Shoko Hidaka (native name: 日高ショーコ) is a Japanese mangaka unit. The drawings are by Shoko Hidaka, and the stories are by Takie (タキエ) but the author name is always "Shoko Hidaka".
Damn, I read this in a wrong order :( This manga should be read last. My perfect reading experience is ruined 🌬🍃 ((sdhsjsdfskh— yes i'm being dramatic))
The artwork was good and the artstyle was totally my jam so I'll come back here after reading all the prequels to give this story more proper review ((no promises tho~ LMAO🙇🏻♀️))
Nishima and Miyama are so cute together! I mean it follows the typical yaoi plot line and both are typical yaoi characters. In yaoi, typical is good for me.
You definitely felt the romance, desire, and just plain sweetness in this manga. Half of the time I was just "aw-ing" at how cute they are and thinking "gosh, this is my I love yaoi". And I mean you can't get more romantic than a cafe right? Just, ugh, I am gushing!!!
I suck at writing reviews. I mean what can I say? I liked how Nishima licked Miyama's fingers? I liked the intimacy? (Gosh, I feel so uncomfortable writing this...*shivers*)
The art is beautiful! Light, clean, and just ;A;
I think the biggest problem is that I want more!!! I feel like my yaoi need is not fulfilled!!! But I will hunt down more work by Shoko Hidaka. :3
Mal ein etwas erwachsenerer Manga mit zwei Männern, die früher in der Studentenzeit eine more or less geheime Beziehung hatten und sich dann trenten, weil jemand nicht damit klar kam, dass er Bisexuell ist und Schwulsein nur eine Phase war. Das ganze wird hier nach einer Scheidung neu aufgearbeitet von ihm - realistisch ist das nicht :D aber realistischer als manch andere BL-Mangas mit diesem Thema. Mir gefiel es aufjedenfall, auch wenn hier weider ganz viel Miskommunikation drin ist und sicherlich viele finden, dass er keine zweite Chance verdient hätte.
Ehrlich gesagt konnte mich der Manga von Anfang an nicht begeistern, da ich aber davor schon eine Enttäuschung gelesen hatte und die noch schlechter begann, wollte ich dem Manga eine echte Chance geben. Leider war er für mich einfach langweilig und langatmig. Ich denke schon, dass man mich auch mit Büroangestellten/Anzugträgern in einem Manga unterhalten könnte, aber dieser Manga konnte es nicht. Es geht hier um Toru, einen Geschäftsmann, und Kohei, einen Cafebesitzer. Beide waren zu Jugendzeiten ein geheimes Paar. Toru konnte seine Sexualität nie akzeptieren, stieß schlussendlich Kohei extrem vor den Kopf und versuchte dann als Hetero zu leben. Toru war mir im ganzen Buch unsympathisch, vor allem wie arschig er sich als Jugendlicher benommen hat. Kohei dagegen wirkte immer sehr offen, süß und liebenswürdig. Er tat mir einfach leid. Naja, beide hat ihre Vergangenheit geprägt und als sie nach Jahren wieder aufeinandertreffen, gibt es einiges Aufzuarbeiten. An sich alles eine interessante Plot-Idee, nur wurde sie langatmig und uninteressant umgesetzt. Der Zeichenstil war typisch Boyslove - wenig drumherum, viele Close-Ups... An sich stört mich das nicht, es ist aber eben auch nichts besonderes. Es gibt am Ende noch eine Bonusstory. Die habe ich sogar abgebrochen, weil sie mich ebenfalls langweilte.
Es war okay. Ich würde normalerweise 3,5 Sterne vergeben, aber hier tendiere ich nur zu 3. Ein solider Boyslove, der in der Haupstory mich mitreißen konnte. Mir aber keine tieferen Gefühle gegeben hat.
