Μόνο ο Άρης Μαυροειδής μπόρεσε να καταλάβει ποια ήταν πραγματικά η γυναίκα του φάρου... Εκείνος αναγνώρισε στο πρόσωπο της άλαλης Αυγής το πρόσωπο της σκιάς που είχε στοιχειώσει το νου του. Και μόνο εκείνος έμαθε ότι το κορίτσι που απαρνήθηκε τη γλώσσα των ανθρώπων, προτιμώντας να αφουγκράζεται τη γλώσσα των πουλιών, ήταν το ίδιο κορίτσι που τριγυρνούσε στο Μοναστήρι της Παναγίας της Φολεγάνδρου το 1978 και στο φάρο της Ασπρόπουντας το 1715, περιμένοντας αιώνες την αγάπη να επιστρέψει... Από το μυστικό μιας φωτογραφίας στο μυστικό ενός κελαριού κι έπειτα στο μυστήριο της Χρυσοσπηλιάς, από το παρόν στο παρελθόν και από την προδοσία στην προσμονή, η γυναίκα του φάρου ψάχνει μια απάντηση στο ερώτημα της μετά θάνατον ζωής μέσα από ιστορίες στις οποίες εναλλάσσονται οι εποχές, όχι όμως και οι πρωταγωνιστές, που παραμένουν ίδιοι, παραβιάζοντας τα σύνορα του χρόνου στο όνομα της αγάπης...
Η ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Μέχρι τα δεκαοκτώ της έζησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Το 1988 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου σπούδασε ελληνική κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε έκανε και τις πρώτες συγγραφικές της απόπειρες με μικρά διηγήματα που εκδόθηκαν σε τοπική εφημερίδα της Βέροιας. Ασχολείται με τη μουσική και τη ζωγραφική και ταξιδεύει συχνά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία τα οκτώ μυθιστορήματά της: ΜΕ ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ, ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ, Η ΜΑΤΖΙΚΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΣΥΡΤΑΡΙ, ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2008,ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ και ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, καθώς και το δοκίμιο ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ.
Το ξεκίνησα χωρίς υψηλές προσδοκίες. Ωστόσο από την αρχή με κέρδισε. Η Τραυλού ξεχωρίζει ανάμεσα σε όλες τις συγγραφείς της γενιάς της,έχει ποιότητα διαφορετική και βάθος η γραφή της. Στα όρια του μεταφυσικού,ακροβατώντας μεταξύ πραγματικου και φανταστικού,με ερωτήματα να πλανώνται γύρω από τη Γυναίκα του Φάρου...Πού πάει μια ψυχή όταν εγκαταλείπει το σώμα της;Συνεχίζει το αέναο ταξίδι της μέσα σε άλλα σώματα,ώσπου να βρει τη λύτρωση;Ζει συγγενείς ζωές;Έχει ελπίδα να τα καταφέρει;Ή όλ'αυτά είναι μια ανοησία; Η απάντηση δεν έχει σημασία.Γιατί είτε διαφωνείς,είτε συμφωνείς,το ταξίδι μέσα σε διαφορετικούς αιώνες είναι μαγευτικά δοσμένο,στις σελίδες του βιβλίου. Οι ήρωες με άγγιξαν βαθιά,ιδιαίτερα η ιστορία της Αυγής και του Λύγκα.Προσωπικά δεν πιστεύω στη θέση του βιβλίου,μα το ότι η Τραυλού κατάφερε να με κάνει να το προσπερασω,το θεωρώ εξαιρετική μαεστρία. Αν αγαπάτε τον άνεμο,τη θάλασσα,τους φάρους,τους πειρατές,τη Φολεγανδρο...πιστεύετε στους αγγέλους και στο φως...να το διαβάσετε! Θα ψηλαφίσει στο αποτύπωμα μιας αγγελικής αγάπης η ψυχή σας....
Αυτή τη φορά η κυρία Τραυλού μας δίνει κάτι διαφορετικό αλλά εξίσου όμορφο βιβλίο. Η ιστορία είναι τόσο διαφορετική από ότι θα μπορούσαμε να συναντήσουμε στην καθημερινότητά μας, όμως και τόσο ενδιαφέρουσα που καθηλώνει τον αναγνώστη! Συγχαρητήρια για το υπέροχο βιβλίο!
