Van schrijver Johan van Tongeren wordt verwacht dat hij binnenkort een nieuwe roman zal inleveren bij zijn uitgever. Voordat hij in staat is deze roman te schrijven, moet hij eerst een aantal zaken uitzoeken die direct verbonden zijn met ervaringen uit zijn jeugd. Als hij in een psychose raakt, volgen ijzingwekkende scènes elkaar op. Johan worstelt met zijn angsten, valse hoop en diepgewortelde wensen en dromen. Na een catharsis kan hij ten slotte een nieuwe weg inslaan.
Carolina Sophia (Carry) Slee (Amsterdam, July 1, 1949) is a Dutch children's author. She also writes books for adults. Her books are based on teenagers, who have problems with their environment and are thus deeper into trouble. Or children who do not understand why mommy is acting so strangely, and where her big belly is suddenly coming from!
For her first books were her own daughters a major source of inspiration. For "Sorrow with mayonnaise" she used a lot of stories where a daughter came home. The atmosphere in the classroom in the book was exactly in the class of the subsidiary. The nasty girl Simone Slee is based on a neighbor kid that her daughters thought was very annoying. As her daughters grew older, they often read the letters in the back page of the TV Guide. As she reads the letter from a boy who tells that his neighbor, who got bullied so badly, that she jumped in front of a train, Sled was so upside down of the story that she wrote the book "Regret" (1996). For this book she gets the prize of the Young Jury.
Met het boek in aanraking gekomen, omdat ik het bij mijn kerstpakket had gekozen. Na het boek te hebben gelezen, ben ik blij dat ik er geen geld aan heb verspild. Als je het eerste en het laatste hoofdstuk had gelezen en de fase van de psychose had overgeslagen, dan zou je nog genoeg over het verhaal te weten zijn gekomen. Daarbij vond ik de tekeningen ook nog eens erg overbodig. Het enige voordeel was, dat ik daardoor wel sneller door het boek heen was. Al bij al zou het beter zijn als Carry Slee het houdt bij kinder/tienerboeken, of volwassenliteratuur waarin niemand last heeft van psychoses.
Wel uitgelezen, maar geen aanwinst. Geleend in de bieb uit nieuwsgierigheid. Wat een bizarre gedeeltes. Laat de psychoses en de afschuwelijke tekeningen maar weg. Blijft er niet heel veel over. Terwijl ik zo’n fan ben van de boeken van Carry Slee is dit echt geen aanrader. Tenzij je zelf de kluts kwijt bent misschien.
Geen typische Carry Slee zoals ik tot nu toe kende. Chaotisch, maar dat past bij de psychose die de hoofdpersoon doormaakt. Voor de lezer soms ook geen touw aan vast te knopen. De afloop viel een beetje tegen, die hing al in de lucht.
Intrigerend verslag van een psychose. Bestsellerauteur Johan van Tongeren raakt tijdens een lezing - maar eigenlijk al lang daarvoor - verstrikt in zijn eigen wanen. Carry Slee trekt alle registers open en laat een dubbelganger aanrukken, een op bloed belust publiek dat dichters rauw lust, en een mythische vogel die de verwarde Johan terug naar zijn kindertijd brengt. Slee legt de oorzaak van alle problemen bij de onverwerkte kindertijd van Johan, die met een Oedipuscomplex kampt. Heeft zijn moeder zijn vader (een religieuze fanaticus) echt met een strijkbout vermoord, en is hij daar de stille medeplichtige van? Jammer dat Slee er uiteindelijk voor kiest om de problematiek van tafel te vegen en af te doen als een jammerlijk misverstand: de 'vadermoord' blijkt - oeps - geen 'moord', maar een *doodgewoon* natuurlijk overlijden. Zo leg je natuurlijk een bommetje onder je boek. Niettemin het lezen waard!
Niet uitgelezen, ik wAs er nieuwsgierig naar, maar vond er weinig aan. Misschien omdat ik alleen van realistische verhalen houd. De hoofdpersoon raakt in een psychose en het verhaal wordt vanuit die psychoses beschreven. Dit is heel warrig en onrealistisch, naar mijn smaak. Het duurde mij allemaal te lang,,ik ging doorbladeren , het ging mij irriteren. Ik was niet meer benieuwd naar de afloop en heb daarom het boek niet verder gelezen.
Bizar maar toch wel boeiend. Ik vroeg me soms af waar het heen ging en of ik het wel uit wilde lezen. Gewoon omdat het een erg vreemd verhaal was, maar hoe verder ik kwam hoe meer ik wel ging snappen van het hoofdpersonage Johan. De tekeningen in het boek hadden voor mij niet gehoeven, sommigen maakten het in de trein lezen van het boek wel wat beschamend...
A bizarre, psychologically disturbing book, with a very strong story about the emotionally blind Johan, who can finally open his eyes after discovering the truth about his childhood, mainly the death of his father.