Why my brain forgets that I have already read this oneshot so many times is beyond me, when the final chapter arrives, all the memories come flooding back, and I realize how much I despise the uke here and the cycle continues lol
Nishima es un treinteañero que siente que ha fracaso muchísimo en la vida. Lleva diez años viviendo como un zombie, y todo porque cuando era crío fue inmaduro e hizo daño a quien más amaba y por tanto, también a si mismo. No poder aceptarse él como persona hizo que tampoco aceptara a su primer amor. En su juventud, ese chico llenó sus días de felicidad e hizo que su autoestima estuviera por las nubes, pero también le ahogaba lo que sentia por el y las voces envidiosas que murmuraban en contra de ellos. Sin duda, a veces el amor solo es para adultos.
Miyama tampoco es feliz con su vida, aunque sea dueño de su trabajo y trabaje en lo que ama (es dueño de una cafetería y barista -café-). Desde que su primer amor rompió su corazón y todos sus sueños, él no ha vuelto a querer vivir junto a otro hombre, por lo que solo se acuesta con ellos y los manda a su casa, salvo con Ando porque también son amigos además de hacer "cosas". Él no ha vuelto a confiar en nadie, y tampoco a ser el candido chico que amaba la vida sin reservas y se entregaba a todo como si el sol le hubiera despertado gentilmente.
Diez años después ambos vuelven a cruzarse. Nishima quiere recuperar lo que dañó cuando era un crio, quiere despertar con Miyama y besarle, simplemente cerrar los ojos y estar a su lado. Miyama en cambio quiere escapar de todos los recuerdos, ahora es él quien tiene miedo, pero su corazón sigue anhelando a este tonto primer amor suyo.
4/10
Hatsukoi no atosaki lo he leído sin saber que anoche ya había leído un tomo de esta mangaka (uno odioso), la verdad es que por el tema de los viejos amores ambas obras tienen un nexo de unión, pero el desarrollo de la historia es diferente, aunque la rabia, el dolor y la pena sobrevuelen toda la obra. En ningún momento reconocí a la autora, supongo que ese sería un punto a su favor. Espero algún día ver si también escribe historias dulces que puedan significarme un poco más, pero de un 0 que tiene el otro manga, un 4 está bien ahora con esta.
Probablemente no recuerde mucho tiempo esta obra, pero creo que está bastante bien y que es muy diferente al yaoi común. Este es muy adulto y tiene muy buenas reflexiones. Es una obra pausada y llena de ideas, de deseos frustrados, pensamientos, anhelos, amores que se arrastran en la piel y se niegan a irse (para los personajes, digo). Es una historia madura sobre dos adultos que se quisieron mucho (nos lo dejan ver en numerosos flash backs) y que ahora quieren alejarse-acercarse.
Los miedos de ambos personajes están presentes durante toda la obra, pero de una forma sencilla que los hace realistas. Pausadamente, ambos van encontrando coraje.
Nishima, el que se equivocó en el pasado, es el que le echa valor en el presente, puede parecer el mismo niño serio del pasado pero ahora volver a ver a Miyama le trae de vuelta sus recuerdos perdidos y la persona feliz y amada que él fue y se esfuerza por no volver a perder su identidad y a su primer amor. Nishima es tan dulce, me alegré tanto de que hubiera cambiado en donde importa: tenía libertad en su cabeza, cosa que no tenía de niño.
Miyama podría haber sido mi personaje favorito porque aparentemente es más mi tipo, alegre y esas cosas, pero en el fondo creo que es el más infeliz de los dos a pesar de que ha explorado su sexualidad y no se averguenza de amar hombres y llevarlo orgulloso, pero claro, durante diez años él lo ha desaprendido todo sobre amar y sentir y solo Nishima le trae el arcoiris de emociones de su corazón. Miyama se siente aterrado pero en el fondo anhela volver a él, es super duro con Nishima (entendible) pero claudica y se concede una oportunidad a ambos.
Estoy segura de que estos dos poco a poco aprenderán a quererse con soltura, y a iniciar proyectos juntos. A confiar.
Secundarios solo tenemos a Ando, que era un ligue sexual de Miyama y la verdad es que me sorprendió la charla que tuvo con ambos personajes. Fue divertido ver como llamaba crios a los protas y como los animaba a salir juntos a pesar de que hasta ahora él se acostaba con Miyama, pero como no era amor renunciar no costó a ninguna de las partes.
