Miserere

by Jean-Christophe Grangé, Jūratė Karazijaitė (Translator)

Armėnų bažnyčioje pietrytiniame Paryžiuje neįprastomis aplinkybėmis nužudomas choro vadovas. Netrukus nutinka ištisa virtinė makabriškų įvykių: dingsta keli vaikai choristai, pasipila kraupios žmogžudystės, po kurių atsiranda paslaptingi užrašai iš psalmės „Miserere“ ir mįslingos žymės prie aukų...

Tyrimą atlieka du policininkai – armėnas ir rusas. Senas, į atsargą išėjęs išminčius Kasdanas ir gudreiva, gražus tarsi „roko žvaigždė“ Volokinas – du nuovokūs, darbui ir kilniems tikslams atsidavę žmonės, kamuojami painios praeities.

„Miserere“ – vienas garsiausių Jeano Christophe’o Grangé (Žano Kristofo Granžė, gim. 1961) trilerių. Kūrinyje susipina vaikystės išgyvenimai, nacių ir čiliečių budelių žiaurumas, detektyvinė intriga ir... muzika.

Genres: Thriller, Crime, Fiction, Mystery, France, Horror, Detective

536 pages, Hardcover

First published January 1, 2008

About the author

Jean-Christophe Grangé est un journaliste, reporter international, écrivain, scénariste né le 15 juillet 1961 à Boulogne-Billancourt. Il est l'un des rares écrivains français dans le domaine du thriller à s'être fait un nom aux États-Unis.
Après une maîtrise de lettres à la Sorbonne (axée sur Gustave Flaubert), il devient rédacteur publicitaire, puis travaille pour une agence de presse. En 1989, à 28 ans, il devient grand reporter international, travaillant pour des magazines aussi divers que Paris Match, le Sunday Times ou le National Geographic.
Puis il devient journaliste indépendant en créant la société L & G. Dès lors, il se débrouille pour monter financièrement tous ses voyages lui-même. Les reportages qui en sont issus, le mènent aux quatre coins du monde et constituent une importante source d'inspiration pour ses écrits littéraires. C'est au cours de cette période qu'il obtient deux récompenses importantes dans le monde journalistique : le Prix Reuter (1991) et le Prix World Press (1992).
En 1994, il écrit son premier roman Le Le Vol Des Cigognes , plus remarqué par les critiques littéraires (qui vantent son « imagination féconde ») que par le grand public. Toutefois, son second roman paru en 1998, Les Riviéres Pourpres , ne passera pas inaperçu. Le succès auprès du public se confirmera d'ailleurs en 2000, année où le roman est adapté au cinéma.
En cette même année 2000 paraît Le Concile de Pierre . En 2003, il publie L'Empire des loups . En 2004 sort La Ligne Noire , premier tome d'une trilogie de romans sur la « compréhension du mal sous toutes ses formes ». Au niveau des ventes, le succès ne se dément pas avec le deuxième volet de cette trilogie, Le Serment Des Limbes sorti en 2007.
Parallèlement à sa carrière de romancier, il continue à travailler pour le cinéma : outre l'adaptation des Rivières pourpres, il a également écrit le scénario de Vidocq (de Jean-Christophe Comar dit Pitof en 2001) et a collaboré à la plupart des réalisations ou projets tirés de ses romans.
Il s'est lancé dans l'écriture d'une histoire originale pour une bande dessinée en trois volumes, La Malediction De Zener , dessinée par Philippe Adamov . Il s'agit du prologue du roman Le Concile de Pierre.
Il sort Miserere en 2008 et La forêt des Mânes le 2 septembre 2009 (fin de la trilogie du mal, après La Ligne noire et Le Serment des limbes).
Selon l'auteur, il s'agit d'« une remontée vers le Mal primitif et préhistorique ».
Le Passager , son dernier roman, sort en sept

Reviews

[Effie Saxioni · Rating 5 out of 5]

Τέλος το Ελέησόν με,και τι να πρωτοπώ:
Θέλετε φόνους,αίμα,βία,παράνοια;✅
Θέλετε μια αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται σε περισσότερα από ένα επίπεδα;✅
Θέλετε βασανισμένους,ταλαιπωρημένους αλλά πάντα οξυδερκείς μπάτσους,που παλεύουν με τους δαίμονές τους μέχρι τελικής πτώσης;✅
Θέλετε Λατινοαμερικάνικες δικτατορίες,σχέδια εξόντωσης,τρομοκρατία και μυστικές συμφωνίες;✅
Θέλετε και σχέδιο "Κονδωρ",βασανιστήρια,εξαφανίσεις μαρτύρων χωρίς ίχνη και ατελείωτη φρίκη;✅
Θέλετε και τρελαμένους ναζί που "την έχουν ακούσει" με την Αρια τελειότητα;✅
Και παιδιά;Θέλετε παιδιά αγνά,αγγέλους στη γη,με θείες φωνές που μπορούν να κάνουν και τον πιο σκληροτράχηλο μπάτσο να δακρύσει,απλά τραγουδώντας έναν ύμνο;✅
Θέλετε,τέλος,ένα υπερόπλο που σε συνδυασμό με τη θεία χάρη μπορεί να φέρει την "κάθαρση" στον κόσμο;✅
Έχουμε όλα αυτά τα υπέροχα,ένα απίστευτο συνονθύλευμα,που μόνο ένας συγγραφέας σαν τον Γκρανζέ,θα ήξερε τι να το κάνει-και πώς με αυτά τα συστατικά,θα έφτιαχνε ένα καταπληκτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.5⭐

[Alex · Rating 5 out of 5]

Είναι μεγάλη η ικανοποίηση αυτές τις λίγες φορές που συναντάς συγγραφείς που σέβονται όντως την δουλειά τους, αντιμετωπίζουν την συγγραφή σοβαρά και επενδύουν πολύ χρόνο χωρίς να πιστεύουν ότι έπιασαν την καλή γράφοντας πέντε αράδες. Ένας από αυτούς είναι και ο Γκρανζέ, ένας συγγραφέας που εκτιμάς για το πόση έρευνα και ψυχή βάζει στα έργα του, ανεξάρτητα από το αν αυτά σου αρέσουν ή εμπίπτουν στο γούστο σου.

