Memoires van een luipaard

by Peter Verhelst

Memoires van een luipaard is het relaas van een liefde die als een bliksem inslaat. Een hartstochtelijk verlangen om de geliefde in woorden te vatten op de manier waarop een schilder dat doet: naar levend model. Keer op keer. Koortsachtig. Bezeten. Tot die ene tekening wordt gemaakt die perfect samenvalt met het begeerde lichaam.

Genres: Fiction, Poetry, Literature

104 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

Peter Verhelst is een Vlaamse dichter en schrijver.

Peter Verhelst in de Nederlandstalige Wikipedia

Peter Verhelst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Peter Verhelst bij "Schrijversgewijs"


Peter Verhelst is a Flemish poet and writer.

Peter Verhelst in the English Wikipedia

Reviews

[Ceren · Rating 4 out of 5]

Ik snap niet hoe Verhelst verwacht dat je na het lezen van zijn bundel nog emotioneel stabiel zult zijn als hij al begint met de zin 'Het is een van die nachten waarop de lucht even zacht is als de buik van een kat'.

Dat is toch cru?

[Boris · Rating 5 out of 5]

het is moeilijk te zeggen of het poëzie met een verhaal is, of een verhaal dat wonderlijk poëtisch geschreven is. Een leeservaring die je bijblijft, dat staat vast

[Jule Woltering · Rating 4 out of 5]

rauw, tergend onvatbaar en tegelijk ondoorgrondelijk sprekend. grijpt bij de keel!!!

[Marieke Holtrup · Rating 4 out of 5]

even deze parel herlezen. zo prachtig

[Linde Weeda]

dit boek kan je geen sterren geven, dat zou haast impliceren dat je het snapt... help!

"Ik heb mensen vreemde dingen horen vertellen en nog vreemdere dingen horen verzwijgen als ze het over de liefde hebben. Meestal houd ik mijn mond. De woorden komen pas later, als ik alleen thuis ben en mijn vingers het gezicht van mijn geliefde op mijn buik tekenen. Maar de buiktekening lost na een tijd op in de nerven van de huid. Zoals ook de woorden dat doen. Tot alleen dat nabeeld er nog is, dat op zijn beurt enzovoort..." (pagina 90-91)

[Mo Janssen · Rating 3 out of 5]

uhhh, tja, ontzettend vreemd boek. heb wat scènes opnieuw gelezen voor de weekopdracht en die begreep ik pas na de derde herlezing. bleek er helemaal geen monsterlijke ruimte in die scène te zitten... ANYWAY, de rest van het boek is heel mooi geschreven, maar wederom is het einde gewoon TE open. maak eens een keer een begrijpelijk en democratisch boek, postmodernisten, ik smeek het jullie.

+1 sterren voor wuhluhwuh

[Lena · Rating 3 out of 5]

Dit boek maakte me slaapdronken.

“Op haar buik met de handpalmen naast het kussen. Alsof ik getuige was van een intieme, geheime choreografie waarin zij vertraagd, als een bleke vis door de nacht wegzwom en met die beweging een handvol oplichtende en uitdovende letters in de zwarte lucht schreef.”

[Mahatma · Rating 3 out of 5]

‘T Is zoals het leven zelf: soms goed, soms onbegrijpelijk, soms gezaag.

[Roos De Buysscher · Rating 4 out of 5]

"Alsof je aan de voet van een flatgebouw staat en omhoog kijkt en de jagende wolken je lichaam meetrekken, met de wind mee. Snap je? Dat soort duizeling."

[An · Rating 5 out of 5]

Wat een woordkunstenaar!

[Mattis Van den Branden · Rating 5 out of 5]

WAUW

[Sam Nassiri · Rating 4 out of 5]

nogal ongrijpbaar, op een goede manier

[Olivier · Rating 5 out of 5]

Woorden die dansend zinnen vormen. Een bitterzoet snoepje.

[Zoë🔮 · Rating 5 out of 5]

" Hadden wij het niet verzonnen dan had niemand het kunnen bedenken"

[Caya · Rating 4 out of 5]

Veel postmodernistischer dan dit wordt het niet: het is soms volstrekt onduidelijk wat er gebeurt en of het wel echt gebeurt, maar alles is prachtig beschreven. Ik vond het bijvoorbeeld wel weer leuk dat we er nooit achter komen of de hoofdpersoon een man of een vrouw is. De omschrijvingen van wat er gebeurt zijn eigenlijk heel simpel van aard, maar hebben toch iets poëtisch. Ook krijg je vaak nèt te weinig informatie om erachter te kunnen komen wat er nou precies aan de hand is, waardoor je gespannen door blijft lezen. Hier een paar van mijn favoriete quotes:
"Dat woord dat ik achter haar glimlach zag glanzen: verdriet."
" Een levenslang, ongeneeslijk verlangen naar een plek waar je niet kunt zijn, waar je nooit kunt zijn, zelfs al ben je er daadwerkelijk aanwezig."
"Overal zag ik haar hart kloppen."