Ένα τεράστιο βιβλίο το οποίο σε πολλά σημεία είναι πάρα μα πάρα πολύ βαρετό και νομίζεις ότι δεν "προχωράν" οι σελίδες. Ειδικά στο πρώτο μισό μου φάνηκε ατελείωτο. Στο δεύτερο μισό η κατάσταση κάπως σώζεται και αποκτά κάποιο ενδιαφέρον. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δύο χρονικές περιόδους και οι ήρωες ζουν το δράμα τους με διαφορετικούς ρόλους αλλά με έναν σκοπό να βρουν την αγάπη. Το μήνυμα του βιβλίου είναι αρκετά αισιόδοξο και μου άρεσε σαν κατακλείδα, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να είναι 100 σελίδες λιγότερο. Δεν μπορώ να καταλάβω τα τελευταία χρόνια γιατί οι Ελληνίδες συγγραφείς προτιμούν, κατά την προσωπική μου άποψη, τις τόσες πολλές σελίδες καταστρέφοντας μία ωραία ιστορία με πολλά στοιχεία που δεν χρειάζονται και επαναλήψεις.
Ένα αρκετά καλό βιβλίο αλλά πολύ μεγάλο σε μέγεθος ειδικά οι πρωτες 200 και βαλε σελίδες δεν κυλουσαν με τίποτα. Μετα απο αυτες καθως εξελίσσονταν η Ιστορία ήταν πολύ ωραίο. Τα είχε όλα ερωτες περιπέτειες και δολοπλοκιες. Η αληθεια ειναι μου άρεσε πιο πολύ η ιστορία του παρελθόντος. Πολυ έξυπνη πλοκη αν ηταν λιγοτερες σελιδες δεν θα κουραζε καθολου και θα κρατουσε τον αναγνωστη σε αγωνία
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι την αφορμή για να γραφτεί αυτή η ιστορία ήταν κατ' αρχήν ένας φάρος και μια εικόνα (ή και τμήμα εικόνας με άγγελο). Η ιστορία είναι καλογραμμένη, οι χαρακτήρες λίγο καρτουνίστικοι και μερικές προσπάθειες να δοθεί περισσότερη αληθοφάνεια είναι καταδικασμένες, όπως π.χ τα σπασμένα αγγλικά της Άλις, που σε ταινίες ή ηχητικά είναι σίγουρη επιτυχία για να δοθει τραγικότητα σε γεγονότα παρότι είναι μάλλον κωμικά, αλλά σε βιβλίο, είναι απλώς απογοητευτικά. Οφείλω να πω ότι είμαι βέβαια και προκατειλημμένη, επειδή μέχρι τώρα οποιοδήποτε βιβλίο έχω διαβάσει σχετικά με φάρο, με έχει απογοητεύσει βαθύτατα. Κι όλο αυτό επειδή μονίμως στους φάρους γίνονται απαίσια γεγονότα, γεγονός που το βρίσκω λυπηρό επειδή οι φάροι όχι απλώς μου αρέσουν, αλλά τους λατρεύω. Και σαν εικόνα και σαν τόπο κάποιας ιστορίας που κρύβει μεγάλη (αλλά όχι απλώς λυπητερή και καταδικασμένη) αγάπη. Δεν καταθέτω τα όπλα, κάποιος ή κάποια θα καταφέρει να γράψει μια απολαυστική ιστορία σε φάρο. Επίσης το θέμα της μετενσάρκωσης το έχω δει και αλλού, αλλά εδώ χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, τύφλα νά'χουν οι κλασσικές ινδικές προ Μπόλιγουντ ταινίες. Είναι μια πολύ καλή προσπάθεια, με εμπεριστατωμένη μελέτη στα ιστορικά στοιχεία, απλώς δεν είναι του γούστου μου. Ελπίζω σε άλλο της βιβλίο, να μπορέσω να εκτιμήσω περισσότερο την συγγραφέα γιατί εδώ πνίγηκα στο σύμπαν των προσώπων που διαδέχονταν το ένα το αλλο σε ένα χορό που δεν με έπεισε όμως ιδιαίτερα.
Ενα παραμύθι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασιας, μεταξύ ορατού και αοράτου κόσμου μπερδευοντας τα συνορα μεταξύ τους σε οδηγεί πέρα απο εκει που το μυαλό φτάνει και υτο ειναι μαγεία απο μόνο του. Δεν σχολιαζω το υφος γραφης μιας και η κ. Τραυλου είναι η αγαπημενη μου συγγραφέας. Εξαιρετική οπως παντα. Φυσικα μπερδευτηκα με τα ονοματα που επαναλαμβανονται. Αγαπησα τον Σεραφειμ. Λατρεψα την αποψη οτι οι ψυχες δεν πεθαινουν. Στεναχωρηθηκα ως αφανταντα ρομαντικο πλασμα οτι η Λυτρωση ερχεται παντα μεσω της Μεγαλης Θλιψης. Εξαιρετικο βιβλιο.
Τα θεοφανεια ως αγια μερα ειναι οι κυριοι πρωταγωνιστες ενος παραμυθιου με ενα τελος που δεν μπορει να μπει σε επιθετα αλλα σε μια κι μονο λεξη λυτρωση.λυτρωση ψυχης καρδιας μυαλου σωματος....μαγεια