Δεκατρείς τρόποι να κοιτάς ένα κοτσύφι και άλλα ποιήματα - Adagia

by Wallace Stevens, Haris Vlavianos (Translator), Χάρης Βλαβιανός (Translator)

Ο ΟΥΩΛΛΑΣ ΣΤΗΒΕΝΣ (1879-1955) θεωρείται σήμερα από πολλούς ο κορυφαίος Αμερικανός ποιητής του 20 ου αιώνα και μια από τις σημαντικότερες ποιητικές φυσιογνωμίες διεθνώς.
Περισσότερο από κάθε άλλο σύγχρονο ποιητή, ο Στήβενς έγραψε μια ποίηση που στοχάζεται πάνω στην ποίηση. Οι θεωρίες της γλώσσας και της λογοτεχνίας αποτελούν θέμα του έργου του, εξετάζονται και αναπτύσσονται εντός των κειμένων του, με πολύ μεγάλη συχνότητα και έκταση. Με ποιήματα όπως "Θεωρία", "Το έσχατο ποίημα είναι αφηρημένο", "Σχετικά με τη μοντέρνα ποίηση", "Η ποίηση είναι καταστροφική δύναμη", καθώς και με την εν γένει αυτοαναφορική, στοχαστική γραφή του, ο Στήβενς έγινε ο προάγγελος αυτού που, στη δεκαετία του '70 θα ονομαζόταν αποδομητική "στροφή", ή μετάβαση προς μια αμφισβήτηση των οντολογικών και επιστημονικών θεμελίων της φιλοσοφίας, της λογοτεχνικής θεωρίας και της κριτικής. Η εγκατάλειψη του Στήβενς στον καθαρό ήχο της γλώσσας πέρα από τη σημασία και πέρα από τη σύνταξη, η τάση του, δηλαδή να συμπεριλαμβάνει στο ποιητικό σώμα παραδοξολογήματα ή να διαρρηγνύει τους γραμματικούς τύπους, τον τοποθετεί στην πρώτη γραμμή της πρωτοπορίας και τον κάνει να συναντιέται με θεωρίες που ευνοούν την ερμηνευτική ευρύτητα, έτσι καθώς μιλούν για ένα νόημα που ολισθαίνει ανάμεσα σε λέξεις επιλεγμένες με κριτήριο τον ετυμολογικό πλούτο και τη μουσικότητά τους. Ο Στήβενς αναθέτει στον ήχο των λέξεων τον ρόλο να δημιουργήσει μια ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Γράφει πως μόνο ο ποιητής μπορεί να βρει την τελειότητα που εγκατοικεί στον ήχο των λέξεων, ανακαλύπτοντας "όλη την αλήθεια που θα μπορέσουμε ποτέ να βιώσουμε".
Η παρούσα επιλογή ποιημάτων σε δίγλωσση έκδοση και σε μετάφραση και εισαγωγή Χάρη Βλαβιανού, συγκεντρώνει πολλά από τα "στοχαστικά" ποιήματα του Στήβενς. Ο τόμος συμπληρώνεται με τα Adagia, μια σειρά αφορισμών, οι οποίοι, γραμμένοι μεταξύ 1930 και 1955, συμπυκνώνουν τις θέσεις του Στήβενς πάνω στην τέχνη και τη δημιουργία και αποτυπώνουν το ποιητικό του credo.
H ποίηση του Στήβενς, που γεννήθηκε από την εμμονή του συγγραφέα "να δραπετεύσει από την πραγματικότητα μέσω μιας μεταφοράς" για να "οικοδομήσει ένα παρόν τελειούμενο μέσα στην ανίατη πενία της ζωής", αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της σύγχρονης λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

136 pages, Paperback

First published March 1, 2007

About the author

Wallace Stevens is a rare example of a poet whose main output came at a fairly advanced age. His first major publication (four poems from a sequence entitled "Phases" in the November 1914 edition of Poetry Magazine) was written at the age of thirty-five, although as an undergraduate at Harvard, Stevens had written poetry and exchanged sonnets with George Santayana, with whom he was close through much of his life. Many of his canonical works were written well after he turned fifty. According to the literary critic Harold Bloom, who called Stevens the "best and most representative" American poet of the time, no Western writer since Sophocles has had such a late flowering of artistic genius.

Stevens attended Harvard as a non-degree special student, after which he moved to New York City and briefly worked as a journalist. He then attended New York Law School, graduating in 1903. On a trip back to Reading in 1904 Stevens met Elsie Viola Kachel; after a long courtship, he married her in 1909. In 1913, the young couple rented a New York City apartment from sculptor Adolph A. Weinman, who made a bust of Elsie.
A daughter, Holly, was born in 1924. She later edited her father's letters and a collection of his poems.

After working for several New York law firms from 1904 to 1907, he was hired on January 13, 1908 as a lawyer for the American Bonding Company. By 1914 he had become the vice-president of the New York Office of the Equitable Surety Company of St. Louis, Missouri. When this job was abolished as a result of mergers in 1916, he joined the home office of Hartford Accident and Indemnity Company and left New York City to live in Hartford, where he would remain for the rest of his life.