What do you think?
Rate this book
Het boek der ontwenning
Het verhaal op zich is redelijk klassiek. In een ontwenningskliniek zitten enkele doorwinterde hobbydrinkers vast. Tussen de vier muren van de instelling, maar ook in zichzelf en vooral in de uitzichtloze situatie waarin ze verstrikt zijn. Want de directeur gelooft in zijn oerconservatief beleid van rust, regelmaat en evenwicht. Maar wanneer plots een gloednieuwe therapeut de Ontwenners aan het tekenen zet, raakt dat regime aan het wankelen. En worden we getuige van mirakels...
De nukkige patiënt Mark ontpopt zich tot geniaal kunstenaar die plots meesterlijke kunstwerken uit zijn potloden en penselen tovert! Ook zijn medebewoners blijken elk een miraculeus parcours te lopen. Zo worden we hoofdstuk na hoofdstuk verder ondergedompeld in de ongelooflijke levensverhalen van Ontwenners als Juu-pileir, Bruine Leffe, de Mummie, het Brouwerijken en Javaneigens.
Ondanks hun bijnaam, of dankzij, schept Colpaert stuk voor stuk levensechte personen van vlees, lever en bloed. Zo schildert hij een ontroerend portret van een geïsoleerde minisamenleving van sociaal uitgesloten 'mislukkelingen'. Die dankzij wat erkenning, hun Grote Dromen, de kunst en de liefde weer weten op te klimmen op de sociale ladder.
De nukkige patiënt Mark ontpopt zich tot geniaal kunstenaar die plots meesterlijke kunstwerken uit zijn potloden en penselen tovert! Ook zijn medebewoners blijken elk een miraculeus parcours te lopen. Zo worden we hoofdstuk na hoofdstuk verder ondergedompeld in de ongelooflijke levensverhalen van Ontwenners als Juu-pileir, Bruine Leffe, de Mummie, het Brouwerijken en Javaneigens.
Ondanks hun bijnaam, of dankzij, schept Colpaert stuk voor stuk levensechte personen van vlees, lever en bloed. Zo schildert hij een ontroerend portret van een geïsoleerde minisamenleving van sociaal uitgesloten 'mislukkelingen'. Die dankzij wat erkenning, hun Grote Dromen, de kunst en de liefde weer weten op te klimmen op de sociale ladder.
- GenresFiction
759 pages, Paperback
First published October 1, 2013
8 people are currently reading
90 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
April 24, 2014
Dikke pil, vlot geschreven. De vele verwijzingen en omwegen langs Van Gogh, Banksy, Modigliani, Picasso, Tawil... maken het boek extra boeiend. De humor is, door de herhaling, soms irritant maar houdt het boek 750 bladzijden lang, leesbaar. Kan kunst de wereld redden? Waarschijnlijk niet maar het helpt, vaneigens. Laat ons klinken, 'Het boek der ontwenning' verdient de debuutprijs.
July 30, 2014
Het boek der ontwenning! Het boek der mirakels!
Het debuut "het boek der ontwenning" van Geert Colpaert vertelt in maar liefst 759 bladzijden het verhaal van een bende alcoholverslaafden, die in de kliniek der ontwenning, veilig verborgen achter de poort der ontwenning zo goed en zo kwaad als het kan hun promilleproblemen aanpakken. Het is een bonte bende, met figuren als Javaneigens, Meskenszot, Bruine Leffe, Mummie en Brouwerijken, ook wel het ALDI team genoemd, dat eigenlijk liever op hun vrije namiddag de ALDI ontdoet van haar hele voorraad bierblikjes om zich vervolgens op de parking op zo kort mogelijke tijd zo snel mogelijk te bezatten. Ontwenning lijkt dus een "mission impossible" en daarom wordt Sam in de strijd ingezet, een kunstenaar die tijdens de wekelijkse creatieve sessies een poging zal wagen de bende tot een soberder bestaan te brengen. Javaneigens. Het resultaat is verbluffend. Al snel blijkt de groep over meer artisitiek talent te beschikken dan ooit voor mogelijk geacht. En waar gaat dat eindigen?
