La peripècia vital d'una mestra amb un somni: Katmandú. El llibre en el que es basa la pel·lícula de Icíar Bollaín. La historia inacabada de la Vicki Subirana s'inicia amb el relat de les il·lusions d'una jove mestra solidària amb una missió entre cella i cella, i culmina amb la consolidació d'un projecte educatiu universal per als més pobres i marginats del Nepal, per als quals ha aconseguit l'ensenyament que qualsevol persona voldria per als seus fills en el nostre món privilegiat. En el seu afany per dur a terme els seus ideals, la Vicki va haver de fer front a dificultats de tota mena, i per evitar que la deportessin fins i tot va acceptar un matrimoni de conveniència amb un xerpa... que al final es va convertir en un gran amor. El relat de l'apassionant peripècia vital i professional de l'autora dóna com a resultat un llibre extraordinari en el qual el lector trobarà no sols una bella i sorprenent història d'amor, barrejada amb un fascinant llibre de viatges, sinó, sobretot, una visió divulgativa però contundent de la realitat més crua del Tercer Món.
Me encantó leer este libro porque yo fui voluntaria del Cuerpo de Paz de los EE.UU. en Nepal del 2000-2002 y pude constatar que su experiencia fue drásticamente diferente a la mía ya que yo siempre tuve a la administración del Cuerpo de Paz en ese país para servirme como escudo en cuanto a lidiar con la burocracia local y superar cualquier impedimento a mis acciones como adquirir el permiso para ir trekking por el Annapurna y conseguir las visas para viajar a paises como Tibet (China), India y Tailandia. Lo mismo sucedió cuando me encontré con un ambiente hostil en la escula secundaria que me había sido asignada ya que fui la primera mujer en impartir clases allá y ninguno de los profesores se molestaban en nisiquiera darme los buenos días mucho menos invitarme a tomar el te con ellos. Cuando el director se les enfrentó con el pedido de que me incluyeran, ellos optaron por sugerir que el te me fuese llevado al pasillo contiguo a mi aula para que lo tomase sola. A la verdad que no me molestó tanto el arreglo pues prefería tener unos minutos a solas que sentada en el suelo muda mientras mis colegas hacian chistes, probablemente sobre mí. La situación de los niños que viven en las calles es totalmente abismal y no creo que haya cambiado mucho a pesar de tener ese país representantes de todas las agencias mundiales que luchan por protegerlos. Hay demasiados intereses creados para mantener el status quo.
Una historia real, Vicki sin duda tuvo una vida llena de aventuras y muchos contratiempos, pero a pesar de todo, ha vivido y luchado por lo que le apasiona. Es un libro muy interesante, a medida de que Vicki va contando una larga etapa de su vida aprendes muchísimo, tanto de cultura, educación y valores. No le di más puntuación porque considero que contaba con detalles innecesarios en algunas partes, también encuentro que uno que otros personajes mencionados en este libro quedan inconclusas, hay ciertas etapas que no cierra, y queda en el aire un poco ciertas cosas.
Una maestra en Katmandú es la historia de Victoria Subirana, una mujer española (catalana), joven maestra (29 años), preñada con el sueño de consolidar un proyecto educativo que beneficiara a los más pobres y marginados de Nepal, cargada de ilusiones, magnanimidad, pasión y valentía decide renunciar a todo lo que tiene para emprender una odisea a este país, un lugar cuya cultura es el polo opuesto a la suya, donde tendría que enfrentarse al monstruo de la corrupción, la indolencia, la miseria, la exclusión, el hambre, el repudio, las supersticiones, las creencias religiosas, la mafia de la explotación infantil en todos los niveles que se puedan imaginar, en fin si continuo no termino…
Katmandú es la capital de Nepal y en esta región privilegiada por la naturaleza, porque está rodea por ocho de las montañas más altas de mundo, entre ellas el Everest, imagino paisajes espléndidos, pero aquí también podemos encontrar una población vulnerable a la que los más grandes les pisan la cabeza sin tener la oportunidad de levantar la voz. Vicky se encuentra con un territorio desolado, sin esperanzas, sumido en el atraso, carente de los servicios públicos básicos, donde la educación tenía como objetivo enseñar a obedecer -como borreguitos pa´l matadero-, era antipedagógica, estaba centrada en el castigo psicológico y físico, los profesores eran casi analfabetas, ante este panorama Vicky asume con entereza el compromiso de brindar una educación gratuita y de calidad a esta población vulnerable que la sociedad ha rechazado, basándose en la “Pedagogía transformadora” logra poner en marcha sus ideales. Todo un desafío el camino que decide recorrer esta valiente mujer, en él encontró alegría, tristezas, amigos, enemigos, agravios, aliados, colaboradores, soledad, logró establecer relaciones entrañables, también hay una historia de amor bonita hasta cierto punto, encontramos muchas otras situaciones que debe sortear, pero en su conjunto le permiten fortalecer su carácter y tirar para adelante hasta llegar a un puerto seguro.
Hay otro aspecto muy importante y no puedo negar que lo disfrute enormemente, es poder conocer un poco esta cultura, sus tradiciones, ideologías, la religión, gastronomía, la diversidad de dioses que tienen, lo supersticiosos que son. De verdad que deben leerlo porque no solo conocemos la historia de los diez años que vivió Victoria Subirana en Katmandú, sino que podemos viajar a tierras lejanas a través de sus vivencias, es una cultura para mi fascinante, aunque no muy de acuerdo con todo lo que sucedía. Tengo pendiente mirar la película que en el 2011 fue llevada a la pantalla grande con el título de Katmandú, un espejo en el cielo, directora Icíar Bollaín.
La autora tiene un estilo de escritura sencillo y ameno. Se puede aprender mucho tanto de la cultura de Nepal como de la vida en general. Vicki Subirana ha demostrado que sin importar el sueño que tengas en tu vida, con mucha perseverancia y dedicación lo puedes lograr.
J'ai réellement adoré ce livre. Plus qu'un simple témoignage de ce qu'elle a vu, ce qu'elle a réalisé et ce qu'elle a vécu dans ce pays, ce livre pose des questions pertinentes sur notre relation à la coopération au développement et avec ces pays que l'on appelle encore Tiers-monde. Vicky Subirana nous rappelle des principes simples avant de se lancer comme volontaire dans un pays et une culture étrangère à la nôtre, telle que la nécessité d'avoir une expérience dans ce que l'on va faire sur place pour y être réellement utile. Une vision juste, il me semble aussi, de ce quoi être la coopération au développement, au service du développement de l'autonomie des individus et de la satisfaction de leurs besoins et non d'une quelconque estimation de ce que nous envisageons comme correct ou juste. Une plongée intense aussi dans la culture népalaise et la vie quotidienne de ses habitants, à laquelle elle-même s'est pliée même si parfois l'exercice fut difficile. La philosophie bouddhiste qu'elle partage et qui l'a animé tout au long de cette expérience incroyable. Je dois avouer qu'à la lecture de ce livre, je suis épatée par ce qu'elle a vécu et par ce qu'elle a réussi à mettre en place. Et le plus surprenant dans toute son histoire, c'est ce mariage arrangé pour des raisons administratives qui finira par un véritable amour et la naissance d'un fils mais qui, malheureusement, ne survivra pas à cette vie difficile qu'elle s'est choisie. À lire donc !
Me interesaba el tema por varias cosas, 1) me encantan las autobiografías, 2) me interesa el tema de la docencia (soy profe), 3) amo Nepal... pero no me gustó. Lo encontré demasiado detallado, bastante presuntuoso, irrelevante en algunas partes, etcétera. Lo intenté dos veces y con detenimiento. Por ahora, me di por vencida.
Si te interesa el mundo de la educación o has estudiado algo relacionado con esto sin duda te parecerá una maravilla de libro. Ver como una persona empieza de 0 en otro país creando lo que es su sueño, ver las trabas que tiene, los objetivos a mejorar, ect. Sin duda es un libro al que hay que darle una oportunidad.
Terminado y tiene mucho que comentar, pero creo que aquí no me enrollaré, lo haré en otro sitio más apropiado.
Es uno de esos que te cuesta dejar a pesar de las situaciones terribles que describe. Es que ni siquiera es un libro que habría leído si no hubiera sido por la recomendación de las personas que me lo dejaron. Me atrapó totalmente. Y en este caso da igual que la calidad narrativa no sea le mejor porque lo que importa es otra cosa. Me recuerda al de los saris rosas porque son historias de lucha, David contra Goliat, de superación y de hacer el bien.
Como curiosidad, la narradora ha sido la menos fiable que me he encontrado en mucho tiempo y eso que no estamos hablando de novela. No creo que mienta, pero le noto una visión muy inocente. Cuando se fue a Nepal eran otros tiempos, no teníamos acceso a información... porque no había información. Y un comentario al final del libro sobre cierto matrimonio que se encontró porque estaban de viaje de novios en Nepal, fue la confirmación de que la autora tiene un punto de vista peculiar. Dejémoslo ahí, que además ya me he enrollado demasiado.
Una lectura sencilla, amena, con el valor de una experiencia real, un testimonio excepcional de la dura realidad de los países pobres, aderezado con su propia historia de amor. La autora, que desde su afán de ayudar, de poner su granito de arena ante la injusticia social, ante de la falta de educación en las castas más pobres de Nepal, se integra en una sociedad tan diferente, con otros valores, otras costumbres, dominada por una administración corrupta, y, a pesar de todo, con mucho tesón y la ayuda de otras personas, logra sacar adelante un gran proyecto educativo. Muy interesante, aunque en bastantes ocasiones se nos quedan pasajes en blanco, cambios y nuevas situaciones que no están explicados.
The author's life story takes us to know her struggle and the difficulties she had to deal with in her efforts to carry out her ideals. A story about teaching, solidarity, love, poverty, cultures…
Como catalana con amistades nepalís, me encantó conocer la historia de Vicky Subirana.
Trata-se de um livro interessante na medida em que conta uma história real sobre uma professora espanhola que tinha um sonho de fundar uma escola no Nepal para crianças desfavorecidas. E como se costuma dizer, "o sonho comanda a vida", Vicki demonstrou ser uma mulher corajosa, destemida e focada no seu objectivo, apesar dos vários entraves pelo caminho. Para além disso, dá-nos a conhecer a realidade do país permitindo ao leitor viajar. Gostei do livro e considero-o inspirador.
Les vivències de Victòria Subirana al Nepal, a Katmandú, donen pas a aquesta novel.la. Quan aquesta mestre catalana decideix que vol contribuir a canviar el sistema educatiu al que els nens i nenes de Nepal estan sotmesos poc pot preveure els entrebancs que li esperaven... burocràcia, suborns i fins i tot el més pur dolor en forma de violació per part d'un policia. han passat molts anys des d'aquell 1988 en que cega d'entusiasme va iniciar el seu projecte que avui dia segueix donant fruits. Només ella sap l'esforç que li ha costat aconseguir-ho i aquest llibre ens permet compartir la seva experiència.