What do you think?
Les petites Mécaniques
"Le rêve en sa mémoire perdait de sa fraîcheur, mais non de sa force, et si la violence du songe demeurait, ainsi que les multiples détails de la scène comme par exemple les gestes des deux hommes, le bras nus de la femme au carrosse poussièreux, la jeune femme ne parvenait plus que très rarement, et à chaque fois avec une peine accrue et une intensité moindre, à éprouver la trouble émotion née de son rêve, ce vertige qui nouait et dénouait ses entrailles quand les chocs des coups résonnaient sur le pilier, et que l'église s'anéantissait tout entière. Aussi, afin de pouvoir à loisir retrouver ce qu'elle n'avait jusqu'alors jamais connu, pas même lors des étreintes fatiguées du vieux comte qui l'avait épousée, Beata Désidério eut-elle l'idée de faire peindre son rêve."
- GenresShort Stories
192 pages, Pocket Book
First published January 1, 2003
About the author
Philippe Claudel
98 books607 followersPhilippe Claudel is a French writer and film director.
His most famous work to date is the novel " Les Âmes Grises " - " Grey Souls ", which won the prix Renaudot award in France, was shortlisted for the American Gumshoe Award, and won Sweden's Martin Beck Award. In addition to his writing, Philippe Claudel is a Professor of Literature at the University of Nancy.
His most famous work to date is the novel " Les Âmes Grises " - " Grey Souls ", which won the prix Renaudot award in France, was shortlisted for the American Gumshoe Award, and won Sweden's Martin Beck Award. In addition to his writing, Philippe Claudel is a Professor of Literature at the University of Nancy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
Read
June 18, 2014Dood op de korte baan
In hetzelfde jaar dat Philippe Claudel met Grijze zielen (2003) zijn opmars op de bestsellerlijsten begon, kwam ook deze kleine verhalenbundel uit. Een avontuurlijke vingeroefening voor het grotere werk – waarom nu pas vertaald in het Nederlands? – waarin Claudel zijn beschouwende personages stuk voor stuk confronteert met hun bedroevende lot dat in vrijwel alle gevallen de dood als eindstation heeft.
In het verhaal Roversbendes laat hij een gewonde 'booswicht uit een hoerenbuik' memoreren over diens criminele activiteiten, terwijl het bloed wegstroomt uit een snee in zijn lies. Zo ook in Schooiers, waar een zwervende boef haast schuldbewust zijn zondige leven overdenkt – afgewisseld met het verlangen naar de roodharige dienstmeid in de sponde. Het zijn deze korte aanzetten waarin Claudel het meest overtuigend zijn geperfectioneerd stilisme naar voren brengt.
De langere bijdragen zijn meer uitgesmeerd, terwijl de vertelling dat niet altijd nodig heeft. Gevolg is dat het geheel hier en daar wat geforceerd aandoet. Wat overigens niet geldt voor het verhaal De ander, waarin een succesvolle koopman, in de ban geraakt van de gedichten van Rimbaud, alles achterlaat en naar Arabië vertrekt om de beroemde dichter in levende lijve te ontmoeten. Hij raakt zo verweven met zijn held – kent alle gedichten uit zijn hoofd – dat hij uiteindelijk transformeert in zijn geest zodat 'de voormalige koopman, die aan het einde van zijn weg was gekomen, zich in de duisternis eindelijk bij de schim kon voegen die hij najoeg'.
Het is alsof Claudel zijn eigen fantasie onderzoekt. Hij kijkt waar eventueel de grenzen liggen van zijn doorlopende verbeelding en houdt voorzichtig halt als de geschiedenis te ver dreigt te voeren. Om vervolgens gewoon weer aan een nieuwe schets te beginnen.
http://dizzie.nl/boek/kleine-mechanie...