Οι ιστορίες του είναι τρομερά πολύπλοκες αλλά στεγανές, η έρευνα πίσω από τα θέματα που εξερευνά μεγάλη (εδώ έχει ασχοληθεί ταυτόχρονα και σε όσο βάθος του επιτρέπει ένα λογοτεχνικό βιβλίο με κλασική μουσική, παιδοψυχολογία, θρησκευτικές σέκτες, νοτιοαμερικάνικές δικτατορίες και συγκεκριμένα αυτή του Πινοσέτ). Από τις πρώτες σελίδες καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ένας τύπος που σουτάρει σπιντάκια ακρότητας στις ιστορίες του απλά και μόνο για να σοκάρει, να μπερδέψει και ίσως να προκαλέσει ένα αφελές δέος απέναντι στην συνθετότητα χωρίς νόημα. Ναι, η υπόθεση πιάνει δεκάδες νήματα και αφήνει άλλα τόσα. Αλλά κάθε ένα εξηγείται και ολοκληρώνεται, τα καρφιά του Τσέχοφ απουσιάζουν.

Αν κάποιος είναι νέος αναγνώστης Γκρανζέ, συνεχίζω να συστήνω τα Πορφυρά Ποτάμια ως πρώτη επαφή. Το θεωρώ ένα από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα αστυνομικά της εποχής μας. Από κει και πέρα, έχοντας πλέον διαβάσει 3 δικά του μαζί με το Καικέν, σιγουρεύομαι όλο και περισσότερο ότι τείνει να μονιμοποιήσει την ψηλή θέση του στα μάτια μου. Και τον θεωρώ επίσης ένας από τους καλύτερους της εποχής μας. Επόμενος σταθμός, το τούβλο "Ταξιδιώτης χωρίς Αποσκευές".

*Πολύ καλή μετάφραση επίσης από την κ. Κολαϊτη και με ενδιαφέροντα (αλλά όχι παραπάνω από όσα χρειάζονται) Σ.τ.Μ.

[Jim Ef · Rating 3 out of 5]

5.9/10

Intriguing and suspenseful. Although it's not badly written, it didn't fully got me engaged. I found myself skimming through some parts of the book. Not a bad experience though.

[Jefi Sevilay · Rating 4 out of 5]

Jean-Christophe Grangé'ın artık fazlasıyla aşina olduğumuz kurgu diline sahip kitabı. Karakterleri bence başarılıydı ve düğümü yavaş yavaş çözdü. Belki fazla yavaş çözdü ama son zamanlarda beni o kadar hayal kırıklığına uğrattı ki Koloni'de o hayal kırıklığını yaşamadım en azından.

JCG kitaplarında, özellikle de son kitaplarında çok ciddi bir tempo eksikliği var. Tamam bir Fast and Furious şeklinde yokuşlardan uçan arabalar, binalardan atlayan polisler beklemiyorum ama koşun bari. Koloni'de de öyleydi. Polislerin bir kere bile koşmasına gerek kalmadı. Bir polisiye kitabında öylesine aksiyon yoktu.

Yazarın post-Kızıl Nehirler döneminden hala en beğendiğim kitap Sisle Gelen Yolcu. Koloni de fena değildi ama yine de yaklaşamadı.

Herkese keyifli okumalar!

[Elisso]

Ο Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ για εμένα αποτελεί τον βιρτουόζο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Έχει ένα μοναδικό τρόπο να στήνει ευφάνταστες αστυνομικές ιστορίες αντλώντας τις ιδέες του μέσα από ιστορικά γεγονότα αλλά και από καταγραφή γεγονότων που έχουν προκαλέσει αίσθηση στην κοινή γνώμη. Και για άλλη μια φορά, όπως και στα Πορφυρά ποτάμια, καταφέρνει με την επιδεξιότητα της πένας του μέσα σε 688 σελίδες να στήσει ίσως το πιο σκοτεινό θρίλερ που έχετε διαβάσει.

Ο Γκρανζέ βουτάει βαθιά στο παρελθόν και φέρνει στην επιφάνεια θύματα και βασανιστές της Χιλιανής δικτατορίας του Πινοτσέτ, ναζιστές που έχουν ξεφύγει από τη μέγγενη του νόμου, θρησκευτικές σέχτες που καλύπτονται πίσω από και καλά ευυπόληπτους πολίτες που δεν τους αγγίζει κανείς, μυστικά που έχουν θαφτεί κάτω από τους νεκρούς του Καμερούν και της Αλγερίας.

Δύο ασυμβίβαστοι και περιθωριακοί αστυνομικοί θα ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να ανακαλύψουν ποιος ή ποιοι ευθύνονται για τη δολοφονία ενός Χιλιανού διευθυντή χορωδίας σε μια Αρμένικη εκκλησία του Παρισιού. Ο Λιονέλ Καστντάν, επίσης Αρμένης στην καταγωγή, συνταξιούχος αστυνομικός, θα είναι και ο πρώτος που θα βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος και θα μπλεχτεί άμεσα με την υπόθεση. Στο πλάι του θα ακολουθήσει ο Σεντρίκ Βολοκίν μετά από τις εξαφανίσεις παιδιών χορωδών με αγγελικές φωνές θέλοντας να αποκαλύψει ότι έχουν άμεση σχέση με τις τελετουργικές δολοφονίες που θα ακολουθήσουν. Και στους τοίχους πάντα θα ανακαλύπτουν στίχους από το «Έλέησόν με» του Γκρεγκόριο Αλλέγκρι γραμμένους με αίμα…

Ίσως το καλύτερο βιβλίο του Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ. Και αυτό το λέω με επιφύλαξη γιατί είναι το δεύτερο δικό του μυθιστόρημα που διαβάζω. Με το «Ελέησόν με» ο Γκρανζέ καθιερώνει τη θέση του μέσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο του είναι ένα περίτεχνο αστυνομικό θρίλερ με πυκνή λογοτεχνική γραφή συνθέτοντας έναν αιματηρό καμβά φρίκης. Μια ιστορία που θα σας αφήσει στραγγισμένους από κάθε συναίσθημα που μπορείτε να βιώσετε διαβάζοντας ένα μυθιστόρημα. Ένα κοκτέιλ συναισθημάτων που θα μεταλλάσσονται μέσα σας καθώς διαβάζετε το «Ελέησόν με» με τη συγκίνηση να μετατρέπεται σε οργή, την απορία σε έκπληξη, την ηρεμία σε αγωνία. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα βγείτε αλώβητοι μετά το τέλος της ανάγνωσης.