Ik nam dit boek ter hand naar aanleiding van tips als zou ik in dit boek prachtig Nederlands taalgebruik ontdekken. Aangezien ik al langer de mening ben toegedaan dat boeken in de Franse, Spaanse en Engelse taal er precies veel meer in slagen echt uit te drukken wat er moet gezegd worden, terwijl ik het Nederlands nogal vlak vind en dringend op zoek was naar tegenvoorbeelden, was dit dus mijn kans. En inderdaad. Ik kreeg een gebruik van de Nederlandse woordenschat te lezen waar ik alleen van kan dromen. Woordspelingen, spitsvondige zinnen en een ruime woordenschat: daar werd ik op getrakteerd. Ik geloof weer in de Nederlandse taal! Dankuwel.
Maar het boek gaf me nog veel meer. Het boek der ontwenning is een boek dat je traag moet lezen. Het tempo van het boek lijkt te zijn afgestemd op het bewustzijnsgehalte van de gemiddelde dronkelap. De vele herhalingen, door sommige lezers net vervelend gevonden, vond ik hier net op zijn plaats. Hoewel ik zelf geen druppel alcohol drink en dus in de verste verte niet weet hoe een kater voelt, had ik wel het gevoel dat dit trage tempo en de vele herhalingen me in de huid deden kruipen van de ontwenners. Een heel leuk effect.
Het boek is opgedeeld in verschillende hoofdstukken die telkens één thema van ontwenning (in ruime zin) belichten. Doorheen het hele boek worden de verschillende, zeer goed uitgewerkte, personages, dieper besproken en krijg je van elk van hen de achtergrond. Wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen of niet doen wat ze niet doen. Dit aangevuld met allerhande zijsprongen in ruimte en tijd, waarbij Colpaert ons verhalen vertelt over historische figuren, schilders en allerlei. En dit toch zonder dat het een saaie geschiedenisles wordt want, en dit doet Colpaert heel goed, hoe verder je leest, hoe meer al deze zijsprongen steeds meer verbonden zijn met ons ALDI team en met elkaar. Of hoe alles zich herhaalt (daar heb je het weer) en hoe ontwenning universeel is. Knap. Al mochten sommige zijsprongen wel iets korter zijn. Dat ligt natuurlijk ook aan persoonlijke interesses. De passage in Egypte boeide me mateloos, terwijl een passage in Zuid-Spanje ergerlijk meer dan 80 bladzijden duurde. Dat had wel iets korter gemogen.
Het verhaal blijft boeien tot het einde: de ontluikende romance tussen één van de dronkaards en de ALDI-kassiersters, de reactie van familieleden, of de in omvang toenemende obsessie van de drinkebroers met Marijke, oh Marijke, de psychologe van de kliniek met de spannende rokjes, … Bovendien schuwt Colpaert enige maatschappijkritiek niet. Worden patiënten in klinieken "platgespoten" met medicamenten, bijvoorbeeld. En ook het kunstwereldje dat zichzelf zo fantastisch vindt, wordt niet met rust gelaten. Indrukwekkend hoeveel inhoud het boek heeft, en ik vermoed dat dit zo'n boek is waar je bij elke lectuur meer kan uit halen.
Tot slot, en dit sluit aan bij het taalgebruik, apprecieerde ik enorm hoe het hele boek doorspekt is met kleine verwijzingen naar het dronkenschap, of de strijd ertegen. Zo wordt een gebouw niet geopend met een fles champagne die wordt stukgeslagen, maar een fles spa. Zo stuurde iemand niet zijn kat, maar euh, zijn kater. Of zo werd een ventje in poepchique kostuum de "maffiabaas van de Responsible Young Drivers" genoemd.
Een prachtdebuut van Geert Colpaert. De dt-fout op p. 615 zullen we met de mantel der liefde bedekken ;-)
Het debuut "het boek der ontwenning" van Geert Colpaert vertelt in maar liefst 759 bladzijden het verhaal van een bende alcoholverslaafden, die in de kliniek der ontwenning, veilig verborgen achter de poort der ontwenning zo goed en zo kwaad als het kan hun promilleproblemen aanpakken. Het is een bonte bende, met figuren als Javaneigens, Meskenszot, Bruine Leffe, Mummie en Brouwerijken, ook wel het ALDI team genoemd, dat eigenlijk liever op hun vrije namiddag de ALDI ontdoet van haar hele voorraad bierblikjes om zich vervolgens op de parking op zo kort mogelijke tijd zo snel mogelijk te bezatten. Ontwenning lijkt dus een "mission impossible" en daarom wordt Sam in de strijd ingezet, een kunstenaar die tijdens de wekelijkse creatieve sessies een poging zal wagen de bende tot een soberder bestaan te brengen. Javaneigens. Het resultaat is verbluffend. Al snel blijkt de groep over meer artisitiek talent te beschikken dan ooit voor mogelijk geacht. En waar gaat dat eindigen?
Ik nam dit boek ter hand naar aanleiding van tips als zou ik in dit boek prachtig Nederlands taalgebruik ontdekken. Aangezien ik al langer de mening ben toegedaan dat boeken in de Franse, Spaanse en Engelse taal er precies veel meer in slagen echt uit te drukken wat er moet gezegd worden, terwijl ik het Nederlands nogal vlak vind en dringend op zoek was naar tegenvoorbeelden, was dit dus mijn kans. En inderdaad. Ik kreeg een gebruik van de Nederlandse woordenschat te lezen waar ik alleen van kan dromen. Woordspelingen, spitsvondige zinnen en een ruime woordenschat: daar werd ik op getrakteerd. Ik geloof weer in de Nederlandse taal! Dankuwel.
Maar het boek gaf me nog veel meer. Het boek der ontwenning is een boek dat je traag moet lezen. Het tempo van het boek lijkt te zijn afgestemd op het bewustzijnsgehalte van de gemiddelde dronkelap. De vele herhalingen, door sommige lezers net vervelend gevonden, vond ik hier net op zijn plaats. Hoewel ik zelf geen druppel alcohol drink en dus in de verste verte niet weet hoe een kater voelt, had ik wel het gevoel dat dit trage tempo en de vele herhalingen me in de huid deden kruipen van de ontwenners. Een heel leuk effect.
Het boek is opgedeeld in verschillende hoofdstukken die telkens één thema van ontwenning (in ruime zin) belichten. Doorheen het hele boek worden de verschillende, zeer goed uitgewerkte, personages, dieper besproken en krijg je van elk van hen de achtergrond. Wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen of niet doen wat ze niet doen. Dit aangevuld met allerhande zijsprongen in ruimte en tijd, waarbij Colpaert ons verhalen vertelt over historische figuren, schilders en allerlei. En dit toch zonder dat het een saaie geschiedenisles wordt want, en dit doet Colpaert heel goed, hoe verder je leest, hoe meer al deze zijsprongen steeds meer verbonden zijn met ons ALDI team en met elkaar. Of hoe alles zich herhaalt (daar heb je het weer) en hoe ontwenning universeel is. Knap. Al mochten sommige zijsprongen wel iets korter zijn. Dat ligt natuurlijk ook aan persoonlijke interesses. De passage in Egypte boeide me mateloos, terwijl een passage in Zuid-Spanje ergerlijk meer dan 80 bladzijden duurde. Dat had wel iets korter gemogen.
Het verhaal blijft boeien tot het einde: de ontluikende romance tussen één van de dronkaards en de ALDI-kassiersters, de reactie van familieleden, of de in omvang toenemende obsessie van de drinkebroers met Marijke, oh Marijke, de psychologe van de kliniek met de spannende rokjes, … Bovendien schuwt Colpaert enige maatschappijkritiek niet. Worden patiënten in klinieken "platgespoten" met medicamenten, bijvoorbeeld. En ook het kunstwereldje dat zichzelf zo fantastisch vindt, wordt niet met rust gelaten. Indrukwekkend hoeveel inhoud het boek heeft, en ik vermoed dat dit zo'n boek is waar je bij elke lectuur meer kan uit halen.