©Dizzie/André van Dijk
In hetzelfde jaar dat Philippe Claudel met Grijze zielen (2003) zijn opmars op de bestsellerlijsten begon, kwam ook deze kleine verhalenbundel uit. Een avontuurlijke vingeroefening voor het grotere werk – waarom nu pas vertaald in het Nederlands? – waarin Claudel zijn beschouwende personages stuk voor stuk confronteert met hun bedroevende lot dat in vrijwel alle gevallen de dood als eindstation heeft.
In het verhaal Roversbendes laat hij een gewonde 'booswicht uit een hoerenbuik' memoreren over diens criminele activiteiten, terwijl het bloed wegstroomt uit een snee in zijn lies. Zo ook in Schooiers, waar een zwervende boef haast schuldbewust zijn zondige leven overdenkt – afgewisseld met het verlangen naar de roodharige dienstmeid in de sponde. Het zijn deze korte aanzetten waarin Claudel het meest overtuigend zijn geperfectioneerd stilisme naar voren brengt.
De langere bijdragen zijn meer uitgesmeerd, terwijl de vertelling dat niet altijd nodig heeft. Gevolg is dat het geheel hier en daar wat geforceerd aandoet. Wat overigens niet geldt voor het verhaal De ander, waarin een succesvolle koopman, in de ban geraakt van de gedichten van Rimbaud, alles achterlaat en naar Arabië vertrekt om de beroemde dichter in levende lijve te ontmoeten. Hij raakt zo verweven met zijn held – kent alle gedichten uit zijn hoofd – dat hij uiteindelijk transformeert in zijn geest zodat 'de voormalige koopman, die aan het einde van zijn weg was gekomen, zich in de duisternis eindelijk bij de schim kon voegen die hij najoeg'.
Het is alsof Claudel zijn eigen fantasie onderzoekt. Hij kijkt waar eventueel de grenzen liggen van zijn doorlopende verbeelding en houdt voorzichtig halt als de geschiedenis te ver dreigt te voeren. Om vervolgens gewoon weer aan een nieuwe schets te beginnen.
http://dizzie.nl/boek/kleine-mechanie...
©Dizzie/André van Dijk
November 7, 2020
Dit is het eerste boek dat ik van Claudel las, dus zonder verwachtingen. Ik had ook geen korte inhoud gelezen. Het gruwelijke, rauwe van dit boek kwam als een verrassing. Claudel maakt prachtige zinnen en beschrijvingen. De korte verhalen rond het duistere zijn vernieuwend omdat ze zich afspelen in een wereld/tijd ver van hier. Het zijn verhalen die je niet loslaten. Maar gelukkig niet te lang vasthouden omdat het korte verhalen zijn en steeds van context en personage wisselen. Knap werk!
June 27, 2014
Laat er vooral geen misverstand over zijn: ik vind Philippe Claudel een geweldig auteur. Zijn ‘Grijze zielen’, ‘Zonder mij’ (de Franse titel – ‘J’abandonne’ – is zoveel mooier) en vooral ‘Het verslag van Brodeck’ behoren absoluut tot het beste wat er de laatste tien jaar is gepubliceerd. Voor mijn part mag daar ook nog ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ aan toegevoegd worden. En wat zijn andere romans betreft: quasi allemaal lezenswaard.
Ook als scenarioschrijver en filmregisseur heeft Claudel zijn sporen verdiend: ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (met een indrukwekkende Kristin Scott Thomas in de hoofdrol) blijft memorabel. En het latere ‘Tous les soleils’ en het recente ‘Avant l’hiver’ kunnen absoluut tot de betere cinema gerekend worden.
In dat indrukwekkende oeuvre was er tot nu toe één uitzondering, één misser van formaat: ‘Het onderzoek’(2011). Deze roman met nogal wat kafkaëske trekjes was halvelings geïnspireerd op de toenmalige actualiteit: remember het Frans telecombedrijf dat geteisterd werd door een ware zelfmoordgolf onder zijn werknemers als – al dan niet rechtstreeks - gevolg van de extreem harde werkomstandigheden. Helaas: een boeiend thema, onmiskenbaar metier en nobele bedoelingen volstaan duidelijk niet (altijd) om een soort moderne parabel op te tillen tot een hoger niveau. Maar ik zei het al, ik ben een Claudel-fan, en wie zijn wij om hem deze faux pas niet te vergeven?
