen · Rating 4 out of 5]

Mevrouw Verona heeft het laatste blok hout van de voorraad die wijlen haar echtgenoot meneer Pottenbakker voor haar heeft gekapt, op het vuur gelegd en daalt nu de heuvel af naar het dorp. Het heeft gesneeuwd en als lezer word je meteen ingelicht dat ze niet van plan is om terug te keren, maar om te sterven. Dimitri Verhulst vertelt over haar leven, haar liefde, het gemis en haar naderende dood, en over het leven in het dorp, dat stilletjesaan aan het uitsterven is. De soms platvloerse hilariteit die ik na 'De helaasheid der dingen' verwachtte, is in deze novelle nergens te bekennen.

Op de eerste pagina van het boek werd ik al verplicht een knop om te draaien. Ik ben intussen nog steeds bezig in De Middernachtskinderen waar Rushdie schrijft alsof de woorden, zinnen en alinea’s moeiteloos uit zijn pen komen vloeien, een gedachtestroom waar geen houden aan is, en dit is een groot contrast met de schrijfstijl van Dimitri Verhulst, die ik in het begin als stijf, stroef en overdreven archaïsch beschouwde.

Gaandeweg bedacht ik dat hij wel enorm veel moeite moet hebben gedaan om zijn woorden, zinnen en alinea’s uit zijn pen te krijgen, daar zit tijd en inspanning in, veel inspanning, en zelfs wat poezië. Het past bovendien bij de serene, rustige sfeer van het boek. Toch vind ik het ergens tragisch en het leven van Mevrouw Verona schrikt me af: als jonge weduwe helemaal alleen achterblijven, niet iedereen zou er zo mee om kunnen gaan als zij.

Het boek is een onverwacht pareltje, als je jezelf toestaat om er bij stil te blijven staan en het even te laten hangen.

[Zoye · Rating 2 out of 5]

2,5 (heb wel maar tot pagina 80 gelezen): af en toe wel een mooie zin hahaha. Aan de ene kant voelt het aan als een goed gegeven dat een vrouw de hoofdrol inneemt, maar de talloze keren dat hij haar presenteert als een object voor mannen om maar over te fantaseren en gebruik van te maken stooooorde me te hard om te genieten van de zinnen :( Hij beschrijft haar als "een lichaam dat was geschonken aan iemand die er niet meer was" en schrijft over "het eigendomscontract van haar lichaam" dat ze schendt...

waarschijnlijk zit er wel iets dieper achter en moet ik dimitri om een of andere reden dit alles vergeven enzo maar ik heb het eigenlijk gewoon echt gehad met lezen over vrouwen alsof ze er enkel zijn om mannen te dienen (looking at you Murakami :'(((( )

xoxo

[Hannah Peiren]

zo zacht en ruw tegelijk, alledaagse omwentelingen die de vorm van een pakketje pure poëzie hebben aangenomen

[Iris Veestraeten · Rating 4 out of 5]

*4.5

[Mauritzvd · Rating 2 out of 5]

Verhulst kan schrijven, zoveel is zeker. Jammer alleen dat hij dat zo krampachtig wil aantonen.
Ik hou wel van poëtische teksten, ik kan genieten van een mooie zinsconstructie en ik ben voorstander van een gevarieerde woordenschat in boeken. Maar als een verteller niet zelf in het verhaal voorkomt, blijft hij voor mij toch beter min of meer onzichtbaar.
In deze novelle had ik voortdurend het gevoel dat Verhulst over mijn schouder zat mee te lezen, en quasi onophoudelijk in mijn oor schreeuwde: 'KIJK EENS WAT IK KAN! ZIE EENS WAT IK NU WEER HEB GEVONDEN!'.

Ik gun mijn oren liever wat rust bij het lezen,
Toch bedankt.

[Shawn Mooney (Shawn Breathes Books) · Rating 5 out of 5]

Set in rural Flanders, this is a surprisingly entertaining tale of love, terminal illness, dogs, and suicide. Two decades after her husband's suicide, Mme. Verona realizes she's become too infirm to walk unaided up the steep hill to her house, and decides to end her life. I'd never heard of this Flemish writer, Dimitri Verhulst, before but I intend to read more by him. A novel as enigmatic as its cover and title.

[هارون · Rating 1 out of 5]

بالرغم من ان الرواية قصيرة الا انها مملة بشكل كبير واسوأ ما قرأت حتى الآن في سنة 2024

[Arjen · Rating 3 out of 5]

Een heel bijzonder en ongebruikelijk boek en daarmee volgens mij zeer geschikt voor bijvoorbeeld bespreking in een boekenclub. Juist doordat het zo ongebruikelijk is, is er veel van te vinden.

Wat ik het allermooiste van dit boek vond zijn de zinnen. Die zijn ge-wel-dig. Práchtige zinnen, rijke en originele beeldspraak die zoveel sfeer en diepgang met zich meebrengen dat het boek echt monumentale proporties krijgt.