Tot slot, en dit sluit aan bij het taalgebruik, apprecieerde ik enorm hoe het hele boek doorspekt is met kleine verwijzingen naar het dronkenschap, of de strijd ertegen. Zo wordt een gebouw niet geopend met een fles champagne die wordt stukgeslagen, maar een fles spa. Zo stuurde iemand niet zijn kat, maar euh, zijn kater. Of zo werd een ventje in poepchique kostuum de "maffiabaas van de Responsible Young Drivers" genoemd.
Een prachtdebuut van Geert Colpaert. De dt-fout op p. 615 zullen we met de mantel der liefde bedekken ;-)
February 25, 2020
Waaw! Wat een boek, wat een boek! Ik heb gedurende het lezen vaak nagedacht over hoe ik een gepaste review kan schrijven over dit fenomenale boek, maar iedere poging het te doen zou niet gerechtigd zijn omdat de woorden die ik ervoor zou gebruiken verre van toereikend zouden zijn om in een omschrijving van dit werk het/er enigszins eer aan te doen.
Godverdomme, Geert. Godverdomme, jongen toch! U hebt geschreven en geschreven en dat voelt een mens; een mens voelt dat wat u voelde toen u schreef wat u geschreven hebt! Van begin tot einde bevond ik me in een permanente staat van bewondering/verwondering. Het surreële begin die de suggestie wekt dat dit een ongelooflijk absurd verhaal beloofd te zijn. Telkenmale ik mezelf onderdompelde in de bladzijden van dit ongelooflijke verhaal - want een boek is het niet, of toch zo heeft u het gezegd - begeef ik me voorbij de spreekwoordelijke poort der verdwazing, niet dat het verhaal me verdwaasd maar telkens ik het boek wegleg blijf ik verdwaasd achter. Een boeiend aspect is het verweven zijn van fictie en non-fictie of is het de verwording van fictie die eigenlijk feitelijk non fictie is? Het weg en weer schipperen tussen puur informatief en speculatief en educatief en ongebreideld entertainment. Ophitsende seksscènes die me vaak hebben doen palen. Een passie voor kunst en architectuur en geschiedenis en de combinatie ervan zit in de pagina's gebrand, zo leert een mens nog eens wat! Tot het in detail treden van gebruikelijkheden op een psychiatrische inrichting alsof de schrijver er zelf gefrequenteerd heeft.
Voor mij hét beste boek dat ik tot nu toe las, en de garantie dat ik het nogmaals zal lezen is er!
Godverdomme, Geert. Godverdomme, jongen toch! U hebt geschreven en geschreven en dat voelt een mens; een mens voelt dat wat u voelde toen u schreef wat u geschreven hebt! Van begin tot einde bevond ik me in een permanente staat van bewondering/verwondering. Het surreële begin die de suggestie wekt dat dit een ongelooflijk absurd verhaal beloofd te zijn. Telkenmale ik mezelf onderdompelde in de bladzijden van dit ongelooflijke verhaal - want een boek is het niet, of toch zo heeft u het gezegd - begeef ik me voorbij de spreekwoordelijke poort der verdwazing, niet dat het verhaal me verdwaasd maar telkens ik het boek wegleg blijf ik verdwaasd achter. Een boeiend aspect is het verweven zijn van fictie en non-fictie of is het de verwording van fictie die eigenlijk feitelijk non fictie is? Het weg en weer schipperen tussen puur informatief en speculatief en educatief en ongebreideld entertainment. Ophitsende seksscènes die me vaak hebben doen palen. Een passie voor kunst en architectuur en geschiedenis en de combinatie ervan zit in de pagina's gebrand, zo leert een mens nog eens wat! Tot het in detail treden van gebruikelijkheden op een psychiatrische inrichting alsof de schrijver er zelf gefrequenteerd heeft.
Voor mij hét beste boek dat ik tot nu toe las, en de garantie dat ik het nogmaals zal lezen is er!
August 3, 2025
WHAT A NOVEL!!! Best Dutch novel ever! Forget all Flemish or Dutch books so far, check this one.
November 27, 2013
Dit is wat ik van het boek vond: http://jennysbookcase.wordpress.com/2...
July 8, 2014
De auteur weet blijkbaar veel. Tja...
August 5, 2020
Schitterend boek!
Displaying 1 - 7 of 7 reviews