Maar nu is er dus zijn ‘Kleine mechanieken’, een reeks verhalen die oorspronkelijk al in 2003 werden gepubliceerd maar nu pas in vertaling zijn uitgebracht. Claudel won er de Prix Goncourt voor het korte verhaal mee. De Prix Goncourt… dat schept toch bepaalde verwachtingen. Vooral ook omdat Claudels eigen introductie intrigerend en veelbelovend is: ‘Ik word altijd diep geraakt door de kwetsbaarheid van het leven, of beter gezegd: door de kwetsbaarheid van de levensloop, die zomaar kan breken of ontsporen door iets wat je haast niet ziet en wat niet of nauwelijks te voorspellen valt. Het leven is dus als een kleine mechaniek waarvan je denkt dat het perfect is afgesteld, dat het tegen een stootje kan en niet kan falen, terwijl het toch plotseling van slag kan raken of kan vastlopen. Verlating, twijfel, waanzin, stilte en natuurlijk de dood zijn als zandkorrels, klein maar onverwoestbaar en onstuitbaar, die de tandwielen en de assemblage kunnen blokkeren.’
Maar dan lees ik die verhalen en dan denk ik: had hij het maar bij zijn introductie gelaten. Honderd negentig pagina’s kommer en kwel, uitzichtloosheid, zinloosheid, claustrofobie, kerkers, strafkolonies, anonieme ondervragingen, existentiële angsten en, o ja, ook nog wat medisch geëxperimenteer… meer dan genoeg om de doorsnee lezer een lichte depressie te bezorgen. Maar wat mijn persoonlijke mechaniek wérkelijk van slag brengt is het soort geforceerde beeldspraak dat Claudel om de haverklap meent te moeten hanteren. Een kleine bloemlezing:
- … ellende die ‘de scherpe geur van gestremde melk en uitwerpselen heeft.’
- … ‘sneeën, zwart van het ballet van insecten die ze leegzogen als bloemkronen boordevol nectar.’
- … ‘het kartonnen boord sneed in de roze kalkoenenzak die onder zijn kin hing, zijn longen maakten het geluid van een met mos bedekte waterval’…
- … een zaal gevuld met de geur van mimosa’s … ‘wat de doodsreutels van de stervenden een gepeperde poëzie gaf.’
Lees dat laatste citaat opnieuw om het goed te laten doordringen. Doodsreutels met de geur van gepeperde poëzie.
Geen wonder dat De Bezige Bij elf jaar gewacht heeft om dit proza (stinkend naar uitwerpselen, met mos bedekt, zwart van insecten en diep in de kalkoenenzak snijdend) uit te brengen. Of was het toch een puur mercantiele kwestie? Iets in de trant van: in afwachting van nieuw werk even tussendoor een paar duizend boekjes slijten aan de fans. Ik gok op het laatste.
Ook als scenarioschrijver en filmregisseur heeft Claudel zijn sporen verdiend: ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (met een indrukwekkende Kristin Scott Thomas in de hoofdrol) blijft memorabel. En het latere ‘Tous les soleils’ en het recente ‘Avant l’hiver’ kunnen absoluut tot de betere cinema gerekend worden.
In dat indrukwekkende oeuvre was er tot nu toe één uitzondering, één misser van formaat: ‘Het onderzoek’(2011). Deze roman met nogal wat kafkaëske trekjes was halvelings geïnspireerd op de toenmalige actualiteit: remember het Frans telecombedrijf dat geteisterd werd door een ware zelfmoordgolf onder zijn werknemers als – al dan niet rechtstreeks - gevolg van de extreem harde werkomstandigheden. Helaas: een boeiend thema, onmiskenbaar metier en nobele bedoelingen volstaan duidelijk niet (altijd) om een soort moderne parabel op te tillen tot een hoger niveau. Maar ik zei het al, ik ben een Claudel-fan, en wie zijn wij om hem deze faux pas niet te vergeven?
