De voeten van Abdullah

by Hafid Bouazza

È uno strano posto quello che fa da scenario ai ricordi di un villaggio marocchino brulicante di bordelli, mendicanti, pescatori e moschee, descritto con l’affetto della memoria del bambino ma mediato con l’ironia dell’adulto trapiantato in una metropoli europea, Amsterdam. Nelle sue storie troviamo leader religiosi costretti a vietare la vendita di cetrioli e melanzane a causa delle loro potenziali applicazioni falliche, iniziazioni sessuali, spiriti maligni, strani eroi di guerra.
Ma niente di tutto questo è gratuito. Bouazza ha un obiettivo mostrarci il grottesco del mondo in cui viviamo, in cui una cupa violenza è implicita nel permanere di austere tradizioni millenarie. Con le abili pennellate di una lingua poetica e ricercata, Hafid Bouazza intraprende un funambolico viaggio nella memoria, regalandoci un’opera dal fascino irresistibile.

Genres: Literature, Dutch Literature, Fiction, Morocco, School, Short Stories

140 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

In Arabic: حفيظ بوعزة, ḥafīẓ būʿazza. Moroccan-Dutch writer, born in 1970 in the Moroccan city Oujda. In 1977 he emigrated to the Netherlands. He grew up in Arkel, and studied Arabic languages in Amsterdam. He won the Amsterdamprize for the Arts 2003. He published De voeten van Abdullah, Momo, Een beer in bontjas, Salomon en Paravion (which won De Gouden Uil 2004, and was nominated for the ako Literatuurprijs).

Bouazza published translated poetry on the weblog Loor Schrijft. Bouazza was known for his critical view on islam. Journalist Hassnae Bouazza (1973) is his sister.

Reviews

[Karin Marcella]

Tijdens het lezen van t eerste verhaal dacht ik regelmatig: begrijp ik dit nu goed?!
En ja, ik begreep het goed...
De schunnigheid wordt interessant door de mengeling met de Marokkaanse gebruiken, islamitische cultuur en het taalgebruik. De taal is bijzonder, vol met metaforen en archaïsche begrippen. De verhalen hebben ergens iets weg van een sprookje, maar ze schrikken je keer op keer wakker.
Er zit ook wel n betekenislaag in over de familie, vader-zoonrelatie etc. Maar de seks overspoelt elk verhaal. En daar moet je maar net op zitten te wachten.

[Rowan]

Het is niet per se slecht geschreven of zo, maar ik snapte er gewoon he-le-maal niks van. Misschien dat het vanavond met de boekpresentatie duidelijker wordt, maar dit is gewoon geen boek voor mij. En dan moet je streng zijn.

[Job]

bizarre geilneef is die Bouazza, maar schrijven kan die wel

[Dora Desloovere]

poep

[Kendy]

Het boek was niet gemakkelijk om te lezen en ik moest het in het begin wel een paar keer opnieuw lezen, maar toen ik zijn ommewegje van Hafid Bouazza verstond en dat het toen vaak om seks ging, was het boek direct tie keer makkelijker om te lezen. Het verhaal zelf vond ik dan weer zeer interessant om te lezen, want men ziet een andere wereld van een moslim. Normaal is seks -zoals ze in het boek zelf zeggen,geen dagelijkse kost- maar in dit boek zien we moslims met seksuele behoeften die tot alles in staat zijn en dat is wel leuk om toch een andere kijk te hebben op deze mensen.
Zijn schrijfstijl vind ik uitzonderlijk, bijzonder mooi, soms gebruikt hij moeilijke woorden en is het wat moeilijk maar dat is net het toffe eraan en vooral zijn woorden die hij soms gebruikt om een beter beeld te scheppen, zoals stap-stap-stappen wanneer zijn vader de trap opstapte.
Wat ook vooral moeilijk was waren vaak dezelde namen voor personen die hij schreef en toen moest je heel goed lezen en opletten over wie het nu precies ging. Nog een moeilijke eraan is dat er vaak Arabische termen in vookomen en dan moet je vaak opzoeken wat het precies is, maar natuurlijk leer je er dan ook weer bij bij.
Het laatste hoofdstuk heb ik het minst graag gelezen, want ik vond het vooraal raar dat een man in een vrouw veranderd (wat ik zelf nooit zou willen meemaken ;) ) en ook het einde beviel mij niet, hij kon er veel meer van gemaakt hebben, maar natuurlijk respecteer ik de schrijver. Het hoofdstuk dat ik het liefst heb gelezen was de Verloren Zoon, want dan zal hij terugkeren naar Marokko en zich gaan uihuwelijken met een kuise moslima, dit vind ik vooral een grappig stuk ook.
Ik zou dit boek geen tweede keer meer lezen, maar het is zeer interessant om een andere kant van een dagelijkse moslim en het leven ervan te kennen !

