Ja, ik ben een liefhebber van Tomas Lieske. Geen boek lijkt op het andere, en toch altijd onmiskenbaar Lieske. De verbeelding is voor mij heilig, mits die goed in taal en in een heldere of uitdagende structuur is gevat. Dat is bij Lieske meestal het geval.
Dit boek vertelt op indringende manier een verhaal dat volstrekt eigen is, speelt zich af in een omgeving (moerassig veengebied), waar niemand gelukkig lijkt te kunnen leven. Of toch wel, misschien. De jongen Benjamin, getekend door het leven, zonder moeder, met een vader die verongelukt en een demente grootmoeder. Belaagd door een stelletje indringers, waarvan de vader ook nog eens een dubieuze rol speelt als het om de toekomst van het veengehucht gaat. En dan dat veenlijk ... Onnavolgbaar wat er met Benjamin en de ruiter gebeurt.