Maar nu is er dus zijn ‘Kleine mechanieken’, een reeks verhalen die oorspronkelijk al in 2003 werden gepubliceerd maar nu pas in vertaling zijn uitgebracht. Claudel won er de Prix Goncourt voor het korte verhaal mee. De Prix Goncourt… dat schept toch bepaalde verwachtingen. Vooral ook omdat Claudels eigen introductie intrigerend en veelbelovend is: ‘Ik word altijd diep geraakt door de kwetsbaarheid van het leven, of beter gezegd: door de kwetsbaarheid van de levensloop, die zomaar kan breken of ontsporen door iets wat je haast niet ziet en wat niet of nauwelijks te voorspellen valt. Het leven is dus als een kleine mechaniek waarvan je denkt dat het perfect is afgesteld, dat het tegen een stootje kan en niet kan falen, terwijl het toch plotseling van slag kan raken of kan vastlopen. Verlating, twijfel, waanzin, stilte en natuurlijk de dood zijn als zandkorrels, klein maar onverwoestbaar en onstuitbaar, die de tandwielen en de assemblage kunnen blokkeren.’
Maar dan lees ik die verhalen en dan denk ik: had hij het maar bij zijn introductie gelaten. Honderd negentig pagina’s kommer en kwel, uitzichtloosheid, zinloosheid, claustrofobie, kerkers, strafkolonies, anonieme ondervragingen, existentiële angsten en, o ja, ook nog wat medisch geëxperimenteer… meer dan genoeg om de doorsnee lezer een lichte depressie te bezorgen. Maar wat mijn persoonlijke mechaniek wérkelijk van slag brengt is het soort geforceerde beeldspraak dat Claudel om de haverklap meent te moeten hanteren. Een kleine bloemlezing:
- … ellende die ‘de scherpe geur van gestremde melk en uitwerpselen heeft.’
- … ‘sneeën, zwart van het ballet van insecten die ze leegzogen als bloemkronen boordevol nectar.’
- … ‘het kartonnen boord sneed in de roze kalkoenenzak die onder zijn kin hing, zijn longen maakten het geluid van een met mos bedekte waterval’…
- … een zaal gevuld met de geur van mimosa’s … ‘wat de doodsreutels van de stervenden een gepeperde poëzie gaf.’
Lees dat laatste citaat opnieuw om het goed te laten doordringen. Doodsreutels met de geur van gepeperde poëzie.
Geen wonder dat De Bezige Bij elf jaar gewacht heeft om dit proza (stinkend naar uitwerpselen, met mos bedekt, zwart van insecten en diep in de kalkoenenzak snijdend) uit te brengen. Of was het toch een puur mercantiele kwestie? Iets in de trant van: in afwachting van nieuw werk even tussendoor een paar duizend boekjes slijten aan de fans. Ik gok op het laatste.
April 29, 2026
De kleine mechanieken uit de titel gaan over haperingen in het leven, waardoor dat plots gaat haperen.
Dit boek is een bundeling verhalen, soms bruut, soms fantastische, soms met de sfeer van een historische roman. En allemaal lopen ze slecht af. Of beter: ze eindigen met een onverwachte of brutale dood, als is dat soms een opluchting.
Philippe Claudel heeft een geweldige pen. Zelfs banale of gruwelijke scenes weet hij heel poëtisch te verwoorden.
Speciaal boekje, maar heel knap.
Dit boek is een bundeling verhalen, soms bruut, soms fantastische, soms met de sfeer van een historische roman. En allemaal lopen ze slecht af. Of beter: ze eindigen met een onverwachte of brutale dood, als is dat soms een opluchting.
Philippe Claudel heeft een geweldige pen. Zelfs banale of gruwelijke scenes weet hij heel poëtisch te verwoorden.
Speciaal boekje, maar heel knap.
January 5, 2020
Pareltjes. Vooral "De ander".
