ついてくるもの

by Shinzō Mitsuda

高校二年生の私が、学校の帰り道にちらっと目にした、えも言われぬほど鮮やかな朱色。それは廃屋の裏庭に飾られたお雛様だった。どれも同じ箇所が傷付けられていた人形たちの中で、一体だけ無傷だったお姫様を助けなければと思った私は……（「ついてくるもの」）。正視に堪えない恐怖の、最新ホラー短篇集。表題作ほか６編を収録！

Genres: Fiction

205 pages, Kindle Edition

First published September 5, 2012

About the author

See 三津田 信三 (Japanese)、 三津田信三 (Traditional Chinese).

Reviews

[Luk-Wa · Rating 3 out of 5]

เหมือนอ่านเรื่องเล่าจากคืนพุธมุดผ้าห่ม หลายตอนเรื่องเกี่ยวกับในบ้าน อ่านตอนกลางคืนแอบมีหลอนๆเสียวสันหลังนิดๆ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวตุ้งแช่น่ากลัวอะไรขนาดนั้นนะ ผีไม่ได้ออกมาแบบโจ่งแจ้งมาก พออ่านได้เพลินๆอยู่

[chapterly · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นสยองขวัญ 7 ตอนของ โอตสึ อิจิ ที่ทำให้น้องเชปเตอร์รู้สึกว่า…เออ บางทีความเงียบมันน่ากลัวกว่าผีตัวเป็น ๆ อีกนะพี่ เพราะทุกเรื่องมันไม่ได้มีผีโผล่มา “แบร่” ใส่แบบหนังตะวันตก แต่เป็นความเย็น ๆ ที่เดินอ้อมหลังเราเหมือนลมแอร์ที่ไม่รู้มาจากไหน ทั้งที่บ้านก็ไม่ได้เปิดแอร์…

คือหลายฉากมันเล่นกับ “สิ่งที่มองไม่เห็นแต่รู้ว่ามี” แล้วพอเชปเตอร์อ่านในบ้านยามดึกก็แบบ…โอเค นี่กูเลือกเวลาอ่านผิดเอง เช่นเดียวกับทุกครั้งในชีวิต (หัวเราะแบบสั่น ๆ) ทั้งที่จริงเชปเตอร์ไม่ค่อยกลัวผีนะ แต่พอคิดภาพว่า “ถ้าฉันอยู่ในบ้านเดียวกับความเงียบที่ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ ล่ะ?” ก็ขนลุกขึ้นมาเองแบบอัตโนมัติเลย

ประสบการณ์อ่านเล่มนี้คือใหม่มาก จังหวะบรรยายของผู้เขียนทำให้เราเห็นภาพช้า ๆ เหมือนมีคนค่อย ๆ เปิดประตูห้องให้ทีละเซนต์ ทำให้ความหลอนมันแทรกเข้ามาแบบเนียน ๆ จนเผลอหายใจตื้น


“ของบางอย่างไม่ได้หลอกเรา—มันแค่รอให้เราหันไปมองมันเฉย ๆ”
“ความมืดไม่ได้น่ากลัว เพราะมันมืด…แต่น่ากลัวเพราะเรารู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในนั้น”

1. บ้านในฝัน (4/5)

ฝันที่ค่อย ๆ กลืนคนหนึ่งเข้าไปใน “บ้านที่ไม่มีใครควรเข้าไป” ความเงียบในเรื่องนี้ทำงานหนักมาก ทุกฉากเปลี่ยนเหมือนมีใครตั้งใจปูเส้นทางให้ตัวละครเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ จนรู้สึกว่าถ้าเป็นเชปเตอร์โดนเรียกเข้าไปแบบนี้ คงตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วลุกไปเปิดไฟทั้งบ้านแน่ ๆ


“บางบ้านไม่ใช่ที่พัก…แต่เป็นกับดักที่มารอชื่อเราอยู่นานแล้ว”

2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)

เด็กเก็บตุ๊กตา—แล้วความซวยทุกอย่างก็เดินตามมาราวกับติดสัญญาไว้ เรื่องนี้อ่านเพลิน หลอนแบบเงียบ ๆ แต่เดินเรื่องคาดเดาได้หน่อย ถึงงั้นก็ยังมีความชื้นเย็นแบบ J-horror อยู่เต็ม ๆ


“ของที่เราเผลอรับมา…บางทีเราไม่ได้เลือกมัน แต่มันเลือกเรา”

3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5) ★ เรื่องโปรดของเชปเตอร์

บ้านเช่าที่กฎเยอะเหมือนมีผีเป็นคนออกแบบ คนแปลก 4 คนที่เหมือนจะไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนดู “มีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่พูด”
บรรยากาศคือไม่ไว้ใจตั้งแต่เปิดประตูบ้าน
ตอนท้ายคือแบบ…เชปเตอร์อ่านไปแล้ว smartwatch เด้งแจ้งเตือนว่า “อัตราการเต้นหัวใจผิดปกติ” 555555


“คนบางคนไม่ได้มาอาศัย…แต่ถูกบ้านบังคับให้อยู่”

4. ป่าลักซ่อน (3/5)

เด็ก 5 คนเข้าไปในป่าที่คนพูดกันว่าหลงง่ายกว่าอกหัก ช่วงแรกคุยกันเยอะหน่อย เด็ก ๆ มีความจ้อแบบน่าหงุดหงิดนิด ๆ แต่พอเริ่มเข้าเขตป่าจริง ๆ คืออืม…เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงหายไป ความเงียบของป่าในเรื่องนี้มันหนักเหมือนเราเดินบนดินที่ไม่อยากให้เราออกไป


“ป่าที่น่ากลัวที่สุด…คือป่าที่รู้ว่าเรากำลังกลัวมัน”

5. ภาพมงคล (2/5)

ชายคนหนึ่งวางภาพวาดประหลาดในห้อง แล้วผู้หญิงประหลาดก็เริ่มปรากฏตัว เรียกได้ว่า…คน creepy กว่าผีอีกนะคะเรื่องนี้ 555 อ่านจบแล้วแบบ “เธอ…ไม่ต้องผีก็ได้ มนุษย์ก็หลอนได้ระดับนึงแล้ว”


“ภาพบางภาพไม่ได้ถูกแขวนไว้เฉย ๆ…มันเฝ้ามองเราต่างหาก”

6. เด็กบ้านข้างหลัง (3/5)

ตัวละครหลักปสด. เพื่อนบ้านก็ปสด. แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนี่เอง มีบ้านหนึ่งที่มีเสียงเด็กกับเสียงเหมือนของหนักถูกลาก—คือแค่คิดภาพก็ไม่อยากเดินไปดูแล้ว
แม้ตอนต้นจะน่ารำคาญ แต่พอเข้าเนื้อกลับมาหลอนได้ดีเลย


“เสียงร้องบางเสียง…ดังขึ้นแม้ไม่มีใครอยู่บ้านนั้นมานานแล้ว”

7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)

เรื่องนี้เหมือนผู้เขียนนั่งระบายความทรงจำ ความฝัน และเหตุการณ์พิกล ๆ ลงสมุดมากกว่าเรื่องสั้นสยอง ไม่มีไคลแมกซ์ ไม่มีจังหวะหลอก แบบอ่านแล้วเชปเตอร์ก็ทำหน้ามึนว่า “อาจารย์คะ…อันนี้คืออะไรคะ?”
อ่านรีวิวญี่ปุ่นก็บอกตรงกันว่า มันคือ memoir กึ่งจิตสำนึกไหลลื่น ที่ให้เรารู้สึกมากกว่าเข้าใจ


“บางเรื่องลี้ลับ…ไม่ได้ให้คำตอบ แต่มันทิ้งไว้ให้เราเกาหัวเล่นเฉย ๆ”