Las ilustraciones en esta obra me han parecido muy limpias y monas. Y el sexo practicamente está pero implicito y censurado, aunque se prescinde practicamente de ésto, pero mejor porque bastante tenian con lo que lidiar ambos personajes en un solo tomo. Francamente, la historia daba para un tomo más, donde ver cómo, en pareja reconstruian su relación y sus identidades como personas felices y no heridas.
No sabía que este tomo formaba parte de una "serie" donde cada tomo es independiente pero los personajes están relacionados. Concretamente este es el quinto parece. Así me quedé a cuadros con el extra y los personajes que salieron de la "nada".
La serie no me llama, igual que volver a leer a Hidaka Shoko.
4 bölüm ve bir ekstradan oluşan minnacık bir manga daha. İlk aşk temalı bir mangaydı.
Nishida’nın Miyawa’yı lisede öylece terk etmesine kızdım.Boşandıktan sonra Miyawa’yı görünce tekrar eskisi gibi olmasına daha da kızdım.Hiç kendisini affettirmeye falan uğraşmadı arkadaş. *-*
Miyawa hala onu sevdiği için kolayca affetti.
Birkaç bölüm daha uzayabilirdi bence manga,konu olarak müsaitti.
Ich liebe Shoko Hidakas Werke sehr. Die Tiefe in den Geschichten mag ich unglaublich gern. Das berührt mich sehr. Vorweg möchte ich empfehlen „After a Storm“ zu lesen. Da wir hier nicht nur Sasaki begegnen sondern auch Kohei. Mir hat der Band wirklich gut gefallen. Die Geschichte zu Kohei war super und ich konnte das dahinter zu „After a Storm“ besser verstehen. Zu dem finde ich die Themen, die hier aufgegriffen werden, sehr wichtig. Gesellschaftlich Vorstellungen und wie sich diese auf die Entscheidungen eines Menschen auswirken. Ebenso das Gefühl beim Lesen: Am Anfang war ich ein bisschen verwundert und je weiter die Story voran schritt, desto näher fühlte ich mich den Charakteren verbunden. Besonders mag ich, dass in der Bonusgeschichte auch mal Themen kommen, wie das der Berufsalltag eine Beziehung beeinflusst. So viel Tiefe, so viel mehr aber zu kurz für einen Band. Die Charaktere aus den Einzelbänden kommen bei der Mangaka öfter vor. Es ist schon mehr eine Geschichte, die erzählt wird. Ich empfehle den Band für Fans von Shoko Hidaka. Wenn man den Band als Neuling liest ist es glaube ich auch gut, aber man wird die Komplexität nicht so verstehen. Ein Punkt, der sicher für Verwirrung sorgt ist, dass Sasaki und Toru sich sehr ähnlich sehen. Ich hatte echt Schwierigkeiten die beiden nicht zu verwechseln. Gut, dass sie in getrennten Storys in diesem Band auftreten. Ich habe den Band sehr genossen. Mein größter Punkt ist: Ich möchte mehr.
Seit melancholischer Morgen bin ich Shoko Hidakas Erzählstil verfallen. Dieser hat die Eigenheit starke Emotionen mitschwingen zu lassen, ohne dass die Charaktere sie dauerhaft in ihrer Mimik mittragen. Dennoch sind besonders in den Augen oft tiefe Emotionen abzulesen.
Hidaka beherrscht es einfach diesen kribbeligen Moment vor dem Zusammenfinden lange aufrecht zu erhalten.
Die Charaktere waren interessant, aber sind mir leider etwas blass gewesen, dabei haben deren Grundzüge durchaus Potential. Vor allem, weil beide einen so unterschiedlichen Blick auf ihre Situation haben und hierbei auch gesellschaftskritisches angeschnitten wird.
I like this art style - reminds me of my favorite BL artist Yoneda Kou. Clean lines and pretty (but not ‘too’ pretty) main characters. The plot was fine, thought I think the story would have benefited from more flashbacks and details about the past. Also, I felt the ending was too soon and didn’t clearly resolve any conflicts.
Miyama is my favorite character design in this story.