December 14, 2021
Spitsvondige donkere verhalen
September 24, 2023
Quelle déception! Normalement je suis charmé par les livres de Claudel, mais ces nouvelles ne m'ont pas captivé. Plus de chance la prochaine fois!
June 30, 2014
In een interview naar aanleiding van het winnen van The Independent Foreign Fiction Prize wordt Het verslag van Brodeck omschreven als een "bijna donker sprookje waarin Kafka de gebroeders Grimm ontmoet". Een perfecte beschrijving voor een geweldig boek, maar ook een omschrijving die van toepassing is op Kleine Mechanieken, een boek met grimmige. vol dood en verderf zittende verhalen.
Het meest kafkaiaans is Tania Vläsi, het laatste verhaal uit de bundel. Tania wordt op een dag 'gevraagd' mee te komen, vervolgens opgesloten in een kleine kamer met een enorm hoog plafond, moet zich uitkleden en dan wachten tot ze aan de beurt is. Gedwee en zich nergens over verbazend laat Tania alles over zich heen komen. Gelukkig is ze perfect en leeft nog lang als koningin.
Minder Kafka, meer Grimm is het leven voor de struikrover uit De koopman en de dief, die van De Dood de kans krijgt om zijn leven te veranderen en zo alle misdaden goed te maken die hij tot dan begaan heeft. Het verhaal begint en eindigt sterk, maar heeft een slaapverwekkend middendeel dat weinig meer vertelt dan dat het de hoofdpersoon goed en steeds beter gaat.
De meeste verhalen zijn gelukkig beter opgebouwd, zoals Panopticum II waarin een gevangene samen met zijn collega's de perfecte cel mag bouwen. Het resultaat is een kamer zonder uitzicht, zonder geluid, zonder geur van buitenaf: "Ja, eindelijk zal ik thuis zijn, in ruste op een plek die eigenhandig heb gebouwd, met spierpijn en pijnlijke handen, met het zweet op mijn voorhoofd, en waar ik voor de rest van mijn eeuwigheid trots op kan zijn." Eind goed, al goed.
De beste verhalen in deze bundel gaan over schrijvers en dichters. Hoogtepunt daarvan is De ander, waarin de hoofdpersoon bij toeval een paar gedichten van Rimbaud leest en daar zo geobsedeerd door raakt dat hij zijn huidige leven vaarwel zegt om Rimbaud te vinden. Het is een van de langste verhalen, maar net zo krachtig als het veel kortere Romans (5 bladzijden) waarin een schrijver eindigt met romans te beloven "als dolken met vlijmscherpe punten die hun muziek in het geheugen van de mensen krassen, die ik bij tijd en wijle verzacht met stiltes, buitensporige, oneindige stiltes die ik het aanzien van goudstof geef, van grote beverige vervoering, van waterdruppels die een onweersbui over de achterkant van de wilgenbladeren uitstort om ze er vervolgens weer vanaf te jagen." Daarbij had Claudel het moeten laten, maar net als bij George Piroux, een tikje cynisch verhaal over een man die een eenzame dood sterft in een appartementencomplex en het fantastische Paliarus, over een dikke man op zoek naar de betekenis van het woord paliarus, schrijft hij één zin, één alinea teveel op. Jammer, want het is een kras op de verder zo gave, donkere, absurdistische verhalen die ze besluiten.
Kleine Mechanieken is de eerste verhalenbundel van Claudel, geschreven in 2002. Hij schreef de kortverhalenbundel twee jaar voordat Grijze zielen, dat hij in 20003 schreef, vertaald werd in het Nederlands.
Het meest kafkaiaans is Tania Vläsi, het laatste verhaal uit de bundel. Tania wordt op een dag 'gevraagd' mee te komen, vervolgens opgesloten in een kleine kamer met een enorm hoog plafond, moet zich uitkleden en dan wachten tot ze aan de beurt is. Gedwee en zich nergens over verbazend laat Tania alles over zich heen komen. Gelukkig is ze perfect en leeft nog lang als koningin.
Minder Kafka, meer Grimm is het leven voor de struikrover uit De koopman en de dief, die van De Dood de kans krijgt om zijn leven te veranderen en zo alle misdaden goed te maken die hij tot dan begaan heeft. Het verhaal begint en eindigt sterk, maar heeft een slaapverwekkend middendeel dat weinig meer vertelt dan dat het de hoofdpersoon goed en steeds beter gaat.
De meeste verhalen zijn gelukkig beter opgebouwd, zoals Panopticum II waarin een gevangene samen met zijn collega's de perfecte cel mag bouwen. Het resultaat is een kamer zonder uitzicht, zonder geluid, zonder geur van buitenaf: "Ja, eindelijk zal ik thuis zijn, in ruste op een plek die eigenhandig heb gebouwd, met spierpijn en pijnlijke handen, met het zweet op mijn voorhoofd, en waar ik voor de rest van mijn eeuwigheid trots op kan zijn." Eind goed, al goed.
De beste verhalen in deze bundel gaan over schrijvers en dichters. Hoogtepunt daarvan is De ander, waarin de hoofdpersoon bij toeval een paar gedichten van Rimbaud leest en daar zo geobsedeerd door raakt dat hij zijn huidige leven vaarwel zegt om Rimbaud te vinden. Het is een van de langste verhalen, maar net zo krachtig als het veel kortere Romans (5 bladzijden) waarin een schrijver eindigt met romans te beloven "als dolken met vlijmscherpe punten die hun muziek in het geheugen van de mensen krassen, die ik bij tijd en wijle verzacht met stiltes, buitensporige, oneindige stiltes die ik het aanzien van goudstof geef, van grote beverige vervoering, van waterdruppels die een onweersbui over de achterkant van de wilgenbladeren uitstort om ze er vervolgens weer vanaf te jagen." Daarbij had Claudel het moeten laten, maar net als bij George Piroux, een tikje cynisch verhaal over een man die een eenzame dood sterft in een appartementencomplex en het fantastische Paliarus, over een dikke man op zoek naar de betekenis van het woord paliarus, schrijft hij één zin, één alinea teveel op. Jammer, want het is een kras op de verder zo gave, donkere, absurdistische verhalen die ze besluiten.
Kleine Mechanieken is de eerste verhalenbundel van Claudel, geschreven in 2002. Hij schreef de kortverhalenbundel twee jaar voordat Grijze zielen, dat hij in 20003 schreef, vertaald werd in het Nederlands.
June 18, 2014
De verhalenbundel Kleine mechanieken neemt je in 13 verhalen mee naar andere werelden, diverse culturen, geloof, macht, dood, moord, obessie en absurditeit. Het lukt Claudel om alle korte verhalen zo goed mogelijk in evenwicht af te ronden. De verhalen zijn in evenwicht met elkaar. Je vindt herkenning en dat sluit weer aan op een ander verhaal.
De dood staat vaak centraal in deze verhalenbundel. In het grootste verhaal in de bundel, ‘De ander’, raakt een koopman geobsedeerd door de net gepubliceerde verzen van Arthur Rimbaud. Hij verkoopt zijn bezittingen, laat zijn vrouw en kinderen achter en gaat op een zoektocht naar de dichter, die zich ergens in donker Afrika zou bevinden. Hij wordt bestolen, op het laatst niet alleen van zijn geldbuidel maar ook van zijn beduimelde exemplaar van Illuminations.
Dit vindt de koopman niet erg want hij kent de verzen woord voor woord, of beter, letter voor letter uit zijn hoofd. Wanneer hij sterft, is hij alleen nog een schim van zichzelf en kent iedereen hem slechts nog als Rembó. Hij heeft zich helemaal voorgedaan als zijn ideaalbeeld. Op zijn sterfbed buigt iemand zich over hem heen en spreekt alleen uit: Rimbaud? Is het verhaal onopgemerkt gebleven en dat van een grote poëet geworden?