[Ohm Samkoses · Rating 3 out of 5]

สิ่งที่สิงสู่ - มิสึดะ ชินโซ
Genre: JHorror, Mystery

-เรื่องสั้นสยองขวัญ 7 เรื่อง ที่มาแนว classic JHorror, ให้บรรยากาศเย็นๆ, slow burn เหมือนหนังสยองขวัญเงียบๆ, อึดอัด, ไม่มี jumpscare, เสียวสันหลังเป็นพักๆ

ซึ่งเรื่องสยองขวัญแนวนี้มีชื่อเรียกว่า "ไคดัน" ที่เป็นประเพณีเล่าเรื่องสยองในฤดูร้อนเพื่อให้บรรยากาศเย็นยะเยือก

-ไม่เคยอ่านของผู้เขียนคนนี้ แต่โดยรวมแล้วชอบนะ อ่านแล้วติดลมมาก ขอ review แยกเรื่องละกัน

1. บ้านในฝัน (4/5)
ฝันร้ายต่อเนื่องของชายผู้หนึ่งที่เริ่มขึ้นหลังจากเค้าตีตัวออกห่างจากหญิงสาวที่คุยกันอยู่หลังพบว่าเธอ creepy เกินไป

ในฝันสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆเพื่อล่อให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ลึกขึ้นเรื่อยๆ มีอะไรบางอย่างรออยู่

เย็นยะเยือก เห็นเป็นฉากๆ อารมณ์อ.จุนจิ อิโต้เลย ทั้งแปลก ทั้งหลอน ทั้งทำให้เราอยากรู้ว่าปลายทางมีอะไรรออยู่

2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)
เรื่องร้ายและอัปมงคลเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องรอบๆตัวเด็กคนหนึ่งที่ได้ไปเก็บตุ๊กตาเจ้าหญิงในบ้านร้างแห่งหนึ่ง มีบางอย่างติดตามเธอมา

เรื่องนี้ยังคงบรรยากาศหลอน เย็นยะเยือก แต่เรื่องนี้เป็นเส้นตรงไปหน่อย ไปสู่ปลายทางที่ไม่เกินคาดเดา

3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5)
บ้านเช่า 1 หลัง, คนแปลกหน้า 4 คน, กฎประหลาดหลายข้อ และ 1 คนที่แปลกไป

เรื่องนี้สนุกตั้งแต่ settings บรรยากาศไม่น่าไว้วางใจเกิดขึ้นตลอด ไปจนถึงท้ายเรื่องที่พาเราเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นกับสถานการณ์ที่โคตรหลอน เห็นภาพสุดๆ
ปล.ระหว่างอ่านเรื่องนี้ตึงจัดๆจน smart watch เตือนว่า "อารมณ์ขุ่นมัว" 555

4. ป่าลักซ่อน (3/5)

เด็ก 5 คนเข้าไปทดสอบความกล้าโดยการสำรวจป่าที่ตำนานบอกว่าเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้

เรื่องนี้ยาวมาก ช่วงแรกๆค่อยๆเล่า บิลด์อัพเรื่อยๆ เข้าป่าจริงๆท้ายๆเรื่องเลย ซึ่งบางช่วงยืดจนหงุดหงิด แต่เข้าใจได้ว่าไดอะลอกเด็กกะpokeคุยกันก็คงประมาณนี้แหละ, จดหมาย 5-6 ฉบับที่น่าเล่นกับ element of surprise หรือหักมุม มันไม่มีสาระ ซ้ำซ้อนจนน่าหงุดหงิด, แต่ช่วงเข้าป่าท้ายๆอย่างเดือดเลยพอให้อภัยได้

5. ภาพมงคล (2/5)

หญิงสาวปริศนาปรากฎตัวให้คนรอบๆตัวชายหนุ่มเห็นนับตั้งแต่วันที่เอาภาพวาดประหลาดมาตั้งในห้อง