Οι δύο κεντρικοί ήρωες του Γκρανζέ, Κανστάν και Βολοκίν, μοιάζουν σαν να είναι δύο έκπτωτοι άγγελοι που έπεσαν στη γη για να προφυλάξουν όλους τους υπόλοιπους από τη σκοτεινιά του κακού που παραμονεύει στις σκιές. Παρόλα αυτά και οι δύο έχουν ένα αμαρτωλό παρελθόν που τους καταδιώκει σαν τις χθόνιες ερινύες θέλοντας να διορθώσουν τη φυσική και ηθική τάξη των πραγμάτων. Ενώνοντας το μυαλό και τις δυνάμεις τους αποτελούν τον ένα και μοναδικό ανίκητο μπάτσο όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι. Πραγματικά ένα δίδυμο φωτιά που παρ’ όλες τις διαφορές τους κυριολεκτικά αλληλοσυμπληρώνουν ο ένας τον άλλον μέσα από μια εκρηκτική χημεία των χαρακτήρων τους.

Η γραφική βία, οι ατμοσφαιρικές περιγραφές και οι γκροτέσκες μορφές που ξεπηδούν μέσα από τη διαλοεμένη διάνοια του Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ μετατρέπουν το «Ελέησόν με» σε ένα θριλερικό αριστούργημα γραφής. Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα εξωπραγματικό κόσμο που τελικά μοιάζει τόσο αληθινός στα μάτια των αναγνωστών αφού αναδύεται μέσα από τα έγκατα του ιστορικού παρελθόντος και γεγονότων που έχουν σημαδέψει την ανθρωπότητα. Ο Γκρανζέ αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει το καλό από το κακό και την αθωότητα από τη σκληρότητα ενός ανθρώπου και ιδιαίτερα ενός παιδιού. Ένας συγγραφέας που έχει τον τρόπο του μέσα από τη μαεστρία της γραφής του να κρατάει δέσμιους τους αναγνώστες μέχρι και την τελευταία του σελίδα, μέχρι και την τελευταία του λέξη.

Σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, ειδεχθές, βίαιο, φρικιαστικό, αγωνιώδες, έντονο. Όλα αυτά τα επίθετα και ακόμα παραπάνω θα μπορούσαν να ειπωθούν για το «Ελέησόν με». Ο Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ στήνει ένα τρομακτικό σενάριο βγαλμένο μέσα από τη βία της Χιλής και τη φρικαλεότητα του ναζισμού που κηλίδωσαν το ρου της ιστορίας με μελανά χρώματα που δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μας.

[Burçak Sultan · Rating 3 out of 5]

Grange tarzı hep aynı gelmeye başladı. Yine de bu kitap katili tahmin et tarzında değildi. Olayların nasıl olduğu hemen anlaşılıyor. Gizli saklı bişey yok. Ve sonu da havada kaldı bence. Bi gerilim kısmı hoşuma gitti 🙃

[Giorgos K · Rating 4 out of 5]

Δυνατό, καλογραμμένο,"στιβαρό" αστυνομικό με πιασαρικο θέμα που αν σε σημεία δεν ήταν τόσο φλύαρο θα έβαζα 5αρι.

[Leo · Rating 3 out of 5]

Was hoping for a more thrilling and engaging read but was decent and engaging enough for a solid 3 stars.

[Esma T · Rating 4 out of 5]

Kitap genel olarak çok güzeldi, konu ve kurgu çok zekice hazırlanmıştı, karakterleri de çok sevdim yalnız kitabın tek sorunu yazarın belirgin imzasını taşımasıydı. Yazarın her kitabının kurgu ve dil bakımından çok benzer olmasından hoşlanmıyorum, biraz değişik teknikler denese ortaya daha şaşırtıcı ve güzel şeyler çıkabilir bence, bu haliyle şaşırtıcı olmaktan uzaklaşıyor. Yazarın üslubunu sevsem de her kitabında aynı üslupla karşılaşmaktan hoşlanmıyorum.

Ayrıntılı yorum için; http://yorumatolyesi.blogspot.com/201...

[Βάιος Παπαδόπουλος · Rating 4 out of 5]

Υπάρχει όμορφη ροή, σταθερότητα στο ενδιαφέρον, συνεχείς ανατροπές! Ωστόσο, θεωρώ ότι ο συγγραφέας, ίσως, να αδίκησε μόνος του, το ίδιο του το αριστούργημα. Κι αυτό γιατί; Πολλές επαναλήψεις σε συγκεκριμένες φράσεις, ονόματα ή χαρακτηρισμούς. Επίσης, μου φάνηκε λίγο αδύναμο το κίνητρο από πλευράς της αντίθετης δύναμης, η οποία ήταν η σέχτα. Τέλεια βιτρίνα, "περίεργα" έσοδα, απαγορευμένες ζώνες, κι έτσι απλά ανέθετε την δυσκολότερη δουλειά σε παιδιά; Παρόλα αυτά διαβάζεται νεράκι και δεν νομίζω να κουραστεί κάνεις στην ανάγνωσή του.

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 5 out of 5]

ακόμα +1 αστεράκι γιατί το αξίζει!!!

Από την υπόθεση δυστυχώς δεν θυμάμαι και πολλά αλλά το βιβλίο ήταν τόσο καλογραμμένο που η ροή του δεν σε άφηνε να το αφήσεις.
Παρολαυτά δεν είναι ευκλοδιάβαστο, πολλές φορές θυμάμαι κόλλαγα και γυρνούσα πίσω να δω ποιος ήταν ποιος.
Όμως είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα με πολύ αγωνία και το συστήνω όπως και δήποτε να το διαβάσετε... Δεν νοείται να μην διαβαστεί αυτό το αριστούργημα...

[Vichy · Rating 5 out of 5]

Γρήγορο και αντισυμβατικό θρίλερ. Διώκτες είναι ένας συνταξιούχος 60άρης αστυνομικός, με βαρύ και αμφίβολο παρελθόν και ένας 26χρονος τζάνκι, πολυτάλαντος και ιδιοφυής αλλά σε διαθεσιμότητα επίσης αστυνομικός, με τραύματα από το σύντομο παρελθόν του, που έχει η συνείδησή του επιλέξει να ξεχάσει. Γίνονται οι δυνατοί λύτες μιας σειράς φόνων υπό τους ήχους του Miserere του Gregorio Allegri. Απλά το καταευχαριστήθηκα. Παιδιά δολοφόνοι με όπλο τη φωνή τους που σπάει τύμπανα...