[Sanne Lolkema · Rating 5 out of 5]

altijd fijn als blijkt dat favoriete boeken favoriete boeken gebleven zijn

(pen had niet genoeg streepjes om alle mooie dingen te onderstrepen)

‘Er is een pijn die je nauwelijks kunt verdoven. Alleen maar met een dronkenschap die niets met banale middelen als alcohol of chemische poespas te maken heeft, maar met een lichaam dat op het gras ligt met een ander lichaam erop neergehurkt’

[Dagmar · Rating 5 out of 5]

"ergens op een bed brengt de slaap mijn geliefde aan het gloeien als een kachel, terwijl ze van me droomt."
Prachtige taal, ik weet niet eens wat ik erover moet zeggen maar het afbeelden van verliefdheid is prachtig en bijna perfect.

[Karolien Cornelis · Rating 4 out of 5]

Het heeft geen zin meer mee te nemen dan je kan dragen. Alles zit toch in je hoofd. (P. 31)

[Jonathan Huyghebaert · Rating 3 out of 5]

2.75

[Axelle · Rating 4 out of 5]

zo mooi en mysterieus maar je kan alles zien en voelen

[Franco Prontera · Rating 5 out of 5]

a weird ride through poetry, romance, loneliness and guilt.

[Sam Boone · Rating 4 out of 5]

Wat een zinnen. Postmodernistisch kunstwerk. Nog steeds niet zeker of postmoderne literatuur écht mijn ding is.

[Isabelle Del'haye · Rating 2 out of 5]

leuk als je poëzie wil lezen, heel mooie beschrijvingen - knap
ontgoochelend als je een verhaal verwacht - er wordt teveel niet gezegd om er toch van te kunnen genieten.
Hoewel ik bewondering heb voor de schrijfstijl, had ik toch weinig leesplezier.
Goed om nu en dan eens ter hand te nemen en een bladzijde te lezen.

[Claude · Rating 4 out of 5]

Van Verhelsts proza word je dronken; geen kater maar een heerlijke beneveling.

[Anton Muyldermans · Rating 3 out of 5]

Het verdriet van de tropen.
Men zegt dat je het 's nachts door je heen kunt horen zwemmen op het ritme van je hartslag. Dat het soms naar je hoofd zwemt en door je ogen naar buiten kijkt. Dat de kleur van je ogen erdoor verandet. Dat wie in die ogen kijkt, erdoor wordt besmet.

Laat de regen en de zon en de wind het beeld opeten. Misschien zal het verdriet dat er in rondzwemt door diezelfde regen worden verteerd. Maar de regen verteert niet. De rgen geselt, slaat stuk en spoelt elke korrel klei weg. Als zaden. Uitzwermend.

In het begin dacht ik 'dat kan niet'. Tot ze die woorden met een haal van haar tong van mijn lippen wegnam en dat ik nadien niets meer dacht.

Ik weet niet hoe lang ik heb grslapen. Lang genoeg om als een luchtbel uit het zwart omhoog te kunnen klimmen, hoger en hoger, het oppervlak boven je als vloeibaar glas en terwijl je longen op barsten staan, reik je die handen keer op keer naar het licht, tot je eindelijk dat licht hebt bereikt en je uit het water opspringt.

[Iben Bollaert · Rating 5 out of 5]

"Het is een van die nachten waarop de lucht even zacht is als de buik van een kat. Je buigt je voorover en je legt de vingertoppen op die woorden. Van links naar rechts. Traag blijf je die zin strelen tot de pels begint te knetteren."

[Vera · Rating 5 out of 5]

Iedere bladzijde als een prachtig, lang gedicht!

[Joris Van Camp · Rating 5 out of 5]

Verbluffend mooi.

[Nathanja · Rating 3 out of 5]

Fascinerend, omdat het nie te volgen is

[Jasmijn Buysse · Rating 2 out of 5]

Noch vis,noch vlees. Iets tussen poëzie en proza. Vaagheid afgewisseld met sterke literaire zinnen.