เรื่องนี้เฉยๆ แต่เอาจริงๆผมว่าคน creepy กว่าผีอีก 55 ตอนจบมีหักมุมนิดนึงด้วย

6. เด็กบ้านข้างหลั��� (3/5)

นักเขียนปสด.ย้ายเข้าไปในบ้านเดี่ยว รายล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านปสด. แต่ท่ามกลาง settings สุดเฮงซวย และตัวละครสุด comedic (ในแง่ลบ) มีบ้านหลังหนึ่งที่มีเสียงเด็กร้องไห้กลางวัน และเสียงอะไรหนักๆกำลังเคลื่อนที่

ตัวละครหลักที่เป็นนักแปลความคิดความอ่านป่วยมาก ทำให้เราเกลียดตัวละครนี้ตั้งแต่ต้น settings ก็แย่รายล้อมไปด้วยสังคมขี้เสื**  ยังดีที่ช่วงท้ายที่เลิกเพ้อเจ้อเรื่องดราม่า กลับมาเข้าเรื่องได้ก็หลอนอยู่

7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)

อย่าเรียกเรื่องสยองเลย เป็น memoir ที่อ่านแล้วงง, ไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร, วกไปวนมา

[junie · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น 7 ตอน แนวสยองขวัญของโอตสึ อิจิ ซึ่งเป็นผู้เขียนร่วมในเรื่องปริศนาตะเกียบอาถรรพ์ เราชอบเรื่องนั้นมากเลยอยากลองอ่านงานของอาจารย์เพิ่มดู ทุกเรื่องเล่นกับความรู้สึกกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นของคนอ่าน ผีไม่ได้เป็นผีที่ออกมาแฮร่ใส่ แต่เป็นผีที่เรามองไม่เห็นแต่รู้ว่ามันมี บ้างก็มาโผล่ในความฝัน บ้างก็โผล่ไปหาคนรอบตัวเรา บ้างก็โผล่มาในรูปแบบสิ่งของอะไรทำนองนี้

เราจะกล้วเรื่องที่มี setting เป็นบ้านเป็นพิเศษ เพราะบ้านมันคือสิ่งที่เราต้องอยู่กับมันทุกวัน ถ้ามันมีสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นเข้ามาแต่เรายังต้องอยู่ในที่นั้นมันจะน่ากลัวสุด ๆๆ ขนาดเราไม่ใช่คนกลัวผีตอนอ่านในบ้านยังมีขนลุกอยู่นิด ๆ เลย 555555


ป.ล. แต่ส่วนตัวงงกับตอนสุดท้ายว่ามันจะสื่ออะไรนะะะ แอบไม่เข้าใจนิดนึง แง ㅠㅠㅠㅠ

[Amita Mpch · Rating 4 out of 5]

ประสบการณ์ใหม่มาก สนุกค่ะ ตอนแรกไม่คิดว่าการอ่านหนังสือจะทำให้เราหลอนได้ แต่ผู้เขียนบรรยายให้เราค่อยๆรู้สึกได้ตามนั้นจริงๆ นึกภาพตามเป็นฉากๆ น่ากลัวแบบอ่านๆอยู่แล้วขนลุกเลยค่ะ ชอบเรื่องแรกๆ มากกว่าเรื่องหลังๆ

[Sao Koko · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้น 7 เรื่อง อ่านเพลินๆ แป๊ปเดียวจบ ญี่ปุ่นเขาเก่งเรื่องหลอนแนวนี้จริงๆ 7 เรื่องสนุกดีทุกตอน

[Boonyaprune official · Rating 3 out of 5]

ใครชอบฟังคืนพุธหรือดูซีรี่ย์ผีญี่ปุ่นแบบเป็นตอนๆน่าจะชอบ เนื้อเรื่องไม่หวือหวา อ่านได้เรื่อยๆ ตอนที่ชอบคือดแชร์เฮ้าส์พิศวง มันลุ้นดี สำหรับใครที่ชอบเรื่องสั้นเป็นตอนๆ แนะนำค่ะ