Το πράσινο βιβλίο

by Stratis Myrivilis, Στρατής Μυριβήλης, Μίνως Αργυράκης (Illustrator)

Ο κατακλυσμός
Το Βγενάκι
Όταν σπάσει ο ρυθμός
Στη λιακάδα
Το μάτι της γάτας
Οι Γοργόνες
Ο Δευκαλίων
Μια μαχαιριά
Η παρακόρη
Η Πρωτοτάξιδη
Με την απεργία
Ο Παντελής
Τοπίο
Δυο παιδιά μπροστά σ' έναν τάφο
Ο γέρος
Ο άσωτος υιός
Το σακκί
Ο τύμβος

Genres: Classics, Short Stories

248 pages, Hardcover

First published January 1, 1936

About the author

Stratis Myrivilis was a major figure in the literary history of 20th Century Greece. He wrote mostly fiction: novels, novellas, and short stories.

Reviews

[Giannis Petrou · Rating 3 out of 5]

Πολύ όμορφες μικρές ιστοριούλες με την χαρακτηριστική γλώσσα και γραφή του Μυριβήλη.Μια γραφή <σφιχτή> και ουσιώδες χωρίς να κουράζει και να πλατειάζει άσκοπα.

[Vassiliki]

4* για τη γλώσσα και τη έκφραση. Από τα διηγήματα άλλα μου άρεσαν και άλλα όχι και τόσο. Ήταν πολύ μελό με ένα επιτηδευμένο τρόπο με σκοπό να προκαλέσει συγκίνηση. Κατανοητό βέβαια για την εποχή που γράφτηκαν.

[Δήμητρα Κουζούλογλου · Rating 4 out of 5]

Διάβασα «Το πράσινο βιβλίο» και δηλώνω το λιγότερο εντυπωσιασμένη από την ομορφιά των ιστοριών του.

Πρόκειται για μία συλλογή 18 διηγημάτων που σε μεταφέρουν στην Ελλάδα μιας άλλης εποχής, αυτής των αρχών του 20ου αιώνα, σου θυμίζουν λίγο παλιό ελληνικό κινηματογράφο και λίγο τις ιστορίες της γιαγιάς και του παππού. Ο Στρατής Μυριβήλης γράφει στη δημοτική γλώσσα, χρησιμοποιεί μια προφορικότητα στον λόγο του επηρεασμένη από το ιδίωμα της ελληνικής επαρχίας, χτίζει αυθεντικές εικόνες της αστικής, αλλά και της αγροτικής Ελλάδας, και όλα αυτά παίζοντας ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, αυτήν την κωμικοτραγικότητα που χαρακτηρίζει και την ίδια τη χώρα μας.

Αγαπημένα μου διηγήματα ήταν «Το μάτι της γάτας» που θυμίζει ιστορίες του Πόε, το «Βγενάκι», μια αρχικά τρυφερή ιστορία προσδοκίας κι ελπίδας που καταλήγει σε μια τραγική πραγματικότητα, και το «Τοπίο», μια έντονα συμβολική περιγραφή που ίσως εκφράζει τα χαμένα όνειρα του συγγραφέα· και οι τρεις ιστορίες αντιπροσωπεύουν για μένα όλη τη συλλογή.

Ρεαλισμό θες; Λυρισμό θες; Λογοτεχνία και χιούμορ; Όλα τα έχει «Το πράσινο βιβλίο»!

Δες την αναλυτική κριτική μου εδώ: Το πράσινο βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη: ιστορίες από την καρδιά της Ελλάδας

[Hristos Dagres #2 · Rating 4 out of 5]

18 διηγήματα του Μυριβήλη, που αν εξαιρέσει κάποιος την ξεπερασμένα "υπερ"-δημοτική γλώσσα και ορθογραφία του, είναι γεμάτα από χαρακτήρες και ιστορίες που έχουν πολλά να μας πουν και σήμερα. Φυσικά, δεν είναι όλα ισάξια - έχω την αίσθηση ότι τα μικρότερα σε έκταση και όσα στρέφονται σε περιγραφές τοπίων είναι πιο αδύναμα. Αντίθετα όπου έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει τους χαρακτήρες του και τις σχέσεις τους, εκεί λάμπει ο Μυριβήλης. Όπως π.χ. στην "Παρακόρη", την τραγική ιστορία της απλοϊκής Παγώνας που "αρραβωνιάστηκε" το Γιώργη τον Κλεμανσό, τον Π/Θ της Γαλλίας για να ακούσει ένα βράδυ τυχαία ότι πέθανε. Ξεχωρίζουν επίσης το "Βγενάκι" και "Το μάτι της γάτας" (αν και μάλλον θα εξόργιζε τους ζώφιλους σήμερα). Δυνατή επίσης η ιστορία "Με την απεργία" και για το πως οι ταλαίπωροι εργάτες πέφτουν θύματα του κάθε προπαγανδιστή, επαγγελματία εργατοπατέρα Φλίσκα.
Τέλος, ιδιαίτερη θέση έχουν τα 2 τελευταία, στρατιωτικά του διηγήματα, θεματολογία προσφιλής και γνωστή στο συγγραφέα, ο οποίος ήταν βετεράνος των Βαλκανικών πολέμων. Ξεχωριστό είναι πιστεύω "Το σακκί" (αφιερωμένο στο Γ. Κατσίμπαλη) με τον στρατιώτη που επέστρεφε κρυφά τα κόκκαλα του αδερφού του, πεσόντα στη Μάχη του Λαχανά, πίσω στο Αίγιο.

[Achilleas · Rating 4 out of 5]

Γεμάτη συναίσθημα και λυρισμό η γλώσσα του Μυριβήλη.

Δεν αγγίζει ως σύνολο το Γαλάζιο Βιβλίο, ωστόσο μερικές ιστορίες του ξεχωρίζουν.

"...Γιατί δεν ήμουν ήρωας παρά μόνο μέσα στην καρδιά μου."