What do you think?
Rate this book
Μη με ξεχάσεις
Είμαι εγωκεντρικός, κρύβομαι πίσω από άνοστα αστεία, και παράλληλα αδυνατώ να πάρω αποφάσεις. Στα είκοσι έξι χρόνια της ζωής μου, έχω κάνει πολλά πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει. Περισσότερο απ' όλα, όμως, που δεν υπήρξα αρκετά τολμηρός, για να διεκδικήσω το κορίτσι που αγάπησα όσο κανένα άλλο. Τον πρώτο μου έρωτα... το μοναδικό μου έρωτα... την Αλεξάνδρα... την Άλεξ μου... την καλύτερή μου φίλη.
Πάντα πίστευα πως υπήρχε χρόνος. Πως όσα λάθη κι αν έκανα, θα ερχόταν η στιγμή που, επιτέλους, θα έβρισκα το κουράγιο να της μιλήσω με ειλικρίνεια, να της εκφράσω όλα όσα ένιωθα για εκείνην. Και όμως... ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχός μας. Καμιά φορά γίνεται πολέμιος των θέλω μας, τιμωρώντας μας με τον πιο σκληρό τρόπο.
Η Αλεξάνδρα παντρεύεται! Κι έχω μόνο μία εβδομάδα... μία εβδομάδα μέσα στην οποία καλούμαι να επανεξετάσω τη ζωή μου και να αναζητήσω τα λάθη μου, ακόμα κι αν δεν μπορώ να τα διορθώσω. Μία εβδομάδα για να καταλάβω τι πήγε στραβά. Πότε έγινα ο άντρας που είμαι σήμερα. Ο άντρας που δεν θα αποκτήσει ποτέ αυτό που πραγματικά ήθελε.
Ναι... αυτή είναι η τιμωρία μου... και είναι μεγαλύτερη απ' όσο μπορώ ν' αντέξω. Γιατί, ο μεγαλύτερός μου φόβος κινδυνεύει να γίνει πραγματικότητα. Γιατί, μια ολόκληρη ζωή, αυτό που φοβόμουν περισσότερο από κάθε τι άλλο ήταν ότι μπορεί να την έχανα... να έφευγε... να με ξέχναγε...
Με λένε Αντρέα, και αυτή είναι η ιστορία μου...
Πάντα πίστευα πως υπήρχε χρόνος. Πως όσα λάθη κι αν έκανα, θα ερχόταν η στιγμή που, επιτέλους, θα έβρισκα το κουράγιο να της μιλήσω με ειλικρίνεια, να της εκφράσω όλα όσα ένιωθα για εκείνην. Και όμως... ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχός μας. Καμιά φορά γίνεται πολέμιος των θέλω μας, τιμωρώντας μας με τον πιο σκληρό τρόπο.
Η Αλεξάνδρα παντρεύεται! Κι έχω μόνο μία εβδομάδα... μία εβδομάδα μέσα στην οποία καλούμαι να επανεξετάσω τη ζωή μου και να αναζητήσω τα λάθη μου, ακόμα κι αν δεν μπορώ να τα διορθώσω. Μία εβδομάδα για να καταλάβω τι πήγε στραβά. Πότε έγινα ο άντρας που είμαι σήμερα. Ο άντρας που δεν θα αποκτήσει ποτέ αυτό που πραγματικά ήθελε.
Ναι... αυτή είναι η τιμωρία μου... και είναι μεγαλύτερη απ' όσο μπορώ ν' αντέξω. Γιατί, ο μεγαλύτερός μου φόβος κινδυνεύει να γίνει πραγματικότητα. Γιατί, μια ολόκληρη ζωή, αυτό που φοβόμουν περισσότερο από κάθε τι άλλο ήταν ότι μπορεί να την έχανα... να έφευγε... να με ξέχναγε...
Με λένε Αντρέα, και αυτή είναι η ιστορία μου...
408 pages
First published December 13, 2013
1 person is currently reading
78 people want to read
About the author
Γιώτα Παπαδημακοπούλου
6 books386 followersΗ Γιώτα Παπαδημακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984 όπου και μένει μέχρι σήμερα μαζί με τον σύζυγό της. Είναι η δημιουργός και η κριτικός του blog "Το μεγαλείο των τεχνών" το οποίο ψηφίστηκε ως το νούμερο ένα blog για το 2012. Αρθρογραφεί σε ποικίλα ηλεκτρονικά έντυπα, στα οποία υπογράφει με την ιδιότητα της βιβλιοκριτικού. Παράλληλα, συνεργάζεται με πληθώρα εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα, σε πολλαπλά επίπεδα δραστηριοτήτων. Από τις εκδόσεις ΜΑΤΙ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Ξεπεσμένοι Άγγελοι (2012), Μη με ξεχάσεις (2013), Όταν ξέρεις ν' αγαπάς (2015), Μέχρι το τέλος του χρόνου (2017) και Πέρα από τον χρόνο (2021). Ζει και αναπνέει για την λογοτεχνία... και για τον γιο της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
July 7, 2018
DNF (σελίδα 250)
Το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου από μία συνάδελφο η οποία δεν κατάφερε να το τελειώσει και το έφερε σε μένα επειδή όπως είπε «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει.» ‘Ελα όμως που δεν είμαι και τόσο καλός μύλος τελικά...
Έχοντας την συνήθεια να διαβάζω αρκετά βιβλία παράλληλα, το Μη με ξεχάσεις έτυχε να πέσει σε μία περίοδο που μόλις είχα τελειώσει το συγκλονιστικό Handmaid’s tale της Atwood, ενώ διάβαζα το αριστουργηματικό The Bell Jar της Sylvia Plath και το καθηλωτικό Πράσινο μίλι από King.
Σίγουρα το Μη με ξεχάσεις, όπως και όλα τα βιβλία, έχει κάποια φλόγα, όμως όταν τοποθετηθούν δίπλα σε ήλιους λαμπερούς, εξαφανίζονται... Δεν συγκρίνω λογοτεχνικά την Πλαθ και τον Κινγκ με την κυρία Παπαδημακοπούλου, μην τρελαθούμε. Κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο αστείο. Απλώς εξηγώ ότι τα έργα τους συνέπεσαν την ίδια χρονική περίοδο στα χέρια μου.
Έδωσα ωστόσο σε αυτό το βιβλίο αρκετές ευκαιρίες. Οι σελίδες έφευγαν με δυσκολία. Η σκέψη μου ήταν στον Τζον Κόφι και στην Esther Greenwood. Αυτή δεν είναι και η μαγεία ενός βιβλίου εξάλλου; Να σε καλεί κοντά του όταν το έχεις αφήσει στην άκρη για λίγο. Αποφάσισα λοιπόν να τελειώσω τα άλλα δύο και να επιστρέψω αποκλειστικά σε αυτό. Και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά δεν έφταιγε το timing. Ακόμη κι αν παραβλέψω την τετριμμένη και χιλιοφορεμένη υπόθεση και την χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας ιστορία, (η ιστορία αυτή δεν ήταν τίποτα που να μην έχουμε διαβάσει/δει/ακούσει εκατοντάδες φορές ), το ύφος και ο τρόπος γραφής δεν είχαν κάτι που να με μαγεύει. Για τα δικά μου γούστα, επαναλαμβάνω, για τα δικά μου γούστα, ήταν απλοϊκά γραμμένο και η συγγραφέας αναλωνόταν σε μια ακατάσχετη φλυαρία από συναισθηματικές αμπελοφιλοσοφίες που με κούραζαν υπερβολικά. Δυστυχώς, για την δική μου αισθητική και τις δικές μου λογοτεχνικές απαιτήσεις ήταν άοσμο και άχρωμο. Σπανίως εγκαταλείπω μία ιστορία πριν μάθω το τέλος, αλλά δεν αξίζει να κοπιάζω τόσο πολύ για να διαβάσω την κατάληξη ενός βιβλίου το οποίο δεν μου προκαλεί την παραμικρή συγκίνηση.
Ένα αστεράκι από μένα για την προσπάθεια και επιστροφή του βιβλίου στη συνάδελφο για να το δώσει κάπου αλλού που ίσως θα εκτιμηθεί περισσότερο. Ut humiliter opinor το Μη με ξεχάσεις δεν ήταν αντάξιο του τίτλου του. Όχι μόνο θα το ξεχάσω αλλά θα το ξεχάσω για πάντα.
Επειδή όμως θέλω να είμαι δίκαιη απέναντι στη συγγραφέα υπόσχομαι να διαβάσω και κάποιο άλλο βιβλίο της και να επιστρέψω με την επόμενη κριτική βιβλίου πολύ σύντομα. Ελπίζω με το δεύτερο έργο της να με κερδίσει, γεγονός που θα αποτελέσει μεγάλη χαρά για μένα. Το ότι είχαμε μία κακή αρχή δεν σημαίνει τίποτα. Καλύτερα μία κακή αρχή με όμορφο τέλος, παρά μία όμορφη αρχή με κακό τέλος, δε λένε;
Το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου από μία συνάδελφο η οποία δεν κατάφερε να το τελειώσει και το έφερε σε μένα επειδή όπως είπε «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει.» ‘Ελα όμως που δεν είμαι και τόσο καλός μύλος τελικά...
Έχοντας την συνήθεια να διαβάζω αρκετά βιβλία παράλληλα, το Μη με ξεχάσεις έτυχε να πέσει σε μία περίοδο που μόλις είχα τελειώσει το συγκλονιστικό Handmaid’s tale της Atwood, ενώ διάβαζα το αριστουργηματικό The Bell Jar της Sylvia Plath και το καθηλωτικό Πράσινο μίλι από King.
Σίγουρα το Μη με ξεχάσεις, όπως και όλα τα βιβλία, έχει κάποια φλόγα, όμως όταν τοποθετηθούν δίπλα σε ήλιους λαμπερούς, εξαφανίζονται... Δεν συγκρίνω λογοτεχνικά την Πλαθ και τον Κινγκ με την κυρία Παπαδημακοπούλου, μην τρελαθούμε. Κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο αστείο. Απλώς εξηγώ ότι τα έργα τους συνέπεσαν την ίδια χρονική περίοδο στα χέρια μου.
Έδωσα ωστόσο σε αυτό το βιβλίο αρκετές ευκαιρίες. Οι σελίδες έφευγαν με δυσκολία. Η σκέψη μου ήταν στον Τζον Κόφι και στην Esther Greenwood. Αυτή δεν είναι και η μαγεία ενός βιβλίου εξάλλου; Να σε καλεί κοντά του όταν το έχεις αφήσει στην άκρη για λίγο. Αποφάσισα λοιπόν να τελειώσω τα άλλα δύο και να επιστρέψω αποκλειστικά σε αυτό. Και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά δεν έφταιγε το timing. Ακόμη κι αν παραβλέψω την τετριμμένη και χιλιοφορεμένη υπόθεση και την χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας ιστορία, (η ιστορία αυτή δεν ήταν τίποτα που να μην έχουμε διαβάσει/δει/ακούσει εκατοντάδες φορές ), το ύφος και ο τρόπος γραφής δεν είχαν κάτι που να με μαγεύει. Για τα δικά μου γούστα, επαναλαμβάνω, για τα δικά μου γούστα, ήταν απλοϊκά γραμμένο και η συγγραφέας αναλωνόταν σε μια ακατάσχετη φλυαρία από συναισθηματικές αμπελοφιλοσοφίες που με κούραζαν υπερβολικά. Δυστυχώς, για την δική μου αισθητική και τις δικές μου λογοτεχνικές απαιτήσεις ήταν άοσμο και άχρωμο. Σπανίως εγκαταλείπω μία ιστορία πριν μάθω το τέλος, αλλά δεν αξίζει να κοπιάζω τόσο πολύ για να διαβάσω την κατάληξη ενός βιβλίου το οποίο δεν μου προκαλεί την παραμικρή συγκίνηση.
Ένα αστεράκι από μένα για την προσπάθεια και επιστροφή του βιβλίου στη συνάδελφο για να το δώσει κάπου αλλού που ίσως θα εκτιμηθεί περισσότερο. Ut humiliter opinor το Μη με ξεχάσεις δεν ήταν αντάξιο του τίτλου του. Όχι μόνο θα το ξεχάσω αλλά θα το ξεχάσω για πάντα.
Επειδή όμως θέλω να είμαι δίκαιη απέναντι στη συγγραφέα υπόσχομαι να διαβάσω και κάποιο άλλο βιβλίο της και να επιστρέψω με την επόμενη κριτική βιβλίου πολύ σύντομα. Ελπίζω με το δεύτερο έργο της να με κερδίσει, γεγονός που θα αποτελέσει μεγάλη χαρά για μένα. Το ότι είχαμε μία κακή αρχή δεν σημαίνει τίποτα. Καλύτερα μία κακή αρχή με όμορφο τέλος, παρά μία όμορφη αρχή με κακό τέλος, δε λένε;
Read
November 11, 2024Με κίνδυνο να γίνω κουραστική, όπως με το προηγούμενο βιβλίο μου, έτσι και με αυτό, δεν νιώθω πως πρέπει να είμαι εγώ αυτή που θα το κρίνει. Αυτό είναι κάτι που αφήνω σε σας, τους αναγνώστες, στη δικιά σας αποκλειστικά κρίση, ελπίζοντας πως θα το αγαπήσετε.
Σας ευχαριστώ που αγκαλιάσατε τους "Αγγέλους" μου με τόση αγάπη και εύχομαι το ίδιο να συμβεί και με τον Ανδρέα μου...
Σας ευχαριστώ που αγκαλιάσατε τους "Αγγέλους" μου με τόση αγάπη και εύχομαι το ίδιο να συμβεί και με τον Ανδρέα μου...
July 3, 2018
Τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου τη γνώρισα πρώτα διαδικτυακά και στη συνέχεια συγγραφικά.Μέσα από το blog της ‘’Το μεγαλείο των τεχνών’’ βρήκα έναν άνθρωπο που έγραφε κριτικές για ταινίες και βιβλία σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που θα τις χαρακτήριζα κι εγώ.Έτσι μου έγινε αρκετά συμπαθής και απ’τη στιγμή που ανακάλυψα ότι ασχολείται και με τη συγγραφή ήμουν σίγουρη πως και εκεί θα τα κατάφερνε περίφημα. Διαβάζοντας αρκετό καιρό μετά το 2ο κατά σειρά βιβλίο της ανακάλυψα μια πολύ γλυκιά ιστορία με ιδιαίτερα αγαπητούς ήρωες αλλά και μια υπόθεση άκρως ρεαλιστική.Για όλους αυτούς τους λόγους το συγκεκριμένο βιβλίο είναι από τα αγαπημένα μου πια και σίγουρα την ιστορία του δε θα τη ξεχάσω ποτέ.
Η αλήθεια είναι ότι το εν λόγω βιβλίο από την αρχή με είχε ιντριγκάρει καθώς από την υπόθεση με προϊδέαζε ότι θα διάβαζα κάτι πολύ καλό.Από τη μια το ότι ήταν γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο δείχνει μια αμεσότητα και μια ταύτιση με τον ήρωα,από την άλλη το ότι μια γυναίκα γράφει βιβλίο με άντρα πρωταγωνιστή-που πρέπει να μπει στο αντρικό μυαλό και να καταγράψει και τη ψυχολογία και τη νοοτροπία των αντρών με το καλύτερο αποτέλεσμα-είναι σίγουρα μεγάλο ρίσκο.Κακά τα ψέμματα,δύσκολα μια γυναίκα μπορεί να ψυχογραφήσει τόσο καλά έναν άντρα και να γράψει ένα μυθιστόρημα που να κάνει τον αναγνώστη να πιστεύει ότι το έχει γράψει άντρας συγγραφέας. Η Γιώτα νομίζω πέτυχε το στόχο της καθώς έπλασε έναν άρτιο χαρακτήρα με τα ελαττώματα αλλά και τα προτερήματά του χωρίς υπερβολές και εξωπραγματικά στοιχεία και τον άφησε να μας πει αυτά που θέλει με τον τρόπο που εκείνος προτιμούσε.Και τα κατάφερε.
Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν είναι ο Αντρέας ο οποίος μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο τον κρυφό του έρωτα για τη παιδική του φίλη Άλεξ και την αγωνία του πως,σε μια βδομάδα που εκείνη παντρεύεται θα τη χάσει οριστικά χωρίς να της έχει πει την αλήθεια.Μέσα σε μια βδομάδα τι μπορεί να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα και ο Ανδρέας να μη χάσει την Άλεξ για πάντα;Μπορεί άραγε να υπάρξει αληθινός έρωτας μεταξύ δύο παιδιών που μεγάλωσαν μαζί και ήταν ο ένας ο καλύτερος φίλος του άλλου;Υπάρχει μόνο μια βδομάδα περιθώριο για να μη χαθεί και η τελευταία ευκαιρία να δοθούν απαντήσεις για όλα.
Με τη φράση ‘’Με λένε Αντρέα και αυτή είναι η ιστορία μου’’ ξεδιπλώνεται μια εξαιρετικά καλογραμμένη και σύγχρονη ιστορία με καθόλου κλισέ εξέλιξη αλλά και 2 ήρωες που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας και που αυτά που έχουν να μας πουν δεν είναι διόλου εξωπραγματικά.Σίγουρα δεν είναι ο κανόνας να ερωτευόμαστε τους κολλητούς μας,όταν όμως συμβαίνει τι κάνουμε;Ειδικά αν τα αισθήματα μας είναι πέρα για πέρα αληθινά και δε νιώθουμε μπερδεμένοι ή ένοχοι ότι όλο αυτό είναι λάθος.Ο Αντρέας είναι μεν συνειδητοποιημένος αλλά εξίσου μπερδεμένος γιατί δε ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι ότι η Άλεξ μπορεί να μην αισθάνεται το ίδιο και μια φιλία τόσων χρόνων να καταστραφεί άδικα .Μήπως όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά;Ή όχι;Όλα αυτά τα ερωτήματα απαντώνται μέσα σε αυτή τη πολύ σπιρτόζικη,χιουμοριστική και τόσο αληθινή ιστορία που σίγουρα δε θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο.
Ένας τρυφερός τίτλος,ένα νοσταλγικό εξώφυλλο και μια ιστορία με χιούμορ και πολλές αλήθειες συνθέτουν αυτό το μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από άντρες και γυναίκες οι οποίοι σίγουρα θα ταυτιστούν σε πολλά σημεία.
Η αλήθεια είναι ότι το εν λόγω βιβλίο από την αρχή με είχε ιντριγκάρει καθώς από την υπόθεση με προϊδέαζε ότι θα διάβαζα κάτι πολύ καλό.Από τη μια το ότι ήταν γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο δείχνει μια αμεσότητα και μια ταύτιση με τον ήρωα,από την άλλη το ότι μια γυναίκα γράφει βιβλίο με άντρα πρωταγωνιστή-που πρέπει να μπει στο αντρικό μυαλό και να καταγράψει και τη ψυχολογία και τη νοοτροπία των αντρών με το καλύτερο αποτέλεσμα-είναι σίγουρα μεγάλο ρίσκο.Κακά τα ψέμματα,δύσκολα μια γυναίκα μπορεί να ψυχογραφήσει τόσο καλά έναν άντρα και να γράψει ένα μυθιστόρημα που να κάνει τον αναγνώστη να πιστεύει ότι το έχει γράψει άντρας συγγραφέας. Η Γιώτα νομίζω πέτυχε το στόχο της καθώς έπλασε έναν άρτιο χαρακτήρα με τα ελαττώματα αλλά και τα προτερήματά του χωρίς υπερβολές και εξωπραγματικά στοιχεία και τον άφησε να μας πει αυτά που θέλει με τον τρόπο που εκείνος προτιμούσε.Και τα κατάφερε.
Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν είναι ο Αντρέας ο οποίος μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο τον κρυφό του έρωτα για τη παιδική του φίλη Άλεξ και την αγωνία του πως,σε μια βδομάδα που εκείνη παντρεύεται θα τη χάσει οριστικά χωρίς να της έχει πει την αλήθεια.Μέσα σε μια βδομάδα τι μπορεί να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα και ο Ανδρέας να μη χάσει την Άλεξ για πάντα;Μπορεί άραγε να υπάρξει αληθινός έρωτας μεταξύ δύο παιδιών που μεγάλωσαν μαζί και ήταν ο ένας ο καλύτερος φίλος του άλλου;Υπάρχει μόνο μια βδομάδα περιθώριο για να μη χαθεί και η τελευταία ευκαιρία να δοθούν απαντήσεις για όλα.
Με τη φράση ‘’Με λένε Αντρέα και αυτή είναι η ιστορία μου’’ ξεδιπλώνεται μια εξαιρετικά καλογραμμένη και σύγχρονη ιστορία με καθόλου κλισέ εξέλιξη αλλά και 2 ήρωες που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας και που αυτά που έχουν να μας πουν δεν είναι διόλου εξωπραγματικά.Σίγουρα δεν είναι ο κανόνας να ερωτευόμαστε τους κολλητούς μας,όταν όμως συμβαίνει τι κάνουμε;Ειδικά αν τα αισθήματα μας είναι πέρα για πέρα αληθινά και δε νιώθουμε μπερδεμένοι ή ένοχοι ότι όλο αυτό είναι λάθος.Ο Αντρέας είναι μεν συνειδητοποιημένος αλλά εξίσου μπερδεμένος γιατί δε ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι ότι η Άλεξ μπορεί να μην αισθάνεται το ίδιο και μια φιλία τόσων χρόνων να καταστραφεί άδικα .Μήπως όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά;Ή όχι;Όλα αυτά τα ερωτήματα απαντώνται μέσα σε αυτή τη πολύ σπιρτόζικη,χιουμοριστική και τόσο αληθινή ιστορία που σίγουρα δε θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο.
Ένας τρυφερός τίτλος,ένα νοσταλγικό εξώφυλλο και μια ιστορία με χιούμορ και πολλές αλήθειες συνθέτουν αυτό το μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από άντρες και γυναίκες οι οποίοι σίγουρα θα ταυτιστούν σε πολλά σημεία.
January 7, 2014
Με τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου γνωριζόμαστε τα δύο τελευταία χρόνια και μπορώ να πω ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο που οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Στο ξεκίνημα μας συγγραφικά και οι δύο, ανταλλάξαμε απόψεις για όλα όσα μας απασχολούσαν και συμπαραστάθηκε η μια στην άλλη όποτε χρειάστηκε για λογοτεχνικά και όχι μόνο θέματα.
Ήμουν από τους πρώτους ανθρώπους που πληροφορήθηκε την "ύπαρξη" του Ανδρέα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον κεντρικό ήρωα του νέου μυθιστορήματος της Γιώτας "Μη με ξεχάσεις".
Ο Ανδρέας μας διηγείται την ιστορία του, μια ιστορία γλυκιά και νοσταλγική που μας βάζει στη διαδικασία να αναπολήσουμε κι εμείς τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια και να αναρωτηθούμε για τις επιλογές μας.
Έτσι ακριβώς κι ο ήρωας μας προβληματίζεται κι αναρωτιέται πως του τα έφερε έτσι η μοίρα ή η τύχη και δεν κατάφερε ποτέ να συνειδητοποιήσει τα συναισθήματα του για την καλύτερη του φίλη, την Αλεξάνδρα.
Κι όταν τελικά, αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που το κάνει μήπως είναι αργά; Μήπως κινδυνεύει να τον ξεχάσει η Αλεξάνδρα, μήπως σκοπεύει να τον αφήσει πίσω της για να προχωρήσει σε μία άλλη ζωή όπου ο Ανδρέας δε θα έχει καμία θέση σε αυτή;
Είναι πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα στα οποία αργά ή γρήγορα ο Ανδρέας αναγκάζεται να απαντήσει ακόμα κι όταν δεν το θέλει, ακόμα κι όταν δεν πρέπει, ακόμα κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το "Μη με ξεχάσεις", είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τον έρωτα αλλά σε δεύτερο επίπεδο μας δείχνει τη σημαίνει αληθινή αγάπη από εκείνες που ριζώνουν μέσα στην καρδιά από την παιδική κιόλας ηλικία και πως αυτή εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ώστε να καταλήξει να γίνει καρμική, μοιραία, δυνατή και αξεπέραστη!
Το ταξίδι του Ανδρέα ξεκίνησε πρό��φατα και ήδη μέχρι τώρα έχει κλέψει πολλές καρδιές. Εύχομαι να τις κερδίσει όλες, να τις αιχμαλωτίσει και να τις κάνει να χτυπήσουν δυνατά από συγκίνηση.
Στο ξεκίνημα μας συγγραφικά και οι δύο, ανταλλάξαμε απόψεις για όλα όσα μας απασχολούσαν και συμπαραστάθηκε η μια στην άλλη όποτε χρειάστηκε για λογοτεχνικά και όχι μόνο θέματα.
Ήμουν από τους πρώτους ανθρώπους που πληροφορήθηκε την "ύπαρξη" του Ανδρέα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον κεντρικό ήρωα του νέου μυθιστορήματος της Γιώτας "Μη με ξεχάσεις".
Ο Ανδρέας μας διηγείται την ιστορία του, μια ιστορία γλυκιά και νοσταλγική που μας βάζει στη διαδικασία να αναπολήσουμε κι εμείς τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια και να αναρωτηθούμε για τις επιλογές μας.
Έτσι ακριβώς κι ο ήρωας μας προβληματίζεται κι αναρωτιέται πως του τα έφερε έτσι η μοίρα ή η τύχη και δεν κατάφερε ποτέ να συνειδητοποιήσει τα συναισθήματα του για την καλύτερη του φίλη, την Αλεξάνδρα.
Κι όταν τελικά, αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που το κάνει μήπως είναι αργά; Μήπως κινδυνεύει να τον ξεχάσει η Αλεξάνδρα, μήπως σκοπεύει να τον αφήσει πίσω της για να προχωρήσει σε μία άλλη ζωή όπου ο Ανδρέας δε θα έχει καμία θέση σε αυτή;
Είναι πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα στα οποία αργά ή γρήγορα ο Ανδρέας αναγκάζεται να απαντήσει ακόμα κι όταν δεν το θέλει, ακόμα κι όταν δεν πρέπει, ακόμα κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το "Μη με ξεχάσεις", είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τον έρωτα αλλά σε δεύτερο επίπεδο μας δείχνει τη σημαίνει αληθινή αγάπη από εκείνες που ριζώνουν μέσα στην καρδιά από την παιδική κιόλας ηλικία και πως αυτή εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ώστε να καταλήξει να γίνει καρμική, μοιραία, δυνατή και αξεπέραστη!
Το ταξίδι του Ανδρέα ξεκίνησε πρό��φατα και ήδη μέχρι τώρα έχει κλέψει πολλές καρδιές. Εύχομαι να τις κερδίσει όλες, να τις αιχμαλωτίσει και να τις κάνει να χτυπήσουν δυνατά από συγκίνηση.
August 10, 2016
'' Με λένε Ανδρέα και αυτή είναι η ιστορία μου '', διάβασα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και κατάλαβα πως αυτό είναι ένα βιβλίο, που παρά τη συγγραφέα του, την οποία θαυμάζω πολύ, πρέπει να αποκτήσω. Κι αυτό γιατί η αφήγηση της ιστορίας γίνεται σε πρώτο αντρικό πρόσωπο, κάτι που εγώ προσωπικά αγαπώ και χαίρομαι να διαβάζω. Μ' αρέσει να βλέπω την όψη μίας ιστορίας από τη μεριά ενός άντρα κι αυτό γιατί μπορώ να ταυτιστώ πιο εύκολα, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό, καθώς και να δικαιολογήσω ή ακόμη και να συμπάσχω γιατί κακά τα ψέματα, μία γυναίκα μπορεί να δικαιολογήσει και να συγχωρήσει πιο εύκολα έναν αρσενικό ήρωα παρ' ότι έναν θηλυκό. Αυτά περί γυναικείας αλληλεγγύης, ισχύουν μόνο σε ορισμένες και συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τη δική μου οπτική γωνία πάντα. Ξεκινώντας να διαβάζω λοιπόν τις εξομολογήσεις και τις σκέψεις του Ανδρέα, απορροφήθηκα ... Απορροφήθηκα σε τέτοιο βαθμό, που όταν έπρεπε για τον άλφα ή τον βήτα λόγο να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, η σκέψη μου πάντα τριγυρνούσε στη μυθιστορηματική ζωή του ήρωα αλλά και της Αλεξάνδρας, που είναι η καλύτερη φίλη αλλά και ο μεγάλος ανομολόγητος έρωτας του Ανδρέα. Το μυθιστόρημα αυτό είχε όλα όσα θα μπορούσα να περιμένω. Κυνικό και ξεκαρδιστικό χιούμορ, συγκίνηση, σύντομα μακρινά και άλλοτε κοντινά ταξίδια αλλά και κοινωνικά-συναισθηματικά ζητήματα. Μέσα από το μυθιστόρημα αυτό, η συγγραφέας του μάς θέτει έξυπνα ερωτήματα-απαντήματα, όπως αν αξίζει κανείς να ρισκάρει για να αποκτήσει αυτό που αγαπάει ή αν πρέπει να χαραμίσει κανείς τη ζωή του, κυριαρχημένος από την ανασφάλεια και την δειλία του, προκειμένου να μην απογοητευτεί από ένα αποτέλεσμα που δεν θέλει και δεν ζητάει. Αν δηλαδή, αξίζει κανείς να εκφράζει τα συναισθήματά του κι ας φάει τα μούτρα του, καταπολεμώντας τη δειλία του ή αν πρέπει να παραμένει σε αυτά που έχει, καταπιέζοντας θέλω και συναισθήματα. Η ιστορία αυτή, από τον πρόλογο ακόμη, κυλάει σαν νερό κι αυτό γιατί πέρα από την πανέμορφη ιστορία που αφηγείται, η γραφή της Γιώτας Παπαδημακοπούλου είναι για άλλη μία φορά εξαιρετική, που με απλό, καθημερινό λόγο καταφέρνει να σε παρασύρει με την αμεσότητά της, καθιστώντας το '' Μη με ξεχάσεις '' ένα αξέχαστο ανάγνωσμα. Σ' αυτό το μυθιστόρημα, όλοι οι χαρακτήρες μάς είναι ιδιαίτερα συμπαθείς γιατί πέρα από τον βασικό πρωταγωνιστή, που όντας ερωτευμένος, δεν γίνεται να μην λατρέψεις, είναι ανιδιοτελείς και παρά τα λάθη τους, αυτό που θέλουν και ζητάνε είναι να είναι πραγματικά ευτυχισμένοι οι άνθρωποι που αγαπάνε. Από την γλυκιά, ζωηρή, πεισματάρα Αλεξάνδρα ή Άλεξ, μέχρι τον αινιγματικό Καταλανό γόη και σύντροφο της πρώτης, Χόρχε αλλά και τις οικογένειες αυτών. Πέρα όλων αυτών όμως, σε κάθε ένα από τα κεφάλαια του '' Μη με ξεχάσεις '', έβρισκα κι από μία τουλάχιστον παράγραφο, που περιείχε όμορφα λόγια και σοφές εκφράσεις, αναγκάζοντάς με πολλές φορές να διαβάζω την ίδια παράγραφο ξανά και ξανά ! Επίσης, τα ταξίδια σε Ναύπλιο, Λονδίνο, Βαρκελώνη, μού δημιούργησαν υπέροχες εικόνες, ταξιδεύοντάς με νοερά σε αυτά τα ομολογουμένως πανέμορφα μέρη ! Ακόμη και η αγαπημένη κατά τα άλλα Αθήνα, φάνταζε ιδιαίτερα γοητευτική μέσα από την πένα της Γιώτας, που πάντα έχει τη δυνατότητα να περιγράφει αυτήν την πόλη με απλά, μα τόσο υπέροχα λόγια. Τέλος, τα φλας μπακ των πρωταγωνιστών, μού φάνηκαν ιδιαίτερα έξυπνα και κατατοπιστικά για την κατανόηση των εκάστοτε συμπεριφορών τους ή όχι. Πραγματικά, το '' Μη με ξεχάσεις '' είναι ένα μυθιστόρημα που ξεπέρασε ακόμη και τις πιο τρελές μου προσδοκίες, αγαπώντας το πιο πολύ και από το πρώτο πόνημα της συγγραφέως, αφήνοντάς με άφωνη και κάνοντάς με πάντα να ανυπομονώ για το επόμενο ! Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά αλλά πιστεύω πως η ιστορία του Ανδρέα είναι κάτι που πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας !
March 6, 2016
Ειναι απιστευτο πως ενα βιβλίο σε κάνει να γελάς, να θυμώνεις, να συγκινείσαι, να χαίρεσαι!!!Αχ αυτός ο Ανδρεας...Υπεροχο συναίσθημα ο ΕΡΩΤΑΣ σου δίνει φτερά να κυνηγήσεις αυτό που επιθυμείς!!Αυτο τουλαχιστον προσπαθει να κάνει ο Ανδρέας!Ενα μυθιστορημα που το χιούμορ του συνδυάζεται αψογα με τον ερωτα και τη φιλία.Μια μαγική συνταγή υπέροχα δοσμενη που μιλάει στην καρδιά, με ένα τελος .....απιστευτα γλυκο και συγκινητικο!!!το αγάπησα!!
March 2, 2014
Το δεύτερο βιβλίο μιας -πλέον- αγαπημένης μου συγγραφέας, της Γιώτας Παπαδημακοπούλου, είναι πολύ πιο ριψοκίνδυνο, πολυσύνθετο και πιο πολυεπίπεδα δομημένο απ'ότι το πρώτο. Ένα πραγματικά συγγραφικό κέντημα, ένα λογοτεχνικό αριστούργημα...
Δεν θα μακρηγορήσω ιδιαίτερα. Όχι γιατί το βιβλίο δεν μου άρεσε. Το αντίθετο, ήταν ένα από τα πιο υπέροχα βιβλία που έχω διαβάσει και δε νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ τα βαθιά και μοναδικά συναισθήματα που μου προκάλεσε. Δεν ξέρω, όμως, από που να αρχίσω και για τι να μιλήσω πρώτα.
Θα ξεκινήσω από τον Ανδρέα, και όπως και τον Άγγελο, τον πρωταγωνιστή του πρώτου βιβλίου της Γιώτας, τον ερωτεύτηκα και τον λάτρεψα με όλη μου την ψυχή. Παρά το γεγονός ότι σε μερικά σημεία του βιβλίου ήθελα να μπω μέσα στις σελίδες και να του φωνάξω "Είσαι βλάκας, χάνεις τον έρωτα της ζωής σου μέσα από τα χέρια σου!", καταλάβαινα την δυσκολία της ψυχικής του κατάστασης. Δεν είναι εύκολο να παραδεχθείς τα συναισθήματα σου, ιδιαίτερα στο άτομο το οποίο αγαπάς και για το οποίο νοιάζεσαι περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί όταν το κάνεις ανοίγεις μια πόρτα της ψυχής σου, γίνεσαι τρωτός και ευάλωτος. Ωστόσο, φτάνει η στιγμή που πρέπει να σταθείς μπρόστα στον καθρέφτη του εαυτού σου και να είσαι ειλικρινής μαζί του γιατί αλλιώς όλα τα ευτυχισμένα κομμάτια του δικού σου μέλλοντος αλλά και του μέλλοντος του ανθρώπου με τον οποίο είσαι ερωτευμένος μπορεί να χαθούν για πάντα.
Η Αλεξάνδρα, η υπέροχη Άλεξ, ήταν και αυτή ένας δυναμικός και εξίσου προβληματισμένος αλλά ταυτόχρονα υπέροχος χαρακτήρας, με την οποία ταυτίστηκα, πολύ περισσότερα απ'όσο με την Αγγελική (την ηρωίδα του πρώτου βιβλίου της Γιώτας). Σχετικά προς το τέλος του βιβλίου ξαφνιάστηκα με το συγκεκριμένο κεφάλαιο που περιέχει κάποιες υπέροχες εκπλήξεις (και ανατροπές!) και με έκανε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την πλοκή αλλά και τους πρωταγωνιστές. Τα flashbacks, που αποτελούν σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, ήταν ένα ακόμη συστατικό στην συνταγή επιτυχίας αυτού του συγγραφικού κομψοτεχνήματος.
Η γραφή της Γιώτας μού φαίνεται ότι εξελίσσεται. Αν την αγάπησα μια φορά στο πρώτο της βιβλίο, σε αυτό νομίζω ότι την αγάπησα χίλιες. Απλή αλλά απίστευτα μαγευτική, σε κάνει να νιώσεις ποικίλα συναισθήματα, σε κάνει να δεις με τα μάτια των ηρώων της, να πονέσεις και να χαρείς μαζί τους, αλλά πάνω απ΄όλα σε κάνει να καταλάβεις όλες τις πλευρές και τα βάθη των ψυχών τους. Υπήρχαν σημεία τα οποία θέλω να τα αντιγράψω σε ένα φύλλο χαρτί και να τα κολλήσω στον τοίχο του δωματίου μου, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποφθέγματα σοφών συγγραφέων και ποιητών που έχω συγκεντρώσει κατά καιρούς. Σίγουρα δεν είναι εύκολο εγχείρημα να γράψεις σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, και μάλιστα απ'την πλευρά ενός άντρα, αλλά η Γιώτα το κατάφερε και μάλιστα με τρομερή επιτυχία κατά την άποψή μου. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σε κάνει να ξεχάσεις ότι το κείμενο το έχει γράψει γυναίκα. Σε βυθίζει και σε ελκύει από τις πρώτες σελίδες στο μυαλό του Ανδρέα και επίσης έυκολα μπορεί να φτάσεις στην τελευταία σελίδα χωρίς καν να το καταλάβεις.
5 από 5 αστέρια, και τα δίνω με όλη μου την καρδιά. Δεν νομίζω ότι το "Μη Με Ξεχάσεις" είναι από τα βιβλία που ξεχνιούνται εύκολα. Μάλλον ο τίτλος είναι κατά κάποιον τρόπο προφητικός και πραγματικά περικλείει όλα όσα κρύβει το βιβλίο, όλα όσα έντεχνα περιέχονται πίσω από τις λέξεις της Γιώτας. Η σκηνή από την οποία πάρθηκε ο τίτλος του βιβλίου είναι μια πανέμορφη και ιδιαίτερα συναισθηματική σκηνή, την οποία θα σκέφτομαι πολύ συχνά, είμαι σίγουρη. Πόσο θα ήθελα να δω και αυτό το βιβλίο στις κινηματογραφικές αίθουσες! Τελειώνοντας (ναι, μάλλον μακρηγόρησα τελικά!) θα ήθελα να τονίσω ότι παρ'ότι αυτό το βιβλίο είναι κατά κύριο λόγο ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, ερμηνεύει με τρόπο στοχαστικό και σοφό τα άδυτα των ερωτευμένων ψυχών και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε νεανικό αλλά και σε πιο "ώριμο" κοινό. Είναι ένα βιβλίο που σε καθηλώνει, σε προβληματίζει, σε κάνει να σκεφτείς αλλά και να αναρωτηθείς για το τι σημαίνει αγάπη, δεύτερες ευκαιρίες, θυσία και αφοσίωση, και πάνω απ'όλα για το τι σημαίνει να είσαι ειλικρινής και δυνατός απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Ένα βιβλίο που θα ήθελα -κάποια στιγμή- να λάβει την δική του θέση στ��ν κλασσική λογοτεχνία...
Δεν θα μακρηγορήσω ιδιαίτερα. Όχι γιατί το βιβλίο δεν μου άρεσε. Το αντίθετο, ήταν ένα από τα πιο υπέροχα βιβλία που έχω διαβάσει και δε νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ τα βαθιά και μοναδικά συναισθήματα που μου προκάλεσε. Δεν ξέρω, όμως, από που να αρχίσω και για τι να μιλήσω πρώτα.
Θα ξεκινήσω από τον Ανδρέα, και όπως και τον Άγγελο, τον πρωταγωνιστή του πρώτου βιβλίου της Γιώτας, τον ερωτεύτηκα και τον λάτρεψα με όλη μου την ψυχή. Παρά το γεγονός ότι σε μερικά σημεία του βιβλίου ήθελα να μπω μέσα στις σελίδες και να του φωνάξω "Είσαι βλάκας, χάνεις τον έρωτα της ζωής σου μέσα από τα χέρια σου!", καταλάβαινα την δυσκολία της ψυχικής του κατάστασης. Δεν είναι εύκολο να παραδεχθείς τα συναισθήματα σου, ιδιαίτερα στο άτομο το οποίο αγαπάς και για το οποίο νοιάζεσαι περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί όταν το κάνεις ανοίγεις μια πόρτα της ψυχής σου, γίνεσαι τρωτός και ευάλωτος. Ωστόσο, φτάνει η στιγμή που πρέπει να σταθείς μπρόστα στον καθρέφτη του εαυτού σου και να είσαι ειλικρινής μαζί του γιατί αλλιώς όλα τα ευτυχισμένα κομμάτια του δικού σου μέλλοντος αλλά και του μέλλοντος του ανθρώπου με τον οποίο είσαι ερωτευμένος μπορεί να χαθούν για πάντα.
Η Αλεξάνδρα, η υπέροχη Άλεξ, ήταν και αυτή ένας δυναμικός και εξίσου προβληματισμένος αλλά ταυτόχρονα υπέροχος χαρακτήρας, με την οποία ταυτίστηκα, πολύ περισσότερα απ'όσο με την Αγγελική (την ηρωίδα του πρώτου βιβλίου της Γιώτας). Σχετικά προς το τέλος του βιβλίου ξαφνιάστηκα με το συγκεκριμένο κεφάλαιο που περιέχει κάποιες υπέροχες εκπλήξεις (και ανατροπές!) και με έκανε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την πλοκή αλλά και τους πρωταγωνιστές. Τα flashbacks, που αποτελούν σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, ήταν ένα ακόμη συστατικό στην συνταγή επιτυχίας αυτού του συγγραφικού κομψοτεχνήματος.
Η γραφή της Γιώτας μού φαίνεται ότι εξελίσσεται. Αν την αγάπησα μια φορά στο πρώτο της βιβλίο, σε αυτό νομίζω ότι την αγάπησα χίλιες. Απλή αλλά απίστευτα μαγευτική, σε κάνει να νιώσεις ποικίλα συναισθήματα, σε κάνει να δεις με τα μάτια των ηρώων της, να πονέσεις και να χαρείς μαζί τους, αλλά πάνω απ΄όλα σε κάνει να καταλάβεις όλες τις πλευρές και τα βάθη των ψυχών τους. Υπήρχαν σημεία τα οποία θέλω να τα αντιγράψω σε ένα φύλλο χαρτί και να τα κολλήσω στον τοίχο του δωματίου μου, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποφθέγματα σοφών συγγραφέων και ποιητών που έχω συγκεντρώσει κατά καιρούς. Σίγουρα δεν είναι εύκολο εγχείρημα να γράψεις σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, και μάλιστα απ'την πλευρά ενός άντρα, αλλά η Γιώτα το κατάφερε και μάλιστα με τρομερή επιτυχία κατά την άποψή μου. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σε κάνει να ξεχάσεις ότι το κείμενο το έχει γράψει γυναίκα. Σε βυθίζει και σε ελκύει από τις πρώτες σελίδες στο μυαλό του Ανδρέα και επίσης έυκολα μπορεί να φτάσεις στην τελευταία σελίδα χωρίς καν να το καταλάβεις.
5 από 5 αστέρια, και τα δίνω με όλη μου την καρδιά. Δεν νομίζω ότι το "Μη Με Ξεχάσεις" είναι από τα βιβλία που ξεχνιούνται εύκολα. Μάλλον ο τίτλος είναι κατά κάποιον τρόπο προφητικός και πραγματικά περικλείει όλα όσα κρύβει το βιβλίο, όλα όσα έντεχνα περιέχονται πίσω από τις λέξεις της Γιώτας. Η σκηνή από την οποία πάρθηκε ο τίτλος του βιβλίου είναι μια πανέμορφη και ιδιαίτερα συναισθηματική σκηνή, την οποία θα σκέφτομαι πολύ συχνά, είμαι σίγουρη. Πόσο θα ήθελα να δω και αυτό το βιβλίο στις κινηματογραφικές αίθουσες! Τελειώνοντας (ναι, μάλλον μακρηγόρησα τελικά!) θα ήθελα να τονίσω ότι παρ'ότι αυτό το βιβλίο είναι κατά κύριο λόγο ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, ερμηνεύει με τρόπο στοχαστικό και σοφό τα άδυτα των ερωτευμένων ψυχών και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε νεανικό αλλά και σε πιο "ώριμο" κοινό. Είναι ένα βιβλίο που σε καθηλώνει, σε προβληματίζει, σε κάνει να σκεφτείς αλλά και να αναρωτηθείς για το τι σημαίνει αγάπη, δεύτερες ευκαιρίες, θυσία και αφοσίωση, και πάνω απ'όλα για το τι σημαίνει να είσαι ειλικρινής και δυνατός απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Ένα βιβλίο που θα ήθελα -κάποια στιγμή- να λάβει την δική του θέση στ��ν κλασσική λογοτεχνία...
November 21, 2016
Η Αλεξάνδρα και ο Ανδρέας ήταν οι καλύτεροι φίλοι από 6 χρόνων! Μια φιλιά που κρατάει 20 χρόνια και πέρασε από πολλές καταστάσεις. Η Άλεξ παντρεύεται σε μια βδομάδα και ο Ανδρέας είναι έτοιμος να τη χάσει. Ή μήπως δεν είναι αργά για να της αποκαλύψει τα συναισθήματα του και να τολμήσ��ι για μια ευκαιρία μαζί της;
Πραγματικά υπέροχη ιστορία! Παρ' ότι συνήθως προτιμώ τα ξενόγλωσσα μυθιστορήματα, το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν αρκετά ευχάριστο στο να το διαβάσεις και με συνεπήρε από τη πρώτη στιγμή! Αγαπώ ιδιαίτερα τις ιστορίες αγάπης που οι πρωταγωνιστές ήταν παιδικοί φίλοι και ειδικά όταν βλέπω σκηνές από το παρελθόν τους.
Το βιβλίο αυτό είχε τα πάντα! Χαρά, γέλιο, συναίσθημα, θλίψη και θυμό. Μου προκάλεσε ιδιαίτερα αγανάκτηση καθώς προσπαθούσα να καταλάβω γιατί φέρονταν έτσι και ήθελα τόσο πολύ να έχει ευτυχισμένο τέλος για όλους! Πιστεύω πως θα μπορούσα άνετα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και το συστήνω σε όλους όσους αγαπούν τέτοιες ιστορίες!
Πραγματικά υπέροχη ιστορία! Παρ' ότι συνήθως προτιμώ τα ξενόγλωσσα μυθιστορήματα, το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν αρκετά ευχάριστο στο να το διαβάσεις και με συνεπήρε από τη πρώτη στιγμή! Αγαπώ ιδιαίτερα τις ιστορίες αγάπης που οι πρωταγωνιστές ήταν παιδικοί φίλοι και ειδικά όταν βλέπω σκηνές από το παρελθόν τους.
Το βιβλίο αυτό είχε τα πάντα! Χαρά, γέλιο, συναίσθημα, θλίψη και θυμό. Μου προκάλεσε ιδιαίτερα αγανάκτηση καθώς προσπαθούσα να καταλάβω γιατί φέρονταν έτσι και ήθελα τόσο πολύ να έχει ευτυχισμένο τέλος για όλους! Πιστεύω πως θα μπορούσα άνετα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και το συστήνω σε όλους όσους αγαπούν τέτοιες ιστορίες!
December 29, 2015
Δεν ξέρω πως να μιλήσω γι' αυτό το βιβλίο και να μην καταλήξω να επαναλαμβάνω τα ίδια λόγια ξανά και ξανά ή στο τέλος να λέω ασυναρτησίες... Νομίζω πως το τραγούδι του Ρόκκου τα λέει όλα... Ένα τραγούδι που το έχω στο mp3 μου, ειλικρινά δεν ξέρω πόσο καιρό αλλά τελευταία συνεχώς το προσπέρναγα για να πάω στο επόμενο, κάτι που νομίζω πως δε θα ξανακάνω και σίγουρα δε θα υπάρξει φορά που να το ακούσω και να μη σκεφτώ αυτήν την ιστορία...Γιατί μέσα σε 2 στίχους κατάφερε να πει όλα όσα ο Ανδρέας δε μπορεί να πει στην Αλεξάνδρα,στην Άλεξ του...
Ναι ομολογώ πως υπήρξαν στιγμές που ήθελα να τον ταρακουνήσω και να του πω: Τελείωνε, πες της πως νιώθεις και ό,τι γίνει αλλά την αμέσως επόμενη μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που τον κράταγε πίσω, και ήθελα να τον πάρω μια μεγάλη αγκαλιά, ο φόβος... Ο φόβος πως θα την έχανε για πάντα κι έτσι προτίμησε να κρατήσει κρυφά όσα ένιωθε και να είναι πάντα ο καλύτερός της φίλος αφού αυτό σημαίνει πως θα είναι ένα μόνιμο κομμάτι της ζωής της, έστω κι αν εκείνος ήθελε να είναι πολλά περισσότερα...Αλλά πόσοι από εμάς δεν είμαστε ακριβώς έτσι??? Δε μιλάμε όταν πρέπει??? Όταν μιλάμε είναι αργά ή λέμε τα λάθος πράγματα??? Περιμένουμε ο άλλος να διαβάσει τις σκέψεις μας, επειδή εμείς δεν έχουμε το θάρρος να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε??? Και όλα αυτά επειδή φοβόμαστε την απόρριψη που ίσως ακολουθήσει???
Και ένα τελευταίο απόσπασμα από το βιβλίο, που προσωπικά με άγγιξε...
Και συνεχίζω να σ’ αγαπώ, κι όποτε πάω να στο πω
Τα χάνω σαν μικρό παιδί, και κοκκινίζω.
Και συνεχίζω να σ’ αγαπώ, κι όποτε πάω να στο πω
Τα κάνω θάλασσα, κι απ’ την αρχή αρχίζω.
Ναι ομολογώ πως υπήρξαν στιγμές που ήθελα να τον ταρακουνήσω και να του πω: Τελείωνε, πες της πως νιώθεις και ό,τι γίνει αλλά την αμέσως επόμενη μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που τον κράταγε πίσω, και ήθελα να τον πάρω μια μεγάλη αγκαλιά, ο φόβος... Ο φόβος πως θα την έχανε για πάντα κι έτσι προτίμησε να κρατήσει κρυφά όσα ένιωθε και να είναι πάντα ο καλύτερός της φίλος αφού αυτό σημαίνει πως θα είναι ένα μόνιμο κομμάτι της ζωής της, έστω κι αν εκείνος ήθελε να είναι πολλά περισσότερα...Αλλά πόσοι από εμάς δεν είμαστε ακριβώς έτσι??? Δε μιλάμε όταν πρέπει??? Όταν μιλάμε είναι αργά ή λέμε τα λάθος πράγματα??? Περιμένουμε ο άλλος να διαβάσει τις σκέψεις μας, επειδή εμείς δεν έχουμε το θάρρος να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε??? Και όλα αυτά επειδή φοβόμαστε την απόρριψη που ίσως ακολουθήσει???
Και ένα τελευταίο απόσπασμα από το βιβλίο, που προσωπικά με άγγιξε...
Αλλά, όσο τα όνειρά μας βρίσκονται ζωντανά στο μυαλό και την καρδιά μας, μέσα μας γεννιέται η ελπίδα, η οποία διατηρεί τη φλόγα της άσβεστη για αιώνες - ίσως και πέραν από αυτούς. Μπορείς πάντα να ελπίζεις και να εύχεσαι ότι θα έρθει η στιγμή εκείνην που δεν θα αισθάνεσαι εκτεθειμένος ή ευάλωτος, που θα μπορείς να κάνεις το επόμενο βήμα με σιγουριά, ξέροντας ότι η απάντηση που περιμένεις θα είναι θετική, και τότε όλη η αναμονή και οι νύχτες μοναξιάς τελικά θα άξιζαν τον κόπο. Όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα και απλά στην πραγματικότητα.
Το να αναλωνόμαστε σε αμπελοφιλοσοφίες είναι το πλέον εύκολο. Μπορούμε με τον τρόπο αυτό να παραστήσουμε τους φιλόσοφους, τους διανοούμενους, τους έξυπνους, τους προχωρημένους, τους υπομονετικούς, ακόμα και τους αισιόδοξους. Ωστόσο, κάτω από τη μάσκα όλων αυτών, είμαστε ένα και μόνο πράγμα: δειλοί! Μάλιστα, δειλοί! Γιατί δεν έχουμε τα κότσια να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές έρχονται, για να μην κινδυνέψουμε να φάμε τα μούτρα μας. Δεν τολμάμε να ρισκάρουμε για να μην απογοητευτούμε. Αλλά ειλικρινά τώρα, τι ζωή είναι αυτή όταν στερείσαι όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα πράγματα που ουσιαστικά της δίνουν υπόσταση και αξία;
October 10, 2015
το αγαπω το αγαπω το αγαπωωω!!!!!!!!!
ενα απιστευτα γλυκο και τρυφερο βιβλιο...γελασα πολυ συγχυστικα αλλο τοσο με τον Αντρεα!
χαρακτηρες με σαρκα και οστα που παιρνεις ορκο πως ζουν καπου γυρω σου και απλα δεν τους γνωριζεις!
πρωτο βιβλιο της Παπαδημακοπουλου που διαβαζω και δεν θα ειναι το τελευταιο!θα το πω αλλη μια φορα το αγαπωωω!!!!!
ενα απιστευτα γλυκο και τρυφερο βιβλιο...γελασα πολυ συγχυστικα αλλο τοσο με τον Αντρεα!
χαρακτηρες με σαρκα και οστα που παιρνεις ορκο πως ζουν καπου γυρω σου και απλα δεν τους γνωριζεις!
πρωτο βιβλιο της Παπαδημακοπουλου που διαβαζω και δεν θα ειναι το τελευταιο!θα το πω αλλη μια φορα το αγαπωωω!!!!!
August 12, 2016
Δεν τα πάω καλά με τα λόγια.Όπως ακριβώς και ο Ανδρέας, -ο κεντρικός ήρωας αυτού του βιβλίου-,τα χάνω όταν πρόκειται για πράγματα που έχουν συναισθηματική αξία για μένα.Όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα με το "Μη με ξεχάσεις" όπως το γνωρίζει το αναγνωστικό κοινό,ο "Ανδρέας" όπως το αποκαλώ εγώ!
Για μένα λοιπόν αυτό είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερης σημασίας και συναισθηματικής αξίας για πολλούς λόγους!Πρώτα απ'όλα η Γιώτα Παπαδημακοπούλου,η οποία δεν είναι μόνο μία αγαπημένη συγγραφέας για μένα που απολαμβάνω να χάνομαι στα βιβλία της, αλλά και μια αγαπημένη φίλη που έχει αποδειχτεί πολύτιμη!Είναι επίσης ένας άνθρωπος που θαυμάζω για το ταλέντο και την ευφυία της και για το γεγονός οτι αν δεν θα μπορούσα ποτέ να την χαρακτηρίσω με μια λέξη,αυτή θα ήταν "προβλέψιμη".Μ' έχει τιμήσει με αυτό το βιβλίο της με παραπάνω απο έναν τρόπους και μου έχει χαρίσει τόση απίστευτη συγκίνηση και χαρά που δεν ξέρω αν αξίζω πραγματικά,αλλά απο την άλλη έτσι είναι η Γιώτα..ένας απίστευτα δοτικός άνθρωπος που σε αφοπλίζει με την γενναιοδωρία και την αγάπη της!!!
Σε ότι αφορά το βιβλίο δεν θα μπορούσα πρώτα απ'όλα να μην σχολιάσω το εξώφυλλό του, που πιστεύω ότι, εκτός απο το ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει άλλο πιο αντιπροσωπευτικό της ιστορίας,είναι και ένα απο τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ σε ένα βιβλίο.
Νομίζω οτι το ερωτεύτηκα απο την πρώτη κιόλας σελίδα,αλλά αυτό που αιχμαλώτισε την καρδιά μου δεν είναι άλλο απο τον ίδιο τον κεντρικό χαρακτηρα, τον Ανδρέα...
Ο Ανδρέας λοιπόν...απο πού να πρωτοξεκινήσω...
Ο Ανδρέας που μ'έκανε πολλές φορές να κλάψω κι άλλες τόσες που μ'έκανε να πιάνω το στομάχι μου απο τα γέλια...
Ο Ανδρέας που μ'έκανε πολλές φορές να εκνευριστώ μαζί του και να θέλω να τον χτυπήσω, αλλά ακόμη περισσότερες που μ'έκανε να θέλω απλά να μπω μέσα στις σελίδες του βιβλίου (αν είναι δυνατόν) και να τον αγκαλιάσω..
Ο Ανδρέας που διαλέγει πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές για να πει τα πιο κατάλληλα πράγματα και τις πιο κατάλληλες για να τα κάνει..μαντάρα!!
Ο Ανδρέας που αγαπάει με πάθος αλλά το πνίγει πίσω απο μισοτελειωμένες λέξεις,αυτοσαρκασμό και πολλά "αν" και "μήπως".
.
Και ο πυρήνας όλων αυτών,η παιδική του φίλη,η Αλεξάνδρα με την οποία είναι ερωτευμένος απο...ε λοιπόν απο πάντα,αλλά ποτέ δεν βρήκε το θάρρος να της μιλήσει...μέχρι που εκείνη του ανακοινώνει οτι παντρεύεται και αυτό που φοβόταν περισσότερο στην ζωή του,συμβαίνει..την χάνει!
Αυτό που αγαπώ επίσης σε αυτό το βιβλίο που το διαφοροποιεί κατα την γνώμη μου απο άλλα που έχω διαβάσει, είναι το χρονοδιάγραμμα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας!Η βάση της ιστορίας διαδραματίζεται σε επτά μέρες!Κάθε κεφάλαιο που ολοκληρώνεται είναι και μια μέρα!Και αυτό το στοιχείο είναι που κάνει τον αναγνώστη να καρδιοχτυπά και να μεγαλώνει την αγωνία του, γιατί κάθε κεφάλαιο που παιρνάει είναι και μια μέρα λιγότερη πριν απο τον γάμο της Αλεξάνδρας!Μια μέρα λιγότερη για τον Ανδρέα μαζί με την Αλεξάνδρα!Και με τον χρόνο να είναι ο μεγαλύτερος πλέον εχθρός του Ανδρέα...
Τι κάνεις αλήθεια όταν αυτός που καθόριζε πάντα όλη σου τη ζωή σε αφήνει πίσω?
Είναι εγωιστικό να πεις σε κάποιον,που ετοιμάζεται για την μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του,πώς αισθάνεσαι?
Μήπως η τελευταία αυτή ευκαιρία κρέμεται πάνω απο έξι μέρες και σε περιμένει να την εκμεταλλευτείς? Η' μήπως είναι ήδη αργά και η ευκαιρία ήδη σε προσπέρασε απλά εσύ ήσουν πολύ ανόητος για να την αρπάξεις?
Αυτό που φοβάται περισσότερο ο Ανδρέας...αυτό που φοβόμουν πάντα εγώ...αυτό που φοβούνται πολλοί απο εμάς..να μην μείνουμε πίσω..να μην ξεχαστούμε...
Εύχομαι να το αγαπήσετε όπως έκανα κι εγώ!Καλή ανάγνωση!
(Μετά απ' αυτό το βιβλίο έχω να δηλώσω οτι μισώ τους χιμπατζήδες!Απλά τους μισώ!)
Για μένα λοιπόν αυτό είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερης σημασίας και συναισθηματικής αξίας για πολλούς λόγους!Πρώτα απ'όλα η Γιώτα Παπαδημακοπούλου,η οποία δεν είναι μόνο μία αγαπημένη συγγραφέας για μένα που απολαμβάνω να χάνομαι στα βιβλία της, αλλά και μια αγαπημένη φίλη που έχει αποδειχτεί πολύτιμη!Είναι επίσης ένας άνθρωπος που θαυμάζω για το ταλέντο και την ευφυία της και για το γεγονός οτι αν δεν θα μπορούσα ποτέ να την χαρακτηρίσω με μια λέξη,αυτή θα ήταν "προβλέψιμη".Μ' έχει τιμήσει με αυτό το βιβλίο της με παραπάνω απο έναν τρόπους και μου έχει χαρίσει τόση απίστευτη συγκίνηση και χαρά που δεν ξέρω αν αξίζω πραγματικά,αλλά απο την άλλη έτσι είναι η Γιώτα..ένας απίστευτα δοτικός άνθρωπος που σε αφοπλίζει με την γενναιοδωρία και την αγάπη της!!!
Σε ότι αφορά το βιβλίο δεν θα μπορούσα πρώτα απ'όλα να μην σχολιάσω το εξώφυλλό του, που πιστεύω ότι, εκτός απο το ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει άλλο πιο αντιπροσωπευτικό της ιστορίας,είναι και ένα απο τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ σε ένα βιβλίο.
Νομίζω οτι το ερωτεύτηκα απο την πρώτη κιόλας σελίδα,αλλά αυτό που αιχμαλώτισε την καρδιά μου δεν είναι άλλο απο τον ίδιο τον κεντρικό χαρακτηρα, τον Ανδρέα...
Ο Ανδρέας λοιπόν...απο πού να πρωτοξεκινήσω...
Ο Ανδρέας που μ'έκανε πολλές φορές να κλάψω κι άλλες τόσες που μ'έκανε να πιάνω το στομάχι μου απο τα γέλια...
Ο Ανδρέας που μ'έκανε πολλές φορές να εκνευριστώ μαζί του και να θέλω να τον χτυπήσω, αλλά ακόμη περισσότερες που μ'έκανε να θέλω απλά να μπω μέσα στις σελίδες του βιβλίου (αν είναι δυνατόν) και να τον αγκαλιάσω..
Ο Ανδρέας που διαλέγει πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές για να πει τα πιο κατάλληλα πράγματα και τις πιο κατάλληλες για να τα κάνει..μαντάρα!!
Ο Ανδρέας που αγαπάει με πάθος αλλά το πνίγει πίσω απο μισοτελειωμένες λέξεις,αυτοσαρκασμό και πολλά "αν" και "μήπως".
.
Και ο πυρήνας όλων αυτών,η παιδική του φίλη,η Αλεξάνδρα με την οποία είναι ερωτευμένος απο...ε λοιπόν απο πάντα,αλλά ποτέ δεν βρήκε το θάρρος να της μιλήσει...μέχρι που εκείνη του ανακοινώνει οτι παντρεύεται και αυτό που φοβόταν περισσότερο στην ζωή του,συμβαίνει..την χάνει!
Αυτό που αγαπώ επίσης σε αυτό το βιβλίο που το διαφοροποιεί κατα την γνώμη μου απο άλλα που έχω διαβάσει, είναι το χρονοδιάγραμμα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας!Η βάση της ιστορίας διαδραματίζεται σε επτά μέρες!Κάθε κεφάλαιο που ολοκληρώνεται είναι και μια μέρα!Και αυτό το στοιχείο είναι που κάνει τον αναγνώστη να καρδιοχτυπά και να μεγαλώνει την αγωνία του, γιατί κάθε κεφάλαιο που παιρνάει είναι και μια μέρα λιγότερη πριν απο τον γάμο της Αλεξάνδρας!Μια μέρα λιγότερη για τον Ανδρέα μαζί με την Αλεξάνδρα!Και με τον χρόνο να είναι ο μεγαλύτερος πλέον εχθρός του Ανδρέα...
Τι κάνεις αλήθεια όταν αυτός που καθόριζε πάντα όλη σου τη ζωή σε αφήνει πίσω?
Είναι εγωιστικό να πεις σε κάποιον,που ετοιμάζεται για την μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του,πώς αισθάνεσαι?
Μήπως η τελευταία αυτή ευκαιρία κρέμεται πάνω απο έξι μέρες και σε περιμένει να την εκμεταλλευτείς? Η' μήπως είναι ήδη αργά και η ευκαιρία ήδη σε προσπέρασε απλά εσύ ήσουν πολύ ανόητος για να την αρπάξεις?
Αυτό που φοβάται περισσότερο ο Ανδρέας...αυτό που φοβόμουν πάντα εγώ...αυτό που φοβούνται πολλοί απο εμάς..να μην μείνουμε πίσω..να μην ξεχαστούμε...
Εύχομαι να το αγαπήσετε όπως έκανα κι εγώ!Καλή ανάγνωση!
(Μετά απ' αυτό το βιβλίο έχω να δηλώσω οτι μισώ τους χιμπατζήδες!Απλά τους μισώ!)
November 6, 2014
Η ιστορία του Ανδρέα, πραγματικά μένει αξέχαστη! Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας χαρακτήρας ρεαλιστικός, με ελαττώματα αλλά και συναισθηματική δύναμη, με χιούμορ και απολαυστικό τρόπο σκέψης.
Το στήσιμο του "Μη με ξεχάσεις", πρωτότυπο! Μέσα σε εφτά ημέρες εκτυλίσσεται η ιστορία ενός άντρα που για χρόνια άφηνε τις φοβίες και τον εγωισμό του να μπουν εμπόδιο στην ευτυχία που κρατούσε στα χέρια του. Αποφάσεις και σιωπές που προβληματίζουν, σχετικά με τις επιλογές που κάνουμε, ή ακόμη χειρότερα ΔΕΝ κάνουμε στη ζωή μας, καθρεφτίζονται σε αυτόν τον... αγώνα δρόμου μιας εβδομάδας. Συναισθήματα οικεία, συλλογισμοί που ίσως επιφέρουν ένα βαθμό ταύτισης. Μου ήταν αδύνατο να μην το διαβάσω ως το τέλος μεμιάς, άπαξ και το ξεκίνησα.
Αγαπώ ιδιαίτερα αυτό το βιβλίο, για πολλούς λόγους. Τόσο ο πρωταγωνιστής, όσο και το αντικείμενο του πόθου και του πόνου του, η καλύτερη του φίλη Αλεξάνδρα, είναι ήρωες τόσο γήινοι που δεν μπόρεσα παρά να συμπάσχω μαζί τους. Η πλοκή είναι κινηματογραφικά δοσμένη, και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στέκονται στιβαρά στις σκηνές που μοιράζονται με τους πρωταγωνιστές, παρά τα σύντομα περάσματα τους. Το ότι η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη αποτελεί ένα ακόμη θετικό στοιχείο. Είναι ένα στοίχημα για μια γυναίκα δημιουργό να διηγηθεί μια ιστορία με το στόμα ενός άντρα, και η προσωπική απαίτηση ικανοποιήθηκε με το αποτέλεσμα!
Καθ' όλη την ανάγνωση του, ήμουν διχασμένη ανάμεσα στην συμπόνοια για την αγωνία του Ανδρέα και την ανάγκη να γελάσω με τον τρόπο που μετέφερε τα γεγονότα. Ήταν συνειδητοποιημένος για την ευθύνη του στο ερωτικό αδιέξοδο που βρέθηκε, χωρίς αυτό βέβαια να στερεί στην μετάδοση της συναισθηματικής έντασης. Η προφορικότητα του λόγου της συγγραφέως κάνει το κείμενο άμεσο, και ρευστό.
Δεν θα περιγράψω το πως ένιωσα όταν το έκλεισα, γιατί θα προδώσω την ιστορία, αλλά ένα είναι το σίγουρο: Προβληματίστηκα σχετικά με τα δικά μου αδιέξοδα, και βρήκα χρόνο μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας ν'αναρωτηθώ "Είναι τελικά ο χρόνος σύμμαχος μας;"
Το στήσιμο του "Μη με ξεχάσεις", πρωτότυπο! Μέσα σε εφτά ημέρες εκτυλίσσεται η ιστορία ενός άντρα που για χρόνια άφηνε τις φοβίες και τον εγωισμό του να μπουν εμπόδιο στην ευτυχία που κρατούσε στα χέρια του. Αποφάσεις και σιωπές που προβληματίζουν, σχετικά με τις επιλογές που κάνουμε, ή ακόμη χειρότερα ΔΕΝ κάνουμε στη ζωή μας, καθρεφτίζονται σε αυτόν τον... αγώνα δρόμου μιας εβδομάδας. Συναισθήματα οικεία, συλλογισμοί που ίσως επιφέρουν ένα βαθμό ταύτισης. Μου ήταν αδύνατο να μην το διαβάσω ως το τέλος μεμιάς, άπαξ και το ξεκίνησα.
Αγαπώ ιδιαίτερα αυτό το βιβλίο, για πολλούς λόγους. Τόσο ο πρωταγωνιστής, όσο και το αντικείμενο του πόθου και του πόνου του, η καλύτερη του φίλη Αλεξάνδρα, είναι ήρωες τόσο γήινοι που δεν μπόρεσα παρά να συμπάσχω μαζί τους. Η πλοκή είναι κινηματογραφικά δοσμένη, και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στέκονται στιβαρά στις σκηνές που μοιράζονται με τους πρωταγωνιστές, παρά τα σύντομα περάσματα τους. Το ότι η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη αποτελεί ένα ακόμη θετικό στοιχείο. Είναι ένα στοίχημα για μια γυναίκα δημιουργό να διηγηθεί μια ιστορία με το στόμα ενός άντρα, και η προσωπική απαίτηση ικανοποιήθηκε με το αποτέλεσμα!
Καθ' όλη την ανάγνωση του, ήμουν διχασμένη ανάμεσα στην συμπόνοια για την αγωνία του Ανδρέα και την ανάγκη να γελάσω με τον τρόπο που μετέφερε τα γεγονότα. Ήταν συνειδητοποιημένος για την ευθύνη του στο ερωτικό αδιέξοδο που βρέθηκε, χωρίς αυτό βέβαια να στερεί στην μετάδοση της συναισθηματικής έντασης. Η προφορικότητα του λόγου της συγγραφέως κάνει το κείμενο άμεσο, και ρευστό.
Δεν θα περιγράψω το πως ένιωσα όταν το έκλεισα, γιατί θα προδώσω την ιστορία, αλλά ένα είναι το σίγουρο: Προβληματίστηκα σχετικά με τα δικά μου αδιέξοδα, και βρήκα χρόνο μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας ν'αναρωτηθώ "Είναι τελικά ο χρόνος σύμμαχος μας;"
March 26, 2015
"Μη με ξεχάσεις..."
Αυτό ζητάει, αυτό ποθεί και γι'αυτό καίγεται η καρδιά του Ανδρέα. Και παρόλο που είναι μια καρδιά γεμάτη αγάπη, δυσκολεύεται πολύ να ακολουθήσει τον δρόμο που θα την οδηγήσει στο σπίτι της. Εκεί όπου ανήκει, στην ατίθαση και δυναμική Αλεξάνδρα.
Δεν θα μιλήσω για τη γλυκιά και τρυφερή ιστορία του βιβλίου. Θα αφήσω τον Ανδρέα να το κάνει, εξάλλου είναι η δική του ιστορία και πιστέψτε με την αφηγείται με μοναδικό και υπέροχο τρόπο.
Το αν θα καταφέρει τελικά να φτάσει στον προορισμό του, ούτε αυτό θα σας το πω. Αλλά αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως θα απολαύσετε την κάθε στιγμή του, θα εκνευριστείτε αφάνταστα μαζί του και θα ευχαριστηθείτε το χαστούκι που θα φάει (Ω, ναι να αγιάσει το χέρι σου κορίτσι μου! ). Επίσης θα τον αγαπήσετε τρελά και γι'αυτό θα του τα συγχωρήσετε όλα.
Αλλά εκτός από τον αξιαγάπητο Ανδρεά δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στον υπέροχο Χόρχε. Τον θαυμάζω απεριόριστα και του βγάζω το καπέλο. Είναι ένας χαρακτήρας που του αξίζει βιβλίο ( ακούς Γιώτα;).
Μπράβο κορίτσι, άλλο ένα υπέροχο βιβλίο. Άλλο ένα υπέροχο ταξίδι... :)
Ευχαριστώ!
Αυτό ζητάει, αυτό ποθεί και γι'αυτό καίγεται η καρδιά του Ανδρέα. Και παρόλο που είναι μια καρδιά γεμάτη αγάπη, δυσκολεύεται πολύ να ακολουθήσει τον δρόμο που θα την οδηγήσει στο σπίτι της. Εκεί όπου ανήκει, στην ατίθαση και δυναμική Αλεξάνδρα.
Δεν θα μιλήσω για τη γλυκιά και τρυφερή ιστορία του βιβλίου. Θα αφήσω τον Ανδρέα να το κάνει, εξάλλου είναι η δική του ιστορία και πιστέψτε με την αφηγείται με μοναδικό και υπέροχο τρόπο.
Το αν θα καταφέρει τελικά να φτάσει στον προορισμό του, ούτε αυτό θα σας το πω. Αλλά αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως θα απολαύσετε την κάθε στιγμή του, θα εκνευριστείτε αφάνταστα μαζί του και θα ευχαριστηθείτε το χαστούκι που θα φάει (Ω, ναι να αγιάσει το χέρι σου κορίτσι μου! ). Επίσης θα τον αγαπήσετε τρελά και γι'αυτό θα του τα συγχωρήσετε όλα.
Αλλά εκτός από τον αξιαγάπητο Ανδρεά δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στον υπέροχο Χόρχε. Τον θαυμάζω απεριόριστα και του βγάζω το καπέλο. Είναι ένας χαρακτήρας που του αξίζει βιβλίο ( ακούς Γιώτα;).
Μπράβο κορίτσι, άλλο ένα υπέροχο βιβλίο. Άλλο ένα υπέροχο ταξίδι... :)
Ευχαριστώ!
December 23, 2013
Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου στο δεύτερο βιβλίο της επιλέγει να ρισκάρει. Από πολλές απόψεις θα έλεγα. Χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μάλιστα με έναν άντρα αφηγητή. Δύο ρίσκα!!!! Το να διαλέξεις να γράψεις μια ιστορία σε πρώτο πρόσωπο είναι σαφώς πιο δύσκολο για το συγγραφέα ο οποίος καλείται να θυμάται όλες τις μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες και ταυτόχρονα να "φέρεται" με την υποκειμενικότητα του ήρωα. Το να επιλέξεις όμως να "μιλήσεις" ως άντρας, ενώ είσαι γυναίκα συγγραφέας, είναι άθλος κατά τη γνώμη μου. Όσο και αν ενοχλεί την προσωπική μου αντίληψη για τη διαμόρφωση των φύλων, οφείλω να παραδεχτώ ότι ζούμε σε μία κοινωνία που μας ανατρέφει μέσα σε συγκεκριμένους "κανόνες" με βάση το βιολογικό μας φύλο. Η κ.Παπαδημακοπούλου καταφέρνει να ξεπεράσει το κοινωνικό κατεστημένο και να δημιουργήσει έναν ήρωα πέρα για πέρα αληθινό. Ο Αντρέας είναι ένας από τους πιο γοητευτικούς χαρακτήρες βιβλίων που έχω "συναντήσει". Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τις ιστορίες από τη μεριά του άντρα. Όμως ο Αντρέας δεν μου αρέσει μόνο γι' αυτό το λόγο. Είναι ένας ήρωας γεμάτος ανασφάλειες και λάθη. Λάθη που καλείται να επιλύσει μέσα σε 7 μόλις μέρες. Πληρώνει το γεγονός ότι ενώ είναι ερωτευμένος με την καλύτερή του φίλη, την Άλεξ του όπως τόσο μοναδικά την αποκαλεί, δεν της το ομολόγησε ποτέ. Δεν το παραδέχτηκε ποτέ ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Τώρα εκείνη παντρεύεται το σύντροφο που πάντα ονειρευόταν. Μεταξύ μας, το σύντροφο που όλοι μας θα θέλαμε. Ο Αντρέας λοιπόν έχει 7 μέρες. 7 μέρες να πείσει την Αλεξάνδρα ότι εκείνος είναι ο άνθρωπος της ζωής της. Και φυσικά να την κάνει να καταλάβει ότι ακόμη και αν είναι ερωτευμένη με τον ιδανικό, εκείνος είναι που θα την κάνει ευτυχισμένη. Όμως πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε για κάποιον που δεν έχει την τόλμη να παραδεχτεί τα θέλω του ούτε στον ίδιο του τον εαυτό? Ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει η Αλεξάνδρα, εάν της ζητηθεί ποτέ. Μήπως είναι καλύτερα να μη μάθει ποτέ εκείνη την αλήθεια για τα αισθήματα του καλύτερού της φίλου?
Σε αυτό το ταξίδι που κάνει ο ήρωας είμαστε κι εμείς μαζί του. Όχι μόνο για να δούμε την κατάληξη του έρωτά του, αλλά γιατί προχωρώντας στις σελίδες του βιβλίου, βρίσκουμε μικρά κομμάτια του εαυτού μας. Άλλες φορές είναι φανερά. Τις περισσότερες όμως είναι αριστοτεχνικά κρυμμένα και πρέπει εσύ να επιλέξεις εάν θα τα αφήσεις να σε "ξύσουν" λίγο ή θα σε προσπεράσουν. Η συγγραφέας μας βάζει στη διαδικασία, μέσω του Αντρέα, να σκεφτούμε τα δικά μας θέλω, τα οποία για κάποιο λόγο δεν θέλουμε να παραδεχτούμε και τραβάμε άλλο δρόμο μένοντας στάσιμοι.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθώ σε ένα ακόμα ρίσκο, το οποίο όμως λάτρεψα. Το βιβλίο είναι γεμάτο φλας-μπακ. Μας μεταφέρει στην παιδική ηλικία των ηρώων μας, τη γνωριμία τους, την δική τους ιστορία που τους διαμόρφωσε στα πλάσματα που είναι τη τωρινή χρονική στιγμή του βιβλίου.
Η πένα της συγγραφέως είναι εξαιρετικά κινηματογραφική. Νιώθει και ζεις την κάθε κίνηση και την κάθε εξέλιξη λες και γίνεται μπροστά σου. Καταφέρνει να ισορροπήσει εξαιρετικά ανάμεσα στην αντρική γλώσσα, αποκαλούμενη και ως "αντρική καφρίλα" και το λυρισμό ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το τέλος. Μέχρι την τελευταία στιγμή(στην κυριολεξία) δεν μπορείς να καταλάβεις το δρόμο που χάραξαν οι ήρωες. Οφείλω να κάνω ειδική αναφορά στην πολύ συγκινητική σκηνή, από την οποία έχει πάρει το βιβλίο τον τίτλο του. Πρόκειται για ένα συγγραφικό κέντημα!!!!! Και να το παραδέχομαι με περισσή υπερηφάνεια ότι σε εκείνο το σημείο έκλαψα πολύ!!!!!
Σε αυτό το ταξίδι που κάνει ο ήρωας είμαστε κι εμείς μαζί του. Όχι μόνο για να δούμε την κατάληξη του έρωτά του, αλλά γιατί προχωρώντας στις σελίδες του βιβλίου, βρίσκουμε μικρά κομμάτια του εαυτού μας. Άλλες φορές είναι φανερά. Τις περισσότερες όμως είναι αριστοτεχνικά κρυμμένα και πρέπει εσύ να επιλέξεις εάν θα τα αφήσεις να σε "ξύσουν" λίγο ή θα σε προσπεράσουν. Η συγγραφέας μας βάζει στη διαδικασία, μέσω του Αντρέα, να σκεφτούμε τα δικά μας θέλω, τα οποία για κάποιο λόγο δεν θέλουμε να παραδεχτούμε και τραβάμε άλλο δρόμο μένοντας στάσιμοι.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθώ σε ένα ακόμα ρίσκο, το οποίο όμως λάτρεψα. Το βιβλίο είναι γεμάτο φλας-μπακ. Μας μεταφέρει στην παιδική ηλικία των ηρώων μας, τη γνωριμία τους, την δική τους ιστορία που τους διαμόρφωσε στα πλάσματα που είναι τη τωρινή χρονική στιγμή του βιβλίου.
Η πένα της συγγραφέως είναι εξαιρετικά κινηματογραφική. Νιώθει και ζεις την κάθε κίνηση και την κάθε εξέλιξη λες και γίνεται μπροστά σου. Καταφέρνει να ισορροπήσει εξαιρετικά ανάμεσα στην αντρική γλώσσα, αποκαλούμενη και ως "αντρική καφρίλα" και το λυρισμό ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το τέλος. Μέχρι την τελευταία στιγμή(στην κυριολεξία) δεν μπορείς να καταλάβεις το δρόμο που χάραξαν οι ήρωες. Οφείλω να κάνω ειδική αναφορά στην πολύ συγκινητική σκηνή, από την οποία έχει πάρει το βιβλίο τον τίτλο του. Πρόκειται για ένα συγγραφικό κέντημα!!!!! Και να το παραδέχομαι με περισσή υπερηφάνεια ότι σε εκείνο το σημείο έκλαψα πολύ!!!!!
August 4, 2014
"Μη με ξεχάσεις" εκλιπαρούσε με πολλή αγάπη και πόνο ο Αντρέας. Εγώ με το χέρι στην καρδιά δηλώνω πως "δε θα σε ξεχάσω Αντρέα". Ταξιδεύοντας μαζί σου μέσα από τις σελίδες, βίωσα την κάθε στιγμή σαν να ήταν δική μου και ένιωσα κάθε συναίσθημα τόσο δυνατά όσο και εσύ. Τόσο καλά αποτύπωσε στο χαρτί την ιστορία σου η λαμπρή συγγραφέας Γιώτα Παπαδημακοπούλου.
October 29, 2014
Γνώρισα την Γιώτα Παπαδημακοπούλου μέσα από το μπλόγκ της, “Το Μεγαλείο των Τεχνών” , το οποίο θεωρώ εξαιρετικό και εκεί άρχισα να τη ''φλερτάρω''! Μέσα από το πρώτο της βιβλίο “Ξεπεσμένοι Άγγελοι” με έκανε να την ερωτευθώ , αλλά το “Μη με ξεχάσεις” ήταν αυτό που με έκανε να την αγαπήσω!
Ο Ανδρέας ξυπνά περιμένοντας την επιστροφή της καλύτερης του φίλης , Αλεξάνδρας , από την Ισπανία όπου και σπούδαζε… Έτσι ξεκινά η ιστορία μας αλλά αυτή δεν ήταν η αρχή.Η αρχή έγινε πριν πολλά χρόνια. Όταν και οι δύο ήταν ακόμα παιδιά. Μια τυχαία συνάντηση τους έφερε κοντά και από τότε έγιναν αχώριστοι. Μια συνάντηση που θα τους στιγματίσει για πάντα.
Η Άλεξ , όπως αρέσει στον Ανδρέα να την αποκαλεί , με την επιστροφή της του δίνει τη μεγαλύτερη χαρά για να του την αρπάξει και πάλι σχεδόν την ίδια στιγμή μέσα από τα χέρια. Επιστρέφει αλλά δεν επιστρέφει μόνη. Μαζί της φτάνει και ο Χόρχε. Και σαν να μη έφτανε αυτό τον ενημερώνει πως έχει επιστρέψει για να κάνουν το γάμο τους. Ένα γάμο για τον οποίο εκείνος δεν γνώριζε τίποτα. Ο κόσμος του καταρρέει αλλά τι μπορεί να κάνει για αυτό; Πως θα καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε μια ολόκληρη ζωή; Πως μπορείς να πείσεις κάποιον για την αγάπη σου; Και τελικά είναι πάντα η αγάπη αρκετή;
Επτά μέρες μέχρι το γάμο , επτά μέρες για να μάθουμε αν ο Ανδρέας θα καταφέρει να αλλάξει , επτά μέρες για να π��ίσει την Αλεξάνδρα , επτά μέρες... Αλλά είναι επτά μέρες αρκετές; Οι μέρες κυλάνε γρήγορα , αβίαστα και μας οδηγούν σε ένα τέλος που θα αλλάξει τις ζωές όλων για πάντα.
Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου επέλεξε να μας διηγηθεί μια ιστορία με τον πιο δύσκολο τρόπο. Αφού επιλέγει πρωτοπρόσωπη αφήγηση και ειδικά έχοντας έναν άντρα στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Κάτι που δεν συνηθίζεται , δυστυχώς , όχι μόνο στην ελληνική λογοτεχνία αλλά και στην παγκόσμια. Έτσι θα πρέπει να πούμε ένα μεγάλο μπράβο , όχι μόνο για την επιλογή της και για το θάρρος του να κάνει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα αλλά και για το ρίσκο που πήρε συγγραφικά. Ένα ακόμα μεγάλο θετικό στοιχείο του βιβλίου είναι η αναφορά στο παρελθόν , τα γνωστά φλασμπλακ σε όλους μας. Με μεγάλη μαεστρία η συγγραφέας μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και μας δίνει μια ολοκληρωμένη ιστορία που πολλοί καταξιωμένοι συγγραφείς θα ζήλευαν.
Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως , δυστυχώς , σε ένα χώρο τόσο δύσκολο που καθημερινά ταλέντα χάνονται , η κυρία Παπαδημακοπούλου μας αποδεικνύει πως δεν φοβάται να κάνει αυτό που αγαπά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Δεν περιορίζεται στο «��ίγουρο» , σε αυτό που θα πουλήσει αλλά επιλέγει αυτό που θα την εκφράσει , θα την αγγίξει , θα την κάνει να νιώσει.
Θα είμαι ειλικρινής δεν είμαι φανατική αναγνώστρια της ελληνικής λογοτεχνίας και ιδιαίτερα των κοινωνικών μυθιστορημάτων. Έτσι μπορώ να πω με σιγουριά πως αν η ιστορία της κ.Παπαδημακοπούλου κατάφερε να κερδίσει εμένα , μπορεί να κερδίσει το καθένα που θα της δώσει μια ευκαιρία.
Ένα βιβλίο...Επτά μέρες...Δύο ζωές...Μια επιλογή!
Τον λένε Ανδρέα και αυτή είναι η ιστορία του...
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΤΙ
Ο Ανδρέας ξυπνά περιμένοντας την επιστροφή της καλύτερης του φίλης , Αλεξάνδρας , από την Ισπανία όπου και σπούδαζε… Έτσι ξεκινά η ιστορία μας αλλά αυτή δεν ήταν η αρχή.Η αρχή έγινε πριν πολλά χρόνια. Όταν και οι δύο ήταν ακόμα παιδιά. Μια τυχαία συνάντηση τους έφερε κοντά και από τότε έγιναν αχώριστοι. Μια συνάντηση που θα τους στιγματίσει για πάντα.
Η Άλεξ , όπως αρέσει στον Ανδρέα να την αποκαλεί , με την επιστροφή της του δίνει τη μεγαλύτερη χαρά για να του την αρπάξει και πάλι σχεδόν την ίδια στιγμή μέσα από τα χέρια. Επιστρέφει αλλά δεν επιστρέφει μόνη. Μαζί της φτάνει και ο Χόρχε. Και σαν να μη έφτανε αυτό τον ενημερώνει πως έχει επιστρέψει για να κάνουν το γάμο τους. Ένα γάμο για τον οποίο εκείνος δεν γνώριζε τίποτα. Ο κόσμος του καταρρέει αλλά τι μπορεί να κάνει για αυτό; Πως θα καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε μια ολόκληρη ζωή; Πως μπορείς να πείσεις κάποιον για την αγάπη σου; Και τελικά είναι πάντα η αγάπη αρκετή;
Επτά μέρες μέχρι το γάμο , επτά μέρες για να μάθουμε αν ο Ανδρέας θα καταφέρει να αλλάξει , επτά μέρες για να π��ίσει την Αλεξάνδρα , επτά μέρες... Αλλά είναι επτά μέρες αρκετές; Οι μέρες κυλάνε γρήγορα , αβίαστα και μας οδηγούν σε ένα τέλος που θα αλλάξει τις ζωές όλων για πάντα.
Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου επέλεξε να μας διηγηθεί μια ιστορία με τον πιο δύσκολο τρόπο. Αφού επιλέγει πρωτοπρόσωπη αφήγηση και ειδικά έχοντας έναν άντρα στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Κάτι που δεν συνηθίζεται , δυστυχώς , όχι μόνο στην ελληνική λογοτεχνία αλλά και στην παγκόσμια. Έτσι θα πρέπει να πούμε ένα μεγάλο μπράβο , όχι μόνο για την επιλογή της και για το θάρρος του να κάνει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα αλλά και για το ρίσκο που πήρε συγγραφικά. Ένα ακόμα μεγάλο θετικό στοιχείο του βιβλίου είναι η αναφορά στο παρελθόν , τα γνωστά φλασμπλακ σε όλους μας. Με μεγάλη μαεστρία η συγγραφέας μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και μας δίνει μια ολοκληρωμένη ιστορία που πολλοί καταξιωμένοι συγγραφείς θα ζήλευαν.
Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως , δυστυχώς , σε ένα χώρο τόσο δύσκολο που καθημερινά ταλέντα χάνονται , η κυρία Παπαδημακοπούλου μας αποδεικνύει πως δεν φοβάται να κάνει αυτό που αγαπά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Δεν περιορίζεται στο «��ίγουρο» , σε αυτό που θα πουλήσει αλλά επιλέγει αυτό που θα την εκφράσει , θα την αγγίξει , θα την κάνει να νιώσει.
Θα είμαι ειλικρινής δεν είμαι φανατική αναγνώστρια της ελληνικής λογοτεχνίας και ιδιαίτερα των κοινωνικών μυθιστορημάτων. Έτσι μπορώ να πω με σιγουριά πως αν η ιστορία της κ.Παπαδημακοπούλου κατάφερε να κερδίσει εμένα , μπορεί να κερδίσει το καθένα που θα της δώσει μια ευκαιρία.
Ένα βιβλίο...Επτά μέρες...Δύο ζωές...Μια επιλογή!
Τον λένε Ανδρέα και αυτή είναι η ιστορία του...
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΤΙ
June 10, 2014
"Μη με ξεχάσεις" είπε ο Ανδρέας στην Αλεξάνδρα! Μη με ξεχάσεις αλλά προχώρα μπροστά,στο δρόμο που πιστεύεις πως θα σε οδηγήσει στην ευτυχία!!!
Πόση αγάπη μπορεί να κρύβει αυτή η φράση? Πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είναι κάποιος για να ρισκάρει να χάσει τη μια και μοναδική του αγάπη προκειμένου να μην την πληγώσει?Προκειμένου να της χαρίσει ένα μέλλον χωρίς εκείνον, αλλά όπως εκείνη ονειρεύεται? Δίνει αράγε η ζωή δεύτερες ευκαιρίες? Μπορεί να σου επιτρέψει να ζήσεις το όνειρο σου ακόμα κι όταν εσύ ο ίδιος δεν το έχεις κυνηγήσει όσο θα έπρεπε? Υπάρχει πάντα αρκετός χρόνος για να διορθώσεις τα λάθη σου?
Την ιστορία αφηγείται ο Ανδρέας και μέσα απο μια αναδρομή στο παρελθόν του μας εξομολογείται το μεγάλο του έρωτα για την παιδική του φίλη.Εναν έρωτα που δεν είχε ομολογήσει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Μέσα απο ενα οδοιπορικό 20 ετών βλέπουμε την πορεία της σχέσης τους απο την τρυφερή παιδική τους ηλικία μέχρι την ενηλικίωση και μέχρι την απόφαση της Αλεξάνδρας να παντρευτεί και να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς τον Ανδρέα.
Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα βιβλία που χρησιμοποιούν αναδρομές στο παρελθόν και η Γιώτα Παπαδημακοπούλου το κάνει με τόσο άρτιο τρόπο, που η περιέργεια σου να δεις πώς ξεκίνησαν όλα συγκρούεται με την αγωνία σου να μάθεις πώς καταλήγει η ιστορία με αποτέλεσμα να αφήσεις το βιβλίο απο τα χέρια σου αφου γυρίσεις την τελευταία σελίδα.
Αγάπησα ιδιαίτερα το πρώτο βιβλίο της Γιώτας και αυτός είναι ένας παράγοντας που σε κάνει διστακτικό για το τί να περιμένεις στη συνέχεια.
Με πολύ μεγάλη χαρά διαπίστωσα πως η γραφή της έχει γίνει ακόμα καλύτερη παρ' όλη τη δυσκολία που έχει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μάλιστα απο άντρα.
Δημιούργησε ένα βιβλίο που ξεχειλίζει απο συναισθήματα και σε κάνει να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου πίσω στα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια, να αναπολήσεις τις όμορφες στιγμές αλλά και να αναλογιστείς τα αντίστοιχα λάθη που έκανες. Και φυσικά σε κάποια σημεία να κλάψεις μαζί με τους ήρωες.
Λατρέψα πραγματικά τον Ανδρέα και την ιστορία του και ανυπομονώ για το επόμενο έργο της Γιώτας που είμαι σίγουρη πως θα είναι ακόμα καλύτερο!
Πόση αγάπη μπορεί να κρύβει αυτή η φράση? Πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είναι κάποιος για να ρισκάρει να χάσει τη μια και μοναδική του αγάπη προκειμένου να μην την πληγώσει?Προκειμένου να της χαρίσει ένα μέλλον χωρίς εκείνον, αλλά όπως εκείνη ονειρεύεται? Δίνει αράγε η ζωή δεύτερες ευκαιρίες? Μπορεί να σου επιτρέψει να ζήσεις το όνειρο σου ακόμα κι όταν εσύ ο ίδιος δεν το έχεις κυνηγήσει όσο θα έπρεπε? Υπάρχει πάντα αρκετός χρόνος για να διορθώσεις τα λάθη σου?
Την ιστορία αφηγείται ο Ανδρέας και μέσα απο μια αναδρομή στο παρελθόν του μας εξομολογείται το μεγάλο του έρωτα για την παιδική του φίλη.Εναν έρωτα που δεν είχε ομολογήσει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Μέσα απο ενα οδοιπορικό 20 ετών βλέπουμε την πορεία της σχέσης τους απο την τρυφερή παιδική τους ηλικία μέχρι την ενηλικίωση και μέχρι την απόφαση της Αλεξάνδρας να παντρευτεί και να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς τον Ανδρέα.
Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα βιβλία που χρησιμοποιούν αναδρομές στο παρελθόν και η Γιώτα Παπαδημακοπούλου το κάνει με τόσο άρτιο τρόπο, που η περιέργεια σου να δεις πώς ξεκίνησαν όλα συγκρούεται με την αγωνία σου να μάθεις πώς καταλήγει η ιστορία με αποτέλεσμα να αφήσεις το βιβλίο απο τα χέρια σου αφου γυρίσεις την τελευταία σελίδα.
Αγάπησα ιδιαίτερα το πρώτο βιβλίο της Γιώτας και αυτός είναι ένας παράγοντας που σε κάνει διστακτικό για το τί να περιμένεις στη συνέχεια.
Με πολύ μεγάλη χαρά διαπίστωσα πως η γραφή της έχει γίνει ακόμα καλύτερη παρ' όλη τη δυσκολία που έχει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μάλιστα απο άντρα.
Δημιούργησε ένα βιβλίο που ξεχειλίζει απο συναισθήματα και σε κάνει να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου πίσω στα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια, να αναπολήσεις τις όμορφες στιγμές αλλά και να αναλογιστείς τα αντίστοιχα λάθη που έκανες. Και φυσικά σε κάποια σημεία να κλάψεις μαζί με τους ήρωες.
Λατρέψα πραγματικά τον Ανδρέα και την ιστορία του και ανυπομονώ για το επόμενο έργο της Γιώτας που είμαι σίγουρη πως θα είναι ακόμα καλύτερο!
March 30, 2015
Ο Ανδρέας αγαπάει την παιδική του φίλη Αλεξάνδρα, μόνο που δεν τολμάει να το πει. Κ ξαφνικά έρχεται ένα τηλεφώνημα από εκείνη που του λέει πως σε μια εβδομάδα παντρεύεται... Θα καταφέρει ο Ανδρέας να την κερδίσει σε αυτή την εβδομάδα; Θα μπορέσει να της εξομολογηθεί πως νιώθει;
Μια υπέροχη, σύγχρονη ιστορία αγάπης, γεμάτη πάθος κ συναισθήματα... Ο Ανδρέας διστάζει για να μη χαλάσει την φιλική σχέση που έχει με την Αλεξ του να της πει πως νιώθει. Η συγγραφέας μέσα από το κείμενο της, με την εξιστόρηση του Ανδρέα, μας βάζει μέσα στην ιστορία, μας δημιουργεί συναισθήματα, προσωπικά σε ορισμένα σημεία ήθελα να μπω στο βιβλίο κ να χτυπήσω τον Ανδρέα αλλά σε άλλα να τον πάρω αγκαλιά με τα όσα περνάει, κ στο τέλος με τη λύτρωση ένιωσα τα μάτια μου να τρέχουν! Υπέροχο βιβλίο, αξίζουν συγχαρητήρια στην κυρία Παπαδημακοπούλου!!!
Μια υπέροχη, σύγχρονη ιστορία αγάπης, γεμάτη πάθος κ συναισθήματα... Ο Ανδρέας διστάζει για να μη χαλάσει την φιλική σχέση που έχει με την Αλεξ του να της πει πως νιώθει. Η συγγραφέας μέσα από το κείμενο της, με την εξιστόρηση του Ανδρέα, μας βάζει μέσα στην ιστορία, μας δημιουργεί συναισθήματα, προσωπικά σε ορισμένα σημεία ήθελα να μπω στο βιβλίο κ να χτυπήσω τον Ανδρέα αλλά σε άλλα να τον πάρω αγκαλιά με τα όσα περνάει, κ στο τέλος με τη λύτρωση ένιωσα τα μάτια μου να τρέχουν! Υπέροχο βιβλίο, αξίζουν συγχαρητήρια στην κυρία Παπαδημακοπούλου!!!
June 2, 2016
Μολις το τελειωσα και ακομα σκεφτομαι την ιστορια του βιβλιου...ενα βιβλιο γλυκο,ρομαντικο και με ενα ηρωα τον ανδρεα που σε κανει να συμπασχεις μαζι του (αν και μερικες φορες ηταν για ξυλο) μεσω της ξεκαρδιστικης σε μερικα σημεια αφηγησης του,ειδικα εκει που ζηλευε τον οποιο βλεπουμε να αμφιταλαντευεται αναμεσα στον ερωτα και την φιλια αλλα οπως παντα ο ερωτας νικα...ενας ερωτας που μας μαθαινει να αρπαζουμε τις ευκαιριες οταν μας δινονται και ενας ερωτας που ολοι ευχομαδτε να συναντησουμε σε αυτη τη ζωη..απλα συγχαρητηρια στην συγγραφεα Γιωτα Παπαδημακοπουλου για το εξαιρετικο αυτο βιβλιο...εννοειται συντομα σειρα θα εχουν και οι αγγελοι.
August 20, 2014
ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΥ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΔΑΝΕΙΚΟ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ.
December 10, 2017
Μου άρεσε πάρα πολύ!!Έφτασα σε πολλά σημεία να θέλω να δείρω τον Ανδρέα αλλά από την άλλη τον δικαιολογούσα.Ένα βιβλίο που ο ήρωας του ,ο Ανδρέας μας διηγείται τη ζωή του από τα έξι του χρόνια ,τη στιγμή που μπήκε στη ζωή του η κολλητή του φίλη,η Αλεξάνδρα.Η Αλεξάνδρα,ένα χρόνο μικρότερη του,εμφανίστηκε μπροστά του σε μια στιγμή που ήταν θυμωμένος και του χάρισε τη φιλία της.Από εκείνη τη στιγμή γίνονται αυτοκόλλητοι.
Είκοσι χρόνια μετά ο Ανδρέας ,με αφορμή την απόφαση της Αλεξάνδρας να παντρευτεί,αναπολεί τις καλύτερες τους στιγμές και σκέφτεται πότε κατάλαβε τελικά ότι η Αλεξάνδρα δεν είναι απλά η κολλητή του αλλά η γυναίκα που αγαπά πιο πολύ κι από τη ζωή του.Ο ένας και μοναδικός του έρωτας!!Πόσες φορές έφτασε κοντά στο να της το πει και άλλαζε γνώμη;Πόσες φορές της φανέρωσε κάποια από τα αισθηματά του για να τα αναιρέσει αμέσως μετά;Αυτή η αναποφασιστηκότητα του με εκνεύρισε αφάνταστα!!Πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ φιλίας και έρωτα;Αν την ξεπεράσεις δεν μπορείς να επιστρέψεις!Αυτά σκεφτόταν ο Ανδρέας και προτιμούσε να έχει την Αλεξάνδρα φίλη του από το να τη χάσει για πάντα.
Μέχρι που ο Χόρχε έρχεται να αποκτήσει αυτό που αυτός φοβάται να διεκδικήσει.Την αγάπη της Αλεξάνδρας.Έχει μια βδομάδα καιρό να σκεφτεί το παρελθόν,να συνειδητοποιήσει το παρόν και να αποφασίσει αν θα αντέξει το μέλλον που έρχεται.Να χάσει την Αλεξάνδρα!!
Είναι ένα υπέροχο βιβλίο που ενώ ξεκινά την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τη μεριά του Ανδρέα,κάποια στιγμή μας διηγείται την ιστορία και η Αλεξάνδρα από τη μεριά της!
Θα καταφέρει ο Ανδρέας να ξεπεράσει την αναποφασιστηκότητα του και να διεκδικήσει το κορίτσι που αγαπά ή θα μείνει απλά μια ανάμνηση στη ζωή της Αλεξάνδρας;Είναι η αγάπη του Ανδρέα μονόπλευρη ή έχει αντίκρισμα;Μη με ξεχάσεις!!!!Το προτείνω!!
Είκοσι χρόνια μετά ο Ανδρέας ,με αφορμή την απόφαση της Αλεξάνδρας να παντρευτεί,αναπολεί τις καλύτερες τους στιγμές και σκέφτεται πότε κατάλαβε τελικά ότι η Αλεξάνδρα δεν είναι απλά η κολλητή του αλλά η γυναίκα που αγαπά πιο πολύ κι από τη ζωή του.Ο ένας και μοναδικός του έρωτας!!Πόσες φορές έφτασε κοντά στο να της το πει και άλλαζε γνώμη;Πόσες φορές της φανέρωσε κάποια από τα αισθηματά του για να τα αναιρέσει αμέσως μετά;Αυτή η αναποφασιστηκότητα του με εκνεύρισε αφάνταστα!!Πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ φιλίας και έρωτα;Αν την ξεπεράσεις δεν μπορείς να επιστρέψεις!Αυτά σκεφτόταν ο Ανδρέας και προτιμούσε να έχει την Αλεξάνδρα φίλη του από το να τη χάσει για πάντα.
Μέχρι που ο Χόρχε έρχεται να αποκτήσει αυτό που αυτός φοβάται να διεκδικήσει.Την αγάπη της Αλεξάνδρας.Έχει μια βδομάδα καιρό να σκεφτεί το παρελθόν,να συνειδητοποιήσει το παρόν και να αποφασίσει αν θα αντέξει το μέλλον που έρχεται.Να χάσει την Αλεξάνδρα!!
Είναι ένα υπέροχο βιβλίο που ενώ ξεκινά την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τη μεριά του Ανδρέα,κάποια στιγμή μας διηγείται την ιστορία και η Αλεξάνδρα από τη μεριά της!
Θα καταφέρει ο Ανδρέας να ξεπεράσει την αναποφασιστηκότητα του και να διεκδικήσει το κορίτσι που αγαπά ή θα μείνει απλά μια ανάμνηση στη ζωή της Αλεξάνδρας;Είναι η αγάπη του Ανδρέα μονόπλευρη ή έχει αντίκρισμα;Μη με ξεχάσεις!!!!Το προτείνω!!
March 10, 2015
Πάει καιρός που εχω διαβάσει το βιβλίο αλλα μια ταινία που ειδα χθές μου θύμισε την ιστορία του Αντρέα και της Άλεξ!Έπεσα για ύπνο και δε μπορούσα να κοιμηθώ αφού και μία απορία με τριγύριζε συνέχεια!Θα μπορούσε αραγε να αψηφήσει ένα αγόρι και ένα κοριτσι μια φιλία τοσων χρόνων για χάρη του έρωτα ή μήπως απο την αρχή ειναι έρωτας σε λανθάνουσα μορφη!Βασικά ειμαι οπαδος αυτών που πιστεύουν οτι πραγματική φιλία αναμεσα σε αντρα και γυναίκα δε μπορεί να υπάρξει!!!!Και η ιστορία του Αντρέα και της Άλεξ μου το αποδεικνύει!Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πραγματική φιλία και τον ερωτα ειναι τοσο λεπτή που και οι δυο πρωταγωνιστες ενω έχουν προχωρήσει συνειδητα σε ξεκαθαριση των συναισθημάτων τους ο καθένας για τον εαυτό του ,όμως αδυνατουν να το παραδεχθούν μεταξύ τους!Και εσυ περισσότερο βρε Αντρέα....αφήνεις τα πράγματα να φτάσουν στο απροχώρητο ενώ ξερεις τι θέλεις!Διεκδικησέ το!Αμάν μ έσκασες.....Το λέω και το πιστεύω!Φιλία αναμεσα σε αντρα και γυναίκα δε μπορει να υπάρξει... περιμενω με αγωνία το επόμενο εργο σου γλυκια μου!
March 14, 2015
Γλυκό,τρυφερό για μια φιλία που ξεκίνησε στα παιδικά χρόνια των ηρώων για να εξελιχθεί,χωρίς να το συνηδειτοποιούν,σ'ένα μεγάλο έρωτα και μια βαθιά αγάπη.....κάτι που και οι δύο ένιωθαν αλλά δίσταζαν να το μοιρα��τούν...Απλά υπέροχο!!!!!!
August 3, 2017
Το λατρεψα...Ο Αντρεας μεσω των σκεψεων με ταξιδεψε με εκανε να προβληματιστω να συμπασχω μαζι του να τον θεωρησω ενα δικο μου ανθρωπο αλλα και να θυμωσω με την δειλια του.. Ο σαρκασμος του και το χιουμορ του με διασκεδασαν και πολλες φορες γελαγα μονη μου σαν τρελη !!Πανω απο ολα με βοηθησε να γνωρισω και εγω τον ευατο μου και να αναλογιστω τι εχει περισσοτερη αξια στην ζωη τα ονειρα και η αληθινη αγαπη.... .Μπραβο Γιωτα μου απο τα πιο τρυφερα βιβλια που εχω διαβασει και θα μεινουν χαραγμενα στην καρδια μου!!
October 27, 2017
Έχω λατρέψει την γραφή της Γιώτας!!!! Απόλαυση και αυτό το βιβλίο!!!!! Ταυτίστηκα τόσο πολύ και με τον Ανδρέα και με την Αλεξάνδρα!!!! Γέλασα τόσο πολύ με το χιούμορ του Ανδρέα και θα ήθελα τόσο πολύ να ήμουν στην θέση της Αλεξάνδρας την ώρα που του δίνει το χαστούκι!!!! Ειλικρινά πόσο μπορείς να αντέξεις να κρατάς κρυμμένα τα συναισθήματα σου??
September 19, 2018
Άνευρο, χλιαρό και τετριμμένο ως υπόθεση, με γραφή άρρυθμη και κουραστική. Χάσιμο χρημάτων σε εποχές δύσκολες για περιττά έξοδα.
August 22, 2020
Αδιάφορο, επαναλαμβανόμενο, εξαιρετικά απλή γραφή.
January 14, 2022
Θα το έβλεπα περισσότερο για εφηβική λογοτεχνία. Οι πρώτοι έρωτες, τα πρώτα σκιρτήματα, οι πρώτες αμφιβολίες, μ' αγαπά.... δε μ' αγαπά.....
Για μεγαλύτερες ηλικίες είναι κάπως αφελές.
Για μεγαλύτερες ηλικίες είναι κάπως αφελές.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews