Η νεκροφόρα του Ροστροπόβιτς. Έχοντας διαβάσει το πρώτο μυθιστόρημα του Σπύρου Γλύκα "Η δική μου Εύα" είχα στο μυαλό μου μια εντελώς άλλη γραφή,στο βιβλίο όμως αυτό έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό. Εδώ ο τρόπος που ανακατεύει τα ουσιώδη με τα επουσιώδη παρεμβάλλοντας διάφορες σκέψεις κατά την διάρκεια μιας αφήγησης , είναι ότι πιο σουρεαλιστικό και μεταμοντέρνο έχω διαβάσει έως τώρα,ναι δεν έχω διαβάσει ακόμη Τζέιμς Τζόυς, αλλά φαντάζομαι κάπως έτσι θα είναι , αφού και εκείνος χρησιμοποιεί την αφηγηματική τεχνική της ροής της συνείδησης για να απεικονίσει σκέψεις και συναισθήματα του ήρωα .Ο αφηγηματικός του ρυθμός δεν έχει τίποτα το συνηθισμένο είναι σαν να υφαίνει τις σκέψεις του ποιητικά , ερωτοτροπώντας με τις λέξεις ,λες και οι σκέψεις του είναι ρευστές σαν τα ρολόγια του dali που κάτω από τον καυτό ήλιο μετασχηματίζονται σε κάτι άλλο.Ο νέος αυτός τρόπος γραφής τον βοηθά να φανερώσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα και το μοναδικό σαρκαστικό χιούμορ του συγγραφέα. Όπως και να έχει πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο και αρκετά δύσκολο. Απευθύνεται σε αρκετά ώριμους και δουλεμένους αναγνώστες που δεν φοβούνται τον μακροπερίοδο λόγο και την εναλλαγή πρώτου και τρίτου προσώπου ούτε και τις βουτιές στις δαιδαλώδεις σκέψεις του συγγραφέα και τον σουρεαλισμό .Τελικά έχουμε και στην Ελλάδα σπουδαίους και ιδιαίτερους συγγραφείς , που δημιουργούν εντελώς αντισυμβατικά έργα, δεν έχουμε παρά να τους ανακαλύψουμε ! Και πλέον ο πρωταγωνιστής , Φοίβος , πρέπει να είναι ήσυχος ότι δεν θα πολτοποιηθεί αλλά θα ζήσει ασφαλής στο ράφι μιας βιβλιοθήκης περιμένοντας ένα πιο νεανικό χέρι να τον σηκώσει !