[Έλσα · Rating 3 out of 5]

«Ελέησόν με»

Το συγκεκριμένο ανάγνωσμα στο μεγαλύτερο μέρος του με ικανοποίησε. Παρόλη την έκτασή του δε νιώθεις κούραση, ούτε εμπεριέχει περιττές πληροφορίες. Η ιστορία κυλά γρήγορα χωρίς ωστόσο να υπάρξουν ανατροπές. Γνωρίζει ο αναγνώστης γεγονότα και δράστες σχετικά νωρίς περιμένοντας προφανώς μια διαφορετική εξέλιξη. Υπήρχαν στιγμές που είχα απορροφηθεί κ άλλες που απλώς περνούσαν προκειμένου να φτάσω στη λύση την οποία, όπως αποδείχτηκε, γνώριζα ήδη.
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που απόλαυσα κ το προτείνω σε όσους θέλουν να διαβάσουν αστυνομικό - μυστηρίου.

[Michael · Rating 5 out of 5]

What a ride!

„Miserere" (die deutsche Übersetzung des Titels ignoriere ich einfach mal) von Jean-Christophe Grangé ist ein fesselnder Thriller, der den Leser von der ersten Seite an in seinen Bann zieht.
Die komplexe und gut durchdachte Handlung von "Miserere" hält konstante Spannung und sorgt für unerwartete Wendungen, die den Leser überraschen.
Grangés beeindruckender Schreibstil in "Miserere" ist packend und bildgewaltig, was eine intensive Atmosphäre schafft und das Lesevergnügen steigert.
Die Charaktere in "Miserere" sind vielschichtig und gut entwickelt, was es leicht macht, sich mit ihnen zu identifizieren und ihre Motivationen zu verstehen.

[Valentini Georgopoulou · Rating 4 out of 5]

Ένας Χιλιανός διευθυντής χορωδίας, ο Βίλχελμ Γκετς, βρίσκεται δολοφονημένος μέσα σε μια αρμένικη εκκλησία του Παρισιού. Ένα αταίριαστο φαινομενικά δίδυμο, ένας Αρμένης και ένας Ρώσος αστυνομικός, θα ενώσουν τις δυνάμεις και τις ικανότητές τους για να συλλέξουν στοιχεία που θα τους οδηγήσουν στο δολοφόνο.

Όμως, όσο προχωρά η έρευνα, τα πράγματα αντί για να ξεδιαλύνουν, περιπλέκονται ακόμη περισσότερο. Νέες δολοφονίες εκτελούνται, ακολουθώντας ένα μακάβριο τελετουργικό. Και πάντα στους τοίχους είναι γραμμένοι με αίμα στίχοι από το «Ελέησόν με». Το «Ελέησόν με» είναι ψαλμός, είναι η προσευχή της μετάνοιας, η ικεσία για συγχώρεση.

«Μια σειρά φόνων μπορεί να θεωρηθεί σαν παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Κατά κάποιον τρόπο, ο δολοφόνος συνθέτει μια παρτιτούρα. Ή, για την ακρίβεια, αυτή η παρτιτούρα είναι που τον συνθέτει. Η εξέλιξή του είναι αναπόφευκτη. Κάθε φόνος είναι μια παραλλαγή σε σχέση με τον προηγούμενο. Κάθε φόνος αναγγέλλει τον επόμενο».(σελίδες 217 – 218)

Στο όλο μπερδεμένο σκηνικό, ένα ακόμη κύριο συστατικό, το οποίο περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, είναι και οι εξαφανίσεις παιδιών χορωδών. Παιδιά με αγγελικές μορφές και ουράνιες φωνές. Παιδιά που μες στην ομορφιά τους κουβαλάνε το θάνατο…

❓Πώς συνδέονται τα παιδιά από τις χορωδίες με τις κατά συρροή δολοφονίες;

❓Γιατί οι φόνοι καθαυτοί ακολουθούν ένα τελετουργικό;

❓Τι είναι η «Επιχείρηση Κόνδορας»; Και τι σχέση έχει ο Γκετς; Είχε πληροφορίες γι’αυτή την επιχείρηση;

❓Μήπως κάποιο μυστικό ζωτικής σημασίας δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί, με οποιοδήποτε κόστος;

❓Ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά; Για ποιο λόγο γίνονται όλες αυτές οι δολοφονίες; Μίσος; Εκδίκηση; Ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Ή μήπως κάτι άλλο;

Το «Ελέησόν με» είναι ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ που θα ικανοποιήσει ακόμη και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Έχει ένταση, καταιγιστική δράση, πλοκή που καθηλώνει και συναρπάζει, έξυπνες και απρόσμενες ανατροπές. Το μόνο στοιχείο που με κούρασε ήταν η υπερβολικά μεγάλη έκταση που δόθηκε στην εξιστόρηση και ανάλυση διάφορων ιστορικών και πολιτικών γεγονότων, η οποία ως επί το πλείστον δεν εξυπηρετούσε κάποιο σκοπό στην εξέλιξη της ιστορίας, χαλάρωνε τον ρυθμό και φρέναρε την αγωνία.

Με το βιβλίο αυτό έγινε η πρώτη μου γνωριμία με την εξαιρετική πένα του Γκρανζέ και δικαιολογώ απόλυτα τους πιστούς και φανατικούς του αναγνώστες που τον χαρακτηρίζουν ως τον βιρτουόζο της αστυνομικής λογοτεχνίας. 8 / 10

[Μπάμπης M. · Rating 5 out of 5]

9/10.Πρώτη επαφή με τον Ζαν-Κριστόφ Γκρανζέ και σίγουρα όχι η τελευταία. Αστυνομικό θρίλερ με μπόλικο σασπένς και τρόμο, σε βάζει σε έναν λαβύρινθο που σταδιακά σε οδηγεί στην καρδιά του σκότους...

[Vasilis Manias · Rating 4 out of 5]

ΤΡΟΜΕΡΑ ΕΠΙΣΗΣ άδικο για τη «Λέσχη των Φόνων της Πέμπτης» το γεγονός πως το διάβασα back to back με την ΕΠΙΚΗ (όπως αποδεχτηκε…) ΒΙΒΛΙΑΡΑ του Γκαρανζε!
Πάμε σιγα σιγα λοιπόν. Το «Ελέησόν Με» μου το είχε συστήσει κάπου στο 2010 ο φίλος μου ο @dkasamp, μου είχε στείλει 1000 μηνύματα, διάβασέ το ρε, μα διαβασε το, μα το διαβασες, μαντέψτε, δεν το διάβασα ποτέ. Η μέθοδος όμως αναγνωσης που ακολουθώ, βασίζεται στο δοκιμασμένο «περπατάω γύρω γύρω στο σπίτι μου αφηρημένος κ κοιτάζω τις ράχες των βιβλίων μέχρι κάποιο, που το χω ήδη κοιτάξει 500 φορές να μου κάνει κλικ την 501» και μαντέψτε ποιό μου έκανε. Και το ξεκίνησα. Και το τελείωσα σε δυο μέρες μέσα, το σκισα, του δίδαξα ταπεινοφροσύνη, βασικά όμως, ότι και να λέω το βιβλίο ήταν αυτό που με συνεπήρε, με άρπαξε κυριολεκτικά από τη μουτσούνα και με έσυρε στο χώμα.
Και μια προτασούλα για το στόρι, αν κ δεν το κάνω συχνά, να χετε κατι στο μυαλο σας για το τι θα διαβασετε, Δάσκαλος φωνητικής σε παιδική χορωδία βρίσκεται νεκρός καρφωμένος πάνω σ ένα αρμόνιο. Στα μάτια του ζωγραφισμένος ο τρόμος. Ο πιθανότερος ύποπτος;;; Μαντέψτε. Αυτός που ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ, να μα το Θωρ, για το όνομα της Βαλχάλα, δε θα παει ΠΟΤΕ το μυαλο σας.
Α, να μην το ξεχάσω, έχει και ΝΑΖΙ! Αριστουργηματικό, ασύλληπτα φροντισμένο, γραμμένο ως ατόφιο pageturner, μου θύμισε μετά άπό χρόνια το πραγματικό άγχος της ανάγνωσης, άγχος για το τι θα γίνει στην επόμενη σελίδα, άγχος για το τι θα συμβεί στην επόμενη γραμμη.
Ίσως το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα που διάβασα ποτέ. Ίσως και όχι βέβαια. Αλλά για να το σκέφτηκα, μάλλον ναι. Ή καλύτερα. Σίγουρα Ναι.

[Heideblume · Rating 4 out of 5]

Quando voglio leggere della narrativa abbastanza leggera da svagarmi ma abbastanza congegnata da non ritenerlo uno spreco di tempo ed energie, Grangé è per me una garanzia.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Έχω μείνει άφωνος! Καταιγιστική δράση, το Παρίσι όπως δεν το έχετε ξαναπερπατήσει, αντισυμβατικοί πρωταγωνιστές αστυνομικοί, ένα όπλο εγκλήματος που ξεφεύγει από όλα τα άλλα, θείες και ουράνιες μελωδίες που δεν είναι και τόσο καθαρές και αγνές, ένα μυστικό που κρατάει δέσμιο κάποιον και δεν μπορεί να λύσει τον γρίφο που του παρουσιάζεται και μια ιστορία που πάει πίσω, μια ιστορία που κλιμακώνεται πηγαίνοντας από το ένα πτώμα στο άλλο και από τη μία ένδειξη στην άλλη, ένα μυστήριο που επιλύεται με κατά μέτωπον επίθεση και διάσπαση του τελικού στόχου, ένα μυστήριο που φτάνει ως τη δικτατορία Πινοσέτ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου.

Λιονέλ Κασντάν: συνταξιούχος, 60χρονος και παχύς αστυνομικός του Εγκληματολογικού, Αρμένης την καταγωγή, με τις απόψεις του για τη γενοκτονία των Αρμενίων και για τις απηνείς διώξεις των ομοίων του το 1915, χήρος, παρ' ολίγον αυτόπτης μάρτυρας του πρώτου φόνου στο βιβλίο, οπότε μπαίνει σε δράση, παρακάμπτοντας πολλές φορές τους νόμους και το εθιμοτυπικό. Σκληρός και ανεξέλεγκτος, χήρος. Με ένα τρομερό μυστικό πίσω στο παρελθόν καλά κρυμμένο.

Σεντρίκ Βολοκίν: 20χρονος αστυνομικός του Τμήματος Ανηλίκων, ωραίος και γοητευτικός, έξυπνος και αθλητικός, εθισμένος στην ηρωίνη και γι' αυτό στην αρχή της ιστορίας σε κέντρο αποτοξίνωσης. Μόλις ξεκινούν οι δολοφονίες και η υπόθεση αρχίζει να γίνεται γνωστή, του τραβά την προσοχή και αποφασίζει να την εξιχνιάσει ως αντιπερισπασμό στην ηρωίνη και τον εθισμό του.

Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από τα εξής θέματα: πρώτα πρώτα ο δολοφόνος δε φαίνεται να είναι ένας αλλά πολλοί και όχι ενήλικος αλλά παιδί. Τα θύματα πεθαίνουν με κατεστραμμένους λαβυρίνθους αυτιών, σαν κάτι να τους τρύπησε τα τύμπανα. Οι έρευνες των δύο αντρών αποκαλύπτουν αργά αργά, μεθοδικά και σαδιστικά για τον αναγνώστη ένα σωρό βρώμικες ιστορίες από το παρελθόν της ανθρωπότητας και αργούν να εστιάσουν στην κύρια πηγή του κακού, οπότε θα καταναλώσετε πολλά νύχια, πιστέψτε με!

1) Χιλή, δεκαετία του 1970. Ο σοσιαλισμός του Αλιέντε και η δικτατορία του Πινοσέτ. Το υπόγειο ροκάνισμα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Αλιέντε, με αποκορύφωμα το εμπάργκο του 1971, κάτι που προετοίμασε άνετα το πραξικόπημα του Πινοσέτ με την υποστήριξη των ΗΠΑ (ο Αλιέντε ήταν σοσιαλιστής και ήθελε και να εθνικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού, την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, που κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ανήκαν σε αμερικάνικες εταιρείες. "Η αμερικανική Ιστορία είναι απλούστατα μια ένοπλη ληστεία" κατά τον συγγραφέα). Οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος υπολογίζονται σε 10.000 σήμερα, 90.000 κρατούμενοι φυλακίστηκαν τους πρώτους μήνες του καθεστώτος Πινοσέτ, 163.000 αναγκάστηκαν να εξοριστούν, 3.000 αγνοούνται ("Ούτε νεκροί, ούτε ζωντανοί. Σβήστηκαν από προσώπου γης. Χάθηκαν"). Εφαρμόστηκαν σωρεία βασανιστηρίων, αρχικά στο στάδιο του Σαντιάγο, ύστερα στις φυλακές και τα ανακριτικά κέντρα, μεταξύ των οποίων η περιβόητη Βίλα Γκριμάλντι, ηλεκτροσόκ, βιασμοί, κτηνωδίες....Μέσα σε αυτό το κλίμα η χιλιανή κυβέρνηση ήρθε σε μυστική συμφωνία με τη γαλλική κυβέρνηση και κάλεσε Γάλλους στρατιωτικούς και βασανιστές για να υποδείξουν την καλύτερη κακομεταχείριση στους κρατουμένους!

2) Χανς-Βέρνερ Χάρτμαν. Γερμανός εγκληματίας πολέμου, φανατιός με τη μουσική, τον ήχο και τη φωνή. Μουσικός αλλά και βασανιστής κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Το σκάει από την Ευρώπη και καταφεύγει στη Χιλή, όπου βρίσκει εύφορο έδαφος κατά τη δικτατορία του Πινοσέτ και συνεχίζει τα βασανιστήρια αλλά και κάτι άλλο, πιο φρικιαστικό: τη φωνή, το ηχόχρωμα, σε τι βαθμό έντασης μπορεί να φτάσει και με ποιες συνέπειες στο γύρω περιβάλλον. Μπορεί η ένταση της φωνής να σκοτώσει κάποιον, όπως η φωνή μιας σοπράνο σπάει το γυαλί; Αυτά τα μελετούσε ο Χάρτμαν, ένας σκληρός άντρας που κι αυτός όπως όλοι οι βασανιστές χρησιμοποιούσε τη μουσική σε κάθε ευκαιρία (όταν έφταναν τα τρένα του θανάτου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν βασανίζονταν οι κρατούμενοι, όταν εκτελούνταν, όταν δούλευαν σε απάνθρωπες συνθήκες). Ο Χάρτμαν ηχογραφούσε τις κραυγές πόνου των κρατουμένων! Το χειρότερο όμως είναι ότι ο Χάρτμαν ίδρυσε στο Βερολίνο, και μετά τον πόλεμο στη Χιλή όπου κρύφτηκε, μια σέχτα παραθρησκευτική με ανήλικα παιδιά! Μια κοινότητα όπου απαγορευόταν το γέλιο, η χαρά και η διασκέδαση και διδασκόταν η ένωση με το θείο μέσω του πόνου και η αναπαραγωγή της φυλής κατόπιν αυστηρών επιλογών, με σκοπό την ιδεώδη πνευματική μετάλλαξη! Η Χιλή δεν ενόχλησε τον Χάρτμαν και τη σέχτα του, μιας και τα εδάφη όπου εγκαταστάθηκαν έγιναν πολύ εύφορα και γενικότερα η παρουσία αυτών των ομάδων μόνο καλό έκανε στη γύρω περιοχή (το νοσοκομείο και το σχολείο της σέχτας ήταν δωρεάν ακόμη και για τους κατοίκους έξω από την κοινότητα!). Για περαιτέρω ασυλία και επιδοτήσεις, ο Χάρτμαν δε δίστασε να συνεργαστεί με τους στρατηγούς του Πινοσέτ, οπότε του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει τις μελέτες του πάνω στην ένταση της φωνής. Ο Χάρτμαν όμως δε δίσταζε να κρατάει τα παιδιά μακριά από τις οικογένειές τους παντί τρόπω κι έτσι όταν οι χωρικοί άρχισαν να στρέφονται εναντίον του εξαφανίστηκε και πάλι. Όλα δείχνουν ότι ο γιος του συνεχίζει το έργο του ιδρύοντας μια ίδιου τύπου κοινότητα στη Γαλλία, με ακριβώς τον ίδιο στόχο και σκοπό και υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι οι δολοφόνοι προέρχονται από αυτήν την κοινότητα, κάτι που δυσχεραίνει εξαιρετικά το έργο των δυο αστυνομικών, μιας και η περιοχή χαίρει ιδιαίτερης εκίτμησης και από τους γύρω κατοίκους και από την ίδια την κυβέρνηση!

3) Τι γίνεται όταν ένα αγόρι μπαίνει στην εφηβεία; Μεταξύ άλλων, χάνει την αγνότητα, τη χάρη της αθώας, ουράνιας παιδικής φωνής, οι φωνητικές χορδές μεταμορφώνονται, το σώμα υποδέχεται τον πόθο με συνέπεια η φωνή να αλλάζει. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν κάποιος είναι φανατισμένος μρε τη μουσική μπαρόκ και τις ψαλμωδίες από παιδικές φωνές, όταν ανακαλύπτει υποδειγματικές φωνές προεφηβικής ηλικίας και αρχίζει ένας αγώνας δρόμου ώστε αυτή η φωνή να διατηρηθεί όσο γίνεται περισσότερο; Τι άνθρωπος ήταν ο Βίλχελμ Γκετς με τη δολοφονία του οποίου ξεκινάει το βιβλίο; Τι τον συνδέει με τα άλλα θύματα; Γιατί ο δολοφόνος ακολουθεί το συγκεκριμένο τελετουργικό; Μήπως ο Βολοκίν έχει κάποια προσωπική πείρα από το κοντινό εφηβικό του παρελθόν;

Ετοιμαστείτε για ξενύχτι! Η αστυνομική λογοτεχνία δεν θα είναι ίδια ποτέ ξανά μετά από αυτό το βιβλίο! Και η μουσική μπαρόκ θα δώσει μια άλλη διάσταση στην πλοκή του μυθιστορήματος.

Στα ελληνικά από τον Καλέντη το 2011.

[Ida · Rating 4 out of 5]

4,5 tähteä. Olin vähällä antaa viisi, mutta en voinut, koska tämä kirja on paikoin niin ahdistava ja kauhistuttava. Ihan vähän liian kauhea muutamassa kohdassa. Tästä seuraa varoituksen sanoja: tämän lukemista kannattaa harkita muutamaan kertaan. Tämä kirja järkyttää. Se kuvaa niin äärimmäistä ja syvää pahuutta ja niin raskaita teemoja, että se voi tehdä lukijalleen jopa henkistä vahinkoa. Harvoin sanon näin, mutta tämä romaani on nimenomaan ja ehdottomasti (kovahermoisten) aikuisten kirja. En antaisi tätä alle 18-vuotiaan luettavaksi, en vaikka kuinka kinuaisivat ja olisivat paljon lukeneeet (tuleva opettaja täällä hei). Minunkin oli ajoittain vaikea pysyä tyynenä ja järkevänä, lukea parkumatta ääneen. Muutaman kerran parahdin ääneen kuvotusta ja muita voimakkaita ilmaisevia sanoja enkä voinut hetkeen edes katsoa kirjan suuntaan. Arvelen, että moni on jättänyt kirjan kesken näiden tuntemusten takia, enkä todellakaan voi heitä siitä syyttää. Tiukkaa tavaraa on.

Mutta, siitä huolimatta, Viattomien veljeskunta on todella vaikuttava ja ehdottomasti lukemisen arvoinen, jos pitää rikoskirjallisuudesta, trillereistä tai psykologisesta kauhusta ja on jo jonkin verran kovettanut lukijan tajuntaansa. Se on todella yksityiskohtainen, jotenkin äärimmäisen taitavasti viimeistelty niin kielellisesti kuin juonellisestikin. Murha, jota romaanissa tutkitaan, on raaka ja erikoinen. Se jos mikä rikkoo kaavaa. Varsinkin nyt, kun on lukenut koko teoksen, se tuntuu... Ei sille oikeasti ole edes sanoja, millä kuvata sitä. Se täytyy lukea. Jännitys on hyytävää, piinaavaa ensimmäiseltä sivulta loppuun asti. Yllätyksiä tulee vastaan useita ja totuus paljastuu monen omituisen, kieroutuneen johtolangan ja tiedonmurun kokonaisuudesta, joka salpaa hengen. Tämän rikoksen taustat ovat niin... mielenvikaiset. Niin, mielenvikaiset on oikea sana. Juoni on erinomaisen hienosti rakennettu ja kieli, se on... Tiedättekö, rikosromaanit jäävät harvoin mieleen hienon kielen takia. Mutta tässä, voi hyvänen aika sentään, kuinka hienosti Grangé kirjoittaa. Hänen kuvauksensa paikoista, henkilöistä, tapahtumista ja tunteista ovat vertaansa vailla. Ne sukeltavat ihon alle ja jäävät sinnne kaikumaan, kutittamaan, luikertelemaan. Ne osuvat totuuteen, syvälle totuuteen herättävät eloon sellaisiakin asioita joita ei ehkä haluaisi edes tiedostaa olevan olemassa. Mutta kirjallisuuden tehtävä on välillä ravistella, ja siinä tämä romaani onnistuu paremmin kuin hyvin. Erinomaisen kiinnostavia ovat myös poliisit Kasdan ja Volokine, joiden persooniin ja elämäntapahtumiin paneudutaan kunnolla. Heistä ehtii tulla tärkeitä, minkä takia en olisi millään voinut jättää kirjaa kesken. En vaikka olinkin välillä niin syvästi järkyttynyt.

No niin, ei tässä kohtaa enempää. Blogiin toivon saavani aikaiseksi vähän järkevämmän tekstin. Tämä on vähän tällainen fiilisten purkaus. Lopuksi: jos haluat pelätä ja jännittää itsesi hyperaktiiviseksi sekasotkuksi, lue tämä kirja. Jos haluat lukea omintakaisen, rankan rikostarinan, valitse tämä.

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Ενα εκπληκτικό αστυνομικό βιβλίο. Η γραφή του εθιστική που δεν θέλεις να το αφήσεις στιγμή απο τα χέρια σου. Οι χαρακτήρες του ξεχωριστοι, δυνατοί ο καθένας να παλέυει με το δικό του σκοτεινό παρελθόν. Τους δικούς τους εφιάλτες. Παρά την διαφορετικότητα τους όσον αφορά την ηλικία τους και την εθνικοτητά τους ο συγγραφέας μας έδωσε ένα καταπληκτικό δίδυμο που κατάφερε να συνεργαστεί έχοντας κοινό παρονομαστή την ευφεία τους και το πείσμα τους. Ενα σκοτεινό θρίλερ, ένα κοκτέιλ τρόμου και σασπενς. Ενα βιβλιο δυνατό, ευκολοδιάβαστο με την σφραγίδα του Γκρανζέ.

[♥️Annete♥️loves❤️books♥️ · Rating 2 out of 5]

Θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο πολύ υπερεκτιμημενο..Με κούρασε και με μπέρδεψε σε πολλά σημεία.Γερμανια,Χιλη,Γαλλια,Αρμενης μπατσος,Ρώσος μπατσος.Τα ηνωμενα έθνη σε ένα βιβλίο.Οι πολιτικές περιγραφες με κούρασαν ιδιαίτερα.Σίγουρα δεν θα το ξαναδιαβαζα!!!!!

[Mark · Rating 2 out of 5]

It was overwhelmed, like a hamburger with an ice-cream and coffee blended. If this mixture was served each component in it's plate - it might be a nice meal. In this book it was a mess...

[Sonya Ben Behi · Rating 4 out of 5]

plutôt 3.5⭐
J'ai enlevé une demi étoile parce que je deviens plus grincheuse avec les années, et parce que la fin m'a trop agacée.
Cette relecture a été un réel plaisir mais Miserere est loin d'être le meilleur de Grangé.
Ceci dit, je compte relire toutes ses grandes œuvres et en faire un classement pseudo-définitif 😁

[Idoia blanco · Rating 4 out of 5]

Me tuvo enganchada desde el principio. Una historia muy documentada y a momentos complicada de seguir. Aunque me ha gustado,vi el final precipitado
8/10

[The Bursting Bookshelf of a Wallflower · Rating 3 out of 5]

3.5 stars!

Granger is one of my favorite French authors and I am always looking forward to read one of his books. Miserere has been especially interesting with regard to it's two main characters - two cops not giving a shit about what is legal and what isn't. The murders happening in this story are - as always - shocking and disturbing. The investigation leads the two cops into an abyss of turture, pain and cruel human experiments. I enjoyed reading this story and it had the classical Granger elements - it had me on the edge of my seat several times and some aspects of the book were keeping me awake at night. I must however say that Miserere was less perfect than some of Granger's other books - it was actually a little foreseeable and the ending didn't come as a surprise. All in all, a very enjoyable read lacking a little extra.

[Κώστας · Rating 4 out of 5]

Κινιόταν από την αρχή στα 4,5 αστέρια. Πρώτο μέρος, δεύτερο μέρος. Στο τρίτο τα 'σπασε! Αυθεντικό Γαλλικό κονιάκ 7 αστέρων. Πανίσχυρο, σοκαριστικό.

Ενιαίο σύνολο αποτελούμενο από 3 μέρη: "Ο δολοφόνος", "οι δήμιοι" ,"?".

Πηγάδι απύθμενο*.
Βυθιστείτε!

ΥΓ. Ο συγγραφέας έγινε γνωστός με τα "πορφυρά ποτάμια".

*

"...Είχε γνωρίσει παντός είδους εγκληματικές υποθέσεις.Υποθέσεις όπου ο ένοχος δρούσε μόνος. Υπήρχαν φορές που ήταν ένα ζευγάρι δολοφόνων. Άλλες, κάποια συμμορία κακοποιών. Τώρα .... Δεν ήταν ένας άντρας, ούτε ένα ζευγάρι, ούτε μια ομάδα. Ήταν..."

[Souha Sherny · Rating 4 out of 5]

Je viens tout juste de finir le livre, essoufflée, submergée par toute sensation humainement possible vécue en l'espace d'une seconde, d'un roman. Un rythme haletant. Une ambiance organique, minerale, sulfureuse. Volo et Kasdan et cette bromance sans pareille, me manquent deja. Un cocktail de tous les paradoxes et de tout ce qu'il y'a de plus extremiste et de plus excentrique dans l'humain. Une fin imprevisible jusqu'a la toute dernière page.. la dernière ligne. Ah et quelle ligne!!! je n'aurais pu espérer une meilleure fin (moi qui suis la plus grosse râleuse quand il s'agit des fins) Que demander de plus? Rien. Non en fait, des Grangé encore plus de Grangé!!!

[Panagiotis · Rating 3 out of 5]

Επιτέλους ένα καθαρόαμαιο whodunit. Δε λέω καλοί οι Σκανδιναβοί αλλά σώνει με τις δυςλειτουργικές οικογένειες και τον υποβόσκων ρατσισμό της τέλειας κοινωνίας τους. Ήθελα από καιρό να διαβάσω ένα αστυνομικό με μπάτσους που προσπαθούν να βρουν ένα σκοτεινό εγκληματία και να λύσουν ένα μυστηριώδες έγκλημα, και το καταφχαριστήθηκα.Ένα κλασικα αταίριαστο δίδυμο λύνει μια πανδύσκολη υπόθεση μέσα σε λίγες μέρες.Δράση, σασπένς και γερές δόσεις θρίλερ. Ακούγεται συνοδεία κατάληλης μουσικής,μπαρόκ φυσικά

[vic]

не вышло, не фортануло

бывает так, что почти с первых же страниц понимаешь: это не твое. так у меня случилось и с “Мизерере”. эта книга несколько лет лежала у меня в долгах по новогоднему флешмобу в LiveLib'е. и все это время я искренне верила, что она мне понравится: как-никак достаточно известный автор детективов, а детективы я люблю (это было мое первое знакомство с Гранже). но на 7% я поняла, что я ну никак не смогу закончить эту книгу.

с первой же главы меня начал бесить главный герой. все у него такие плохие, потому что не армяне, а армяне тоже плохие, потому что прогибаются под не-армянами. в принципе, это какой-то странный способ описания и идентифицирования персонажа по его национальности (не Гитлер же, в конце концов). так мало того, что гг расист, так еще и мерзкий дед, который душнит на всееееех подряд. повторюсь, я осилила только первые главы, за которые он успел наговнить на всех – и стариков, и детей, создав также кучу проблем своим бывшим коллегам (он коп на пенсии).

читая все это, я думала: ладно, может, он еще раскроется как хороший человек, может, он не расист, а просто очень любит свою нацию, что не плохо же. но потом оказалось, что он еще и жуткий гомофоб. и если людей другой национальности он просто считал хуже себя, то первого попавшегося гея он просто загнобил и чуть не избил. за всего одну крохотную г��аву прозвучали такие словосочетания, как “старый гомосек”, “несчастный педик” и “экзотическая птица”. или вот, например, цитата:

Гомик томно изогнулся. Все в нем дышало женственностью. У Касдана сдавали нервы. Настоящая аллергия на голубых.

я понимаю, что книга написана больше 20 лет назад, и тогда это было скорее ок. и я могу пережить второстепенного персонажа, который гомофоб/сексист/расист (нужный вид необоснованной ненависти к группе людей подчеркнуть), но когда это главный герой, протагонист, за успех которого ты должен болеть, а не желать ему умереть в страшных муках, – это уже выше моих сил.

в попытке дать этой книге шанс я зашла почитать рецензии (это было после первого же слова “гомик”). ведь не хочется бросать так рано, вдруг это временные трудности и впереди меня ждет алмаз (а еще я с дуру взяла ее в двух других играх). но поняла я, что ждут меня только какие-то политические заговоры, фашизм, секты, насилие, издевательство над детьми и т.д., и т.п. я, в принципе, очень не против, когда кровь и кишки в кадре, но по первым главам, которые я успела прочитать, я поняла, что это будут очень скучные политические кровь-кишки, приправленные при этом ненавистным мне главным героем. по рецензиям я еще узнала, что там аж два гг-полицейских, ведущих расследования. боюсь представить, каков второй экспонат.

в общем и целом, после всего этого я решила, что Жан-Кристоф Гранже попадает в мой список “никогда и ни за что”. кому-то этот автор может придется по душе, но нам с ним точно не по пути.

всем пис <3