துயில் [Thuyil]

by S. Ramakrishnan

வாதைக்கும் மீட்சிக்கும் நடுவே மனித மனம் கொள்ளும் எண்ணற்ற விசித்திரங்கள்தான் மகத்தான தரிசனங்களை உருவாக்குகின்றன. இத்தரிசனத்தை ஒரு புனைவாக, கலையாக மாற்றுவதில் பெரும் வெற்றியடைந்திருக்கிறது எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் இப்புதிய நாவல். நம்மைக் காலகாலமாகத் தொடர்ந்துவரும் குற்ற உணர்வின் நதியிலிருந்து கரையேறதவரை பிணியின் துயரினை ஒருபோதும் நம்மால் கடக்கவே முடியாது என்ற மகத்தான உண்மையை துயில் ஆழமாக நிறுவுகிறது. வெவ்வேறு காலங்களில் நிகழும் இந்நாவலில் அத்தியாயங்களுக்கு இடையே மனித வாழ்வு அடையும் கோலங்கள் ஏற்படுத்தும் துயரமும் பரவசமும் எல்லையற்றவை. மனித உடலை இந்திய மரபும் மேற்கத்திய மரபும் ஏற்கும் விதத்தில் அகவயமான, புறவயமான இரண்டுபாதைகள் இருப்பதை அடையாளம் காணும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவற்றின் சாராம்சமான வாழ்வியல் நோக்கின் மையத்திற்கே நெருங்கிச் செல்கிறார். இந்த அளவிற்கு காட்சி பூர்வமான, தத்துவார்த்தத்தின் கவித்துவம் செறிந்த பிரிதொரு நாவல் தமிழில் எழுதப்பட்டதில்லை.

528 pages, Hardcover

First published December 1, 2010

About the author

S. Ramakrishnan
(Tamil: எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்; born 1966)

is a noted Tamil author and Tamil film dialogue writer. He was born in Mallankinaru, Virudhunagar district, Tamil Nadu.

Ramakrishnan is noted for his column Thunai Ezhuthu in the magazine Ananda Vikatan. His short stories have been translated in German, French, Kannada, Hindi and Malayalam.

His other works include Kadhaa Vilaasam, Desaandri, and Alainthen Tirindhen.

Reviews

[Sidharthan · Rating 3 out of 5]

As I read more and more Tamil books, I am discovering that the Indian way of storytelling is quite different. It is more disperse and free and follows along multiple tangents. Usually these tangents add to the end-product, and converge around the central theme. In Thuyil however, these tangents just seemed tangential.

The first thing that I loved about this book was how heat was such an important character. Having grown up in Chennai and having faced the scorching sun through the many years, I could related to every sentence that was written about it. It feels like this is something that is quintessentially Tamil too. S. Ra. brings alive the setting through his various descriptions of summer and how dry it is. Reading this during the summer month, I could almost feel the hear bouncing from the pages and onto the room around me.

Spoilers ahead!

Essentially this book is a discourse on disease. Two of the three narratives are centered around disease and third narrative that I thought was the primary one is related to these discourses in a very indirect way. Other than being situated in the same area there isn't really that much of a connect. All three stories go along independently of each other and somehow culminate at the same violent point. The women who are the protagonists of the narratives face some form on violence from an ostensibly drunk person.

For me personally, the climax came out of nowhere and did not feel like it meant anything. They were just random acts of violence that had been barely foreshadowed. It felt doubly disappointing that this happened, because the arcs of each of the women had been built up to a nice point and felt like it would lead to something good. The fact that it instead ended up with death, rape and abuse did not feel impactful in any way and I could not see it as a statement that the author had made.

A strong point about this book is its female characters. All of them are written very well and given more attention to than the male characters, which is refreshing. The general anecdotes are also good. But sometimes the episodes about a particular person's suffering and the solution offered to it felt a little too pointed and simplified. Not every disease can be traced as easily to some form of mental anguish or 'sin'. It was irritating at points when disease was equated to a punishment for a sin. Thankfully, there are enough counter points to balance these out and give a very cohesive picture of suffering.

Overall this is a good book that gets a little dry here and there. An enjoyable read nevertheless.

[Myvizhi Selvi · Rating 4 out of 5]

மிகவும் அருமையான புத்தகம்

[Ram · Rating 4 out of 5]