[Klaas Roggeman]

Een korte verhalenbundel, die wel omschreven zou kunnen worden als "Marokaans fruit" (cfr. de klassieker van Jan Wolkers.) Wat men allemaal niet vermag met een aubergine of komkommer in de Bouazza's fictieve versie van Marokko.

[Caya]

Een aaneenrijging van vrouwonvriendelijkhedenen ander geweld. Ik begrijp nu ik het gelezen heb nog steeds niet echt wat ik gelezen heb en waar het toe diende. Wel erg mooi opgeschreven. Vooral het hoofdstuk 'Appolien' vond ik erg mooi.

[Chrissieleest]

Dit boek is de hemel ingeprezen. Verrassend. Vernieuwend. Surrealistisch. Volgens de kenners.
Ik ben duidelijk geen kenner. En heb er niet zo veel van begrepen, denk ik. Ik vind het vooral troosteloos (voor vrouwen) en seksueel gefrustreerd (voor mannen). Niet mijn boek.

[Lynn]

Halverwege opgegeven

[Hilal]

Te verwarrend

[Nawel Abdelhadi]

Aangezien Islam en seksualiteit een grote rol spelen in dit boek, vind ik het een zeer straffe keus om die twee te combineren. Maar toch, als een open-minded moslim zelf, heb ik genoten van het boek. Andere moslims die wat minder open-minded zijn zullen hier dan ook helemaal anders over denken. Dit boek spreekt over de volledige waarheid, ookal kan die soms zeer gedetailleerd, van wat er zich meestal afspeelt in de Noord-Afrikaanse dorpjes. Het kleurrijk boek vindt haar oorsprong in herinneringen, van de auteur Hafid Bouazza, aan een dorpje in Marokko. Het zit ook vol verhalen en beschrijvingen over de tradities en gewoontes van toen. Hij beschrijft zowel het dagelijks leven al wat er zich afspeelt in zijn hoofd, of wat hij er nog van herinnert. Soms was ik de draad kwijt tijdens het lezen omdat er te veel nieuwe elementen in één keer bijkwamen, maar later werd alles wel duidelijker.
Sommige termen zou je niet kunnen begrijpen behalve als je van Maghrebijnse afkomst bent, maar Bouazza zorgt er altijd voor dat de context de betekenis van het woord verduidelijkt.
Ik vind dat elk hoofdstur iets speciaals bevat, wat me zeker is bijgebleven zijn de erotische scenes die hij beschreef. Deze zal ik als eerst herinneren wanneer ik zou moeten terugdenken aan dit apart boek. Na het uitlezen snap je pas hoe en wat hem zo heeft gemaakt, want om als kind het normaal te vinden om een ezel te gebruiken om zijn seksuele behoeften te verzadigen is best wel, excuseer mijn taalgebruik, fucked up.
Hoe dieper in het boek, hoe verder en sneller je wil lezen. Jammer dat et geen vervolg is van dit boek mer Hafid weer als hoofdrolspeler, want de manier waarop zijn personage wordt beschreven draagt je verder mee in het verhaal en op die manier wil je dat er geen einde aan komt.

[André]

Citaat : Zij meende mij te moeten onderwerpen aan een seksuele heropvoeding. Niet dat ik geen ervaring had met het oudste ritme en ritueel van de wereld, maar volgens Apollien kwam ik uit een land waar seks zou dienen voor kinderverwekking, en waar geen plaats zou zijn voor de afroditische kronkelingen van de penetratie.
Review : Hafid Bouazza debuteerde in 1996 met een verhalenbundel waarin zelfspot en surrealisme de bovenhand halen. Van een Arabist zou je verwachten dat hij zijn inspiratie in traditie en mystiek gaat zoeken, zoals bijvoorbeeld Tahar Ben Jelloun dat doet. Haffid Bouzza goochelt echter eigenzinnig perfect met taal en structuur en laat zijn verhalen tussen twee werelden schommelen, het platteland van Marokko en de grootstad Amsterdam.

Het plattelandsleven weet hij in schitterende satire op te vangen, dat geeft heel grappige situaties zonder kwetsend te worden.
Hij slaagt erin puberseksualiteit, waarin geëxperimenteerd wordt met alle seksen en andere hulpmiddelen, levensecht gestalte te geven in een surrealistisch kader. Hij schrijft alles recht voor zijn raap, maar wel met milde humor die van zijn verhalen sprankelende literatuur maken.
De verhalen schuiven ook mooi in mekaar en vormen van het geheel een guitige roman met aparte hoofdstukken.

Waarom het boek deze titel meekreeg, ga ik, om de spanning erin te houden, niet verklappen. Wel wil ik even kwijt dat het om een vrij morbide aangelegenheid gaat, die op onverwachte manieren telkens weer komt opduiken. Het is een geniale vondst die schitterend in het geheel past. Ook de cultuurschok in Nederland is treffend geverbaliseerd! Grappige maar vooral meesterlijk geschreven verhalen.

[Bernard]

Interessant en vaak prachtig taalgebruik: eindelijk weer een boek waarvan ik een aantal woorden moest opzoeken (vogels ruien hun veren en slangen roven hun vel).
kenmerken:
Veel heel veel over de vleselijke driften, tot en met bestialiteit aan toe.
Geloof in djins.
citaten:
121 'islam en behoudendheid delen dezelfde baarmoeder.'
126 ...oude mensen die hun 'eeuwige zondag van hun leven' hebben bereikt (pensioen)
131 'islam verbood het levend begraven van meisjes om ze in plaats daarvan onder textiek te begraven'.
140 '...bedplichten zijn heilig, daar valt niet aan te tornen' Vreemd misschien maar dat is te vinden in de bronnen: sunnah.com/riyadussalihin:281

[Mirella Ducasteele]

Gekocht in de kringwinkel.
Omdat er in die reeks 'schrijvers van nu' veel goede boeken zitten.
Alhoewel zijn 'paravion' me ook niet goed bevallen was.
Voor het eerst in mijn leven een boek dichtgeklapt na 2 bladzijden. Enkel en alleen omdat ik steeds weer woorden moest opzoeken.
Ik weet dat sommigen onder jullie zullen zeggen: dan leer je tenminste iets bij. Maar aan dat tempo wordt het niet meer lezen, maar enkel nog opzoeken.
Babouches, kovel, nebbespitsorig, sjabrak, breidel, kevelkin en dat zijn enkel de eerste twee bladzijden.

[Wil Van der heide]

pg 32: “‘Moeder! Moeder! Ik ben het, Abdullah, uw zoon! Uw zoon is teruggekeerd!’ Op de grond, voor de deurdrempel, stond Abdullah: twee voeten, fraai boven de enkels geamputeerd, die uitliepen in wat op salami-schijfjes leek. De enkels waren bestoft en de nagels zwart van een lange tocht. Het negatief van sandalen, die waarschijnlijk onderweg waren versleten en afgedankt, was zichtbaar. De aders waren gezwollen. Onmiskenbaar: het was mijn broer Abdullah.”

[Nina]

dit is minder seksuele bevrijding en meer pedofilie en incest dan ik verwacht had. schrijfstijl sprak me niet echt aan, veel scenes waren eigenlijk te gruwelijk om me voor te stellen.. heb het niet uitgelezen.

[Mark Haverkort]

Ik ben klaarblijkelijk niet erudiet genoeg voor een literair boek als dit. Het wekt hooguit wat nieuwsgierigheid op, maar ook dat is waarschijnlijk een literair doel dat ik niet begrijp. In andere woorden; niks voor mij

[Quentin Zero]

mystical and intriguing writing style with a lot of archaic language. Felt stiff at points.

[Marjolein]

De schrijfstijl is zonder meer interessant, maar de onderwerpen die ter sprake komen zijn soms zo heftig dat ik niet met plezier kan lezen

[Nisa]

gelezen voor een Nederlands opdracht, paar korte verhalen maar leuk om te lezen

[Philip Westra]

Geeft een verassende inkijk in het leven in Marokko. De schrijver is zeer moedig want in het boek komen nogal wat onthullende scenes met betrekking tot sex voor.

[Akim Aalou]

Deze kortverhalen van een seksueel gefrustreerde man laten mij gefrustreerd achter. Hoe kan zoiets geprezen worden?

[Peter]

Hafid Bouzazza is dood. Uit eerbetoon – want toen ik zijn Paravion las, was zijn bedje in mijn literaire genade gespreid – herlas ik dezer dagen zijn debuut De voeten van Abdullah. Het zijn bedwelmende verhalen, die alle zintuigen op scherp zetten. Woorden die je laten ruiken, proeven en tasten.

De muilezel schudde de kop en loste op in duizenden bellen.

Stoffelijkheid transformeert (en valt uiteen) in zijn eigen geluid: briljant.

Tijdens mijn dronken wankelingen door Amsterdam denk ik steeds Apollien te zien. Haar woorden, haar haargeschud en haar hakgetik zijn de herkenningsnaden die de stad voor mij bijeenhouden.

Hier het omgekeerde: iets zo vluchtigs en efemeer als woorden, een gebaar, een geluid verlenen tastbaarheid en structuur aan de chaos van de stad. Maar waarom ontroert deze zin mij zo?

Ik had mezelf graag nog een grote, al zijn talent inlossende roman gegund.

[Marisa Bantjes]

This book is the debut of Dutch writer Hafid Bouazza (of Moroccan descent). The short stories take place in small villages in Morocco and in Amsterdam. The stories are surreal, fairytale-like and give an insight in family life, religious life, social control en secret sensual enjoyment of life. Many of the stories deal with a youthful dealing with the issues of identity and sexuality. I was intrigued by the strange world Bouazza describes and sometimes shocked and repulsed by the goings on in the stories... I would like to read a novel of his hand. The characters in the stories were interesting.

[A]

Prachtige roman, in onberispelijk Nederlands opgesteld. Rijk taalgebruik, uitgebreide woordenschat (ja, je hebt een woordenboek nodig, zelfs als Nederlands je moedertaal is). Ocharme de vertalers die hier aan moeten werken. Volgend te lezen boek van Bouazza: Meriswin.

[Pepijn de Groot]

Bouazza's taalspel pakt regelmatig goed uit, maar hij slaat er soms in door waardoor geschetste beelden wat potsierlijk worden. 'Satanseieren' en 'De visser en de zee' zijn de mooiste verhalen in deze bundel.

[Jozien Wijkhuijs]

Mooi boek, iets te fragmentarisch voor mijn smaak. Heb nog twee boeken van hem liggen, dus ik zal me er eens in verdiepen.

[Lenny]

gelezen voor culturele dialoog.
allemaal nare types.

[Loubna]

just not my style..........