Tijdens het lezen van Iep! was me al opgevallen hoe eenvoudig en beeldend Joke Van Leeuwen erin slaagt om filosofische vragen heel aanschouwelijk te maken voor jong en oud.
In Dát bedoel ik, zei de zalm tilt ze die vaardigheid nog naar een hoger niveau. Van Leeuwen laat een pluisje, de wind, gras, een paardenbloem, een zalm, een troffee, een regenworm, een meeuw, een net, een hond, een vlieg, een speelgoedautootje en nog heel wat andere protagonisten met elkaar in gesprek gaan, over de bijzonderheden van hun leven en van het leven bij uitbreiding.
Geen enkel perspectief domineert, elke blik, elke stem voegt iets toe. Voor elke invalshoek, elke beleving valt iets te zeggen én iets tegen te werpen.
Met deze parabel heeft Van Leeuwen een heerlijk stukje filosofische kinderliteratuur gecreëerd dat zowel kinderen als volwassenen stof tot fantaseren, discussiëren, kijken en nadenken geeft.