இந்த நாவல் தனிமனித மனநிலை, சமூக அமைப்பு, நினைவு, உடல், வறுமை, மற்றும் வாழ்வின் மறைபுற உண்மைகளை ஆழமாக ஆராயும் ஒரு முக்கியமான சமூக-உளவியல் படைப்பு. இந்த நாவலில் கதாபாத்திரங்கள் வெறும் கற்பனை மனிதர்கள் போல இல்லாமல், நம் சமூகத்தில் உண்மையாக வாழும் மனிதர்களின் பிரதிநிதிகளாக தெரிகிறார்கள். அவர்கள் அனுபவிக்கும் துயரம், குழப்பம், ஆசை, பயம், மற்றும் ஏமாற்றம் அனைத்தும் சமூகத்தின் அடுக்குகள் எவ்வாறு ஒரு மனிதனின் உள் உலகத்தை கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. குறிப்பாக வறுமை மற்றும் சமூக புறக்கணிப்பு ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதையை எவ்வாறு மெதுவாக அழிக்கிறது என்பதைக் கதை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கை எவ்வளவு அமைதியற்றது, அவர்களின் துயிலும் கூட அமைதியான ஓய்வு அல்ல, ஒரு போராட்டமே என்பதைக் காட்டும் விதம் சமூக விமர்சனமாக மிகவும் வலிமையானது. இந்த நாவலில் மனித உடலை வெறும் உயிரியல் அமைப்பாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அது ஒரு பண்பாட்டு, சமூக, மற்றும் ஆன்மீக அனுபவத்தின் மையமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இந்திய மரபு உடலை ஒரு அகவயமான, ஆன்மீக உணர்வுகளுடன் இணைந்த வாழ்வின் கருவியாகக் காண்கிறது; அதே சமயம் மேற்கத்திய மரபு உடலை புறவயமான, மருத்துவ அறிவியலால் பரிசோதிக்கப்படும் ஒரு பொருளாகக் காண்கிறது. இந்த இரண்டு பார்வைகளும் “துயில்” நாவலில் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக இல்லாமல், ஒரே மனிதனின் வாழ்க்கையில் இணைந்து இயங்கும் இரு உண்மைகளாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இது ஒரு மிக ஆச்சர்யமான சமூக-தத்துவ நோக்காகும், ஏனெனில் இது நோய் என்பது வெறும் உடல் குறைபாடு அல்ல, அது ஒரு வாழ்வியல் அனுபவம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

மாதாகோவில் திருவிழா காட்சிகள் இந்த நாவலில் சமூகத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான சமூகச் சின்னமாக இருக்கிறது. மருத்துவமனை, நோய், வலி போன்ற புறவயமான உலகத்துக்கு எதிராக, திருவிழா ஒரு அகவயமான நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக உள்ளது. மக்கள் மருத்துவ அறிவியலில் மட்டுமே நம்பிக்கை வைக்காமல், ஆன்மீக மற்றும் மரபு சார்ந்த நம்பிக்கைகளிலும் ஆறுதல் தேடுகிறார்கள். இது சமூகத்தின் இரட்டை உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு பக்கம் அறிவியல், மற்றொரு பக்கம் நம்பிக்கை—இரண்டும் மனித வாழ்க்கையில் சமமாக முக்கியமானவை. இது சமூகத்தின் பலவீனத்தையும், அதே நேரத்தில் அதன் மனவலிமையையும் காட்டுகிறது. இந்த நாவலில் நோய் ஒரு தண்டனை போல அல்ல, ஒரு ஆசிரியர் போல சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு நோயாளியின் வாழ்க்கையும் ஒரு பாடமாக மாறுகிறது. சின்னராணி, செல்வி, ஏலன் பவர், அழகர் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் வெறும் தனிப்பட்ட மனிதர்கள் அல்ல; அவர்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளின் பிரதிநிதிகள். அவர்கள் அனுபவிக்கும் வலி, பயம், மற்றும் ஏமாற்றம்—all are universal. இவர்களின் கதைகள் வாசகருக்கு ஒரு எச்சரிக்கை போல செயல்படுகிறது: மனித உடல் பலவீனமானது, வாழ்க்கை நிலையானது அல்ல, மற்றும் மனிதன் தனது உடலுடன் மற்றும் சமூகத்துடன் கொண்ட உறவு மிகவும் சிக்கலானது. அது போல மனித மனத்தின் நுணுக்கமான அசைவுகளை மிகவும் இயல்பாகவும் உண்மையாகவும் சித்தரித்துள்ளது. கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் சூழ்நிலைக்கு எதிராக போராடுவதற்குப் பதிலாக அதை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வது, சமூக கட்டமைப்பின் அடக்குமுறையின் ஆழத்தை காட்டுகிறது. இது வாசகருக்கு கருணை மற்றும் வேதனை உணர்ச்சியை ஒரே நேரத்தில் தருகிறது. அதே சமயம், சில இடங்களில் கதை மெதுவாக நகர்வது வாசிப்பின் ஓட்டத்தை குறைக்கிறது. சில காட்சிகள் நீளமாகவும் சிந்தனைமிக்கதாகவும் இருப்பதால் சாதாரண வாசகருக்கு சற்று சிரமமாக உணரப்படலாம். மேலும், சில கதாபாத்திரங்களின் பின்னணி முழுமையாக விளக்கப்படாமல் இருப்பது வாசகருக்கு ஒரு முழுமையான சமூக வரைபடத்தை புரிந்து கொள்ள சற்று தடையாக உள்ளது.

இந்த நாவல் மனிதர்கள் தங்களது துயரத்திற்கு பழகி விடுகிறார்கள் என்பதை அழுத்தமாகவே வலியுறுத்துகிறது . வறுமை, தனிமை, மற்றும் மன அழுத்தம் போன்றவை அவர்களின் வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதியாக மாறிவிடுகிறது. இது சமூகத்தின் தோல்வியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கடுமையான உண்மை. அதே நேரத்தில், ஆச்சர்யமான அம்சம் என்னவெனில், இந்த துயரத்திற்குள் கூட மனிதர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு அமைதியையும் அர்த்தத்தையும் தேடுகிறார்கள். இது மனித மனத்தின் தாங்கும் திறனை காட்டுகிறது. சமூக அமைப்பு மனிதனை உடைத்தாலும், அவன் முழுமையாக அழியவில்லை என்பதைக் காட்டும் இந்த உண்மை மிகவும் ஆழமானது.

“துயில்” ஒரு சாதாரண கதை அல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் உளவியல் வரைபடம். இது வாசகரை மகிழ்விக்க அல்ல, சிந்திக்க வைக்க எழுதப்பட்டது. அதன் மொழி எளிமையானதாக இருந்தாலும் அதன் அர்த்தம் மிகவும் ஆழமானது. சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும் திறன், மனித மனத்தின் உண்மையான சித்தரிப்பு, மற்றும் தத்துவ ஆழம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்த நாவல் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் முழுமையான விளக்கமின்மை மற்றும் மெதுவான கதை ஓட்டம் காரணமாக முழுமை பெறவில்லை, ஆனால் சமூக உண்மையை நேர்மையாகவும் ஆழமாகவும் காட்டியதற்காக இது மிக உயர்ந்த இலக்கிய படைப்பாக மதிக்கப்பட வேண்டும்.

[Krishnakumar Mohanasundaram · Rating 3 out of 5]

The book contains almost all of the author's common factors when it comes to fiction -
- A very dry effortless narrative
- A major theme and a few unrelated story arcs travelling along with the theme
- The story arcs that doesn't meet - in fact doesn't even make an effort to meet
- Too many interwining stories within the story arcs in the context of flashbacks, folklore, oral stories etc
- A strong presence of the Sun and its heat

We could actually say that the book is three novellas alternated in chapters and that follows a same theme - in this case, the festival around the Church of Thekodu. And in turn, each of those novellas end up containing many short stories. And all of these happens between two timelines - one in late 1800s and another in late 1900s.

If you are expecting a cohesive, linear (or even a non-linear) concept of a novel, then you will be disappointed - for as far as I have read S.Ramakrishnan, he never does that. He always disguises short stories and novellas, and alternates them as chapters, tries to stick them along a common theme and ends up selling it as a novel. [Novellas and short stories around Aurangzeb and Islamic empire were done as a Novel in Idakkai / We have Yamam that has the theme of perfumes / Urupasi - loss of a friend etc]

After a few books, you get annoyed of the same style repeated again and again. And the dry narrative (which is as dry as the summer days and lands he describes) doesn't help us much.

But despite all of that, the book, as a standalone work, does contain some solid prose and each of those stories are unique and interesting in their own way. You end the book with a satisfaction of having read a common themed collection. The solid set up of the book's environment and also in par with the time period where the story takes place - helps a lot too. In the end, you feel you have read various things, and yet none of which seem to have had a proper ending that we could appreciate.

[Subramanian Velusamy · Rating 4 out of 5]

One of the best books I have ever read. Literally all characters have been portrayed well. I felt that Chinnarani was hero in the novel, Powerful character. Thanks to S.Ramakrishnan for delivering such a wonderful piece. I would rate 4 out of 4 for this book.

[Bhuvan · Rating 4 out of 5]

Good one. Thought provoking. Though I didn't like the ending for some reason.

[Avinash Sankar · Rating 4 out of 5]

இது போன்ற நாவல் படிக்கும்போது நாம் வெளி உலகை காண்பதுபோல் ஒரு பிரமை ஏற்படுகின்றது. எவ்வளவு மனிதர்கள், எவ்வளவு கலாச்சாரம். இதில் வரும் மாதாகோவில் திருவிழா நான் உண்மையில் சுற்றிப் பார்ப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு. இதில் திரு. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் நோயை பற்றி கூறும்போது வாழ்க்கையில் நோய்கள் எத்தனை விஷயங்களை கற்றுதருகின்றது. இதில் வரும் ஒவ்வொரு நோயாளிகளும் அவர்களின் கதைகளும் நமக்கான எச்சரிக்கை. இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் சின்னராணி,செல்வி,ஏலன் பவர், அழகர் இன்னும் பலர், ஏன் இவர்கள் அனைவரும் நம்மில் ஒருவர் ஆவர். எப்போதும்போல எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் எழுத்து நம்மை வசீகரம் கொள்கிறது. இப்புத்தகம் என்னை மீண்டும் படிக்க தூண்டுகிறது, அதை நான் செய்யவும் செய்வேன். துயில் நம்மை விழிக்க செய்கிறது.

[Hari Udayakumar · Rating 4 out of 5]

ராமகிரிஷனின் நல்ல படைப்பு. மனிதன் நோயின் மிதுகொண்டிருக்கும் என்னத்தை மிக அற்முதமாக வெளிபடுத்துகிறார். அடித்தட்டு மக்களின் அழகான வாழ்கையை பற்றிய கதை இது.
முடிவு மட்டும் சற்று ஏமாற்றத்தை கொடுத்தது.