De verhalen zijn ook sprookjesachtig. Zo bewerkt een dame zich in 'De vertrouweling', haarzelf met inkt en wordt een kluizenaar die alleen nog maar op bed ligt. De beschrijvingen in dit verhaal zijn rustig en gedetailleerd. Het is beeldend geschreven en je kunt alles inbeelden en uitbreiden in je gedachten.
Humor is ook in de bundel te vinden. Claudel schrijft in een verhaal waarin iemand wordt geëxecuteerd, aan een olm gehangen wordt en zij hem laten hangen totdat hij verrot is. Waarna iedereen weer verder gaat met zijn dagelijkse leven.
Claudel heeft de Kleine mechanieken zo neergezet dat het grepen uit het dagelijkse leven kunnen zijn uit alle werelddelen en hoeken. Zo kun je je bevinden op een verkeerde tijd en verkeerde plek. Hoe mechanieken met elkaar omgaan op goede en op slechte wijzen.
De dood staat vaak centraal in deze verhalenbundel. In het grootste verhaal in de bundel, ‘De ander’, raakt een koopman geobsedeerd door de net gepubliceerde verzen van Arthur Rimbaud. Hij verkoopt zijn bezittingen, laat zijn vrouw en kinderen achter en gaat op een zoektocht naar de dichter, die zich ergens in donker Afrika zou bevinden. Hij wordt bestolen, op het laatst niet alleen van zijn geldbuidel maar ook van zijn beduimelde exemplaar van Illuminations.
Dit vindt de koopman niet erg want hij kent de verzen woord voor woord, of beter, letter voor letter uit zijn hoofd. Wanneer hij sterft, is hij alleen nog een schim van zichzelf en kent iedereen hem slechts nog als Rembó. Hij heeft zich helemaal voorgedaan als zijn ideaalbeeld. Op zijn sterfbed buigt iemand zich over hem heen en spreekt alleen uit: Rimbaud? Is het verhaal onopgemerkt gebleven en dat van een grote poëet geworden?
De verhalen zijn ook sprookjesachtig. Zo bewerkt een dame zich in 'De vertrouweling', haarzelf met inkt en wordt een kluizenaar die alleen nog maar op bed ligt. De beschrijvingen in dit verhaal zijn rustig en gedetailleerd. Het is beeldend geschreven en je kunt alles inbeelden en uitbreiden in je gedachten.
Humor is ook in de bundel te vinden. Claudel schrijft in een verhaal waarin iemand wordt geëxecuteerd, aan een olm gehangen wordt en zij hem laten hangen totdat hij verrot is. Waarna iedereen weer verder gaat met zijn dagelijkse leven.
Claudel heeft de Kleine mechanieken zo neergezet dat het grepen uit het dagelijkse leven kunnen zijn uit alle werelddelen en hoeken. Zo kun je je bevinden op een verkeerde tijd en verkeerde plek. Hoe mechanieken met elkaar omgaan op goede en op slechte wijzen.
June 12, 2014
Het is goed een boek aan te vatten zonder verwachting, zonder voorkennis, zonder enig voorproefje. Met Claudel is dat intussen moeilijk geworden. Ik ben wat teleurgesteld, en misschien ligt dat meer aan mij (en m'n verwachting) dan aan de verhalen in deze bundel. Het zijn krachtige verhalen - verhalen die je willen aanzetten tot denken. Maar daar kwam ik niet toe, omdat het mij allemaal wat te geforceerd ingelepeld werd. Ik werd niet meegezogen, noch kon ik genieten van de schrijfstijl die ik van deze auteur gewend ben. Een bundel lang zocht ik naar dat ene mechaniekje waarin ik me kon nestelen opdat ik zou kunnen meedraaien in de verhalen. Ik vond het niet. Misschien was het er wel, maar ik ben niet geneigd het boek te gaan herlezen om het alsnog te vinden.
August 13, 2014
Tegenvallende Claudel.
January 28, 2015
Maar een tweetal kortverhalen konden me echt overtuigen. Een tegenvaller, verwacht gewoon meer van Claudel.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews