أبو منصور عبد القاهر بن طاهر بن محمد البغدادي التميمي (توفي عام 1037 م) متكلم من أئمة الأصوليين وأعيان فقهاء الشافعية أحد أعلام الأشاعرة في نهاية القرن الرابع وبداية القرن الخامس.
كان البغدادي ماهرا في علوم كثيرة، وفي علم الحساب خاصة. وكان عارفاً بالنحو، وبرع في علوم الدين، فاشتهر اسمه وبعد صيته. ولما مات شيخه الإسفراييني قام مقامه في التدريس بمسجد عقيل، فأملى سنين، واختلف إليه الأئمة فقرؤوا عليه، وكان منهم ناصر المروزي وزين الإسلام القشيري وغيرهما..وقيل إنه كان يدّرس في سبعة عشر فناً. ولما نشبت فتنة التركمان في نيسابور فارقها إلى إسْفَرايين سنة 429 هـ/ 1037 م فابتهج الناس بمقدمه، ولكنه لم يعش فيها إلا زمناً يسيراً فقد مات في السنة ذاتها ودفن إلى جانب شيخه أبي إسحاق.
دوستانِ گرانقدر، موضوعاتِ موردِ بحث در « الملل و النحل» برخی تکراری و برخی جالبِ توجه بود در این کتاب به موردی برخوردم که فکر میکنم برایِ دوستانِ کنجکاو و خردگرا، دانستنش جالب باشه میگه: فرقۀ «اشعریّه» اعتقاد دارن که پیامبران در نهاد، استعدادِ ارتکاب به گناه ندارند، ولی فرقۀ «هاشمیّه» برایِ بالا بردنِ مقام و منزلتِ امامها، عقیده دارند که پیامبران ممکن است مرتکبِ گناه شوند، ولی امام ها به هیچ وجه مرتکبِ لغزش و گناه نخواهند شد
دوستانِ گرامی، لازم به توضیح است که، فرقۀ «اشعریّه» در جهتِ مخالفت با عقایدِ مذهبیِ فرقۀ « معتزله»، بر اساسِ تعالیمِ « جهم بن صفوان» پایه ریزی شد و به خاطرِ «ابوالحسن اشعری» به نامِ «اشعریّه» نام گذاری شد و فرقۀ « هاشمیّه » یکی دیگر از فرقه هایِ عرب پرستی است که از مذهبِ شیعه گری پیروی میکنن