Wat ik minder vond aan dit boek was het laatste kwart. Langzaam liep het verhaal wat dood, werd het harder werken om de aandacht er bij te houden en zo prachtig als de zinnen zijn, zo zakte de verhaallijn wat weg. Maar een ander kan dit vast heel anders hebben ervaren.

Tenslotte vond ik het verhaal zelf erg goed, kleurrijk en onderhoudend. De karakters in het kleine dorp, de gewoontes, de dialogen: wonderschoon. Alleen had ik zelf moeite met de veel terugkerende seksuele insteek in het verhaal. Alsof de auteur daar wel heel veel plezier aan beleefde, want het verhaal had beslist fier overeind gebleven met een minder grote dosis van de weinig romantische geslachtsdadendrang. Maar dat is een beetje de 'signature' van Dimitri Verhulst volgens mij.

[Anne De Schrijver · Rating 5 out of 5]

Lezen op de dansende noten van Wouter Dewit. Genoten van dit prachtig, melancholisch boek. Het is waar, zonder warmte overleeft men niet.

[Peter De Visscher · Rating 4 out of 5]

Motivatiebrief om roekelozer te leven in afwachtende afschuw van de onvermijdelijke, nakende ouderdom waaraan ieder mens teloor zal gaan. (Wil zeer graag een hondje.)

[Paul · Rating 4 out of 5]

I wasn't expecting much from this novella. Madam Verona does indeed walk down a hill and there you have this story. It's whats narrated in between the beginning and end of her final journey that makes it so much more. At the stories heart it is a love story, that of Madam Verona and Monsieur Potter. Monsieur Potter who passed away 20 years before Madam Verona makes her final descent. But it's even more than that. The setting of time and place that Verhulst (and of course David Colmer as the translator) have created, the supporting cast of mostly horny old men and the novels comic and dark-comic delivery sets this book above most you will read.

[Liina · Rating 4 out of 5]

Madame Verona Comes Down the hill is, as the title suggests, about a widower who lives in a remote cottage and finally decides to venture down from the woods, two decades after the death of her husband. It is quite unlike anything I've read before, in terms of style. It reads like a fairy tale, all sorts of oddities happen but at times it is brutal and ruthless. IT's very difficult to pinpoint the era of when the events are taking place. At times it feels modern and at times like it was a made up time altogether. It tells the love story of Madame Verona and her dead husband and essentially about her grief after her husband's death. Written in a compact and matter-of-fact prose it still creates a very enigmatic atmosphere. It is a short yet very touching and memorable little novel. Very suitable for reading in wintertime.

[Nadia · Rating 3 out of 5]

حكاية عن الحب و الوفاء .
رحلة ذكريات السيدة فيرونا في قرية يلجيكية منسية بعد وفاة زوجها .
العمل مكتوب على لسان راو عليم عبرها نعرف تفاصيل الحياة الراكدة في القرية و نعرف عن السيدة في ونا و زوجها الذي انتحر و شنق نفسه على شجرة في الغابة المجاورة لمنزله بسبب مرضه القاتل فتحولها السيدة فيرونا الى آلة شيللو كذمرى وفاء لقصة حبهما.

[Anne · Rating 2 out of 5]

Had eigenlijk iets meer van dit boekje verwacht. Het concept klonk interessant, maar ik had misschien ook gewoon niet het geduld om ingewikkelde zinnen uit te pluizen…?

[Lukáš Palán · Rating 3 out of 5]

Vitejte ve svete dalsi palive recenze.

Madam Verona si to svisti dolu z kopce je kniha o babe, ktera si to vali z kopce dolu, pravdepodobne naposled, protoze uz je tak stara, ze nahoru nevyleze. Jeste pred lety bych se teto zapletce smal, ale potom co na me uderila tricitka, kdy mi vypadaly vlasy a zvednout se ze zidle povazuji za tobogan, si jiz velmi zive dokazu predstavit, jaky horor toto musi byt. Navic jsem ve znameni skopce - takze do kopce rozhodne neni muj salek caje.

No ale abych se vratil ke knize: baba si to svisti dolu a Verhulst nam pritom poodkryva, jak zila na kopci s manzelem, kterej je uz davno nakladany hermelin. Do toho taky vali prihody z te jejich male osady, coz je takovy hezky a roztomily, ale co je mi potom, ze ano. Ja chci nejaky znasilneni, tanky nebo valku, ale to se bohuzel nestalo. Byl by takovy problem zakomponovat do knihy rusky tank, ktery babku prejede a nasledne ji vsichni znasilni? Opravdu nevim, co si obcas spisovatele mysli.

Proto nemuzu jit na vic nez 7/10.

[Berthe · Rating 5 out of 5]

This is a delightful, quiet and charming short novel that I discovered by chance in the library's Hidden Gems section. A classification most definitely merited, for the writing is exquisite and the novel has been carefully, dare I say lovingly, translated by David Colmer. I laughed out loud so many times at Verhulst's clever and witty observations, particularly about the ageing process, as we accompany Mme Verona in her final days. "They were out there, the people who believed that eternal youth was an ingredient in a particular brand of yogurt and almost made a sacrament of anointing themselves with the most disgusting kinds of grease as an antidote to the ailments of the years....The trees had their rings; Madame Verona did not begrudge her skin its wrinkles, the signature of her days." Later, we have men tormenting their bodies on mountain bikes, while "nostalgia for the smell of sweat had driven others into the arms of a hiking club." In his very elegant prose, Verhulst asks us: What is the point when we all become "prisoners of the hill"?

[Damla · Rating 3 out of 5]

Bwaaaaa
Leuk concept, las bij momenten enorm stroef

'Nog even en dat Niets zou haar omarmen, maar dan met armen die ook de zijne mochten zijn'

'De stilte is dikwijls intenser wanneer ze is teruggekeerd. Wanneer een boom zijn nederlaag aanvaardt en krakend kapseist, stuift al het leven op en weg. Er wordt gekraaid en gekrast, takken knakken, het regent dons en konijnen vluchten naar hun schuilkelders. Al bij al is het contact van de titan met de grond nog zacht, men heeft het meestal luider verwacht. Het is vooral de rest van het bos dat kabaal maakt en in opstand komt'

[Fleur · Rating 5 out of 5]

Een van de mooiste en meest ontroerende boeken die ik ooit heb gelezen.

[Jorik Breban · Rating 5 out of 5]

Wederom intens genoten van deze ode aan de eindigheid.

[Lars · Rating 4 out of 5]

Geluisterd naar zo'n drie uur pure poëzie, voorgelezen door de warme Belgische stem van de auteur.

[Janne Meul · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig geschreven, intiem boekje.

[Helena · Rating 3 out of 5]

Altijd smullen van de Nederlandse taal met Dimitri, maar ik vond dit boek wel wat saaier dan de rest dat ik al van hem gelezen heb. 3,5 sterren!!

[Anaclara · Rating 3 out of 5]

drie sterren betekent een goed boekske

[Kenny · Rating 4 out of 5]

Een woordenkunstenaar. Prachtig.
Het boek laat een leegte achter die moeilijk te beschrijven valt.

[Roos · Rating 4 out of 5]

Want alleen alleen herinnert een mens de mens gepast aan twee

[Kate · Rating 4 out of 5]

A dense forest; a house on a hill; a beautiful woman pining for her husband and the music they once shared; her story simply told… Madame Verona Comes Down the Hill by Dimitri Verhulst has the hallmarks of a fairy-tale, however, what transpires is a delicate and surprising reflection on grief and the things we do to go on living after losing the person we love most.

Madame Verona and her husband built a home for themselves, tucked away on forested hill slopes above a small village. There they lived in isolation, practising their music, and chopping enough wood to see them through the freezing winters.

Fire was the primary fruit of these trees and warmth was the harvest. After three years’ seasoning, the wood gave them the smell that all gods undoubtedly use as a perfume and heat that makes anything produced by electric devices look like a joke.

When her husband dies, Madame Verona sets herself a special project to honour his memory (I won’t say more than that because the project is incredibly poignant when it is revealed).

A memory of happiness that, in a more wistful key, could also be called happiness.

But there are two elements to this story – Madame Verona’s living grief and her decision to die when she chooses. One cold morning, she sets off down the village path, knowing that she won’t have the strength to climb the hill again.

The trees had their rings; Madame Verona did not begrudge her skin its wrinkles, the signature of all her days.

Verhulst brings the village to life with a series of sparkling vignettes – the town doctor who actually trained as a vet; the cow that became mayor; the miserly gentleman who wouldn’t share his cigars – although not related to Madame Verona’s story per se, they add to the sense of place and demonstrate how individuals in isolated communities band together – important, given Madame Verona’s self-imposed exile.

Verhulst’s descriptions of the snow, the forest and the winter are perfection – I’m always alert to writing about landscapes and there’s a fine balance between being descriptive and being overdone. Verhulst gets it right –

The sky had taken on the colour of an old mop and the birds on the branches were in congress about whether to stay or go, familiar harbingers of a long period of snow.

This story could have read as sentimental and maudlin but somehow, Madame Verona’s quiet resolution and her gratitude for a life lived with love, no matter how fleeting, avoids this and the outcome is charming.

4/5 A lovely choice, especially for novella-lovers.

[Michelle · Rating 4 out of 5]

Kort, maar zo schoon geschreven dat ik sommige zinnen tot driemaal toe gaan lezen ben. 4,5!